ถูกอัญเชิญไปเป็นผู้กล้าที่ต่างโลก แล้วไหงผมถึงกลายเป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์กันล่ะครับ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,690 Views

  • 270 Comments

  • 602 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,850

    Overall
    14,690

ตอนที่ 39 : บทที่ 36 : โซลและเบล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    11 เม.ย. 62



          ‘‘เอ๊ะ..’’ 
          ข้าตาฝาดไปงั้นรึ เด็กหนุ่มผู้กล้าไม่ได้ถูกซูซาคุตัดคอ เขารอดมาได้เพราะการแทรกแซงของยัยหนูชาวสวรรค์  
          ร่างของเด็กหนุ่มผู้กล้าลอยไปกระแทกกับกำแพงและสลบไปเพราะความเหนื่อยล้า ลูกสาวบุญธรรมข้าที่เห็นแบบนั้นเลยวิ่งเข้าไปดูอาการ 
          ส่วนยัยหนูชาวสวรรค์และยัยหนูเผ่ามนุษย์สัตว์ก็คอยระวังภัยให้ 
          ‘‘โซลตื่น..’’ 
          ลูกสาวบุญธรรมของข้าพยายามเรียกสติของเด็กหนุ่มผู้กล้าด้วยการตบหน้า เมื่อเห็นว่าไม่ได้ผลก็โจมตีต่อด้วยเข่าคู่ แต่กระนั้นเด็กหนุ่มผู้กล้าก็ไม่ยอมตื่น  
          ‘‘ซูซาคุรีบหยุดเร็ว’’
          ข้าเห็นว่าท่าไม่ดีเลยออกคำสั่งไป ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเด็กหนุ่มผู้กล้าคงได้ตายแน่ ลูกสาวบุญธรรมข้านางช่างรุนแรงเหมือนกับภรรยาของข้านานาลี่เสียจริง 
          ลูกสาวบุญธรรมข้าขึ้นไปนั่งค่อมบนตัวของเด็กหนุ่มผู้กล้า นางพยายามที่จะระดมหมัดใส่ใบของของเด็กหนุ่มเพื่อเรียกสติ 
          ‘‘โซลอย่าจากเค้าไปนะ’’ 
          ‘‘โซล..’’ 
          ทุกหมัดที่ปล่อยออกไป ลูกสาวบุญธรรมของข้าจะพูดกล่าวในทำนองนั้น แต่ก็ปล่อยออกไปได้แค่สองหมัดก็ถูกซูซาคุเข้ามาหยุดเสียก่อน 
          เด็กสาวอีกสองคนที่เข้าใจผิดว่าซูซาคุพยายามที่จะทำร้าย พวกเธอทั้งสองก็พยายามที่จะตอบโต้ 
          เด็กสาวเผ่ามนุษย์สัตว์นั้นไม่เท่าไหร่ แต่ปัญหามันอยู่ที่อีกคนเนี่ยสิ 
          ‘‘มหาเวทระเบิด’’ 
          ยัยหนูชาวสวรรค์ปล่อยมหาเวทโจมตีใส่ซูซาคุ มหาเวทนั่นข้ารู้จักและเคยเห็นมาก่อน มันเป็นมหาเวทที่เทพธิดาแห่งการทำลายล้างเป็นผู้คิดค้นขึ้น 
          แน่นอนว่ามันไม่สามารถที่จะสังหารซูซาคุได้หรอก แต่ทว่ากลับอีกสองคนข้างหลังมันต่างกัน แถมด้วยขนาดห้องที่แคบแล้ว แม้แต่ตัวเธอเองก็จะได้รับผลกระทบด้วยเช่นกัน           
          ‘‘ซูซาคุ’’ 
          ‘‘รับทราบขอรับ’’
          ข้าถอนหายใจ 
          ดูเหมือนว่ายัยหนูชาวสวรรค์จะเพิ่งเกิดมาได้ไม่นาน การตัดสิ้นใจเลือกใช้เวทจึงอยู่ในขั้นที่เลวร้าย 
          ‘‘มนตราต้องห้ามโลลิหลับไหล’’ 
          ซูซาคุใช้เวทต้องห้าม เนื่องจากเวทธรรมดาจะไม่มีผลกับชาวสวรรค์ 
          พอทุกอย่างสงบเรียบร้อยและไร้ซึ่งภัยอันตรายแล้ว ข้าและนานาลี่ก็เดินออกมาจากมิติซ้อนทับ 
          ข้าลืมใครไปนะ แต่ช่างมันเหอะ 
          ‘‘ท่านพ่อ... แง่... ท่านแม่ แง่...’’ 
          พอลูกสาวบุญธรรมเห็นพวกข้า เธอก็วิ่งเข้ามากอดพร้อมกับร้องไห้โฮเลย อีกทั้งยังฟ้องไม่หยุดเกินความจริงอีกด้วย 
          กว่าที่ข้าและนานาลี่จะปลอบเธอได้ก็เล่นไปนานโข 


