แกล้งร้ายให้เธอมารัก

ตอนที่ 19 : ก็บอกเธอไปแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 พ.ค. 63

[พระยา]

 

1 เดือน นานขนาดนี้แล้ว ผมก็ยังคงจำเรื่องราววันนั้นได้ แต่ผมก็แกล้งทำเป็นไม่ได้คิดอะไร และคิดว่าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรต่างไปจากเดิมในชีวิตผม หรือป่าว?? อันที่จริงชีวิตผมตอนนี้ค่อนข้างมีความสุขเลยละ การผ่าตัดคุณหม่อนประสบความสำเร็จ ตอนนี้ใครๆก็อยากมาเข้ารับการรักษาจากผมมากขึ้น แม้ว่าจะยุ่งเพิ่มขึ้นมาก แต่ผมก็มีความสุขดี ส่วนเรื่องความรัก ตอนนี้ผมกับพี่มินยังคงติดต่อกันและเราก็ยังหวานกันเหมือนเดิมแต่เรายังไม่ได้คบกันครับ ส่วนอีกเรื่องนึง เรื่องของเธอ เธอหายไปหายไปจากชีวิตผม แบบที่เหมือนคนตายไปแล้วผมรู้ว่าเดิมที สายงานของเราสองคนแทบเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะเจอกันได้ทุกวันแต่ผมก็ไม่นึกว่าเธอจะหายไปแบบนี้ เฮ้อแล้วผมจะไปโทษใครได้ละ

"คุณหมอพระยาค่ะ สวัสดีค่ะ พึ่งตรวจเสร็จหรอคะ" ผมที่พึ่งตรวจคนไข้คนสุดท้ายจบไป เดินออกมากะว่าจะไปพักที่ห้องพักแพทย์ ระหว่างที่เดินไป ก็เจอพี่จิตพอดี

"สวัสดีครับพี่จิต อ่าใช่ครับวันนี้คนไข้เยอะพอสมควรเลยครับ" ผมตอบพี่เค้า

"เหนื่อยแย่เลยนะค่ะ"

"ไม่หรอกครับ"

"เอ่อ..คุณหมอค่ะพี่อยากจะบอกคุณหมอว่ามีคนมารออยู่ที่ห้องพัก มาซักพักแล้วละค่ะ" พี่จิตเค้าบอกผมด้วยสีหน้ายิ้มๆ คนที่มารอออ อืมม หรือว่า!!

"ขอบคุณนะครับ ผมขอตัวก่อน" คนที่จะมารอผมที่ห้องพักก็มีแต่ยัยนั่น ใช่แล้วทุกอย่างมันตรงไปหมด ภาพในหัวผมเห็นแต่เธอผมกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ห้องพัก หัวใจของผมเต้นด้วยความเร็วที่ไม่ปกติ

ปึ๊กก!!!

"นับเธอหายไปไหนมา!" ผมเปิดประตูและว่าคนตรงหน้า แต่เมื่อผมมองไป คนคนนั้นไม่ใช่นับดาว ตาผมเบิกโพลงด้วยความตกใจ

"สวัสดีพระยา"

"พี่มิน"ผมอึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มตอบให้พี่เค้า

"นึกว่าพี่เป็นนับดาวหรอ"

"อะ..เอ่ออ..ครับ" ผมเกิดอาการเลิกลั่กเล็กน้อย พี่เค้าไม่ได้พูดอะไรต่อ ผมเดินมานั้งที่ของผม ตอนนี้ผมกลับพี่เค้าอยู่ตรงข้ามกัน

"พระยา"

"ครับ"

"คือวันนี้พี่มาชวนเรานะ คือวันนี้พี่เลิกงานเร็วเราไปกินมื้อเย็นที่ร้าน000 กันไหมพี่ได้โต๊ะมาพอดี"

"อืม..ได้สิครับ ร้านนี้ดังมากเลยนะครับผมก็อยากกินมานานแล้ว แล้วเราเจอกันเวลาไหนดีครับ"

"งั้น เจอกันที่ร้านตอนทุ่มนึงนะพี่จะส่งโลเกชั่นไปให้ใน แมสเซ็นเจอร์"

