พรหมลิขิต (My Destiny)

ตอนที่ 25 : ยังเหมือนเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 684
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62

ณ เช้าวันใหม่

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขณะที่แปลนกำลังแต่งตัวไปมหาลัย พอประตูเปิดออกมีนก็รีบดันตัวเข้ามาในชุดสูทเต็มยศแปลนเองยังมองด้วยความตะลึงในความหล่อของมีนวันนี้

“วันนี้ฉันมีว่าความแต่เช้าไม่ได้ไปส่งนะเดี๋ยวให้ทองใบไปส่ง และตอนกลับจะแวะไปรับเข้าใจมั้ย” แปลนยกคิ้วขึ้นและผงกหัวหงึกๆ

“แต่ฉันว่านายไม่เข้าใจนะ”

“เอ๊า”

แปลนที่กำลังใส่กระดุมเสื้อหันหน้ามาเถียงสั้นๆ แต่แล้วก็ต้องค่อยๆถอยหลังไปเมื่ออีกคนเดินดาหน้าเข้าหาพร้อมกับใช้มือปลดกระดุมเสื้อที่เพิ่งใส่ออก

“เข้าใจที่ฉันบอกนายมั้ย”

“ขะขะเข้าใจแล้ว ไปถึงมหาลัยให้รีบโทรบอก ทำอะไรก็ไลน์บอกทุกชั่วโมง และก็ห้ามใกล้ไอ้กล้า รอหน้าตึกตอนเลิกเรียน อื้ออออ”

“กำลังใจก่อนไปทำงาน และอีกหน่อยก็คงเป็นแบบนี้แหละไปตลอดชีวิต” มีนเดินออกไปแล้วแต่แปลนยังยืนนิ่งหน้าแดงแก้อาการเขินอยู่คนเดียวด้วยการค่อยๆกลัดกระดุมอีกสามเม็ดนั้นคืนที่เดิมเพื่อปิดรอยที่อีกคนทำแดงเป็นจ้ำๆไว้ด้วย

“คนบ้า”

ปากก็สบดด่าไปแต่แปลนก็กลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ย  พอถึงมหาลัยก็เจอต้นกล้านั่งรอที่หน้าคณะ

“สวัสดีคร้าบท่านทายาทหมื่นล้าน มานี่มาบ่าวจะถือกระเป๋าให้นะครับ”

“หมื่นล้านพ่องมึงดิไอ้กล้า กูก็ไอ้แปลนคนเดิมแหละ” แปลนกำลังจะกอดคอต้นกล้าแต่ก็ต้องชะงักเพราะคำพูดของอีกคนดังก้องอยู่ในหู

“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคร้าบบบ” ต้นกล้ายังแซวต่อไม่เลิก

“ไอ้ต้นกล้ามึงเลิกแซวกูได้แล้ว กูยิ่งเครียดๆอยู่”

“เอาน่ามึงค่อยๆปรับตัวไป เออแล้วตอนนี้มึงอยู่ไหนบ้านใหม่หรือยังอยู่กับลุงสุดหล่อของมึง” พอต้นกล้าพูดถึงมีนหน้าแปลนก็แดงขึ้นโดยไม่รู้ตัวทันที

“เอ้ยๆๆๆไอ้แปลน ตกลงเนี่ยมึงมีลุง หรือมีผัวกันแน่วะ พูดแค่นี้หน้าแดงเชียว” แปลนยกหมัดขึ้นเหมือนจะชกเพื่อนแต่ต้นกล้าชี้หน้าปรามาศแปลนเอาไว้ก่อน

“ฮั่นแน่โกรธกูแสดงว่ามีเค้า”

“มึงหยุดพูดไอ้ต้นกล้าไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย” แปลนค่อยๆอ่อนเสียงลงแล้วเดินเข้าตึกเรียนไป

 

“มึงบ่ายนี้ไม่มีเรียนไปกินติมกะกูปะ” แปลนก็อยากไปแต่ต้องอยู่รอตามคำสั่งของอีกคนไม่งั้นมีเรื่องแน่ๆแต่เหลือเวลาอีกตั้งสองชั่วโมงแปลนจึงตอบตกลง

“ไอ้กล้ากินเร็วๆดิวะกินแค่นี้ก็อ้อยอิ่งอยู่นั่นเร็วกูรีบ”

“มึงจะรีบไปไหนว้าตึกก็อยู่ใกล้ๆนี่ถัดไปแค่ไม่กี่ตึกเอง อากาศมันร้อนกูไม่อยากออกไปกำลังสบาย”

“ถ้ามึงไม่ไปกูกลับเองก็ได้” เหลือเวลาอีกไม่ถึง 20 นาทีก็ถึงเวลาเลิกเรียนแปลนดูร้อนรนจนต้นกล้าจึงไม่อยากแกล้งต่อ พอรถจอดที่หน้าคณะเท่านั้นแปลนก็รีบกระหืดกระหอบวิ่งลงจากรถต้นกล้าไปนั่งหอบที่ม้านั่งใต้อาคาร

 

===============

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

154 ความคิดเห็น

  1. #72 pukpik03 (@pukpik03) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 21:22
    โดนๆๆแปลนโดนแน่ๆ
    #72
    0