[Fic Conan โคนัน] หน้ากากหมายเลขศูนย์ Kamen no Zero (ย้อนอดีตอามุโร่ Amuro Touru)

ตอนที่ 16 : ตามฝันด้วยใจ (และสมอง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    26 เม.ย. 63

16- Follow your heart but take the brain with you  



อาจารย์ทาฮาระ โทชิอาคิอาทิตย์นี้ก็ไม่เข้ามาเหมือนกันค่ะ จะฝากข้อความไหมคะเจ้าหน้าที่ต้อนรับให้คำตอบเดิมเหมือนคราวก่อนราวกับกรอเทปเล่นซ้ำ 


光るที่ยืนอยู่หน้าเคาเตอร์ใหญ่ชั้นล่างของสถานีซากุระทีวีต้องถอนหายใจ นี่ก็หลายอาทิตย์แล้ว ชะรอยรายนี้ก็คงแห้วอีกเหมือนกันไม่เป็นไรค่ะ"

เธอหันขวับอย่างกระทันหัน เล่นเอาคนที่กำลังยื่นมือจะแตะไหล่ต้องชะงัก 


ฮาโหล สัมผัสไวเหมือนเดิมนะชายหนุ่มผมยาวในเสื้อหนังกางเกงยืนขาดวิ่นร้องทักทาย 


อ้อโยเฮคุง มาได้ไง 


แค่แวะมาหาคนรู้จักน่ะ ว่าแต่ฮิคารุจังมาทำอะไรที่นี่”  


光るจึงเล่าให้ฟังว่ามาตามเรื่องใบสมัครฝึกงานกับนักเขียนบทละครของซากุระทีวี เธอเสนอตัวอย่างงานเขียนของเธอไปตั้งเกือบเดือนแล้ว 


ถ้างั้นก็คงโดนโยนลงถังขยะตั้งแต่วันแรกแล้วล่ะ อย่าเสียเวลาเปล่าเลยซาคะตะ โยเฮจงใจพูดแดกดันด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลตรงนี้มันไม่ใช่พื้นที่ของมือสมัครเล่นหรอกนะ 


แหมโยเฮพูดเหมือนกับคนที่เขียนเรื่องนักฆ่ายุคเอโดะเปี๊ยบเลยเธอหมายถึงอาจารย์เทตสึยามะ เกนจิที่ส่งงานให้สถานีนี้เหมือนกัน  

光るทำท่าและเสียงเลียนแบบอาจารย์เฒ่าพล็อตฆาตรกรรมก็หักมุมได้น่าสนใจดีหรอกนะ แต่ว่าพื้นที่ตรงมันไม่เหมาะกับมือสมัครเล่นอย่างคุณหนูร๊อก 


ถึงกับได้เข้าพบอาจารย์เทตสึยามะเลยเหรอโยเฮจุ๊ปาก "แล้วเขาให้คำแนะนำอะไรบ้างเหรอเปล่าล่ะ ผมว่าตาแก่นั่นเขียนเรื่องแนวสืบสวนดีกว่าอาจารย์ทาฮาระอีกนะ เสียแต่ว่า...” 


หัวงูไปหน่อยใช่ไหมล่ะ ก็นั่นแหละพอเขาเริ่มมือไม้ไว ชั้นก็เผ่นออกมาแทบไม่ทันหญิงสาวชะงักอ๊ะ ว่าแต่ทำไมโยเฮคุงถึงรู้เรื่องพวกนี้ล่ะ ถ้าเป็นเรื่องของดารา นักแสดงก็ยังว่าไปอย่าง 


ก้อนะโยเฮเกาหน้าคนรู้จักที่ว่าเป็นผู้บริหารของสถานีนี้ ผมก็เลยเข้าออกที่นี่ตามใจชอบบ่อย เขามองหน้าสาวตรงหน้าที่ตอนนี้เริ่มทำตาระยิบระยับเปี่ยมด้วยความหวัง ครุ่นคิดอยู่นิดนึงเอาเป็นว่าเราอย่ามายืนคุยกันตรงนี้เลย”  


