ถูกอัญเชิญไปเป็นผู้กล้าที่ต่างโลก แล้วไหงผมถึงกลายเป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์กันล่ะครับ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,689 Views

  • 270 Comments

  • 602 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,849

    Overall
    14,689

ตอนที่ 11 : บทที่ 11 : เนียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 183 ครั้ง
    21 มี.ค. 62


          
          ‘‘แต่ความจริงแล้วสาเหตุที่ผมหนีออกมาไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก’’ 
          ‘‘เอ๋...’’ 
          ชิโรเนะเป็นคนอุทาน  
          ‘‘แล้วเป็นเพราะอะไรล่ะ’’
          คุโรกิกล่าวถามอย่างสงสัย ส่วนเรน่าและคุนะก็มองมาอย่างสนใจ  
          ‘‘พวกคุณรู้จักสมุนไพร ที่เมื่อออกฤทธิ์จะทำให้ผู้คนมีความสุขและหัวเราะไหม?’’  
          ‘‘ฉันไม่รู้จัก’’ 
          ชิโรเนะตอบปฏิเสธและทำท่าโบกมือไปมาในเชิงไม่รู้ 
          ‘‘กัญชาใช่ไหมคะ?’’ 
          คุนะตอบอย่างไม่แน่ใจ ผมพยักหน้าเพื่อยืนยันคำตอบ
          ‘‘ถูกต้อง กัญญาเป็นสมุนไฟรที่มีประโยชน์เป็นอย่างมากและสามารถนำมาแปรรูปได้หลากหลาย แต่ถ้าใช้ผิดวิธีก็อาจทำให้เกิดผลเสียได้เหมือนกัน’’ 
          ผมกล่าวพร้อมกับร้อยยิ้มอันสดใส 
          ‘‘แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกัญชา?’’ 
          คราวนี้เป็นเรน่าที่ถาม เธอถามผมพร้อมกับขมวดคิ้ว 
          ‘‘กิจการของผมคือการส่งออกกัญชาทั่วประเทศ เพราะนั่นเป็นความฝันของปู่ที่เป็นนักรบจากต่างโลก แต่เมื่ออาทิตย์ก่อนนี้เองดันเกิดปัญหาเข้า ราชาได้ออกกฎหมายให้ขึ้นกัญชาเป็นยาเสพติดห้ามจำหน่ายด้วยเหตุผลบางประการ แถมใครที่ครอบครองอยู่จะมีความผิดด้วย...’’ 
          ‘‘เป็นยังไงต่อล่ะ’’ 
          พวกของคุโรกิกล่าวออกมาด้วยความอยากรู้ ผมเลยทำเสียงให้ตื่นเต้นและลุ้นระทึกขึ้นไปอีก 
          ‘‘ก็..’’ 
          ‘‘ก็อะไรเล่า’’ 
          เรน่าว่ากล่าวอย่างงุดงิด คุนะที่อยู่ด้านข้างก็คงเหมือนกันแต่ไม่แสดงออก
          ‘‘ผมเลยเผากัญชาที่เตรียมส่งออกทั้งหมดทิ้ง ซึ่งปัญหามันอยู่ต่อจากนี้’’ 
          ผมก้มหน้าลงพื้นมองต่ำเพื่อปกปิดใบหน้า 
          ‘‘อย่าบอกนะว่า’’ 
          คุโรกิอุทานด้วยความไม่อยากเชื่อ  
          ‘‘ใช่แล้วล่ะ เพราะกลุ่มควันที่เกิดจากการเผากัญชาเลยทำให้ผู้คนทั้งเมืองพากันหัวเราะไม่ยอมหยุด บางคนก็ขาดอากาศหายใจตายด้วยนะ ดังนั้นผมจึงใช้ศิลาเคลื่อนย้ายสมบัติของครอบครัวหลบหนีมา รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่กลางป่าและได้พวกคุณช่วยไว้นี่แหละ’’ 
          ผมแสร้งเป็นถอนหายใจโล่งอก 
          เท่านี้การเตรียมพร้อมก็เสร็จสิ้น เหลือแค่เพียงการชักนำ 
          ‘‘...’’ 
          พวกคุโรกินิ่งค้างกันไปเลยกับเรื่องแต่งของผม ซักพักถึงจะได้สติกลับมา 
          ‘‘นี่คุโรกิกับชิโรเนะ ผมมีเรื่องสังสัยน่ะ’’ 
          ผมเริ่มต้นการชักนำด้วยการตั้งหัวข้อสนทนาขึ้นมาใหม่ 
          ‘‘อะไร?’’ 
          ชิโรเนะเอียงคอสงสัย ส่วนคุโรกินั้นกำลังรอรับฟังอยู่ 
          ‘‘พวกนายเป็นลูกหลานของนักรบจากต่างโลกเหมือนกับผมงั้นเหรอ? เพราะทั้งคุโรกิและชิโรเนะต่างก็มีผมสีดำและดวงตาสีดำเหมือนกับผม’’ 
          เพราะตอนแรกที่เจอกัน พวกเขามีท่าทีสงสัยว่าผมจะเป็นผู้กล้าที่ถูกอัญเชิญมา เช่นนั้นผมเลยต้องสร้างเรื่องมาเพื่อกลบเกลื่อน 
          ‘‘ไม่ใช่หรอก ทั้งคุโรกิและฉันไม่ได้เป็นลูกหลานของผู้กล้า’’ 
          ชิโรเนะตอบพลางส่ายหน้าปฏิเสธ 
          ก็คิดเอาไว้อยู่แล้วล่ะ
          ‘‘งะ งั้นแล้วทำไมถึง ถะ ถึงมีเส้นผมและดวงตาสีดำล่ะ’’ 
          ผมดัดเสียงตัวเองให้สั่น ดูเหมือนกับคนที่เจอเรื่องราวไม่คาดฝัน 
          ‘‘ฉันและชิโรเนะเป็นผู้กล้า’’ 
          คราวนี้เป็นคุโรกิที่ตอบ 
          พอได้ยินผมก็ล้มตัวลงในท่าคำนับ แสร้งทำตัวให้สั่นด้วยความหวาดกลัว  
          ‘‘ขออภัยที่ล่วงเกินท่านผู้กล้าและเหล่าสหาย’’ 
          ‘‘เดี๋ยวสิ’’ 
          เมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของผม คุโรกิก็ร้องอย่างตกใจ 
          ‘‘ได้โปรดยกโทษให้ด้วย’’ 
          ‘‘นี่มันเรื่องอะไรกัน’’ 
          คุโรกิกล่าว ชิโรเนะยืนมองอย่างมึนงง ส่วนพวกเรน่าและคุนะก็เหมือนกับว่ารู้อยู่ก่อนแล้ว  
          ‘‘ที่บ้านเกิดของผมพวกเขาเชื่อกันว่าผู้กล้าหรือนักรบจากต่างโลกก็เปรียบเสมือนกับเทพเจ้าองค์หนึ่ง ถ้าไปล่วงเกินเข้าจะเกิดภัยพิบัติกับตัวเอง’’
          
          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 183 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #75 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 09:02
    เนียน~
    #75
    0
  2. #12 Sebastian8845 (@Sebastian8845) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 20:45
    ความเนียนที่โครตจะเนียนถ้าคนปกติเจอคงเชื่ออย่างง่ายดายเลยเเหะ
    #12
    1