พรหมลิขิต (My Destiny)

ตอนที่ 27 : ยังเหมือนเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 708
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62

“มีนใจเย็นๆลูก”

“แต่แม่ครับ…. ปัดโธ่โว้ย”  มีนโมโหตัวเองจนชกเข้าไปที่ผนังห้องรับแขกทีหนึ่ง

“เจ็บมั้ยลูก โธ่นี่มีเรื่องอะไรกันมา” อรผวาเข้าไปจับมือลูกชายที่มีเลือดไหลซิบนิดหน่อย แต่ไม่ทันที่จะยื้ออะไรมีนก็สลัดตัวแล้วเดินดุ่มๆขึ้นบันไดไป อรคว้ามือลูกชายอีกครั้ง

“มีนตั้งสติหน่อยสิ เดี๋ยวแม่คุยให้ก่อนเข้าไปตอนนี้ก็พาลจะทะเลาะกันแรงกว่าเดิม เล่าให้แม่ฟังซิเกิดอะไรขึ้น” มีนเล่าให้อรฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

“โอ้ยแม่มาหยิกมีนทำไม”

“ก็เราน้าใจร้อนที่เล่ามาแม่ไม่เห็นว่าแปลนเขาจะผิดตรงไหนเลย มีนนั่นแหละเป็นผู้ใหญ่กว่าซะเปล่ากลับหึงแฟนเด็กจนออกนอกหน้านอกตา” อรเหมือนจะตำหนิลูกชายแต่ที่จริงแล้วเธอกระเซ้ามีนแบบหยอกๆที่ลูกชายเป็นเอามากขนาดนี้

“แม้แต่แฟนผมก็ยังไม่ได้เป็นเลยครับแม่”

“อะไรนะ!!!” คราวนี้อรร้องขึ้นเสียงแหลมปรี้ดจนมีนผงะ

“นี่ทำไมปล่อยให้ล่วงเลยมาถึงขนาดนี้ อ้อถ้ายังไม่ได้ตกลงเป็นแฟนกันนะมีนก็ผิดแบบคูณสองแหละ งานนี้ไม่หมดปัญญาช่วยจริงๆ” อรหันหลังกอดอกให้ลูกชายจนลูกชายตัวดีของเธอกอดอ้อนแม่เต็มพิกัด

“แม่คร้าบช่วยผมหน่อยนะ ก็ผมไม่เคยมีแฟนนี่นาไม่รู้จะขอเป็นแฟนยังไง” มีนหอมแก้มอรทีหนึ่งจนคนเป็นแม่อยากแกล้งลูกชายให้ใจขาดตายจริงๆ

“น่าหมั่นใส้ แล้วนี่ไม่รู้น้องร้องไห้ขี้มูกโป่งจนหลับไปแล้วมั้ง”

“หลับไม่ลงหรอกแม่เชื่อผม” มีนยิ้มพราวอย่างรู้

“เดี๋ยวแม่จะคุยกับน้องให้แต่วันนี้มีนอาจจะไม่ได้เจอน้องนะ เพราะอารมณ์คงยังร้อนอยู่”

“ไม่นะแม่ยังไงวันนี้ผมก็ต้องได้เจอแปลน ไม่งั้นผมใจขาดตายแน่เลย”

“โอ้ยๆๆพ่อทนายใหญ่นี่ผ่านคดีความมาร้อยแปด ชนะเพราะลมปากของพ่อเจ้าประคุณแต่ทำไมแค่เด็กตัวเล็กๆคนเดียวถึงได้กลัวขนาดนั้นย่ะ” อรอดแขวะลูกชายไม่ได้ อรที่กำลังจะลุกไปสานสัมพันธไมตรีให้ลูกชายต้องชะงักเมื่อเจออาทิตย์ยืนกอดอกอยู่ประตูทางออก

 

ก๊อกๆๆ

“เปิดประตูหน่อยแปลน”

แปลนที่ได้ยินเสียงคนข้างนอกจึงรีบเช็ดน้ำตาแล้วเดินมาเปิดประตู อาทิตย์จึงเดินเข้ามาในห้องมองเห็นเสื้อผ้าแปลนที่เก็บออกมานอกตู้พร้อมกับส่วนหนึ่งที่ใส่กระเป๋าไว้แล้ว

“ลุงไม่ได้มาห้ามไม่ให้แปลนไปนะ แต่ลุงอยากจะบอกว่าลุงดีใจที่แปลนมาอยู่กับลุงและป้าอรดีใจที่ได้ดูแลแปลน เราทั้งสองรักแปลนเหมือนลูกนะ” อาทิตย์ลูบหัวแปลนอย่างเมตตา

“การไปอยู่ที่นั่นไม่ยากนะแค่เก็บเสื้อผ้าขึ้นรถไป แต่การดำรงชีวิตอยู่ที่นั่นมันไม่ได้ง่ายแบบนี้ ไม่งั้นลุงไม่รั้งแปลนไว้หรอก” แปลนเงยหน้ามองอาทิตย์ที่เห็นแต่แววตาของความเมตตา

“เก็บเสื้อผ้าคืนตู้ซะ เดี๋ยวลุงจะจัดการเจ้ามีนเอง ถ้าแปลนไม่อยากเจอหน้ามันลุงจะให้มันย้ายออกไปอยู่คอนโดนะ” อาทิตย์พูดเสร็จทำท่าจะลุกแต่แปลนดึงชายเสื้อนั้นไว้อาทิตย์ลอบยิ้มนิดหนึ่ง

“คือคุณลุงครับ แปลนไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะครับ คือแปลนเอ่อ แปลนน้อยใจน่ะครับ” อาทิตย์กลับลงมานั่งที่โซฟาเหมือนเดิม

“ชีวิตคนเรามันสั้นนะแปลน ถ้าคิดจะทำอะไรให้รีบทำซะ อย่าปล่อยให้เนิ่นนาน ไม่เข้าใจกันก็รีบปรับความเข้าใจกันมันก็แค่นี้เองชีวิตคน” ทนายความมือหนึ่งเดินออกไปแล้วปล่อยให้แปลนคิดทบทวนคำสอนนั้นอยู่แต่เพียงคนเดียว

 

================

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

154 ความคิดเห็น