ถูกอัญเชิญไปเป็นผู้กล้าที่ต่างโลก แล้วไหงผมถึงกลายเป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์กันล่ะครับ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,641 Views

  • 270 Comments

  • 605 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,801

    Overall
    14,641

ตอนที่ 37 : บทที่ 34 : บุรุษลึกลับ แหวนเงินคุ้มภัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 702
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    10 เม.ย. 62



          มุมมองของต้นแบบ 
          ภายใต้การโอบกอดของเนล ใบหน้าของผมแปรเปลี่ยนเป็นว่างเปล่า 
          ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ผมรับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมา แต่ผมไม่อาจที่จะรับรู้ได้ถึงตัวตน 
          ใครกำลังเฝ้ามองผมอยู่กัน  
          ‘คุโระเข้ามากอดผม’ 
          ผมสั่งคุโระผ่านโทรจิต มันเป็นคำสั่งที่เหมือนกันกับเบลและเนล ในเมื่อมองไม่เห็นก็แค่โจมตีไปทั่วทุกสารทิศก็พอแล้วนิ 
          ผมคิดเช่นนั้น 
          พอคุโระเข้ามาใกล้ ผมก็ใช้เวทกระสุนมนตรที่สร้างขึ้นสาดยิงไปทั่ว 
          แต่ว่าสิ่งลึกลับนั้นก็ยังไม่ปรากฎตัวออกมา 
          ผมขวมดคิ้วเป็นปม ด้วยลางสังหรณ์ของนักฆ่าและประสบการณ์ที่สะสมมา มันบอกกับผมว่าสถานการณ์ในตอนนี้นั้นอันตรายขนาดไหน 
          ถึงผมตายไปก็ยังคืนชีพได้อยู่ 
          ถึงเนลตายไปผมก็ไม่แคร์เท่าไหร่ 
          ถึงคุโระตายไปผมก็แค่รู้สึกเสียดายเงิน
          แต่กระนั้นจะปล่อยให้เบลตายไม่ได้อย่างเด็ดขาด ถ้าเบลตายไปมันจะส่วผลกระทบถึงผมด้วย
          ‘เนลและคุโระ นี่เป็นคำสั่งไม่ว่ายังไงก็ต้องปกป้องเบลเอาไว้ให้ได้’ 
          หลังจากที่ผมได้สั่งไป ความว่างเปล่าที่ด้านหน้าก็เกิดบิดเบี้ยวพร้อมกับการปรากฎตัวของบุรุษลึกลับ 
          ส่หน้ากากปกปิดตัวตน ใส่เกราะสีขาวเป็นประกาย ทุกอย่างที่ชายคนนี้ใส่นั้นล้วนแล้วแต่เป็นสีขาวด้วยกันทั้งสิ้น
          แต่ทว่าก็มีสองสิ่งที่แตกต่าง นั่นก็คือดวงตาและเส้นผมที่เป็นสีดำ 
          เมื่อเห็นผมก็รู้ได้ในทันทีว่าชายคนนี้นั้นเป็นผู้กล้าเหมือนกับผม เขามีรูปลักษณ์ที่ดูเหมือนกับอัศวินศักดิ์สิทธิ์ แถมยังไม่มีช่องโหว่เลยสักนิด 
          ผู้กล้าที่อยู่ตรงหน้านั้น ในตอนนี้สำหรับผมเขาเป็นตัวตนที่เรียกว่าไร้พ่าย 
          ถึงจะเอาชนะไม่ได้ กระนั้นเองตอนนี้ก็มีแต่จะต้องฆ่าเท่านั้น 
          ถ้าไม่ฆ่าก็จะเป็นเบลที่ถูกฆ่า นั่นหมายความว่าตัวผมเองก็จะตายไปด้วย 
          เหนือสิ่งอื่นใดตัวผมนั้นไม่อยากให้เบลตาย แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาที่แสนสั้นแต่ตัวผมก็มีความสุขเหมือนกับสมัยที่ยังเด็ก เป็นสมัยที่ผมยังไม่ถูกย้อมไปด้วยความดำมืดของโลก 
          ดังนั้นแล้วผมจะไม่ยอมให้เบลต้องตายอย่างเด็ดขาด  


          มุมมองของจักรพรรดิแห่งบริทาเนีย ลูลูช 
          ‘‘สั่งให้ซูซาคุไปสังหารทำไรรึ’’ 
          ‘‘ฉันก็แค่อยากทดสอบฝีมือของเด็กคนนั้น’’ 
          ข้าขมวดคิ้วสงสัย 
          นานาลี่รู้ใจข้าไม่หมดเสียทุกอย่าง แต่ข้าน่ะไม่ค่อยเข้าใจนานาลี่เลย 
          ‘‘ฉันมีใบชุบที่ได้จากท่านพ่ออยู่’’ 
          ‘‘งั้นรึ’’ 
          ใบชุบที่ว่าคือสิทธิ์ในการคืนชีพใครก็ได้หนึ่งครั้ง เป็นสิ่งที่มีแต่ผู้ดูแลแห่งดันเจี้ยนเท่านั้นที่สามารถจะมอบให้ได้  
          ‘‘แต่ข้าว่ามันโหดร้ายไปหน่อยนะ’’ 
          นานาลี่ยิ้มเย็นชา
          ‘‘แบบนี้สิดี คุณดูที่นิ้วของลูกสาวบุญธรรมสิ’’ 
          นิ้วไหนรึ ข้าอยากถามมากเลยแต่ไม่กล้า 
          ไหนดูสิ 
          ข้ามองนิ้วของลูกสาวบุญธรรมทุกนิ้วจนมาหยุดที่นิ้วนางข้างซ้าย 
          ‘‘นั่นมัน..’’ 
          ‘‘คุณรู้แล้วใช่ไหมว่าทำไม’’ 
          ‘‘...ก็แค่แหวน’’ 
          ใช่มันก็แค่แหวน แหวนเงินคุ้มภัยมีความสามารถในการป้องกันการโจมตีถึงตายได้หนึ่งครั้ง การที่ลูกสาวบุญธรรมใส่มันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่รึ 
          ‘‘...’’ 
          ‘‘ที่เจ้าเล่นงานเขาถึงตายก็เพราะแหวนรึ ก่อนที่พวกเราจะแต่งงานกันข้าก็เคยมอบแหวนเงินคุ้มภัยให้กับเจ้านิ ตอนนั้นเจ้าไม่เห็นจะว่าอะไรเลย’’ 
          ‘‘...’’ 
          ‘‘อืม.. ข้าจำได้แล้ว’’ 
          เป็นเช่นนั้นนี่เอง 
          ตอนที่ข้าเพิ่งสร้างจักรวรรดิบริทาเนียได้ไม่นาน นานาลี่ได้ยกกองทัพมาและบังคับให้ข้าแต่งงานกับเธอ ไม่งั้นจักรวรรดิบริทาเนียของข้าจะโดนถล่ม 
          ‘‘...’’ 
          ‘‘การให้แหวนเงินคุ้มภัยนี่มันเลวร้ายขนาดนั้นเลยรึ’’ 
          ‘‘...’’ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #98 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 18:58

    อะไรมันจะซือบื้อปานนั้น

    #98
    0
  2. #97 conun5557 (@conun5557) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 15:42
    รู้สึกสงสารนานาลี่อ่ะที่มี...อย่างนี้
    #97
    0