ถูกอัญเชิญไปเป็นผู้กล้าที่ต่างโลก แล้วไหงผมถึงกลายเป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์กันล่ะครับ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,641 Views

  • 270 Comments

  • 605 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,801

    Overall
    14,641

ตอนที่ 9 : บทที่ 9 : ความสำคัญของ DP

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1687
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    20 มี.ค. 62


          ‘‘อ่านจบแล้ว’’ 
          ร่างที่สองปิดหนังสือและยืนขึ้น เขาหันหน้ามาทางผมพร้อมกับกล่าวถาม  
          ‘‘เอาเลยไหม’’ 
          ผมไม่ตอบกลับ
          ‘การกลับคืนสู่ร่างต้น’ 
          ผมใช้หนึ่งในทักษะย่อยของร่างแยกสมบูรณ์ การกลับคืนสู่ร่างต้น มันเป็นการสลายร่างแยกและเอาทุกอย่างมาหลอมเข้ากับตัวเอง 
          ผมที่ได้รับความทรงจำและความรู้ของร่างแยกที่สอง ผมก็เข้าใจเนื้อหาในคู่มือการบริหารดันเจี้ยน 
          ดันเจี้ยนนั้นสามารถที่จะกลืนกินทุกอย่างและเปลี่ยนมันให้เป็นDP
          ซึ่งDPหรือดันเจี้ยนพ้อยนั้นเป็นเหมือนกับหน่วยเงินตราของดันเจี้ยน 
          ดันเจี้ยนทุกแห่งจะมีระบบร้านค้าอยู่ ระบบร้านค้าจะใช้DPในการจับจ่าย 
          ระบบร้านค้ามีขายตั้งแต่ขยะครอบคลุมจนถึงทุกอย่าง มอนสเตอร์เองก็สามารถซื้อได้ในระบบร้านค้า 
          ส่วนกาชาเป็นหนึ่งในมินิเกมของระบบร้านค้า อย่างถูกที่สุดก็คือหนึ่งพันDP และสามารถยกระดับได้โดยเพิ่มศูนย์เข้าไปอีกตัวให้กลายเป็นหนึ่งหมื่นDP ซึ่งสามารถทำได้อย่างไม่จำกัดเพื่อเพิ่มสิทธิและโอกาสในการดรอปของดี 
          ยิ่งราคากาชาสูงเท่าไหร่อัตราการดรอปของดีก็ยิ่งจะสูงขึ้นตาม แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่ออกมากาชาราคาถูกจะดรอปไม่ได้
          กาชาทุกระดับสิ่งของที่สุ่มได้จะเหมือนกัน แต่จะแตกต่างกันตรงที่อัตตราดรอป
          และดันเจี้ยนก็ไม่ได้มีระบบร้าค้าแค่อย่างเดียว แต่สามารถเพิ่มระบบอย่างอื่นได้โดยการซื้อในระบบร้านค้าเช่นแผนที่ตรวจจับศัตรูบริเวณรอบดันเจี้ยน 
          เมื่อซื้อมาแล้วจะมีอาณาเขตการตรวจจับอยู่ที่หนึ่งร้อยเมตร สามารถเพิ่มระยะได้โดยการใช้DPในการอัพเกรต 
          ซึ่งทุกอย่างจะแสดงให้เห็นว่าDP เป็นสิ่งสำคัญในการบริหารดันเจี้ยนและไม่สามารถที่จะขาดได้ 
          แต่เบลนั้นเอามันไปสุ่มกาชาจนหมด 
          ตอนนี้ค่าDPจึงแสดงเป็นศูนย์ในด้านล่างของระบบร้านค้า 
          ผมมองเบลด้วยสายตาเวทนา ยัยบ๊องนี่สิ้นหวังแล้วล่ะ 
          ผมใช้อำนาจของดันเจี้ยนมาสเตอร์เพื่อดูทุกชั้น ซึ่งในทุกชั้นนั้นไม่มีมอนสเตอร์อยู่เลย กับดักเองก็ด้วย 
          ความปลอดภัยและตวามอันตรายจึงเท่ากับศูนย์
          ‘‘เฮ้อ..’’ 
          ผมถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย 
          แต่โชคยังดีที่ดันเจี้ยนสามารถกลืนกินพลังเวทและเปลี่ยนมันให้เป็นค่าDPได้ 
          ในส่วนนี้ต่อให้อยู่เฉยๆ ก็ได้DP 
          สรุปแล้วตอนนี้ผมก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลยนอกจากนั่งรอ ถึงความจริงจะไปฆ่าคนและเอาศพมาเปลี่ยนให้เป็นDPได้ก็เถอะ 
          แต่ผมก็ไม่อยากประมาท เพราะความประมาทนั้นจะนำความตายมาให้เสมอนั่นเป็นคำสอนของอาจารย์ แถมผมก็ยังไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของผู้คนในโลกนี้ด้วย 
          ผมไม่ใช่ตัวเอกในนิยายที่มักจะเอาชีวิตไปล้อเล่นอยู่เสมอ 
          พวกเขานั้นไม่หวาดกลัวอะไรเลยถึงจะถูกส่งมาต่างโลก 
          พบเจอกับดินแดนที่ไม่รู้จักก็ยังเฉย ฆ่าคนอย่างไร้ปราณีแม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน ที่สำคัญคือความรู้มากของพวกเขา 
          พวกเขาส่วนมากจะมีทักษะรู้แจ้งเกี่ยวกับต่างโลกโดยไม่มีเหตุผล แต่ที่โลกเดิมของพวกเขานั้นก็เป็นแค่ตัวประกอบหลังฉากที่ไม่มีความสำคัญกับเนื้อเรื่องเลย 
          เอาเป็นว่า 
          นี่เป็นความจริงไม่ใช่เแต่ง ผมมีแค่ชีวิตและโอกาสเดียว 
          ถ้าหากผิดพลาดขึ้นมาก็เท่ากับตาย ไม่ได้เหมือนกับนิยายที่จะผิดพลาดเท่าไหร่ก็ได้ตราบใดที่นักเขียนยังแถได้ 
          ในขณะที่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ร่างแยกที่ส่งออกไปก็ติดต่อมา 
          ‘ต้นแบบฉันกำลังถูกพาตัวไปที่เมือง’ 
          ‘เกิดอะไรขึ้น’ 
          ‘ในตอนที่ฉันกำลังเดินตรวจสอบในระยะห้าร้อยเมตรรอบดันเจี้ยนอยู่ ฉันก็ถูกกลุ่มนักผจญภัยมาเจอตัวเข้าและคิดว่าฉันเป็นคนหลงป่า จะให้ตามไปไหม?’ 
          ‘ผมต้องการข้อมูล นี่เป็นภารกิจสำคัญและห้ามผิดพลาดอย่างเด็ดขาด’ 
          ‘รับทราบ คิดแล้วว่าจะต้องพูดแบบนี้’ 
          ‘ตรวจสอบความแข็งแกร่งของผู้คนในโลกใบนี้ด้วย’ 
          ‘อ่า.. ถึงนายไม่บอกฉันก็ทำอยู่แล้ว’ 
          ว่าแล้วการติดต่อของร่างแยกก็ถูกตัดลง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #70 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 11:42
    พัฒนาดันให้เจ๋ง
    #70
    0
  2. #5 Sebastian8845 (@Sebastian8845) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 18:13
    ดันเจี้ยนจากสนามเด็กเล่นในไม่ช้าผมเชื่อว่าทุกๆก้าวเดินของคนที่เดินเข้ามาจะเจอกับดัก
    #5
    2