光るตั้งท่าจะแลกบัตรกับรีเซฟชั่น แต่โดนโยเฮดึงตัวไปขึ้นลิฟท์ เธอหันไปมองเจ้าหน้าที่ตรงเคาต์เตอร์ที่โค้งให้พวกเขาอย่างงง


ก้อนะ เธออยากจะเป็นนักเขียนบทอาชีพจริงหรา แล้วทำไมเรียนจบแค่ชั้นมัธยมแล้วมาทำงานเป็นแอร์ ไมไม่เข้ามหาลัยเรียนพวกสายวรรณกรรม หรือสายภาพยนตร์ให้มันเป็นเรื่องเป็นราวโยเฮเอ่ยขึ้นมาหลังจากนั่งรีวิวข้อมูลที่光るให้ไว้ ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องรับแขกเล็ก ในสถานี 


เคยคิดเอาไว้เหมือนกันนะ...” 光るลังเลอยู่สักครู่ว่าจะพูดต่อไหม  

"พอดีคุณพ่อเสียน่ะ ตอนนั้นช็อคมาก... ขาดเรียนเป็นเทอมเกือบจะเรียนไม่จบเลย พอผลการเรียนแย่มากก็เลยไม่ได้คิดเรื่องเรียนต่อ เรียนจบก็เข้าโตเกียวมาหางานทำเลย พอดีมีเพื่อนของพ่อเป็นกัปตันอยู่ที่สายการบินสกายเจ...”


เขาเลยฝากให้มาทำงานแพ็คอาหารกล่องส่งบนเครื่องสินะ จริง แล้วไม่ต้องใส่มาในซีวีก็ได้ มันดูโลวยังไงไม่รู้โยเฮปรายตามองกระดาษในมือ   ก็ประวัติชีวิตรันทดน่ะมันทำให้ได้งานไม่ได้หรอกเขาคิดแบบเบื่อ ว่าแต่เก่งนะ แค่ปีเดียวก็สมัครเข้าเป็นกราวด์สตาฟต์ จากเด็กแพ็คข้าวกล่องเป็นเคาเตอร์เซอร์วิสเนี่ย


แฮ่ะ ก็ปีแรกที่มาโตเกียวก็เข้าคอร์สติวภาษาอังกฤษเข้มเลยล่ะ แล้วก็ได้เพื่อนพ่อช่วยเป็นเมนเทอร์ด้วย


ซาหรุปเลย คือหวังจะให้ผมหาเส้นให้เข้าฝึกงานที่นี่ชิมิ


光るรู้สึกว่านอกจากวิธีการพูดจา ท่าทางของโยเฮดูจะเปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่เจอถ้าโยเฮคุงลำบากใจ ชั้นคิดว่าคงจะรบกวนเวลาเธอแค่นี้ละกันหญิงสาวทำท่าจะลุกออกจากห้อง แต่โดนชายหนุ่มคว้ามือไว้


ว๊าาา อย่าฉุนไปสิ ผมแค่ลองทดสอบดูเองว่าฮิคารุจังอยากได้งานนี้แค่ไหนน่ะโยเฮรีบปรับโหมดยิ้มแย้มใส่ก้อถ้าผมออกตัวให้แล้ว คุณจะไม่ทำให้ผมต้องเสียชื่อทีหลังใช่ไหม


ฉันเอาจริงนะ มันเป็นความฝันของชั้นเลย” 光るจ้องตาชายหนุ่มสีหน้าจริงจังชั้นก็พยายามหาที่ฝึกงานด้วยตัวเองมาตลอดหลายปีแล้ว แต่วงการนี้มันยากมากเลยถ้าหากไม่มีคอนเนคชั่นน่ะ"


ถ้าาาเริ่มแรกโดนให้ไปทำอะไรแปลก ก็คงจะไม่บ่นใช่ไหมเขาเกริ่นลองเชิง


ก็ถ้ามันไม่ผิดศิลธรรมอ่ะนะ ให้ไปเป็นอีหนูของตาเทตสึยามะน่ะชั้นไม่เอาด้วยหรอก”  


วางใจเหอะ เรื่องต่ำ อย่างนั้นไม่ใช่สไตล์ผมหรอกซาคาดะ โยเฮตอบขณะรัดผมหางม้าตัวเอง  

วิธีของเขาน่ะมีรสนิยมกว่าเยอะเลย 


……. 



