คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องนี้ ช่วงแรกจะเป็น Yaoi: Noct x Promp ตามคู่หลักของเราค่ะ
ส่วนช่วงหลังจะเป็น Yuri: Luna x Iris *´∀`)

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 25 ต.ค. 60 / 23:02

บันทึกเป็น Favorite


"พอมโต้..." เสียงเล็กๆ ปลุกคนที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น ร่างบางลุกขึ้นนั่งบนโซฟาอย่างงัวเงีย มือข้างหนึ่งขยี้ตา มองดูเวลา "น็อคโตะ เป็นอะไรไปครับ" ว่าพลางช้อนร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตักของตน "นอนไม่หลับ... อยากให้พอมโต้ไปนอนด้วย" ใบหน้าน้อยๆ ซุกเข้ากับหน้าอกของอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน ดูราวกับลูกโจโกโบะตัวน้อยที่โหยหาความรักความอบอุ่นไม่มีผิด พรอมพ์โต้ยิ้มให้กับท่าทางนั้นพลางลูบหัวอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน "งั้นเดี๋ยวพรอมพ์โต้ไปนอนเป็นเพื่อนนะ เล่านิทานให้ฟังด้วยดีมั้ย" องค์ชายน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยประกายก่อนจะพยักหน้าแรงๆ จนพรอมพ์โต้อดหัวเราะออกมาไม่ได้


"...และแล้ว พระราชาก็สามารถปกป้องบ้านเมืองของตนเองได้สำเร็จ พระองค์ทรงครองรักกับราชินีและอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ชั่วนิจนิรันดร์" "ชั่วนิจนิรันดร์... แปลว่าอะไรหรอ" เจ้าชายน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย "แปลว่าตลอดไปครับ" "หมายถึงพระราชากับราชินีจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปใช่มั้ยฮะ" "ใช่แล้วล่ะ" "แล้วพอมโต้จะอยู่กับผมตลอดไปใช่มั้ย" ร่างบางเงยหน้าสบตาพร้อมกับยิ้มให้คำถามไร้เดียงสานั้น "อื้ม แน่นอน นอนได้แล้วนะครับคนดี" พูดพลางก้มลงจูบที่หน้าผากเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟหัวเตียง "เมื่อไหร่ท่านพ่อจะกลับมา" "..." "...พอมโต้?" "อีกไม่นานหรอกครับ เดี๋ยวก็กลับแล้ว... หลับซะนะ ตื่นมาจะได้เจอคุณพ่อ" มือบางจัดผ้าห่มให้เรียบร้อย เท้าคางมองเจ้าชายตัวน้อยที่ค่อยๆ เข้าสู่นิทราอีกครั้ง

