ถูกอัญเชิญไปเป็นผู้กล้าที่ต่างโลก แล้วไหงผมถึงกลายเป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์กันล่ะครับ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,730 Views

  • 270 Comments

  • 598 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,890

    Overall
    14,730

ตอนที่ 34 : บทที่ 31 : ละครน้ำเน่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    9 เม.ย. 62



          มุมมองของน้ำ 
          ‘‘ลูกเมย์!’’ 
          คุณน้าร้องอย่างตกใจ 
          ฉันหยุดกินข้าวยามเช้าและหันไปดู ตอนนี้พี่เมย์กำลังเดินไปยังระเบียง 
          ฉันลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารและตามคุณน้าไปดูพี่เมย์ เพื่อนสมัยเด็กทั้งสองของฉันก็เหมือนกัน นอกจากนี้ก็เป็นอาจารย์อลันและอาจารย์โรสที่เข้าไปดูเหตุการณ์ 
          คุณน้าเข้าโอบกอดพี่เมย์พลางร้องไห้ ส่วนพวกฉันก็เฝ้าดูอยู่และเตรียมพร้อมที่จะเข้าช่วยเหลือ ถ้าเกิดพี่เมย์คิดสั้นฆ่าตัวตาย
          ‘‘ลูกเมย์อย่าทำแบบนี้’’ 
          ‘‘หนูไม่ได้คิดที่จะทำแบบนั้น แค่..’’ 
          พี่เมย์ส่ายหัวและมองไปยังที่ห่างไกล 
          ทิศทางนั้นถ้าฉันจำไม่ผิด มันเป็นทิศทางที่จักรวรรดิบริทาเนียตั้งอยู่ 
          ‘‘แค่หนูรู้สึกโกรธและไม่สบอารมณ์นิดหน่อย’’ 
          ‘‘โอ้ลูกเมย์...’’ 
          คุณน้าลูบหัวพี่เมย์ พวกเขาดูเหมือนว่าเป็นพี่น้องกันเลย 
          ‘‘เฮ้อ...’’ 
          อาจารย์อลันถอนหายใจโล่งอก เพราะไม่มีเหตุอะไรเกิดขึ้น 
          ‘‘ถ้าลูกเกิดมาและฉันกลายเป็นแม่คน ฉันจะรักและให้ความสำคัญกับลูกได้แบบนั้นไหมนะ’’ 
          อาจารย์โรสภรรยาของอาจารย์อลัน ลูบท้องของตัวเองที่ป่องนูนเพราะตั้งครรภ์  
          ‘‘ผมเชื่อว่าโรสจะกลายเป็นคุณแม่ที่ดีได้แน่นอนครับ’’ 
          อาจารย์อลันเข้าโอบกอดอาจารย์โรสและหอบแก้มไปหนึ่งที 
          ‘‘อาจังคิดแบบนั้น?’’ 
          ‘‘ต่อให้โลกใบนี้จะล่มสลาย.... ผมก็จะขอยืนยันตำตอบเดิม เพราะว่าโรสของผมน่ะเป็นภรรยาที่ผมรักมากที่สุดเลยครับ’’ 
          ‘‘อาจัง’’
          ฉันคิดไปเองไหมนะ เมื่อกี้ดูเหมือนว่าดวงตาของอาจารย์โรสพลันกลายเป็นว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง 
          ‘‘อาจังถ้าเกิดว่าฉัน... เป็นผู้หญิงไม่ดี เธอจะรักฉันอยู่ไหม?’’ 
          ‘‘ไม่เอาน่าโรส... มันก็แน่นอนอยู่แล้วครับ ผมจะรักโรสไม่ว่าในอดีตโรสจะผ่านอะไรมาก็ตาม แต่ในตอนนี้โรสเป็นภรรยาของผมครับ อึกทั้งลูกในท้องของโรสก็ยังเป็นลูกของผมด้วยครับ’’ 
          ‘‘....อาจัง’’ 
          อาจารย์โรสปาดน้ำตา ส่วนอาจารย์อลันก็ทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้ 
          นี่มันกลายเป็นฉากนี้ได้ยังไงเนี้ย 
          ฉันไม่เข้าใจเลย ฉันควรกลับไปกินข้าวต่อและปล่อยให้พวกเขาอยู่ด้วยกันดีไหม 
          ‘‘น้ำ น้ำ น้ำ’’ 
          ต้นสะกิดฉัน 
          ‘‘มีอะไร?’’ 
          ‘‘ลูน่าเป็นอะไรไปไม่รู้’’ 
          ต้นชี้ไปที่ลูน่า ตอนนี้เธอกำลังร้องไห้โฮอยู่ 
          นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ 
          แต่เดี๋ยวก่อนนะยะ ตาบ้านิ 
          ก็รู้นะว่าอยากทำคะแนน แต่ทำไมไม่หัดคิดเองบ้างล่ะ 
          ตาบ้า 
          คนซื่อบื่อ 
          ผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องที่สุด 
          ‘‘อาจารย์...’’ 
          ‘‘เข้าใจแล้ว ลูน่าอินกับพวกอาจารย์นี่เอง’’ 
          ‘‘...’’ 
          มันใช่แน่เหรอ แต่จะคิดเป็นอย่างอื่นก็ไม่ออกด้วยสิ 
          ‘‘โรส...’’ 
          ‘‘อาจัง’’ 
          ‘‘โรสพวกเรากลับห้องกันเถอะ’’ 
          ‘‘แต่ว่าอาจังฉันไม่พร้อมนะ’’ 
          อาจารย์โรสกล่าวพลางลูบท้อง 
          ‘‘ทางอื่นก็ได้นิครับ’’ 
          ‘‘อาจังคนลามก’’ 
          จากนั้นพวกเขาทั้งสองก็เดินจากไป 
          ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น 