"ได้ครับพี่มิน" ผมพยักหน้ารับ ผมรู้สึกว่าบทสนทนาของเรามันดูเร่งๆยังไงก็ไม่รู้ แค่รู้สึกแปลกๆ

"พระยา"

"ครับ" พี่เค้าลุกขึ้นและมองผม สายตาของพี่เค้า เหมือนต้องการถามคำถามอะไรซักอย่างกลับผม แต่

"ไม่มีอะไรหรอก พี่ไปนะ" พี่เค้าโบกมือบ๊ายบายผมและเดินออกจากห้องไป

"เฮ้อ" ผมพิงตัวลงที่เก้าอี้ แต่คงพิงมากไปหน่อยเลยทำปากกาตก วันนี้เป็นวันแปลกจริงๆ

"อ๊ะ..นี่มัน" ตอนผมก้มลงไปเก็บปากกา พอผมมองไปใต้โต๊ะผมเหมือนเห็นเศษกระดาษ ไม่สินั้นคือโพสอิทบนโต๊ะผม มันถูกแป๊บอยู่กับสก็อตเทปทั้งส่วนบนส่วนล่างติดอยู่ที่ใต๊ะโต๊ะทำงานผม ทำไมผมไม่เคยเห็นเลยละ ผมแกะสก็อดเทปออกจากโพสอิท โพสอิทอันนี้แปลก แปลกตรงไหนรู้ไหม แปลกตรงที่มันไม่ได้มีแผ่นเดียวโพสอิทหนึ่งแผน ถูกเชื่อมไว้ด้วยสก็อตเทป พอมองดูดีๆแล้วมันหมือน แผ่นกระดาษยาวๆซักม้วนเพียงแต่ มันแค่พับให้มันเป็นชั้นๆ ผมค่อยๆอ่านมันที่ละใบ

"ทำไมวันนี้พระยาช้าจัง"

"นายงานเยอะจังเลย รอจนหิวแล้ว"

"โมโหๆๆ มีสาวมาจีบแล้วยังไปเล่นด้วยอีก พระยาคนบ้า"

"สะใจ รู้ซะบ้างว่าพระยาเป็นคนของใคร"

"พระยานายทิ้งฉันไว้นานแล้วนะ"

"คิดถึงจังไม่ได้เจอกันนาน แต่ไม่พูดออกไปหรอก"

"นี่คือความลับนะ เราชอบนายพระยา555"

ฯลฯ

ข้อความที่สื่อความคิดเด็กๆ ของคนเขียนถูกอ่านออกมา โดยผม แต่ละแผ่นที่ผมอ่านมันทำให้ผมคิดว่า เธอชอบผมมานานแค่ไหนกัน ทำ..ทำไมเธอถึงชอบผมทำไมเธอถึงชอบผมได้ขนาดนี้ละ และเธอยังมีหน้ามาว่าคนอื่นว่าโง่อีก เธอก็โง่เหมือนกันที่มาชอบคนโง่ๆแบบผม เอาจริงนะผมยังจำได้ดีคำพูดที่เธอบอกผม ที่เธอเคยพูดกับผมเมื่อสมัยก่อน

 เธอจะมาชอบผมได้ยังไงกัน.....

"โอ๊ยย ปวดหัวเว้ยยย" ผมเอามือยีหัวไปมา ผมอยากเอาหัวโคกกำแพงตายไปเลย ระยะเวลาหนึ่งเดือนไม่ช่วยให้ผมดีขึ้นเลย เสียงของเธอ คำพูดการกระทำ มันติดตาผมไปหมด ผมเป็นอะไรไป ผมบ้าไปแล้วถูกไหมม....

........

