เรื่องเล่าของฉัน เพราะไม่อยากฝันถึงเธอ

ตอนที่ 1 : เรื่องทุกอย่างมีคำตอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 มิ.ย. 63

สวัสคีค่ะฉันชื่อพีช พัชรา วิมารณ์สกุล อยู่ม.4 ปีนี้เป็นปีที่ฉันได้ใส่ชุดนักเรียนม.ปลายครั้งแรก ที่จริงมันก็ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกค่ะ เพราะตอนนี้ฉันเปิดเทอมมาหลายวันแล้ว วิชาใหม่ เพื่อนใหม่ก็รู้จักกันเกือบหมด ไม่มีอะไรที่ฉันคนนี้ยังไม่ได้ทำ ตอนนี้ฉันกำลังตั้งแถวตอนเรียงหนึ่งเพื่อเตรียมเข้าเรียนวิชาคอม ที่มีกฎอยู่ว่าถ้าเข้าแถวไม่ตรงไม่ต้องเข้าห้อง ซึ่งนั่นทำให้เพื่อนในห้องของฉันเครียดไปตามๆกัน 

10 นาทีผ่านไป.....

มันคือการยืนรอครูที่ยาวนานจนฉันแอบเมื่อยขาไปเลย พวกเราเดินเข้าห้องคอมไปทีละคน แบ่งนั่งกันตามเลขที่ ตามคุณครูกำหนดไว้ให้ ฉันเดินเข้าไปนั่งตามเลขที่ของฉัน แต่ขอบอกไว้เลยนะแอร์ตรงฉันอะมันโครตเย็น อย่างกับผลิตที่ขั่วโลกใต้แหนะเย็นเชียววว

"พช เจอกันอีกแล้วนะ" คนที่เข้ามาทักฉันเค้าชื่อวาว เราเคยยเป็นเพื่อนห้องเดียวกันตอนม.1 แต่ถึงปีต่อไปจะอยู่คนละห้อง พวกเราก็เจอกันประจำเพราะเพื่อนเราส่วนใหญ่สนิทกัน

"ก็เราเลขที่ต่อกัน พวกเราเลยต้องมารับชะตาเดียวกัน" ฉันพูดขำๆ พร้อมกับถูมือไปมา

"ไม่ต้องห่วง เรามีนี่.." พูดจบวาวก็ค้นกระเป๋าไปมา พร้อมกับหยิบของชิ้นนึงซึ่งมันก็คือ"เราเอาเสื้อกันหนาวมา"

"แต่เราลืมอะ" ฉันพูดขึ้นพร้อมกับวางกระเป๋าลง ฉันมองไปที่วาวคนที่นั่งข้างๆฉัน ที่ตอนนี้กำลังใส่เสื้อกันหนาวพอดีตัว พร้อมกับถูมือไปมา ตอนนี้ในใจฉันหนาวเย็นพอพอกับข้างนอกที่ตัวสั่นไปมาตามลมที่ตกกระทบ T;T โอ๊ย~~หนาวอะ

...........

"วาว"

"ฮึ"

"ช่วงนี้วาวมีข่าวกับ จูดี้เยอะเหมือนกันนะเนี๊ย"ฉันเอยแซวเพื่อนสาวที่กำลัง แลบลิ้นปลิ้นตาใส่เด็กลูกครึ่งคนฮิตประจำห้องอย่างจูดี้ ลูกครึ่งไทย-ฟินแลนด์ ใครๆก็รู้ว่าพวกเค้าาา .....กัน

"ข่าวอะไรเหรอ?"

"ข่าวว่าจูดี้กับวาว....เป็นคู่จิ้นประจำห้องไง" ฉันชูสองนิ้วแล้วนำมาชิดกัน เพื่อล้อเพื่อนสาวที่นั่งข้างๆ

"ป่าว เรากับจูดี้เป็นแค่เพื่อนกัน มันชอบมาล้อเรื่องเรากับลุคอะ"

"..." ในตอนนั้นดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้นมาเล็กน้อย ตาน้อยๆสั่นกระริกกระริก ใจของฉันกลับมาหน่วงอีกครั้ง

"วาวรู้จักลุคด้วยเหรอ"

"รู้จักดิเรากับลุคอะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ประถมแล้ว"

"อ๋อ" ใจของฉันกลับมาว่างเปล่าอีกครั้งฉันพยายามเก็บอาการสุดฤทธิ์"แล้วเรื่องที่จูดี้ ล้อคือเรื่องอะไรอะ" ฉันว่าวาวคงไม่รู้ ไม่รู้ว่าฉันยังชอบลุคอยู่