สัมผัสนุ่มที่แก้มแกมจั๊กจี้นิดๆ ทำให้พรอมพ์โต้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมอง ก่อนจะพบกับบุคคลที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบสามวัน "ทำไมมานอนตรงนี้" มือหยาบพยุงร่างอีกฝ่ายที่รีบลุกขึ้นนั่งอย่างกะทันหัน "ก็นอนรอนายนั่นแหละ--- อื้ออ" ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ร่างเล็กก็ถูกดึงเข้าไปจูบ เป็นจูบที่เพียงสัมผัสริมฝีปากกันแต่กลับละลายความกังวลในจิตใจไปจนหมดสิ้น "คิดถึงนายชะมัด พรอมพ์โต้" "น็อคโตะก็คิดถึงนายเหมือนกัน"
"...เฮ้อออ ทำไมต้องใช้ชื่อนี้ด้วยนะ" "น็อคก็ไม่ได้บอกแต่แรกว่าไม่ชอบหนิ" กษัตริย์หนุ่มมุ่ยหน้า หวังให้อีกฝ่ายโอ๋ตัวเองแท้ๆ แต่กลับเถียงเขาแทนซะหนิ "แล้วไหงจาก 'น็อคโตะ' เหลือแค่ 'น็อค' ล่ะ ฉันมาก่อนแท้ๆ แบบนี่ไม่แฟร์เลย" ว่าพลางเอียงคอพิงไหล่อีกฝ่ายทั้งที่ยังกอดอยู่ "ก็ลูกเหมือนน็อคมากเลยนี่ ฉันเองก็คิดชื่ออื่นไม่ออกแล้วด้วย" "อืม... ช่างเถอะ แล้วทำไมไม่เข้าไปนอนในห้อง" "ก็อิกนิสกับกลาดิโอ้บอกว่านายจะกลับมาคืนนี้..." "ก็เลยนอนรอที่โซฟาหน้าประตูเลย" "...ใช่" ร่างสูงหัวเราะ พลางเงยหน้าขึ้นจูบราชินีของตนด้วยความเอ็นดู "กลับมาแล้วนะ" "พูดช้าไปแล้ว" "ก็ดีกว่าไม่ได้พูดนะ" สองเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ "โทษทีนะ ไม่ตั้งใจทิ้งนายกับเจ้าตัวเล็กไว้ที่นี่หรอก แต่ถ้าพาไปด้วยมันคงลำบากสำหรับนาย" "เข้าใจ... แต่ว่าฉันคิดถึงนายมากๆ เลย... จนบางครั้ง ก็กลัวว่านายจะไปแล้วไม่กลับมาอีก เหมือนตอนนั้น" "กลับสิ แค่กลับช้าเอง" "กลับช้าไปตั้งสิบปี แถมยังกลับมาตอนฉันกลายเป็นคุณลุงไปแล้วอีก" น็อคทิสหัวเราะ "ถึงเป็นลุงก็ยังน่ารักเหมือนเดิมนะ" "เหอะ" "รักเหมือนเดิมด้วย" "...บ้า! ไม่อายลูกเหรอไง" "ฮ่าๆๆ เมื่อกี้เราไม่ได้ยินอะไรใช่มั้ยครับปูปูจัง" ว่าพลางก้มลงไปถามกับหน้าท้องอีกฝ่าย "ยังไม่รู้เลยว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย" "ผู้หญิงสิ ถ้าเป็นผู้หญิงจะต้องน่ารักเหมือนนายมากแน่ๆ เลย" ร่างบางยิ้ม "...จะว่าไปก็ไม่แฟร์เหมือนกันนะ" "หืม?" "ทำไมน็อคโตะถึงเรียกนายว่าท่านพ่อล่ะ ทีฉันยังเรียกว่าพรอมพ์โต้เฉยๆ เลย" "นั่นสินะ... โดนนายเรียกว่าน็อคโตะแถมยังได้เรียกชื่อนายแบบสนิทสนมอีก ชักอิจฉาแล้วสิ" "อะไรเล่า" พรอมพ์โต้ทำแก้มพองจนคนที่กอดอยู่อดก้มลงมาหอมไม่ได้ "ก็บอกว่าลูกอยู่ด้วยไง" "ไม่เอาน่า มามะ ไปนอนกันเถอะ" "เดี๋ยวเถอะ!"
"ท่านพ่อทำอะไรพรอมพ์โต้อ่ะ!" "น็อคโตะ!?" พรอมพ์โต้ร้องอย่างตกใจ พยายามแกะมือน็อคทิสออก ทั้งๆ ที่ยังถูกอุ้มอยู่ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมปล่อยง่ายๆ "ลูกก็อยู่กับพรอมพ์โต้มาตั้งหลายวันแล้วขอพ่ออยู่บ้างไม่ได้รึไง" ผู้เป็นพ่อเถียง "ไม่เอา! คืนพรอมพ์โต้มานะ!" "ไม่ให้" อันที่จริง เหมือนเด็กสองคนกำลังทะเลาะกันมากกว่า เจ้าชายน้อยเบ้ปาก มองพรอมพ์โต้น้ำตาคลอ "น็อคปล่อยได้แล้ว! โอ๋ๆ น็อคโตะมานี่สิ" หลังจากเอ็ดเด็ก(?)ตัวโตไปแล้ว เจ้าตัวก็จำใจยอมปล่อยร่างบางลง เจ้าชายน้อยวิ่งเข้ามาหาพลางกอดพรอมพ์โต้แน่น "กอดเบาๆ สิ เดี๋ยวน้องเราก็หายใจไม่ออกหรอก" "เอ๋?" "หืมม แปลว่าพ่อรู้ก่อนลูกสินะ โอ๊ย!" น็อคทิสร้องเมื่อถูกตีแขนแรงๆ เป็นเชิงให้หยุด "น็อคโตะ คุณพ่อกลับมาแล้วนะ ไม่คิดถึงเหรอ" เสียงหวานเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล เจ้าชายน้อยหันมองผู้เป็นพ่อสักพักหนึ่งจึงยอมผละจากพรอมพ์โต้แล้วเดินเข้าไปหาน็อคทิสแทน "ไงเจ้าตัวเล็ก พ่อไม่อยู่สามวันคิดถึงแย่เลยสิ" "...เปล่าสักหน่อย" เด็กน้อยว่า แต่มือยังคงกุมเสื้อผู้เป็นพ่อแน่น "แต่อีกหน่อยเราก็จะไม่เหงาแล้วนะ จะมีน้องมาอยู่เป็นเพื่อนแล้ว" "...ผม กำลังจะมีน้องแล้วเหรอ" "ใช่ เป็นเด็กผู้หญิงด้วยนะ" น็อคทิสพูดพลางเช็ดคราบน้ำตาให้ "คงจะน่ารักเหมือนพรอมพ์โต้มากๆ เลย ว่ามั้ย" "...อื้อ!" เจ้าชายน้อยทำสีหน้าตื่นเต้น เปี่ยมด้วยความสุข จนพ่อแม่ทั้งสองอดยิ้มอย่างดีใจไม่ได้ที่อีกฝ่ายก็เห็นด้วยกับการให้กำเนิดทายาทตัวน้อยอีกคนเช่นกัน "ดีล่ะ! ไปนอนกันเถอะ" สิ้นคำพูด ร่างทั้งสามก็ถูกยกขึ้นภายใต้วงแขนกว้าง "ทำอะไรเนี่ย มันตรายนะ! น็อค!" "ฮ่ะๆ ท่านพ่อ ไปเลย!" "ฮ่าๆๆ"