"อ่าวคุณหมอลงเวรแล้วหรอค่ะ"

"ครับ วันนี้เลิกเร็วหน่อย เผอิญวันนี้มีนัดนะครับ" ผมบอกพี่จิตที่จริงผมว่าผมกับพี่จิตค่อนข้างสนิทกันอยู่นะเพราะ พี่เค้าฝ่าฟันอุปสรรคมากับผมละมั้งอุปสรรคที่มีชื่อว่านับดาว บางครั้งผมก็แอบสงสารพี่เค้าเหมือนกัน

"มีนัดกับคุณนับดาวหรอค่ะ"

"ไม่ใช่ครับ"

"พี่แปลกใจมากเลยที่ช่วงนี้ไม่ได้เจอคุณนับดาวเลยค่ะ หรือว่า คุณหมอโกรธกับคุณนับดาวหรอคะ"

"ป่าวครับ"

"อย่าทะเลาะกับเธอเลยนะคะ เธอชอบคุณหมอมากจริงๆ"

"เธอชอบผมมาก? พูดเวอร์เลยนะครับพี่จิต"

"จริงจริงนะคะ อย่างวันนั้นฝนตกหนักมากเธอยังวิ่งฝ่าฝนเอาข้าวมาให้คุณหมอเลยนะคะ แถมตอนกลับเนี่ยพี่เป็นห่วงแทบแย่"

"ฝ่าฝน"

"ใช่ค่ะตอนมาเธอเอาร่มมานะคะ แต่ตอนกลับเธอวิ่งกลับค่ะ พี่เป็นห่วงกลัวเธอไม่สบายซะด้วยซ้ำสงสัยเธอคงรีบเลยลืมร่มไว้ที่คลินิก"

"อ๋อ"

" พี่จิตครับ..งั้นผมกลับก่อนนะครับ" ผมมองนาฬิกาบนข้อมือ และบอกพี่เค้า

"อ่าาว พี่ชวนคุยเพลินเลย ขอโทษนะคะ"

"ไม่เป็นไรครับ" รับคำพี่จิตผมก็เดินออกมาจากคลินิก วันนั้นผมจำได้ว่าเธอเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับข้าว เธอบอกผมว่าฝนตกหนักถามผมว่าเอาร่มมามั้ยผมบอกว่าไม่ได้เอามา เธอเลยยื่นร่มมาให้ผม และบอกมีธุระต่อและรีบวิ่งออกไป เอ๊ะ!!ตกลงเธอไม่ได้มีร่มสองคันหรอ อ๊ะ!เธอเอาร่มให้ผมเพราะกลัวผมเปียกฝนตอนกลับบ้านเหรอ โอ๊ะงง!! 

เฮ้อไม่คิดแล้วปวดหัววว (>A<)

ผมสลัดหัวไล่ความคิดนี้ออกไป ผมสตาร์ทรถ และเปิดจีพีเอสขับรถไปยังร้านอาหารที่ผมนัดกับพี่มินไว้

.....ตื้ด~~~ตื้ด~~~~~~เสียงสั่นจากโทรศัพท์ผมที่อยู่หน้าคอนโซน โชคดีที่รถผมเป็นรถทันสมัยมันเลยขึ้นมาที่หน้าจอตรงคอนโซนรถแทน

"สายเรียกเข้า=นับดาว"

ผมกดรับสาย 

"..."

["...."]

"ถ้าเธอไม่พูดฉันจะวางแล้วนะ"

["อึ๊ย อย่าพึ่ง นาย~ไม่มี~~สิทธิ์วางสายฉัน!!"]

"เธอเมาหรอ?"

["ใครเมา~~บ้านนายสิเมา"]

เฮ้ออ เธอเมาแล้ว "หยุดดื่มได้แล้ว"

["ยุ๊ง!!!!!!!........."]

เธอพูดจบประโยคนั้นแล้วเธอก็กดวางสายไป ผมมองหน้าจออย่างงง

"อะไรเจ้แกเนี่ย" ผมเอามือเกาหัวและขับรถต่อ 

19.00น. ผมมาถึงร้าน000พอดี ผมพอใจกับการจราจรวันนี้มาก แฮปปี้ ผมหาที่จอดรถเจอพอดีด้วยอีกต่างหาก ผมบอกเลยวันนี้ผมดวงดี ผมดับเครื่องและกำลังจะลงจากรถ

ตื้ดดดด~~~~~~ตื้ด~~~~

"เธออีกแล้วเอ๋อ" นับดาว ผมถอนหายใจแล้วกดรับสาย ครั้งนี้ผมคุยในโทรศัพท์เลย

"มีอะไร"

["พระยา ช่วยด๊วย!!!"]

