แกล้งร้ายให้เธอมารัก

ตอนที่ 12 : ช่วงเวลารักของผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 พ.ค. 63

[พระยาTimeline ]

 

ผมนึกย้อนไปถึงสมัยก่อน เธอเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย....นับดาว

ย้อนกลับไป สมัยผมที่กำลังเป็นนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่2 นี่เป็นครั้งแรกที่ผมอยากมีแฟน และเริ่มตกหลุมรักใครซักคนอย่างจริงจัง ในตอนนี้กลุ่มของผมมีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาอีก3คน นอกจากจะมีนิวมีผมแล้ว ยังมีกัณฑ์ นัทและก็แพรว มาเพิ่มอีก ตอนนี้กลุ่มของผมเลยมีกันอยู่5คน ผมตกหลุมรักนัท ตั้งแต่ช่วงปี1 นัทเป็นผู้หญิงตัวเล็กหน้าตาน่ารักเป็นถึงดาวคณะ และยังนิสัยดี ทำให้ไม่ว่าใครๆที่อยู่ใกล้ก็จะตกหลุมรักได้ทันที นั้นก็รวมถึงผมด้วย

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะพระยา"และแล้วคนที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุด ก็ปรากฏตัวขึ้น ผมเจอเธออีกแล้วนับดาว

"เอ่ออ..ทักทายสิลูกนี่เพื่อนแม่ กับลูกสาวที่แม่บอกไง" แม่ผมบอกด้วยเสียงสดใส แต่ใจของผมตอนเนี่ยตกห๊วบบบ

"สวัสดีครับ" ผมสวัสดีเพื่อนแม่ ถ้าให้ผมเดานะนั้นแม่นับดาว

"พระยากับลูกสาวแม่รู้จักกันมาก่อน เหรอจ๊ะ?" นั้นไงคำถามทายใจมาอีกแล้ว

"ค่ะ เราเป็นเพื่อนตอนม.ปลาย เราอยู่ห้องเดียวกันด้วยนะคะ" นับดาวตอบเสียงสดใส แม่ของผมแสดงสีหน้าดีใจออกนอกหน้ามากบอกเลย แม่นับดาวและแม่ผมต่างพากันควงแขนเดินไปที่โต๊ะอาหาร เอาจริงๆคือแม่ผมเค้าลากแม่นับดาวไปนะสิ พอไปถึงโต๊ะแม่ผม ทำการพรีเซ็นอาหารแล้วนั่งคุยกันเรื่องแม่ๆตามประสาคุณแม่วัยทอง ทิ้งให้ผมเดินมากับนับดาวสองคนเหอะ!

"พระยา ไม่ได้เจอกันตั้งนานไม่คิดถึงกันเลยเหรอ" เธอหยุดและหันหลังมาถามผม ที่จริงผมให้เธอเดินนำหน้า การที่เธอหยุดแบบไม่ทันตั้งตัวอย่างเงี่ย ผมหยุดแทบไม่ทันแหนะ

"ใครจะคิดถึงเธอกัน เราดีใจซะอีกที่ไม่ต้องเจอเธอ" ผมบอกจากใจจริง

"เหรอ~แต่ฉันอยากเจอนายมากเลยนะ ที่สำคัญนายคงไม่ลืมสัญญาระหว่างเราละ" เธอยกนิ้วก้อยขึ้นมาและโบกไปมาตรงหน้าผมเหมือนเป็นการย้ำเตือน

ผมยกมุมปากขึ้นอย่างมันใจ จนคนตรงหน้าขมวดคิ้วเล็กน้อย ฮึๆๆๆเธอไม่รู้ซะแล้วว่าผมเป็นใครรร "ไม่ต้องห่วง เราเจอแล้วคนที่ดีกว่าเธอนะ" ผมบอกอย่างมั่นใจ ผมมั่นว่านัทที่ทั้งเรียนเก่งและใจดีนั้นดีกว่า นางแม่มดอย่างนับดาวเป็นไหนๆ ต่างกันเยอะ คนละชั้น55555...

"เหรอฉันอยากจะเห็นแล้วสิ คนที่ดีกว่าฉันของพระยานะ"เธอพูดยิ้มๆ ผมยังไม่ทันจะพูดต่อเราก็เดินมาถึงโต๊ะอาหารซะแล้ว

"เอ๋อหนูนับดาวได้ยินว่าตอนนี้เรียนอยู่ ที่สวิตใช่ไหมจ๊ะเห็นเรียนการโรงแรมเฉพาะทางเลย สอบเข้ายากมากเลยนะนั้นนะมหาลัยการโรงแรมอันดับต้นๆของโลกเลย " ผมตกใจเล็กน้อยกลับความเก่งของคนตรงข้ามที่ตอนนี้ นั้งร่วมโต๊ะอาหารกับผมอยู่ เธอจะเก่งไปไหนเนี่ย

"อ๋อ..ค่ะ" เธอดูเก้อๆเล็กน้อยสงสัยยังไม่ชินกลับ ความสดใสเกินเบอร์ของแม่ผม

"ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมของนับดาวเค้านะ เลยมีเวลาว่างมาดูแม่ที่ไทยบ้าง" แม่นับดาวพูดเสริม

