ถูกอัญเชิญไปเป็นผู้กล้าที่ต่างโลก แล้วไหงผมถึงกลายเป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์กันล่ะครับ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,910 Views

  • 270 Comments

  • 596 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    155

    Overall
    14,910

ตอนที่ 8 : บทที่ 8 : ดันเจี้ยนที่ไร้ซึ่งอันตราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 189 ครั้ง
    18 มี.ค. 62


          ‘‘่คงเป็นเพราะผมมีตำแหน่งเป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์สินะ เจ้านี่เลยไม่เข้ามาโจมตี’’ 
          ที่อยู่ตรงหน้าของผมคือก็อบลิน มอนสเตอร์ระดับต่ำที่ชอบโผล่มาในนิยายแฟนตาซี 
          ก็อบลินมีขนาดและส่วนสูงเท่าเด็ก มีผิวสีเขียวเข้ม รูปลักษ์น่ารังเกลียด 
          ผมมองก็อบลินด้วยความสนใจ มันเองก็มองผมด้วยความหวาดระแวง 
          ถึงจะเพิ่งเคยเห็นผมเป็นครั้งแรก แต่ก็มันไม่เข้ามาโจมตีผม 
          นั่นจึงทำให้ผมสันนิษฐานว่า เป็นเพราะตำแหน่งดันเจี้ยนมาสเตอร์ที่ได้รับมา
          ผมเป็นร่างแยกของโซล ผมได้รับหน้าที่มาให้สำรวจดันเจี้ยนแห่งนี้ตั้งแต่ชั้นสองไปจนถึงชั้นหนึ่งและบริเวณรอบดันเจี้ยนในระยะห้าร้อยเมตร 
          เพื่อตรวจสอบอันตรายและสิ่งที่อาจเป็นภัยพร้อมกับทดลองทักษะร่างแยกสมบูรณ์ เพื่อค้นหาความสามารถที่มันไม่แสดงบนหน้าต่างทักษะ
          เพราะก่อนหน้านี้ต้นแบบได้ให้ผมใช้ทักษะร่างแยกสมบูรณ์ ผมถูกหารพลังไปครึ่งหนึ่ง แต่ต้นแบบนั้นไม่ได้ถูกหารไปด้วย 
          แถมเขาก็ยังสั่งให้ผมฆ่าตัวตายในขณะที่ร่างแยกยังคงอยู่ ผลปรากฎออกมาว่าเมื่อผมตายทุกอย่างของผมก็จะไปหลอมรวมเข้าด้วยกันกับร่างแยก 
          ความแข็งแกร่งโดยร่วมของผมกลับคืนเหมือนก่อนที่จะใช้ทักษะ ส่วนความทรงจำมันได้หลอมรวมเข้าด้วยกันกับความทรงจำของร่างแยกที่ผมสร้างขึ้นมา 
          ดังนั้นต้นแบบจึงได้ข้อสรุปว่าตราบใดที่ร่างแยกยังคงอยู่ก็สามารถที่จะเกิดใหม่ได้ตลอดเวลา โดยที่ความแข็งแกร่งและความทรงจำทั้งหมดยังอยู่เหมือนเดิม 
          ตอนนี้ต้นแบบกำลังทำหน้าที่เป็นเตียงนอน ส่วนร่างแยกอีกคนของต้นแบบนอกจากผมก็กำลังศึกษาคู่มือการบริหารดันเจี้ยนอยู่ 
          สุดท้ายผมก็อย่างที่ว่าไป สำรวจและตรวจสอบ 
          เช่นนั้นแล้วผมจึงสั่งมัน
          ‘‘นอนลงและห้ามขยับ’’ 
          เพราะคำสั่งดวงตาของก็อบลินกลายเป็นว่างเปล่า พอรู้สึกตัวอีกทีมันก็ไปอยู่ในท่านอนและไม่อาจที่จะขยับตัวได้ 
          ก็อบลินมองผมด้วยความหวาดระแวงยิ่งกว่าเดิม ในคราวนี้ในดวงตาของมันมีความหวาดกลัวผสมอยู่ด้วย 