นี่มันไม่ใช่เสียงนับดาวนี่มันเสียง "พลอย มีอะไรเกิดไรขึ้น" พลอยเพื่อนนับดาว

["ไอนับมันเมาเละเลยอะ เราแบกกลับไม่ไหวแถมพี่ที่ทำงานพึ่งโทรตามไปแก้งาน"]

"นี่พวกเธอดื่มขนาดไหนกันเนี่ย แล้วเมาตอนทุ่มนึงอะนะ"

["นี่ ก็เพราะใครละไอนับมันเลยเมาเป็นบ้าขนาดเนี๊ย"]

"แล้วนับดาวเป็นไงบ้าง"

["ไม่บอก พระยาต้องมาดูเอง มารับมันหน่อย"]

"เฮ่ย วันนี้เรามีนัด"

["ตอนนี้คนที่พามันกลับบ้านได้ก็มีแค่แกแค่คนเดียว ทำเพื่อนเราเสียใจก็รับผิดชอบหน่อยดิวะ"]

"แต่...พี่นับเดือนอะ"

["เค้าไปประชุมอยู่อังกฤษ เค้าจะว๊าบมาได้ไหมละ แกจะต้องมาฉันจะส่งโลเกชั่นมาให้ มาเร็วๆนะฉันต้องไปแก้งาน"]

"เดี๋ยว..." จบประโยคพลอยก็กดตัดสายไป ซักพักก็มีโลเกชั่นส่งมาให้ในไลน์ ให้ตายสิดื่มกันไปขนาดไหนเนี่ย ที่จริงผมเดาว่าทั้งสองดื่มหนักแต่คนที่มีสติที่สุดคือพลอย แต่เสียงพลอยก็ค่อนข้างอู้อี้แล้วเหมื่อนกัน เฮ้ออยัยตัววุ่น

pee min001

:พระยา ถึงรึยังพี่มาถึงแล้วนะรออยู่ในร้าน

เฮ้อ คนนึงก็ไลน์ คนนึงก็แมสเซ็นเจอร์ตอนนี้ทุกคนมาทุกช่องทางเลย ทั้งโทรทั้งส่ง เฮ้ออออออ แล้วผมควรจะเล่นอันไหนดีละ ผมเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าผมเลือกที่จะไม่ตอบใคร พอผมลงมาจากรถ กดล็อคและเดินเข้าไปที่ร้านอาหารชื่อดังที่ใครๆก็ต่างพากันอัพลงโซเซียล แค่ผมเดินเข้าไปในร้านก้าวเดียวก็เจอกับพี่มิน เธออยู่โต๊ะกลางใหญ่ที่เด่นที่สุด และเธอยังสวมเสื้อผ้าที่ดูเข้ากับร้านมากที่สุดด้วย ชุดเดรสสีขาวออกชมพูตัดกับแสงไฟที่ส่องลงมาทำให้เดรสที่เปิดไหล่ดูมีเสนห์รับกับแสงไฟนั้น

"วันนี้พี่มินสวยมากเลยนะครับ" ผมพูดยิ้มๆและเดินมานั้งเก้าอี้ตัวเดียวที่ว่างอยู่

"ทำไมเราไม่ตอบพี่ละ"

"เผอิญรถมันติดอะครับเลยไม่มีเวลาตอบ พอมาถึงก็เดินมาหาพี่ที่ร้านเลย" ตัวผมโกหกเก่งไปอีก

"เหรอ"

"ครับ" ผมมองไปที่นาฬิกาใจของผมพะว้าาพะวงกับ ยัยขี้เมาที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นไงบ้าง ผมรู้ว่าพลอยยังใช้โทรศัพท์นับดาวส่งข้อความหาผมแบบนาทีต่อนาที แต่ผมจะบอกพี่มินยังไงดีละ

"ยาไม่กินหรอ"

เสียงเรียกของพี่เค้าเรียกดึงสติผมกลับมา

"อ๋อ พวกนี้กินได้เลยใช่ไหมครับ"