Amuroเปิดเตาอบเช็คดูรอบที่สอง เขาใช้มีดแล่ส่วนหน้าของเทอร์รีนผักอบกับแฮม (Ham & Vegetable Terrine) เพื่อเช็คดูก่อนจะทิ้งมันไว้ในเตาอบต่ออีกห้านาที 


ตอนที่ป่วยเขาได้ดูรายการทำอาหารนานาชาติจากช่องแม่บ้านไฮโซ ในเมื่อแข็งแรงดีแล้วกับคืนนี้ไม่มีงาน เลยคิดว่าจะทำอะไรฟู่ฟ่าสักนิดเป็นการขอบคุณเพื่อนร่วมบ้านที่ต้องรับหน้าที่ทำอาหารมาตลอดอาทิตย์  


นาน ทีเปลี่ยนบรรยากาศจากอาหารญี่ปุ่นเป็นอาหารฝรั่งเศสก็ไม่เลวนี่นะ 


ชายหนุ่มในผ้ากันเปื้อนลายทานตะวันเตรียมจะยกครีมเอดามะเมะวิชิซอยส์ซุป (Edamae Vichysoisse Soup) ที่เพิ่งทำเสร็จเข้าตู้เย็นแต่ก็นึกลังเล 

ถึงควรจะเสิร์ฟเย็น แต่ซุปเย็นฮิคารุคงจะรับไม่ได้แน่เลย Amuroนึกถึงหญิงสาวที่ทำงานออกจะอินเตอร์แต่รสนิยมลูกอาทิตย์อุทัยแท้ 


เขาแก้ปัญหาด้วยการแยกซุปไว้นอกตู้เย็นส่วนหนึ่ง ขณะที่กำลังปรุงรสเพิ่มให้เหมาะกับการทานร้อน สัญญาณเมล์เข้าดังติดกันสองครั้งดังมาจากเครื่องแล็ปทอปที่เปิดสูตรทำอาหารค้างไว้ 


Amuroนึกแปลกใจที่มีเมล์เข้าแล็ปทอปสันติบาลพร้อมกันถึงสองฉบับในเวลาอย่างนี้ เขารีบเปิดดูเมล์แอดเดรสแปลกหน้าฉบับแรกที่มีไฟล์แนบขณะชิมครีมวิชิซอยส์ซุปอีกรอบ 


พรวด  


หน้าจอคอมพิวเตอร์เปรอะไปด้วยซุปที่ชายหนุ่มสำลักออกมา 



……. 



ลานว่างหลังอาคารก่อสร้างแห่งหนึ่ง หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจท้องที่ขี่จักรยานลาดตระเวนผ่านไป ร่างในเสื้อฮู้ตโผล่ออกมาจากเงามืด แสงไฟนีออนสะท้อนปอยผมที่โผล่พ้นออกมาเป็นประกายดังแสงจันทร์ 

  

ซาคาตะ ที่แผนกคงไม่ยุ่งสินะ เพิ่งโดนพักงานไปเป็นเดือนยังมีเวลาว่างทำเรื่องไร้สาระอย่างนี้เขาทักคนที่เพิ่งโผล่ออกมาจากเงามืดอีกด้าน 


เรย์ซังน่ะแหละที่ว่างงาน ถึงขนาดมีเวลารับจ็อบเป็นพี่เลี้ยงเด็กอยู่ซาคาตะคุยไปทำท่าทรงตัวบนเสก็ตบอร์ดไป 