          มุมมองของจักรพรรดิแห่งบริทาเนีย ลูลูช 
          ข้าแต่งตัวพร้อมที่จะไปหาลูกบุญธรรม 
          ข้านำกองทักมอนเตอร์และผู้กล้าซึ่งเป็นเลขาส่วนตัวไปด้วย ถ้าเกิดว่ามีใครมาเกาะเกะมันจะต้องเจอกับข้า 
          แต่ก่อนที่จะไปภรรยาของข้าก็มาหา 
          ‘‘ฉันได้รับแจ้งมาแล้ว ฉันจะไปกับคุณด้วย’’ 
          ภรรยาของข้ายังคงงดงามไปเปลี่ยนแปลง นานารี่คือนามของเธอ 
          นานารี่มาหาข้าพร้อมกับเมดสาวหนึ่งคน เธอคนนั้นก็เป็นภรรยาของข้าเช่นกัน แต่เรื่องนี้นานารี่ไม่ได้รับรู้เพราะถูกข้าปกปิด 
          ข้าเก่งไหมล่ะ ข้าสามารถซ่อนความลับนี้มาตั้งเกือบพันปีเชียวนะ 
          ภรรยาคนนี้ของข้ามีชื่อว่าซีทรู 
          แต่เดิมเธอเป็นมอนสเตอร์ในอาญัติข้า แต่เพราะว่าภรรยาข้าอีกคนถูกใจจึงถูกมอบให้ไปเป็นเมดสาว 
          ‘‘พวกเราไปกันเถอะ’’ 
          นานารี่มองมายังข้าด้วยความเย็นชา
          ‘‘ตอนกลับมาเรามีเรื่องต้องคุยกัน’’ 
          ทำไมกัน ข้าถึงรู้สึกไม่ดีเลย 
          ‘‘เรื่องอะไรเหรอที่รัก’’ 
          ‘‘ฮึ’’ 
          นานารี่สะบัดหน้าไม่ยอมคุยกับข้า 
          นี่มันผิดปกติ 
          เรื่องที่ข้าไปขโมยกางเกงในของเธอมาสูดดมมันแตก หรือว่าเป็นเรื่องที่ข้าแอบถ่ายเธอตอนอาบน้ำมันจะแตกกัน 
          ถึงข้าจะไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องไหน แต่ข้ารู้ว่าหายนะเกิดขึ้นกับข้าแล้ว 
          ข้าจะใช้เวทเคลื่อนย้ายระยะไกลหลบหนีไปเลยดีไหม 
          ‘‘อย่าพยายามที่จะหลบหนี’’ 
          นานารี่ที่รักเอ่ยเตือนข้า เธอรู้ใจข้าไปหมดทุกอย่างสมกับเป็นภรรยาผู้เผด็จการ 
          ‘‘พวกเราไปกันเถอะ’’ 
          ก่อนที่ข้าจะได้รับโทษจากภรรยา ข้าขอเอาโทสะไประบายก่อนแล้วกัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

0 ความคิดเห็น