"แหม่ ก็ต้องกินได้สิพี่สั่งไว้รอเรานี่นา" พี่มินบอกขำๆ โชว์โง่อีกแล้วตัวผม

ผมมองไปที่อาหารญี่ปุ่นมากมายถูกเสริฟ์ลงมาที่โต๊ะผมลืมบอกไปว่าร้าน000เป็นร้าน อาหารญี่ปุ่นที่ดังมากๆในประเทศไทยเพราะของเค้ามีคุณภาพ ของที่เค้าใช้นำเข้าทั้งนั้นและที่สำคัญเชฟเค้าเก่งมาก ผมหยุดคิดและมองไปที่อาหาร แต่เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็มาไม่หยุด ผมเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากะจะกดปิดเสียงแต่ ผมก็เห็นมาว่าพลอยเค้าส่งภาพมาให้ผมดู ผมกดไปดู มันคือภาพนับดาวที่กำลังฟลุ๊บหน้าหลับกับโต๊ะในมือ ถือแก้วเหล้า หน้านี่ไม่ต้องพูดถึง สภาพคือไม่ไหวแล้ว

อยู่ๆในใจผมมันก็สับสนอีกครั้ง ตรงหน้าผมคือคนที่ผมชอบกับอาหารที่ผมชอบกิน ส่วนที่นั่นมีคนที่ผมผูกพันธ์คนที่ไม่ว่ายังไงผมก็ยังเป็นห่วงเค้า โอ๊ยยเป็นผมทำไมมันเหนื่อยจังเลยย

"พระยา!"

"อ๊ะO-O ครับ"

" พระยาเคยขอพี่เป็นแฟนใช่ไหม ตอนแรกๆนะ" พี่มินเปิดบทสนทนาแรกของมื้อนี้

"ครับ"

"แต่พี่ก็บอกพระยาว่า จนกว่าพี่จะมองเห็นรักแท้จากแว่วตาของพระยาพี่ถึงจะยอมตกลงเป็นแฟนใช่ไหม"

"ครับ"

"เพราะตอนนั้นพี่คิดว่า สิ่งที่พระยารู้สึกกับพี่คือพระยาแค่ชอบ แต่พี่อยากให้พระยารักพี่ รักพี่จริงๆ"

"..."

"พี่รู้มาตลอดว่าจริงๆแล้วพระยารู้สึกยังไง... พี่ไม่ต้องการแล้วรักแท้พระยา พี่ต้องการแค่พระยา พระยาคบกับพี่นะ"

"พี่มิน" ผมรู้ว่านี่คือสิ่งที่ผมฝันมาตลอด ทั้งที่ผมควรดีใจแต่ทำไมหัวใจผมถึงบีบรัดอย่างนี้ละ

"พี่ควรรับรักเราตั้งแต่ทีแรก พี่น่าจะยอมรับความจริงตั้งแต่ทีแรก แต่วันนี้ที่พี่มองพระยาทำให้พี่ได้รู้ว่า วันนี้คำตอบของพระยา คงไม่ใช่แบบเดิมกับเมื่อเดื่อนที่แล้วใช่ไหม" พี่เค้าถามผมด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นอีกครั้ง

"..."ผมมองพี่เค้าที่กำลังกลั่นน้ำตา อย่างเจ็บปวดทุกประโยคที่พี่เค้าพูดมันแสดงความชัดเจนในสายตาผม ใช่แล้วความจริงคือ

"ครับ ผมขอโทษครับพี่" ผมไม่ได้ชอบพี่เค้า ผมแค่อยากเอาชนะนับดาวก็เท่านั้นผมเผลอเอาพี่เค้ามาเป็นคนที่ปลดคำสัญญาระหว่างผมกับนับดาว ผมแค่อยากหาคนที่ดีกว่าเพื่อเอามาเยาะเย้ยนับดาว แต่ผมลืมไปว่าทำไมผมถึงทำแบบนั้น

"ผมขอโทษ" ผมพูดมันอีกครั้ง

"อืม..ไม่เป็นไรจะ^_^" พี่เค้ายิ้มบางๆให้ผม รอยยิ้มนั้น พี่เค้ายิ้มเพื่อบอกลา ตัวผมก็เช่นกันผมว่าผมได้คำตอบแล้ว

ผมเล่นไลน์ เมื่อตัดสินใจได้ผมวิ่งออกไปจากร้าน และวิ่งไปตรงที่จอดรถหารถผมและเปิดโลเคชั่นที่พลอยส่งมาให้และขับออกไป 