"คือตอนนั้นอะ เราไปเรียนพิเศษจบแล้วเลย มารอแม่ในโรงเรียน แล้วผ่านสนามบาสพอดี อยู่ๆลุคก็วิ่งมาทักมันมาแกล้งเราเราเลยแกล้งมัน มันเดินมายีหัวเราจนฟูเลย จูดี้เค้าเห็นเค้าเลยเอามาล้อ " วาวเล่าเรื่องผ่านแววตาที่ปนขำ แต่ว่าฉันไม่ขำนะสิเฮ้อ

"อ๋อ" ฉันตอบวาว

"แต่ลุคมันก็ชอบทำแบบนี้แหละกับเราอะนะ มีครั้งนึงตอนที่เรานั่งอยู่ตรงม้านั่ง ลุคเค้าก็เข้ามาแกล้งเราไปมาแถมคุยกับเราตั้งนาน จนแฟนมันถามเลยว่าเราเป็นใคร แถมตอนที่เราเล่นไอจีมันยังชอบมาปั่นเราด้วยการคอมเม้นเหมือนมันเป็นแฟนเราเลยนะสิ เพราะงั้นคนอื่นเลยชอบเข้าใจผิดไปใหญ่  จริงๆเลยลุคเนี๊ย" ฉันมองแววตาของเพื่อนตรงหน้าอย่างตั้งใจ แววตาของวาวเต็มไปด้วยความสุข แสดงว่า มันคือความทรงจำที่ดี

"ที่จริงเราก็รุูสึกผิดกับลุคนะ" วาวพูดขึ้น แววตาดูหม่นลง

"ทำไมเหรอ?"

"ที่จริง เมื่อก่อนลุคเคยมาชอบเรา" คำพูดบางคำพูด มาแค่หนึ่งประโยคก็เกินพอ

"เคยคุยกันเหรอ" ฉันถามขึ้น

"ไม่เชิงงั้นหรอก เรามีคนที่ชอบอยู่แล้วตอนม.1" วาวเล่ามาด้วยเสียงเรียบๆ

"ตอนม.1 อืมมม..รันใช่ป่ะ" ฉันจำได้ว่าตอนม.1 วาวกับรันเป็นคู่จิ้นประจำห้องที่มีคนเชียร์เยอะพอสมควรเลยนะ

ถ้าเราจำไม่ผิด -__-

"อืม U_U ตอนนั้นเราคุยกับรันก่อนที่จะมาคุยกับลุค ในตอนนั้นเราบอกได้เต็มปากว่าเราชอบรัน แล้วเราก็บอกลุคไป  ลุคมันก็บอกว่าไม่เป็นไร เราเลือกรันแต่...รันไม่ได้เลือกเรา อยู่ๆเพื่อนเราก็มาบอกว่ารันมีแฟน เราอึ้งมาก มันพึ่งคุยกับเราอยู่เลยเมื่อวาน มันยังบอกว่าจะขอเราคบอยู่เลย ตอนนั้นเราแย่มากต้องการความชัดเจนจากรันแล้วรันก็บอกให้เรารอแต่เราไม่อยากรอ ในตอนที่เราต้องการที่พึ่งลุคก็เข้ามา มันมาปลอบเราบอกให้เราเดินหน้า ไม่ต้องไปง้อรัน" พอวาวเล่าถึงตรงนี้ฉันก็พอเข้าใจ ในชีวิตของวาวรันคือพระเอกส่วนลุคมันคือพระรองที่อยากเป็นพระเอก สินะ

"แต่เราก็ยังโง่! ไม่นานรันก็ทักมาขอโทษเรา รันทำทุกอย่าง เค้าเลิกกับแฟน และง้อเราจนเรากลับไป ทุกอย่างมันดีมันดีมาก แต่ลุคมันก็เตือนเราแต่เราไม่ฟัง มันบอกว่ามันชอบเราแต่เราก็ทิ้งมันอีกครั้ง แล้วเราก็ไปหารัน " เฮ้อชีวิตหนอชีวิต น่าสงสารเหมือนกันนะเนี๊ยพอคนหล่อ หน้าหม้อ แต่รักเดียววะ

"แต่ว่า"  แต่ว่า

"รันเค้าก็ทิ้งเราไปอีก เค้าคุยซ้อนอีกครั้งเท่านั้นเราบอกตัวเองว่าพอ เราจะไม่ทนมันอีกแล้วเราเจ็บมากเจ็บกว่าเดิมเพราะไม่นึกว่ารันจะทำอีก และในตอนที่เราเจ็บลุคก็เข้ามาปลอบเรา มันอยู่กับเราทักมาหาเราจนเราดีขึ้น ถึงเราจะไม่ได้ชอบมัน มันก็มาดูแลเราคอยคุยเป็นเพื่อน เราชอบมันนะขอบคุณมันด้วย" วาวหยุดเล่าถึงแค่ตรงนี้

