ถูกอัญเชิญไปเป็นผู้กล้าที่ต่างโลก แล้วไหงผมถึงกลายเป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์กันล่ะครับ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,641 Views

  • 270 Comments

  • 605 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,801

    Overall
    14,641

ตอนที่ 51 : บทที่ 44 : สงครามเริ่มขึ้น ณ บนด่านฟ้าของโรงเรียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 553
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    16 เม.ย. 62


          
          เมื่อโดนคำพูดนั่นกระแทกไปที่กลางใจ ลูน่าก็ได้แต่ยืนนิ่งเงียบเป็นก้อนหิน 

          ลูน่าอีกคนยิ้มเยาะสะใจ เธอเดินเข้ามาหาลูน่าและจับจ้องไปยังดวงตาอย่างเย็นเฉียบ เธอไม่ปกปิดร่องรอยของการดูหมิ่นและเหยียดหยาม

          ลูน่าอีกคนใช้มือจับล็อคศีรษะของลูน่าไว้ไม่ให้เธอได้หลบหนี ใบหน้าของพวกเธอทั้งสองนั้นแทบจะแนบชิดติดกัน

          ลูน่าที่ถูกจ้องมองก็ทำได้เพียงแต่หลับตาลงเพื่อหลบหนี ส่วนลูน่าอีกคนที่เป็นฝ่ายจ้องมองอยู่ก็ถอนหายใจพร้อมกับปล่อยลูน่าให้เป็นอิสระ 

          ลูน่าอีกคนเอามือไขว้หลังและเดินถอยหลังเว้นระยะห่าง เธอส่ายหน้าอย่างผิดหวังในตัวของเธออีกคนหนึ่ง

          ‘‘ลูน่าเธอมันเห็นแก่ตัว’’ 
          
          ลูน่าไม่สามารถตอบโต้ได้เลย เธอได้แต่ยืนเงียบเป็นเป้านิ่งให้โดนด่า 

          ‘‘เธอโกรธอาจารย์เนื่องจากเขาได้ทอดทิ้งเธอไป เธอพาลใส่อาจารย์เนื่องจากเขาทำให้เธอต้องโดดเดี่ยว...’’ 

          ลูน่าอีกคนกล่าวเปรยขึ้น ลูน่าผู้โดนด่าก็ได้แต่ก้มหน้าลงและนิ่งเงียบเหมือนเดิม     

          ‘‘ลูน่าเธอมันเห็นแก่ตัว เธอรอคอยให้คนเข้ามาหาและเอาใจใส่เธอ เธอเป็นฝ่ายรับมาโดยตลอด แต่เธอไม่เคยเป็นฝ่ายให้มั่งเลย’’ 

          ‘‘ฉัน-’’ 

          ‘‘เธอเคยบอกรักอาจารย์มั่งไหม? คำตอบคือไม่เคยเลย มีแต่อาจารย์เท่านั้นที่บอกรักเธอ เธอเคยคิดที่จะอยู่เคียงข้างเขาตอนที่ลำบากและต้องการใครสักคนมั่งไหม คำตอบคือไม่เคยเลยอีกนั่นแหละ ลูน่าสิ่งที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้มันไม่ใช่ความรักหรอก...’’ 

          ลูน่ากัดปากของตัวเองอย่างแรง แต่เพราะว่าเป็นในความฝันจึงไม่รู้สึกเจ็บและมีเลือดไหล 

          ‘‘โลกแห่งความฝันใบนี้เป็นเครื่องยืนยันอย่างดี ลูน่าเธอมันก็แค่เด็กเอาแต่ใจและเห็นแก่ตัวเท่านั้น เธอต้องการให้อาจารย์ตามใจเธอ เธอต้องการให้เรื่องราวเป็นไปตามที่เธอต้องการ แต่ว่าในโลกแห่งความจริงมันไม่เป็นนั้น เธอเลยหนีเข้ามาในโลกแห่งความฝันไม่ยอมตื่น’’ 