          มุมมองของต้นแบบ 
          การพ่ายแพ้อย่างหมดรูปแบบนี้ 
          ผมจำมันได้ดี  
          เหตุการณ์ในครั้งนี้ก็เหมือนกันกับในวันนั้น วันที่ผมถูกขายเพื่อใช้หนี้ วันที่ผมพยายามที่จะหลบหนีแต่ก็ถูกพี่สาวโรสทำให้สลบและพาตัวกลับไป 
          ผมนี่มันอ่อนแอ 
          ผมนึกว่าตัวเองรอบคอบแล้ว แต่ในความจริงกลับไม่ใช่เลย 
          การเปิดดันเจี้ยนให้คนเข้ามาเพื่อเก็บพ้อย 
          มันคือการเชื้อเชิญศัตรู มันคือการกระทำโดยประมาท 
          ผมควรที่จะปิดดันเจี้ยนนี้ทิ้งไปซะและหาทางเก็บพ้อยด้วยวิธีอื่นแทน 
          ถ้ามีโอกาสละก็ 
          ผมจะเปลี่ยนดันเจี้ยนแห่งนี้ให้กลายเป็นขุมนรกที่ใคร ที่ไม่ว่าใครก็ต้องพบพานกับความตายเมื่อย่างกายเข้ามา ผมจะไม่ปล่อยให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก 
          ถ้ามีโอกาสละก็นะ แต่ว่าของแบบนั้นไม่มีทางหรอก 
          ผู้กล้าหวังที่จะฆ่าเบลเพื่อเอาสิทธิ์ 
          เช่นนั้นเบลตอนนี้ก็คงตายไปแล้ว ผมเองก็คงเหมือนกัน 
          ชีวิตที่สองช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนสั้น แต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่ทำให้ผมรู้สึกถึงความสุขได้อีกครั้ง
          พอคิดถึงเบลก็เกิดยิ้มขึ้นมา อย่างน้อยพวกเราก็ได้ตายไปพร้อมกันละนะ 
          ถ้าชาติหน้ามีจริงละก็ 
          ขอให้ผมและเบลได้มาพบพานเจอกันอีกด้วยเถอะ 
          ท่ามกลางความมืดมิด ผมได้จมดิ่งลงไปในนั้นจนในที่สุดสติของผมก็ได้ขาดหายไป 


          มุมมองของต้นแบบ 
          ผมตื่นขึ้นมาอย่างเหลื่อยล้า ผมพยายามที่จะดันตัวเองขึ้นนั่งเพื่อครุ่นคิด 
          เมื่อผมนั่งได้ไม่นาน ผมก็ถูกแรงกระแทกจนตัวหงายกลับไปนอนแบบเดิม เพราะแรงกระแทกนั้นเองก็ได้ทำให้สติของผมกลับคืนมา 
          ‘‘โซล’’ 
          บางสิ่งที่กระแทกผมส่งเสียงออกมา พอผมได้ยินก็รู้ได้ในทันทีว่าเป็นใคร 
          คนที่พุ่งมากระแทกผมก็คือเบล 
          ผมและเบลยังไม่ตายงั้นรึ ความสงสัยผุดขึ้นมาในหัวของผม 
          แต่ตอนนี้ผมขอปล่อยว่างมันไปก่อนแล้วกัน 
          ผมกอดเบลพลางลูบหัวและกล่าวขึ้นอย่างโล่งอก  
          ‘‘ดีจังที่ผมยังมีชีวิตอยู่’’
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #108 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 02:48

    ฮะ ๆ ๆ ไม่รู้ว่าจะหัวเระรึร้องไห้ดี

    #108
    0
  2. #106 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 21:02
    เวทต้องห้ามที่เสี่ยงคุกโคตรๆ ฮ่าๆๆๆๆ
    #106
    0
  3. #103 Sebastian8845 (@Sebastian8845) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 14:36

    เดี่ยวๆ โลลิหลับไหล มันต้องโลหิต ปะหรือจงใจ
    #103
    2