"แล้วทำไมไม่คบกันอะ ต่างคนต่างชอบกันนิ" ฉันหันไปถามวาว

"เราไม่อยากเสียมันไปอะ เราเลยขอเป็นแบบนี้ เป็นเพื่อนกันดีกว่า เราไม่อยากเสียเพื่อนอะ" คำพูดของวาวมันช่างเหมือน เหมือนเกิน คำพูดของวาวมันกลับไปซ้อนทับความทรงจำของฉัน ความทรงจำจากคนที่ฉันชอบ เค้าก็พูดคำนั้นเหมือนกัน

"ที่เราไม่อยากขอแกคบ เพราะเราไม่อยากเสียเพื่อน"

จริงสิ เราจะรู้ได้ตั้งนานแล้ว คำพูดนั้น

"เราอยากให้แกชอบเราแบบนี้อะแต่ไม่ต้องเป็นแฟน"

"เพื่อใจไว้บ้างก็ดีนะ"

ฮึ ตัวฉันพอมาในวันนี้เรื่องทุกอย่างฉันก็เข้าใจแล้ว เข้าใจว่าทำไมนายถึงพูดแบบนั้นเข้าใจว่าทำไมคนที่เจ็บปวด ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวนายเองก็เจ็บปวด คนที่ผิดตัวจริง คือ... 

"เรื่องนี้ไม่มีใครผิดหรอก จะผิดก็ตรงที่คนที่ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่อยู่ดี" ที่จริงฉันพูดมันอยู่ในใจ เพราะงั้นฉันได้ยินคนเดียวก็พอ

"แต่เรื่องพีชกับลุคเราก็พึ่งมารู้ทีหลังเหมือนกัน"

"หึ๊ มันเคยพูดถึงเราเลยหรอ"

"มันเคยพูดว่าคุยกัน แต่เราเองก็ตกใจนะ"

"ทำไมอะ"

"เพราะลุคไม่เคยพูดถึงพีชให้เราฟังเลย ปกติทุกครั้งเวลามันคุยกับใครมันยังบอกเราปรึกษาเราทุกครั้งเลยนะ แต่กับพีชเพื่อนเราบอกมาอีกที เราเลยไปถามมัน มันถึงบอก" 

"เหตุการณ์เนี่ยเกิดนานยังอะ"

"ก็เราเริ่มคุยกับลุคตั้งแต่ม.2 อะแล้วก็ยาวมาเรื่อยๆ เราเลิกกับริวตอนม.3"

"อ๋อ" เฮ้อก็แน่นะสิ เราชอบลุคมาตั้ง3ปี ชอบมาตั้งแต่ม.1 จะให้มันไปบอกวาวได้ไงละ ส่วนมันเอง มันก็ชอบวาวมาตั้งแต่ม.1เหมือนกัน เราจำได้ แต่ไม่นึกว่า มันจะจริง เราผิดเอง ผิดที่โง่ค่ะ!!

"พีช พีชยังชอบลุคอยู่ปะ"

"อืม แล้ววาวละยังชอบรันอยู่ปะ" ฉันถามวาวกลับ

"ฮึ ไม่ละไม่มีวัน เราเจ็บแล้วจำ" สีหน้าวาวหน้ากลัวมาก

"เราก็เหมือนกัน" ฉันตอบกลับวาวไป พร้อมกับเสียงอ๊อดหมดเวลาของวิชาคอม

"เราไปนะ" ฉันกลับวาวต่างคนต่างเก็บกระเป๋าและบอกลา

"อืม" ฉันพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้ แต่ว่า..

" วาว" ฉันเรียกวาว

"ขอบคุณนะ" ในวินาทีที่วาวหันกลับมา ฉันพูดคำพูดนั่นคำพูดที่มาจากใจ

"ฮือ ขอบคุณเรื่องไรอะ"

"เราอยากขอบคุณเฉยๆอะ"

"อ๋อ" วาวเกาหัวเบาๆแล้วเดินออกไป

ขอบคุณนะที่ทำให้เราตื่น เพราะวาวเลย เราถึงตัดใจจากลุคได้ซักที ใช่แล้ว เรื่องของฉัน ฉันควรเล่าให้คุณฟังซักหน่อย เรื่องราวความรักของฉันในช่วง3ปีนั้น...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น