ขอบคุณนะพรอมพ์โต้...

ขอบคุณ สำหรับของขวัญแสนวิเศษทั้งสอง

และ

ไม่ว่าเมื่อไหร่...
นายก็คือคนสำคัญของฉันเสมอ
และจะเป็นของขวัญแสนล้ำค่าของฉัน

ตลอดไป





TALK
กลับมาแล้วค่าหลังจากหายไปนาน *´∀`)ノเย้
เรื่องนี้ จริงๆ เขียนให้วันเกิดน็อคค่ะ แต่ตันกลางทาง... //orz ก็เลยตันสินใจมาลงตอนวันเกิดพรอมพ์แทน (ผ่านมาสองเดือนพอดีเป๊ะๆ) แต่จริงๆ แล้วคนที่ทำให้เราแต่งเรื่องนี้ก็คือพรอมพ์โต้ค่ะ ตอนนั้น รู้สึกอยากให้พรอมพ์ได้มีความสุขสักที ได้มีครอบครัวน่ารักๆ อบอุ่นกับเค้าบ้าง T T (แงงง)
แต่ไม่คิดว่าองค์ชายน้อยจะมีบทขนาดนี้ ตอนนั้นวางไว้ว่าแค่โผล่มาตอนจบแป๊บเดียว เพราะเรามีปัญหากับการเรียกชื่อค่ะ //__\\ ก็เหมือนเป็นการฉลองให้กับพรอมพ์โต้ไปด้วยเลยเนอะ ได้มีเจ้าตัวเล็กอีกคนแล้วด้วย (ノ´3`)ノ ไม่รู้ว่าเขียนแปลกๆ หรืออารมณ์ไม่ต่อเนื่องกันบ้างมั้ย ยังไงบอกเราได้นะคะ ;;w;;
ยินดีรับฟังความคิดเห็นของทุกคนเลยค่ะ! แล้วพบกันใหม่น้าา ปล. มีแพลนจะทำเรื่องยาวค่ะ แต่คงต้องขอไปลองเขียนต่อ ไม่รู้จะตันมั้ย ฮา
ไม่รู้ถึงตอนนั้นจะยังมีลูกเรืออยู่มั้ยนะ... แต่ว่าเราก็ยังอยากช่วยพายต่อค่ะ ;;w;;