          ผมเดินเข้าไปยังจุดที่ก็อบลินนอนอยู่และเหยียดไปที่ลำคอของมันเพื่อสังหาร 
          ก็อบลินที่ไม่อาจขัดขืนก็ได้ตายลงและกลายเป็นซากศพ 
          หลังจากที่ฆ่าก็อบลินไป
          ผมรู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้น ในตอนนี้ผมสามารถบอกได้เลยว่าผมแข็งแกร่งกว่าต้นแบบไปแล้ว 
          ทันใดนั้น ต้นแบบก็กล่าวกับผมผ่านสายสัมพันธ์บางอย่างที่เชื่อต่อเราเอาไว้ด้วยกัน 
          ‘เกิดอะไรขึ้น’ 
          ‘ผมเพิ่งฆ่าก็อบลินไปน่ะ’ 
          ‘เข้าใจแล้ว’ 
          เพียงคำพูดแค่ไม่กี่คำก็สามารถที่จะสื่อสารกันรู้เรื่อง เพราะพวกเราต่างก็เป็นคนเดียวกันทั้งนิสัยและความคิดก็ย่อมที่จะเหมือนกัน 
          ในความจริงต้นแบบสามารถที่จะเชื่อมต่อความทรงจำกับผมได้ แต่ต้นแบบไม่คิดที่จะทำเพราะไม่ชอบความรู้สึกที่เหมือนกับว่ากำลังโดนองค์กรป้อนความทรงจำให้อยู่ 
          ดังนั้นต้นแบบเลยคิดที่จะรับทีเดียวในตอนที่ผมฆ่าตัวตาย เพื่อกลับคืนและส่งมอบทุกอย่างให้กับต้นแบบ  
          ‘‘ฮะ อย่าบอกนะว่าดันเจี้ยนนี้มีแค่ก็อบลินตัวเดียว’’ 
          รู้ตัวอีกที ผมก็มาอยู่ที่หน้าดันเจี้ยนซะแล้ว 
          ตลอดการสำรวจตั้งแต่ชั้นสองจนถึงทางออก ผมพบแต่ก็อบลินเพียงแค่ตัวเดียว 
          ถ้านี่เป็นเกมดันเจี้ยนแห่งนี้คงเป็นดันเจี้ยนที่อนาถาที่สุด ไม่มีทั้งกับดักและมอนสเตอร์มาเป็นด้านป้องกันเมื่อโดนบุก 
          ผมรู้สึกว่าสถาณการณ์ในตอนนี้มันเลวร้ายกว่าที่คิด ทุกอย่างรอบตัวสามารถเป็นอันตรายและภัยคุกคามได้หมด
          แต่น่าแปลกที่สามารถอยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้ ยิ่งถ้าเป็นผู้กล้ามาพบเข้าด้วยแล้วล่ะก็ 
          หรือว่านั่นจะเป็นเพราะบุคคลที่เบลเรียกว่าท่านพ่อและท่านแม่กันนะ 
          ถ้าเป็นแบบนั้น 
          เบลก็ไม่น่าที่จะมีสภาพอนาถถึงขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องมีเตียงสักอัน 
          หลังจากที่ครุ่นคิดเรื่องของเบล ผมก็มองสำรวจไปรอบข้าง เท่าที่ผมเห็นน่าจะเป็นป่า 
          ถ้ามองจากภายนอกดันเจี้ยนที่ผมเพิ่งเดินออกมาเป็นหอคอยสูงงดงามราวกับงานศิลปะ 
          ถ้าเป็นไปตามที่ผมคาดเดานี่คงเป็นสาเหตุรองจากกาชาที่ทำให้เบล ไม่มีDPเหลือในการบริหารดันเจี้ยน 
          เป็นยัยบ๊องที่สุดโต่งเลยให้ตายสิ 
          แต่มันก็น่าสนใจและน่าสนุกไปอีกแบบเหมือนกัน 
          ผมยิ้มมุมปากและเริ่มเดินตรวจสอบความปลอดภัยในระยะห้าร้อยเมตรของดันเจี้ยนไปจนเสร็จ โดยที่ไม่พบอะไรที่เป็นภัยและอันตรายเลย 