19.30น. ผมใช้เวลานานกว่าที่คิด บนท้องถนนเต็มไปด้วยรถในเมืองหลวง เวลานี้คือเวลากลับบ้านและออกไปไหนมาไหนของคนเมืองรถเลยจะติดหนักอยู่โดยฉะเพราะ ร้านที่ผมจะไปร้านนี้อยู่ในตัวเมืองแถมเป็นร้านดัง และแน่นอนหาที่จอดยากมากก ยังไม่พอร้านเค้ายังอยู่ติดสะพานข้ามแม่น้ำอีก ผมเลยต้องจอดรถไว้ใต้สะพานและเดินไปหาเธอที่ร้านแทน

20.00น.

"นับดาวอยู่ไหน?" ผมเดินเบียดคนในร้านเข้ามา ผมเห็นพลอย ผมเลยเดินไปถามเธอ

"มันนอนอยู่ตรงบาร์"

"แล้วเธอมาทำอะไรตรงนี้"

"ฉันมาเข้าห้องน้ำ ฉันฝากเพื่อนให้ดูไว้แล้ว แล้วนายละทำไมนายพึ่งมา"

"รถติด" ผมบอกพลอย

"ตามมา" พลอยพาผมเดินไปที่บาร์ ภาพที่ผมเห็นคือภาพของผู้ชายที่มานั่งใกล้นับดาว และนับดาวเธอก็คล้องคอเค้าอยู่

"เฮ้ย อย่ายุ่ง!" ผมเดินเข้าไปพลักเค้าออกจากนับดาว คนตรงหน้าผมมองผมด้วยความหงุดหงิด

"คุณเป็นใคร" มันถาม

"พระยาใจเย็นๆ" ผมมองไปที่พลอย ส่วนมือทั้งสองข้างโอบยัยคนขี้เมาไว้

"นี่เพื่อนเรามันชื่อศีล "พลอยแนะนำมันให้ผมรู้จัก

"คุณเองเหรอพระยา"มันมองหน้าผม

"ใช่ มีอะไร" 

"คุณไม่ควรยุ่งกับเธอ ปล่อยเธอ" มันเดินมาแย่งนับดาวออกจากผม แต่ขอเถอะผมไม่ให้

"เฮ้ย แล้วคุณเกี่ยวอะไร" ผมกระชากคอเสื้อมัน

"คุณไม่รักเธอก็ไม่ควรให้ความหวัง" มันบอกผม

"คุณยุ่งอะไร คุณเกี่ยวอะไร ถึงคุณรู้อะไรมามันก็ไม่สำคัญ" ผมมองมัน

"ผมต้องยุ่ง"มันบอก

"พึ่งเจอกันอย่ามาทำตัวเหมือนสนิทกับเธอ" ผมบอก

"อย่ามายุ่งกับคนของผม แฟนผม ผมดูแลได้ นี่ผมพูดดีๆแล้วนะ" ผมผลักมันออกไป จนมันชนโต๊ะ 

"ใครแฟนนาย"เสียงอู้อี้ของคนข้างๆดังขึ้น

"มานี่เลย" ผมลากเธอออกมา

"ไม่ไป ฉันไม่ไปกลับนาย"

"ไปไม่ไป"

"ไม่ไป"

"เตือนแล้วนะ"ผมพูดจบ ก็อุ้มเธอขึ้นและเดินฝ่าคนในร้านออกไป

"ปล่อย~~อายเค้า" เธอบอกผมพร้อมกับทุบผมที่อก เบาๆบอกเลยไม่เจ็บ

"เมาแล้วยังจะซ่าอีก ถ้าไม่หยุดทุบจะปล่อยลงนะ" ผมพูดขู่คนในอ้อมแขนผม เธอทำหน้าหยู่และจากมือที่ทุบผมกลายเป็นคล้องคอผมแทนเพราะกลัวตก ผมตกใจเล็กน้อยกลับท่าทีว่าง่ายของเธอ แต่ก็ต้องเสียงอาการกับหน้าของเธอที่เข้ามาซุกอยู่ที่คอผม ลมหายใจอุ่นของเธอ ทำให้ผมขนลุกอย่างบอกไม่ถูกอาจเป็นเพราะแอลกอฮอล์บนตัวเธอหรือเพราะผมเองกันแน่ที่หวั่นไหว