นายต้องการอะไรกันแน่ อย่าบอกนะว่ายังคิดแค้นเรื่องที่ไม่รับนายเข้าซีโร่อยู่ 


โอ้ยยย เรื่องนมนามปานนั้น เก่าไปแล้วคร้าบโยเฮยิ้มเยาะว่าแต่เรย์ซังน่ะแหละ ยอมมาเจอผมก็เพราะต้องการอะไรจากผมไม่ใช่หรา 


ก็รู้อยู่แล้วนี่ ส่งโปรแกรมการถอดรหัสมาเดี๋ยวนี้” Amuroรู้ดีว่าถ้าเป็นระบบรักษาความปลอดภัยที่ซาคาตะสร้างขึ้น มาเอากับเจ้าตัวน่าจะเร็วกว่าการพยายามเจาะเข้าไปเอง  


ไม่ถึงชั่วโมงก่อนหน้าAmuroลอบเข้าไปถึงชั้นบนของซากุระทีวีได้แล้ว หากแต่เข้าไปยังห้องเก็บของนิรภัยไม่ได้ ห้องนั้นถูกออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับการเก็บอุปกรณ์และข้อมูลสำคัญรวมไปถึงฟิลม์ม้วนดังกล่าวด้วย เขาพบโน้ตจากซาคาตะ โยเฮเขียนหาเขาซ่อนเอาไว้ใกล้ประตูนิรภัย 


ชายรุ่นน้องโยนของให้ “ใช้แอคเซสการ์ดของผมก็ได้ แต่ต้องเอามาคืนนะ 


ให้กันง่าย อย่างนี้ มีแผนอะไรกันแน่” Amuroเช็คดูการ์ดอย่างระแวดระวังแล้วทำไมต้องดึงฮิคารุเข้ามาเกี่ยวข้องกับเกมส์บ้า นี่ 


ก้อเพราะมันเป็นเกมส์ ยิ่งมีคนเล่นเยอะก็ยิ่งสนุกไม่ใช่เรอะคร้าบ”  

โยเฮโยนรูปถ่ายใบนึงลงตรงหน้าAmuro เป็นรูปถ่ายระยะใกล้ของ光るในเสื้อเชิร์ตขาว เป็นรูปถ่ายสตูดิโอเหมือนกับเซ็ทที่Amuroเห็นจากอีเมล์เมื่อครู่ ต่างกันที่รูปในเมล์เสื้อและร่างเปียกน้ำดูล่อแหลมกว่ามาก 

ผมเพิ่งจะส่งรูปแบบเดียวกันเปี๊ยบไปหาผู้ชายอีกคน แหม แต่ว่าตามหาตัวเจอยากชะมัดเลยน้าโยเฮยกมือขึ้นเกาหลังคอ รอยยิ้มชวนขนลุกผุดขึ้นที่ริมฝีปาก "ถ้าไม่ใช่ว่าเขาเพิ่งจะก่อคดีอีกรายวันนี้ล่ะก็” 


Amuroรีบหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู ข้างหลังรูปเขียนที่อยู่พร้อมกับระบุช่วงเวลา เขาพูดเสียงเย็นโดยไม่เงยหน้าแก จงใจให้ฮิคารุอยู่บ้านคืนนี้คนเดียวสินะ 


รู้แล้วสิว่าทำไมเรย์ซังถึงต้องมารับคีย์การ์ดด้วยตัวเอ...” ชายหนุ่มผมดำไม่มีโอกาสพูดจบประโยคก็ถูกซัดเข้าที่สีข้าง ถึงจะใช้แขนกันได้ทันแต่แรงอันหนักหน่วงส่งร่างของเขาลอยไปจะชนกับกองเหล็กเส้นข้างหลัง Amuroกระโจนไปคยุ้มคอเสื้อเหวี่ยงร่างของโยเฮลงพื้น  