          ลูน่ามองไปยังตัวเองอีกคน 

          ‘‘แต่ฉันน่ะไม่ต้องการสิ่งจอมปลอมแบบเธอ ฉันต้องการอาจารย์ที่แท้จริง อาจารย์ที่เป็นตัวของตัวเองไม่ได้ถูกเธอควบคุม ดังนั้นลูน่าโปรดหายไปและให้ฉันกลายเป็นเธอเพื่อไปหาอาจารย์จะได้ไหม’’ 

          ‘‘แต่อาจารย์เป็นคนฆ่าพ่อกับแม่...’’ 

          ‘‘นั่นเป็นสิ่งที่เขาอยากทำเหรอ? เธอก็รู้นิว่าอาจารย์น่ะ ไม่สิเหล่าผู้คนที่มีชะตากรรมเดียวกันกับอาจารย์น่ะเป็นเช่นไรบ้างจากบันทึกของพ่อ’’ 

          ‘‘แต่-’’ 

          ‘‘ลูน่าเธอจะเห็นแก่ตัวไปถึงไหน ตอนที่เธอเศร้าเธอก็ต้องการให้อาจารย์มาปลอบ ตอนที่เธอเหงาก็อยากให้อาจารย์มาอยู่เคียงข้าง แต่เธอไม่เคยเลยที่จะคิดถึงความรู้สึกของอาจารย์ ในบันทึกของพ่อเธอก็น่าจะรู้นิว่าอาจารย์ต้องทรมานแค่ไหน ต้องพบพานกับความเจ็บปวดมาเท่าไหร่ มันเป็นขุมนรกที่เธอยากที่จะจินตนาการออก ขุมนรกที่อาจารย์ได้สัมผัสน่ะ ในตอนที่พบกันอีกครั้ง... แทนที่เธอจะเข้าไปเยียวยาอาจารย์ แต่ทำไมเธอถึงกลับไปโจมตีเขาแทนล่ะ ตอบฉันมาสิลูน่า’’ 

          ‘‘พอกันที ฉันจะออกไป ฉันจะตื่นขึ้นจากความฝัน’’ ลูน่ากล่าวขึ้นอย่างไม่พอใจและพยายามที่จะหลบหนีอีกครั้ง 

          เมื่อเห็นการกระทำของลูน่า ลูน่าอีกคนก็ไม่มีท่าทีว่าจะขัดขวางอะไร 

          ‘‘ถึงไม่ตอบฉันก็รู้อยู่แล้ว เธอน่ะแค่ต้องการพาลใส่อาจารย์เท่านั้น แต่ไม่เป็นไร เธอไปจากโลกแห่งความฝันเลย หนีฉันไปแบบเดียวกันกับในทุกครั้งที่ผ่านมา หนีสิ่งที่ทำให้เธอไม่พอใจ เพื่อไปหาสิ่งที่เธอพอใจและมีความสุขกับมัน แม้ว่าตัวฉันจะหายไปยามที่เธอตื่นก็ตาม...’’ 

          ลูน่ามองตัวเองอีกคนอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดจาโต้ตอบ 

          ‘‘อีกไม่นานเธอก็คงจะกลับไปรักต้นสินะ แต่ฉันไม่อยากหรอก เพราะตัวฉันน่ะรักแค่อาจารย์คนเดียวเท่านั้น เธอไปเลยลูน่า เธอหลบหนีไปเลย’’ 

          ‘‘ถึงตัวฉันจะหายไป แต่ฉันก็จะขออยู่กับอาจารย์เป็นครั้งสุดท้าย แม้ว่าจะเป็นเพียงแค่ในความฝัน’’ 

          ลูน่าอีกคนกล่าวเสร็จ โลกแห่งความฝันก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง 

          เดิมทีเป็นสวนสาธารณะ แต่ตอนนี้ที่กลายเป็นว่าพวกเธอมาอยู่บนด่านฟ้าของโรงเรียน 

          ‘‘นี่มัน..’’ 