          ในดันเจี้ยนชั้นที่สาม
          ต้นแบบ 
          ผมทำหน้าที่เป็นเตียงให้กับเบลอยู่ เมื่อการทดสอบเสร็จสิ้นมันก็ได้ทำให้ผมรู้อะไรหลายอย่าง 
          สิ่งแรกที่ได้รู้คือความสามารถของร่างแยกสมบูรณ์ สองคือหน้าต่างทักษะไม่ได้บอกความสามารถทั้งหมดของทักษะ 
          ในตอนนี้ผมได้ใช้ร่างแยกสมบูรณ์ สร้างร่างแยกขึ้นมาสองร่าง 
          หนึ่งให้ไปสำรวจดันเจี้ยนและตรวจสอบความปลอดภัยในระยะห้าร้อยเมตรรอบดันเจี้ยน ส่วนร่างที่สองผมให้ศึกษาคู่มือการบริหารดันเจี้ยน 
          ‘‘เป็นไงมั่ง’’ 
          ผมกล่าวถามออกไป ถึงผมจะเชื่อมต่อความทรงจำได้แต่มันก็เป็นสิ่งที่ผมไม่อยากทำ เพราะมันให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าโดนองค์กรล้างสมองและป้อนความทรงจำปลอมให้อยู่ 
          ร่างที่สองตอบกลับในขณะที่ยังอ่านอยู่ 
          ‘‘น่าสนุก’’ 
          ‘‘ขนาดนั้นเลย’’ 
          ‘‘ใช่แล้วล่ะต้นแบบ การบริหารดันเจี้ยนมีกลยุทธ์หลากหลายเป็นอย่างมาก เหมือนกับเกมสงครามที่มีความอิสระในการกระทำสูง’’ 
          ‘‘ชักรู้สึกน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ ช่วยยกตัวอย่างให้ฟังหน่อย’’ 
          ร่างที่สองทั้งอ่านและตอบกลับในเวลาเดียวกัน นี่เป็นความสามารถในการแบ่งแยกสมาธิให้เป็นสองส่วน
          ‘‘โดยปกติแล้วดันเจี้ยนทุกที่จะไม่มีสถานที่ที่ปลอดภัย แต่ในนี้เขียนว่าทุกดันเจี้ยนจะมีบางอย่างที่ทำเป็นสัญลักษณ์เอาไว้อยู่ ซึ่งนั่นจะถูกเหล่าผู้คนในโลกนี้คิดว่าเป็นเขตปลอดภัยและแน่นอนว่าทั้งหมดนั้นล้วนเป็นแค่เรื่องโกหก ผู้ที่ควบคุมและดูแลดันเจี้ยนจะใช้โอกาสที่พวกเขาไม่ทันระวังตัวในการฆ่า แน่นอนว่าจะต้องทำอย่างรัดกุมและเป็นบางครั้งเพียงเท่านั้น วิธีที่ใช้กันมากที่สุดคือมอนสเตอร์ที่มีสีแปลกประหลาด’’ 
          ‘‘เหมือนโปเกม่อนเลยนะ พวกมอนสเตอร์สีแปลกนี่เป็นพวกระดับสูงกว่าปกติเหรอ?’’ 
          ร่างที่สองส่ายหัวปฏิเสธ 
          ‘‘มันเป็นแค่การท่าสีธรรมดาเท่านั้น’’ 
         
          
          

          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 189 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #69 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 10:57
    ทาสีง่ายๆเงี้ย ฮ่าๆๆๆๆ
    #69
    0
  2. #33 Peremu (@Peremu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 22:21
    ทาสี ถถถถถถ
    #33
    0
  3. #4 Sebastian8845 (@Sebastian8845) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 05:35
    พระเอกเราจะเอาตัวไรยัดดันเจี้ยนละทีนี้น่าใช้สไลม์นะวางไว้ชั้นเเรกพอครเข้าคิดว่าง่ายสักพักก็ปรับสไลม์เปลี่ยนเป็นตัวล่อ+ตัวชนจนทำคนตายเรื่อยๆเเต่ไม่ถึงขนาดสังหารทุกคนไรงี้ให้รอดๆไปชั้นต่อๆไปมั้ง
    #4
    0