"อ๊ะ ไม่เอาท่าเจ้าหญิง" ผมเดินไปซักพักเธอก็ตื่นขึ้นมาและร้องโวยวาย

"แล้วจะเอาท่าอะไร" ผมก้มหน้าลงไปถามเธอ ใบหน้าของเธอตอนนี้แดงก่ำจากพิษแอลกอลฮอล์ เธอทำให้ผมสงสัยว่าเธอดื่มไปเท่าไหร่กันแน่

"อื่ออ..ท่าขี่หลังเอาท่าขี่หลัง ได้ไหม" เธอบอกผมเสียงอ้อนอ้อน ผมเผลอรู้สึกชอบตอนเวลาเธอเมาแล้วสิ

"ได้" ผมวางเธอลง เธอลงพื้นปุ๊บก็เซปั๊บ เดินไม่ไหวแล้วไหมเนี่ย

"ยืนดีๆ" ผมพยุงเธอ

"ยืนไม่ดี เพราะไม่มีแรงแฮะๆ" เธอยิ้มแบบแหย่ๆ เฮ้อเล่นอะไรก็ไม่รู้ผมทำหน้าอ่อนใจใส่เธอ 

"ขึ้นดีๆนะ" ผมหันหลังและย่อตัวให้เธอ

"อื้ม^_^ " เธอกระโดดขึ้นมา เธอจะทำผมหลังหักแล้ว T-T เธอเอาหน้ามาซบที่หลังผม และเงยหน้าขึ้นมาถามผมว่า

"นายนายคือใคร"ล่าสุดจำกันไม่ได้ซะแล้ว T^T

"เราไง พระยา" ผมบอกเธอ

"นายไม่ใช่พระยา" เธอยกมือมาข้างหนึ่งจับหน้าผม และชี้นิ้วบอกผม

"ทำไมละ"

"เพราะพระยาไม่มีทางมาหาฉัน พระยาเค้าไม่ได้ชอบฉัน เค้าชอบพี่มินคนนั้นเค้าทังสวยกว่าฉัน เก่งกว่าฉัน นิสัยดีกว่าฉัน ขนาดฉันยังแพ้เลยเพราะฉะนั้น นายไม่ใช่พระยา" พอเมาแล้วก็พูดทุกอย่างเลยจริงจริง

"นายเป็นใคร" เธอเอานิ้วมาจิ้มแก้มผมแล้วถาม

"เป็นเพื่อนเธอ"

"เป็น   เพื่อนฉัน เหยออ"  เธอพูดแบบเมาๆ

"ใช่"

"งั้นก็ต้องเป็นเพื่อนพระยาด้วยสิ"

"อืมก็อาจจะใช่" ก็บอกไปแล้วว่าฉันชื่อพระยา

"งั้น ฉันฝากนายไปบอกพระยาหน่อย"

"ว่า"

"ได้ยินไหม หัวใจฉัน มันกำลังบอกรักรักเธออยู่ แต่ฉันไม่อาจจะเปิดเผยใจออกไปให้ใครได้รู้ ได้ยินไหมหัวใจฉัน มันคอยอยู่ตรงนั้นรอให้เธอเปิดดู และหวังเพียงเธอ จะ รู้ ซักวันหนึ่ง " แม้ว่าเธอจะร้องออกมาเบาๆแต่ผมกลับได้ยินมันชัดเจน ซักพักแผ่นหลังของผมก็เต็มไปด้วยน้ำตา เธอร้องไห้

"ฮึก.อือ ... ฝากบอกพระยาด้วยฉันเหมือนน้ำจริงๆนะ เพราะชอบพี่โชนมากแบบเค้าเลย" สิ่งที่เธอบอกผม มันทำให้ผมนึกย้อนไปสมัยก่อน

10ปีก่อน 

"พระยาไปดูเรื่องสิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารักกัน มันเข้าโรงมาแล้วนะ!"