-Another Story-     Luna*Iris
     
     ร่างเล็กเอียงคอพิงกับหมอนที่ตัวเองกำลังกอดอยู่ สายตาทอดมองหญิงสาวข้างกายที่กำลังจัดการกับกองเอกสารต่างๆ นานา เส้นผมสีทองยาวสลวยดูนุ่มราวกับปุยนุ่นยามไร้เครื่องพันธนาการใดๆ ดูน่าหลงใหลและเชิญชวนให้สัมผัส ผิวขาวผ่องราวกับแสงจันทร์ของหัวไหล่ที่โผล่พ้นจากส่วนปิดบังเรียกสายตาสีน้ำตาลแดงให้จ้องมองได้เป็นอย่างดี และทั้งๆ ที่อยู่ใกล้กันแค่เพียงเอื้อมมือออกไปก็จะสามารถสัมผัสอีกฝ่ายได้แท้ๆ แต่เธอกลับชั่งใจที่จะไม่ทำ... ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่เธอสามารถทำร่วมกับอีกฝ่ายได้ แต่ควรจะรอให้อีกฝ่ายจัดการกับธุระให้เสร็จก่อน ยังไงหน้าที่ก็สำคัญกว่าเป็นไหนๆ "ไปนอนก่อนก็ได้นะ" น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยขึ้นขณะที่สายตายังจดจ่อกับงานตรงหน้า "ไม่ดีกว่า" ไอริสปฏิเสธ คราวนี้คนที่กำลังนั่งปั่นกองเอกสารอยู่จึงหันหน้ามามอง มือบางเอื้อมมาหา ไล้ไปตามแก้มใสที่มีรอยแผลและรอยขีดข่วนเล็กน้อยจากการฝึก ลงมาหยุดที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อน ก่อนสัมผัสเบาๆ อย่างเอ็นดู "อีกแป๊บเดียวก็เสร็จแล้วล่ะ รอหน่อยนะ" พูดพลางจูบที่หน้าผากมนเบาๆ "...อือ" ใบหน้าเล็กซุกลงกับหมอน ปิดบังความเขินอายที่ปรากฏชัดบนใบหน้า หญิงสาวยิ้มให้กับท่าทางน่ารักของอีกฝ่ายก่อนรีบกลับไปทำงานให้เสร็จ ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างเหลือเกินที่อยากทำร่วมกับคนๆ นี้...


TALK อยู่ๆ ก็ชิปคู่นี้เมื่อปลายปีที่แล้วค่ะ ทั้งที่สองคนนี้ไม่เคยมีโมเมนต์ร่วมกันเลยนะ 555 (เรือผีที่แท้ทรู orz)
จากฟิคแรก คิดว่าถ้าน็อคกลับมาแล้วและไม่ตาย ลูน่าก็ควรกลับมาด้วย (คงอายุไว้ที่ 24 //_\\) เคยตั้งใจจะแต่งฟิคที่มาของสองคนนี้ค่ะ โดยที่ทั้งสองคนเจอกันครั้งแรกตอนอยู่ในความฝัน เหมือนเป็นฝันของกันและกัน แต่ว่าไม่รู้จักกัน ไม่รู้ชื่อด้วย รู้แต่ว่าอยู่ด้วยกันแล้วรู้สึกอบอุ่น มีความสุข เหมือนมีสายใยมาเชื่อมสองคนนี้ไว้ (กาวหนักขั้นสุด //ซู๊ดดดด -.,-)
ถ้ามีโอกาสก็อยากจะแต่งถึงเรื่องราวตอนนั้นด้วยค่ะแต่ว่ากาวไม่พอ---
เป็นยูริคู่แรกเลยค่ะ ปกติไม่เคยมาแนวนี้เลยย ถ้ามีเพื่อนๆ ชอบ เราก็ดีใจนะคะ
//มาลงเรือ #ลูริส กับเราเถอะ´∀`

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Miumimuji จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 15:27

    *กระโดดลงลูริส*

    #2
    0
  2. #1 หนูมีไอดีแต่ไม่ใช้:v
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 18:22
    งุ้ยยยยย >\\\\\< ละลายยยย หวานอะไรอบ่างนี้~~
    #1
    0