"โถ่ แม่พูดอะไรเนี่ย"นับดาวบอกแม่แบบง้อๆ

"แล้วตอนนี้พระยาเรียนอะไรอยู่เหรอจ๊ะ"ตอนนี้ประโยคบทสนทนาเริ่มพุ่งเป้ามาที่ผม ผมโดนเป็นประเด็นสนทนาต่อไป

"อ๋อ พระยาเค้าเรียนหมอที่มหาวิทลัยXXXนะอยู่ปีสองเอง ก็งั้นๆแหละ"แม่ผมพูดแบบไม่น่าสนใจอะไร อะไรกันแม่มหาวิทยาลัยที่ผมเรียนก็อันดับ1 เหมือนกันนะ ของประเทศเลยด้วยดูสิแม่ผม!!!

"เก่งจังเลย ค่ะคุณน้า" นับดาวเสริมอย่างเอาใจ

"ไม่หรอกจะก็งั้นๆแหละ ฟลุ๊กสอบได้รึป่าวก็ไม่รู้ เออหนูนับดาวไม่ต้องเรียกแม่ว่าน้าก็ได้นะ เรียกแม่ว่าแม่สิจ๊ะ" เอาแล้วไงความเฟลนลี่ของแม่ผม เกินเบอร์มากคุณนาย

"ค่ะ คุณแม่" แล้วเธอก็บ้าจี้ตามอีกนะ นับดาว

หลังจากวันนั้นชีวิต สะโลไลค์ของผมก็จบลง ตั้งแต่เธอปิดเทอมเธอก็มาอยู่ที่บ้านผมทุกวัน เอาของมาให้บ้างละ เก็บห้องให้บ้างละ มาเล่นกับหมาผมบ้างละ โอ๊ยยยยผมปวดดหัววว

"พระยาเป็นอะไรเหรอ" เสียงใสๆดังมาจากข้างตัวผมใช่แล้วครับ นางฟ้าของผมเองนัท วันนี้เธอดูเศร้ากว่าผมซะอีกไม่รู้มีเรื่องอะไร เห็นวันนี้แม่ผมบอกว่าจะให้คนมารับ ที่จริงวัยเนี่ยผมควรมีรถขับใช่ปะ แต่แม่ผมอะกลัว กลัวว่าลูกชายตัวเองจะไปชนคนตายนะสิ ถึงไปทำใบขับขี่มาให้ดูแล้ว ก็ยังไม่ยอมซื้อรถให้ แต่ก็ดีเหมือนกันมันทำให้ผมมารอกลับพร้อมกับนัทได้เหมือนกัน^_^ แฮปปี้~~~~~

"อ่อเราไม่เป็นไรหรอก ช่วงนี้เบลอๆอะเรียนหนักมั้ง"ขอโทษนะนัท ที่ผมโกหก

"อ๋อ เหรอ"เธอยิ้มรับผมด้วยยิ้มบางๆ และดูเศร้าๆ

"นัทเป็นอะไรรึป่าว"ผมถาม

"คือ..."เธอดูลังเลที่จะตอบ

"งั้นไม่เป็นไร ไม่ต้องเล่า.."

"คือว่า เราชอบกัณฑ์อะ..." ปึ๊งงงง!!!!จบกัน

หมดกันความรักของผม ผมฟังเธอเล่าเรื่องทุกอย่าง ทั้งความรู้สึกของเธอและความจริงในใจเธอ เธอร้องไห้มากขึ้นมากขึ้นเรื่อย ตามมาด้วยเสียงสะอื้นๆดังเป็นระยะระยะ เพียงแค่ผมเอามือไปตบหลังเธอเบาๆเสียงสะอื้นนั้นก็ดูเหมือนเพิ่มเป็นทวีคูณ ผมค่อยๆกอดเธอไว้ช้าๆ ผมรู้ว่ายิ่งเธอร้องไห้ผมก็ยิ่งเจ็บ ผมต้องยอมรับความจริงว่า ตัวผมเองตอนนี้ก็อกหักเช่นกัน เธอเงยหน้าขึ้นและพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า

"ยา...อึกอึกกกก...ช่วยเราหน่อยได้ไหม.."เธอบอกผม

"ช่วย..อะไรเหรอ"

"ช่วย..คบ..กับบบเราที..อึกอึกฮืออ" เธอเงยหน้าขึ้นมามองผม แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แม้ว่าใจผมจะเจ็บแต่ผมค่อยๆกลืนความเสียใจลงไปและเอ่ยตอบเธอ

"...ได้.."