"ไม่เอาเราไม่ชอบดูหนังรัก"

"ไม่ได้ถ้านายไม่มานะนายตาย ฉันอุตสาห์มารับนายที่บ้านเลยนะ"

"ไม่เอาาา"วันนี้ก็เหมือนทุกวันนับดาวกลับมาที่ไทยอีกครั้ง ในช่วงปิดเทอมของเธอ และวันนี้อยู่ๆเธอก็มาลากผมไปดูหนังเรื่องหนึ่ง เรื่องอะไรนะ สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารักมั้ง เฮ้อผมไม่ใช่คนชอบดูหนังรัก

"มาเหอะ" สุดท้ายคุณนับดาวก็สามารถพาผมมาดูจนได้ เธอลากผมมาซื้อตั๋วหนังกับป๊อปคอน และยังลากผมไปนั้งให้เสร็จสรรพ

"เฮ้อต้องตามใจเธอละมั้ง ขนาดนี้และอย่าถามเลย" ผมหันข้างไปบอกเธอ เธอทำหน้ามีชัยกลับมา ผมเลยนั่งบื้อมองตรงไปที่หน้าจอฉายหนังที่กำลังถูกเปิดขึ้น

หนังถูกฉาย ภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอกำลังมีความรัก เธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อคนที่เธอชอบ เธอชอบจนกลายเป็นรัก แต่ที่แปลกคือเค้าเองก็รักเธอเหมือนกัน เรื่องนี้เลยจบแฮปปี้

"ฮึกกก..ฮึกกก มันดีมากเลย" ผมกลอกตาขึ้นบนของคนข้างๆที่มาร้องไห้ข้างผม

"อืม" ผมตอบเธอไป

แต่นั่นยังไม่พอ เธอยังเอาหน้ามาซบไหลผมอีก

"เดี๋ยวเครื่องสำอางค์มันเปื้อนเสื้อ" ผมเอามือดันหัวเธอออก

"ไม่เปื้อนหรอกเพราะหน้าสดย๊ะ" เธอเงยหน้าขึ้นมาบอกผม

ผมเลยจำใจต้องปล่อยให้เธอเอาแขนเสื้อผมไปเช็คน้ำตา ไว้อาลัยให้เสื้อของผมเบาๆ

"ฉันว่าฉันเหมือนน้ำเลย"เราสองคนเดินออกมาจากโรงหนัง เธอหันหน้ามาบอกผม

"เราว่าไม่เหมือนนะ หรือเธอชอบใครรึไง"ผมถามเธอ เธอกลอกตาใส่ผมหนึ่งที

"หึ แล้วนายอะจะทำแบบพี่โชนไหม" เธอหันมาถามผม เปลี่ยนเรื่องเก่ง

"ไม่อะ"

"จะทำดีกว่า"

"หึทำแย่กว่า55"

"ตามใจนาย" เธอทำหน้าแบบเสียเวลาฟัง และเดินกลับไปรถ

"รอด้วยดิ" และผมก็เดินตามเธอไป.....

ปัจจุบัน

"เฮ้อ"ผมค่อยๆวางเธอลงจากหลัง อยู่ๆก็มีเรื่องนึงที่ผมพึ่งนึกได้ เอ๊ะเดี๋ยวก่อนนะบ้านเธออยู่ไหน เดี๋ยวววววผมไม่รู้จักบ้านเธอ 

"นับ บ้านเธอไปทางไหน" ผมถามคนที่ตอนนี้หลับอยู่ที่นั้งคนขับ

"...."นิ่ง เธอสลบไปแล้ว เฮ้ยอย่างพึ่งสลบไปสิ ตื่นมาคุยกันก่อน มีอะไรอีกไหมนะ....ใช่แล้ว!!โทรศัพท์ 

ผมหยิบโทรศัพท์เธอขึ้นมา แบตหมดแบตหมดตอนเนี่ยอะนะ บ้าไปแล้วววววว

"ทำไงดีอะ" เบอร์พลอยก็ไม่มีพี่นับเดือนก็ไม่อยู่บ้านแถมเบอร์พี่เค้าก็ไม่มี งั้น............

"นับดาว ไปบ้านฉันไหม" ผมสกิดเธอและถาม

"อืม"

"งั้นไปบ้านฉันละกัน ฉันถือว่าบอกเธอแล้วนะ"

"อืม"

"งั้นไปกันเถอะ" ผมสตาร์ทรถและขับไป แน่นอนจุดหมายปลายทางคือบ้านผม....

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น