          เพียงแค่เห็นแว็บแรกลูน่าผู้ที่จะหนีออกไปก็หยุดชะงักลง ส่วนลูน่าอีกคนก็หายไปจากสายตาเธอ 

          ในตอนนี้ลูน่ายืนอยู่บนด่านฟ้า ในที่แห่งนั้นนอกจากเธอแล้วก็มีเด็กหนุ่มอีกคนนอนอยู่ เด็กหนุ่มนั้นคือเซรอนผู้ที่เป็นอาจารย์ของเธอ  

          ถึงแม้ว่าตัวของลูน่าจะอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม แต่อาจารย์ของเธอเซรอนก็ไม่รู้สึกถึงตัวตนของเธอเลย 

          เวลาได้ผ่านไปจนเสียงสัญญาณบอกเวลาพักเที่ยงได้ดังขึ้น ไม่นานหลังจากนั้นประตูทางขึ้นก็เปิดออกพร้อมกับการมาถึงของตัวเธออีกคน 

          เด็กสาวผู้นั้นมาพร้อมกับกล่องข้าวและขวดน้ำ เธอเป็นเด็กอัจฉริยะผู้โดดเดี่ยวที่ไม่มีใครคบหา 

          เด็กสาวผู้นั้นคือลูน่าในสมัยที่ยังเด็ก เธอมักจะมากินข้าวกลางวันที่ด่านฟ้าคนเดียวอยู่เสมอ เพราะว่าที่นั่นไม่มีคนและก็เป็นสถาณที่ที่เงียบสงบ 

          แต่วันนี้เด็กสาวต้องแปลกใจ เพราะด่านฟ้าโรงเรียนที่ไม่มีคนรู้จักและเป็นสถาณที่ประจำของเธอ ในวันนี้กลับมีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งกำลังนอนอยู่ แถมชุดนั่นก็ไม่ใช่เครื่องแบบของโรงเรียนด้วย เช่นนั้นเด็กสาวเลยเข้าไปใกล้อย่างสงสัย เธอก้มลงมองไปที่ใบหน้าของเด็กหนุ่มอย่างครุ่นคิด 

          ไม่นานเธอก็รู้ว่าเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นใคร ซึ่งเป็นในจังหวะเดียวกันกับที่เด็กหนุ่มได้ตื่นจากห้วงนิทรา ด้วยความประมาทจึงทำให้ริมฝีปากของเด็กหนุ่มและเด็กสาวเผลอประกบกันอย่างบังเอิญ 

          นี่เป็นจุดเริ่มต้นของสายสัมพันธ์อันจอมปลอม ที่แม้แต่อาจารย์นักฆ่าก็คาดไม่ถึง 

          หลังจากเหตุการณ์นั้น ทั้งเด็กหนุ่มและเด็กสาวก็เริ่มทำความรู้จักกันจนกระทั่งเสียงสัญญาณได้ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้มันหมายความว่าเวลาพักเที่ยงได้สิ้นสุดแล้ว  

          เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนและเตรียมพร้อมที่จะจากไป แต่ก่อนหน้านั้นก็กล่าวขึ้นกับเด็กสาว 

          ‘‘ถ้าเหงาละก็ลูน่าซัง ผมสามารถที่จะเป็นเพื่อนกับคุณได้นะ’’ 

          เขากล่าวพร้อมกับลูบหัวเด็กสาวอย่างอ่อนโยน มันเป็นความอบอุ่นที่ชวนหลงไหลราวกับว่าเป็นยาเสพติด 

          ‘‘ค่ะ’’ 

          ก่อนที่เด็กสาวจะได้รู้ตัว เธอก็เผลอตอบรับไป 

          เมื่อที่นั่นเหลือแต่เด็กสาวและลูน่าที่เฝ้ามองอยู่ เด็กสาวก็หันไปทางลูน่าพร้อมกับยิ้มแย้ม 