ไม่ทำให้หนวกหูไปหรอก เดี๋ยวใครโผล่มาเราก็คุยกันไม่สะดวกพอดี” Amuroกล่าวเสียงเย็นยะเยือกขณะใช้เข่ากดลำคอกับแขนของชายเบื้องล่าง  

แกส่งรูปให้กับไอ้ฆาตรกรโรคจิตได้ยังไง”  

ตามเมล์ด่วนที่เขาได้มาจากคาซามิ มีเหยื่อเล็บห้าสีรายใหม่โผล่ขึ้นมาหัวค่ำวันนี้ แต่จากรายงานการชันสูตรพลิกศพ ฝีมือของมันดูแยบยลขึ้นไปอีก ไม่มีทางที่ซะคาตะะจะตามรอยผู้ร้ายได้เลย 


ผู้ชายเบื้องล่างอ้าปาก มีแค่เสียงแหบเบาสลับกับเสียงไอเล็ดออดออกมา Amuroเลื่อนเข่าลงพร้อมกับชะโงกหน้าลงใกล้ หากอีกฝ่ายอาศัยความลื่นของเสื้อเจ็กเก็ตสไลต์ตัวลง เหนี่ยวขาสองข้างล็อกลำตัวAmuro สถานภาพของทั้งคู่กลับข้างกันภายในไม่กี่วินาที 


จูจิตสึหรือ” Amuroที่ตอนนี้โดนล็อกอยู่กับพื้นร้องคำราม 


แบบว่าเพิ่งหัดเรียนมาน่ะ สู้แบบยืนผมเอาชนะเรย์ซังที่เป็นมวยไม่ได้หรอก แต่ถ้าเป็นสถานการณ์บนพื้นอย่างนี้ล่ะก้อนะโยเฮเอามือไล้ผมสีฟางข้าวของคนเบื้องล่างไปมา ก่อนจะแนบหน้าลงข้างหูกระซิบเรย์ซังติดกับผมง่าย อย่างนี่ เสียเซลหรือยังครับ”  


Amuroกลืนน้ำลายมองคนข้างบนด้วยสายตาหวาดหวั่น นี่มันนอกจากที่เขาคิดเอาไว้เยอะ แค่เสียเซลไม่ว่า ยังไงคืนนี้อย่าถึงกับให้ต้องเสียตัวเลย 

แก...โกหกใช่ไหม 


อีกฝ่ายยังจับต้องชายเบื้องล่างมือระวิง มือเลื่อนต่ำลงเรื่อย  

แหมเรื่องไหนล่ะครับ ผมปั้นน้ำเยอะแยะจำไม่ได้แล้ว ที่แกล้งสัญญากับยัยนั่นว่าจะฝากงานแต่พาไปออดิชั่นงานนางแบบแทน หรือเรื่องที่ทำเป็นเจอหล่อนโดยบังเอิญด้วย อ้อ...” โยเฮทำท่าเหมือนจะเพิ่งนึกได้เรื่องส่งรูปยัยนั่นให้ฆาตรกรต่อเนื่องนั่นก็ด้วยครับ ถึงผมจะหมั่นใส้แม่นั่นแต่ไหน เรื่องหาคุกยุ่งยากแบบนั้นผมไม่เอาด้วยหรอก 


งั้น...ก็ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเอาตัวเข้าแลกแล้ว Amuroคิดขณะที่ใช้เท้าเหวี่ยงสเกตบอร์ดไปทางกองเหล็กเกิดเสียงดังโครม จังหวะที่โยเฮเผลอเขาพลิกแขนที่โดนล็อกด้วยกลท่าคล้ายกันก่อนจะจับคนสูงกว่าเหวี่ยงไปอีกทาง 


จะบอกให้เอาบุญนะ ประเทศนี้เขาบังคับให้นักเรียนตำรวจทุกคนต้องเรียนจูจิตสึตั้งแต่ปีสอง เด็กนอกอย่างนายคงไม่รู้ล่ะสิ 