"ไม่ได้หรอก!!!!" เสียงที่เด็ดขาดกว่าผมดังขึ้น ผมหันไปตามเสียงนั้น เสียงที่ผมคุ้นเคย นับดาว

"เธอบ้าไปแล้วรึป่าว! เรียนหมอแต่คิดได้แค่เนี๊ยอะนะ เธอก็น่าจะรู้ว่าพระยารู้สึกยังไงกับเธอ.....เธอแม่งโครตเห็นแก่ตัวเลยว่ะ เพื่อนฉัน คนของฉัน เค้าไม่ได้เรียนหมอมาเพื่อเป็นตัวสำรองของใคร ถ้าจะใช้วิธีนั้นประชดคนอื่น ทำไมไม่บอกผู้ชายที่เธอชอบไปตรงๆเลยละ พระยาไม่ใช่คนที่เธอจะมาโยนความรู้สึกเน่าๆให้เค้าได้หรอกนะ อย่าเห็นแก่ตัวดิ! แม้ว่าในชีวิตเธอเค้าจะเป็นพระรองที่ปลอบนางเอก แต่ในชีวิตฉันเค้าเป็นพระเองวะ" เธอเดินเข้ามาและพูดประโยคที่ผมเองยังตกใจ เธอเดินมาและลากกผมออกมาจากจุดนั้น จุดที่ผมเองยังคงเจ็บปวด เธอพูดถูก ผมมองคนที่อยู่ตรงหน้าผม คนที่กำลังลากผมอยู่ แม้ตัวผมจะงงอยู่บ้าง แต่ผมกับเห็นแผ่นหลังนั้นอยู่ข้างหน้าตัวผมเสมอ ผมยอมรับผมรู้สึกแย่แย่มาก แต่เธอที่อยู่ตรงหน้ากับปลอบโยนผมด้วยคำพูดของเธอคนที่เป็น ทั้งเพื่อนและแฟนเก่าที่เรียกไม่เต็มปากสำหรับผม

............

"นายบ้าไปแล้วรึไง! ไม่สินายโง่เหรอนายอะ!" ผมอึ้งกับคนตรงหน้า ความรู้สึกดีของผมหายไปหมด เราเดินมาหยุดหน้ารถที่ผมก็ไม่รู้ว่าเป็นรถใคร

"นี่ เราไม่ได้โง่นะ" ผมตอบกลับเธอไป

"เหรอ! บ้านนายสิที่เรียกว่าไม่ได้โง่อะ ให้เค้าหลอกขนาดนั้นเนี่ยนะ แถมยังโง่ไปเป็นตัวสำรองเค้าอีก ไอ้ควายเอ๋ย!" คนตรงหน้าผมหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอจะพูดแรงไปแล้วนะเป็นผู้หญิงแท้ๆพูดมาแต่ละคำ

"ก็..เค้าเสียใจ" ผมบอกเสียงอ่อยๆ

"เสียใจ! เสียใจเหรอ เอ๋อเค้าเสียใจแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายเค้าเสียใจก็ให้เค้าเสียใจไป ให้เค้าร้องไห้ให้พอเดี๋ยวเค้าก็ดีเอง แต่นายอยากเอาตัวเองไปแทรกกลางอยากเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ เราะะะะ " เธอพูดแดกดันผม แบบที่ผมก็เถียงไม่ออก

"ก็...เราชอบเค้าอะ" ผมพูดมันจากใจ

"นี่นะเหรอผู้หญิงที่นาย ว่าดีกว่าฉันอะ นี่ดีแล้วถูกไหมตานายมันมีปัญหารึไง ไอเราก็อุตส่าจะรู้ว่าใคร แต่ดูท่านายเลือกคนดีจรงจริ๊งงงงเลยนะ" เธอตะโกนว่าผมอีกรอบ

"พอแล้ว! หยุดซ้ำเติมซักที เราเจ็บT^T " ผมไม่รู้ว่าตัวเองสภาพเป็นไงรู้ตัวอีกทีก็ถูกนับดาวพาขึ้นรถพร้อมกับหยิบทิชชู่มาให้ผม สภาพผมคงดูแย่มากสินะ

"...."

"เป็น..ผผู้ชายอย่าเสียน้ำตาให้เรื่องแบบนี้ดดิ" นับดาวตอนนี้เธอดูพูดกุกกักมากเลยนะ

"ก็เราแอบชอบเค้ามาตั้งแต่ปีหนึ่งนิ ตั้งปีนึงเลยนะ" ผมพูดไปเช็คน้ำตาไป

"เออ..เอ่อองั้นก็ร้องไห้ให้พอแล้วค่อยคุยกัน"เธอบอกผม

"คุยอะไร?" ผมถาม

"ก็คุยเรื่องสัญญาของเราไง ดูท่านายจะแพ้แล้วนะพ่อสุดหล่อ^_^" เธอพูดยิ้มๆ

"ไม่ดิ..ครั้งนี้ไม่นับ"ผมบอกเธอ ความเสียงงใจเมื่อครู่หายวับไปกลับตา มีแต่ความอยากเอาชนะที่เพิ่มสูงขึ้นใช่แล้ว ผมไม่ยอมแพ้เธอแน่แม้จะกี่ครั้งก็ตาม

ถึงแม้ว่าผมจะงงว่าตัวเองขึ้นรถมาได้ไงก็เถอะ แต่ช่างมันเอาเป็นว่าผมโอเคแล้ว เพราะเธอเลยนับดาว......เธอทำให้ผมสียเซลฟ์ เก่งจริงๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น