          ‘‘ยังไม่ไปอีกเหรอ ยังไม่หนีไปอีกเหรอ หนีไปสิ หนีไปเลย ออกไปจากโลกของฉันและอาจารย์ซะลูน่า โลกของฉันคือความจริงที่ฉันได้อยู่กับอาจารย์ โลกของฉันนั้นเป็นความจริงที่อาจารย์เป็นอิสระไม่ได้ถูกควบคุม ทำไมไม่หนีล่ะลูน่า? นี่เป็นโลกที่เธอไม่พอใจไม่ใช่เหรอ เป็นโลกที่อาจารย์เป็นตัวของตัวเองและไม่ถูกควบคุม เป็นโลกที่เธอน่าจะไม่ชอบไม่ใช่เหรอ’’ 

          เมื่อเห็นฉากในคราแรกที่พบกัน ความรู้สึกของลูน่าในสมัยเด็กก็เริ่มที่จะกลับคืนมา เธอเริ่มที่จะเข้าใจความรู้สึกของตัวเธออีกคนแล้ว 

          ประกายแสงในของตาของลูน่าจางหายไปจนแทบจะมองไม่เห็น ท่าทีตื่นตระหนกและหวาดกลัวหายไปกลายเป็นความสงบนิ่งและเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง  

          ‘‘ฉันจะไม่หนีอีกต่อไปแล้ว’’ 

          ต่างกันกับทุกที ในครั้งนี้คำกล่าวของลูน่าไม่มีความสับสนลังเลปนอยู่เลย 

          เมื่อเห็นเช่นนั้นเด็กสาวก็ยิ้มแย้มขึ้น

          ‘‘ต้องอย่างนี้สิตัวฉัน แต่ฉันก็ไม่ยอมที่จะยกอาจารย์ให้กับเธอหรอกนะ’’  

          ‘‘ฉันก็ทนกับเธอมามากพอแล้วเหมือนกัน ฉันจะฆ่าเธอและตื่นขึ้นจากความฝันเพื่อไปหาอาจารย์’’ 

          หลังจากนั้นมหาสงครามอันดุเดือดของหญิงสาวทั้งสองก็ได้เริ่มขึ้น 

          ... 

คุโระซัง : เผลอติดลมจนหยุดไม่อยู่เลย จากตอนสั้นที่ตั้งใจไว้กลายเป็นยาวเกือบเท่ากับสองตอนมารวมกัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #246 SNblack (@sleepingneko) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 21:59
    อยากให้ลูน่าอีกคนยึดร่างจังเลยน๊าาา....น่าสนุกจัง
    #246
    0
  2. #142 Sebastian8845 (@Sebastian8845) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 16:11

    การชนะตัวตนของตนเองคือการพัฒนาที่ดีที่สุดไรท์....ถ้าลูน่าตื่นเห็นต้นเข้ามาปลอบช้วยทำให้ลูน่าเราทำเป็รเเกล้งลืมต้นเเละขอ โซโล่คนเดียวทีเดะที่จะฆ่าต้นทิ้งเลยยิ่งดีนะ^ ^
    #142
    19
    • #142-3 คุโระซัง (@Kiritoname2017) (จากตอนที่ 51)
      15 เมษายน 2562 / 16:41
      นางเอกคนสุดท้ายคืออัตตา ซึ่งนิสัยของน้ำก็ตรงกับมันพอดี

      แต่อัตตาผมยังไม่ได้คิดเลยว่าจะเอาใครดี

      แต่น้ำก็เป็นหนึ่งในตัวเลือกอยู่
      #142-3
    • #142-18 Olaf is here Bro!! (@ZEAL3IX) (จากตอนที่ 51)
      15 เมษายน 2562 / 23:33
      นี่ข้าพเจ้ากำลังอยู่ท่ามกลางอาชญากรหรือนี่
      #142-18