ชายหนุ่มผิวเข้มยกมือทำท่าคล้ายจะเสยผม แต่ดูเหมือนเป็นการพยายามปัดเสนียดหรืออะไรบางอย่างออกมากกว่า 


 “ใจร้ายจังเลย ผมแค่ล้อเล่นเองนะโยเฮปัดฝุ่นออกจากตัวแสร้งทำน้ำเสียงเสียใจ 


คิดจะแบล็คเมล์ชั้นถึงขนาดติดกล้องถ่ายกลางคืนไว้รอบลานนี่ เนี่ยนะล้อเล่น” Amuroใช้เท้าเขี่ยกระเป๋าที่เต็มไปด้วยกล้องที่เขาเพิ่งถอดออกก่อนหน้าโยเฮจะมาถึง 


อันนั้นมันจิ๊บ ครับ 


ก็ว่าอยู่ ของจริงคือกล้องCCTVข้างบนใช่ไหม งานถนัดของนายนี่นะ” Amuroชี้ขึ้นไปข้างบนด้วยปืนเก็บเสียง เขาทำลายพวกมันไปก่อนจะมาถึงอีกเหมือนกัน 


กล้องพวกนั้นหลายแสนเยนนะครับ เป็นเจ้าหน้าที่รัฐแต่ทำลายของรัฐระวังจะโดนโทษหลายเด้งนะครับ 


ถ้าชั้นโดน นายก็คงโดนไล่ออกเหมือนกัน อ้อแต่ไม่รู้สินะก็พ่อนายใหญ่น่าดูนี่นาการจะทำให้ซาคาตะ โยเฮโดนไล่ออกไม่มีผลดีสักนิด ให้ทำงานให้กับสันติบาลปลอดภัยกว่าที่จะส่งผู้ชายน่ากลัวคนนี้ไปที่อื่น Amuroคิด เพราะอย่างนั้นเขาถึงได้ไปหาหลักประกันมาเพิ่ม  

แต่กว่าจะไต่เต้าไปเป็นผู้อำนวยการซะกุระทีวีได้ ก็คงมีคนขัดแข้งขัดขาให้ต้องกำจัดเยอะเหมือนกันเขาเอ่ยขึ้นมาลอย   


เมื่อเห็นกล้ามเนื้อบนใบหน้าเฉยเมยของอีกฝ่ายกระตุกเล็กน้อย  

"Bulls-eye”  

คราวนี้Amuroเป็นฝ่ายยิ้มเยาะ เข้าเป้าตรงเผงเลย 


การกำความลับของสื่อญี่ปุ่นเป็นเรื่องที่หน่วยงานเขาใช้เป็นยุทธวิธีแลกกับการได้รับการอำนวยความสะดวกพิเศษอยู่แล้ว แต่Amuroเพิ่งจะนึกถึงการใช้งานง่าย แบบนี้ 

บอกตรง ว่าชั้นไม่อยากทำลายอนาคตนาย เอาเป็นว่าชั้นจะลืมเรื่องคืนนี้ทั้งหมด แต่ต่อไปห้ามสะเออะเข้าใกล้ฉันกับลูกน้อง แล้วก็ฮิคารุอีก”  



……. 



อามุโร่ซัง นะ...ในซองนี่มันหน้า光るแดงขึ้นมาหลังจากก้มดูของที่เขาส่งให้  


แค่เอามาให้เห็นว่าผมทำลายฟิลม์ทิ้งไปแล้ว ดิจิตอลไฟล์ด้วย ส่วนรูปนี่เธอจะเอาไปทำอะไรก็ตามใจ” เพราะผิวเขาเข้ม ก็เลยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกรู้ว่าหน้าร้อนหน้าแดงหรือไม่รู้ไหมว่ากว่าจะได้มานี่ เลือดตาแทบกระเด็นแค่ไหนชายหนุ่มแขกหัวเธอทีนึง


ครั้งหน้าไม่มีอีกแล้ว อ้อ ผมตักเตือนซาคาตะแล้วด้วย เจ้านั่นมันโรคจิต ต่อไปห้ามเจอมันนะ” 


หญิงสาวลูบหัวป้อย เธอนอนไม่หลับมาสองคืนแล้ว ตั้งแต่วันที่โดนซาคาตะส่งเข้าไปในสตูดิโอถ่ายภาพ บอกว่าเป็นขั้นตอนใหม่รีครู้ตใหม่ที่จะใช้ทำพีอาร์ให้กับทีวี ไหนจะต้องให้เปลี่ยนเสื้อ แล้วยังจู่ ก็โดนฉีดน้ำใส่อีก 

ยิ่งคืนต่อมามี ผู้หญิงอีกคนเพิ่งถูกฆ่า Amuroก็มาคาดคั้นเหมือนกับจะรู้อะไรทำให้เธอต้องเล่าเรื่องให้ฟังหมด เขาหัวเสียมาก บอกว่าถ้ารูปหลุดออกไปแล้วผู้ร้ายเห็นจำหน้าเธอได้ล่ะ


ได้ยินหรือเปล่าครับชายหนุ่มส่งเสียงดังใกล้หู เมื่อเห็น光るสโหลสเลใจลอยถ้ารับปากว่าต่อไปจะไม่ไปเหยียบซากุระทีวีอีกล่ะก็


อ้อ ได้ค่ะเธอตอบแบบงง


งั้นไปนัดกับคันซากิเอาเองละกันนะครับ ที่จริงผมกำลังจะไปต่างประเทศสักอาทิตย์ หวังว่ากลับมาคงได้ยินข่าวดี” Amuroเอ่ยถึงคนดูแลบ้าน ก่อนจะตำหนิหญิงสาวที่ไม่ได้ฟังเขาอีกรอบ 

ก็เรื่องที่ฮิคารุอยากฝึกงานกับสคริปไรเตอร์ ผมเล่าให้คันซากิฟังวันก่อนที่เขาแวะมาทำความสะอาดบ้าน พอดีเขามีเพื่อนสมัยเด็กที่ตอนนี้ทำงานนี้อยู่พอดี เห็นว่าประสบความสำเร็จด้วยนะตาของ光るค่อยโตขึ้น โตขึ้น


เมื่อกี้เขาก็เพิ่งโทรเข้าเบอร์บ้าน บอกว่าวันไหนเธอว่างก็จะพาไปแนะนำตัวให้ ...นี่แหละนะ ใกล้เกลือกินด่...” พูดยังไม่ทันจบAmuroก็โดน光るโผเข้าล็อคคอ


อามุโร่ซังเป็นเทพผู้พิทักษ์ของชั้นจริง ต่อไปถ้าคุณทำซุปเย็นชืด หอยทากอบเหนียว ๆให้ทาน ชั้นก็จะกินให้หมดไม่บ่นสักคำเลยค่าหญิงสาวระล่ำระลักอย่างดีใจ



…….



ชายหนุ่มหาวหวอดเมื่อประตูห้องนอนปิดลง เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนเพราะต้องจัดการเก็บกวาดจนถึงเช้า เขาถอดฮู้ตออกเตรียมจะไปอาบน้ำ มีรูปหล่นออกมาใบนึง เป็นรูปที่เจ้าซาคาตะใช้สร้างเรื่องโกหกปัญญาอ่อนหลอกเขา 


Amuroหยิบมันขึ้นมาตั้งท่าจะฉีกทิ้ง  


เอาเถอะ ไว้จัดการทีหลังก็ได้มั๊ง  


เขาหาวปากกว้างจนน้ำตาเล็ด ซุกรูปไว้ใต้หนังสืออ่านเล่นข้างเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #43 Komeria (@Komeria) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 03:16
    อามุโร่ นายเก็บรูปอะไรไว้น่ะ
    #43
    0
  2. #42 JessicaBelle (@JessicaBelle) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 23:02
    แหมมมมมๆๆๆๆ คุณโยเฮ
    สู้ๆนะคะ
    #42
    0