#พี่เดฟศิลปะ {BNior}

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,763 Views

  • 27 Comments

  • 157 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4

    Overall
    1,763

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 พี่เดฟ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 พ.ค. 60

ตอนที่ 3 พี่เดฟ



                  อาทิตย์กว่าๆแล้วที่พี่มันไม่มารับผม เพราะมันติดงานที่คณะ จะเรียกว่ามันหายหรือขาดการติดต่อก็ไม่ได้ เพราะมันก็ยังคอยโทรคอยส่งข้อความมาตลอดแถมยังให้ไอโฮปเดือนศิลปะเอาขนมมาให้ผมตอนเที่ยงแทนมันทุกวันจนผมได้มันเป็นเพื่อนแล้วเนี่ย

"อ่ะมึง ผัวมึงฝากมา"ผมกรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย เถียงกับมันเรื่องนี้ทุกวันจนเบื่อ

"เออ"ผมรับมาแกะดูก็เจอกับช็อกโกแลตกล้วยหอมแล้วก็นมรสจืด แล้วก็อมยิ้มสตอเบอรี่สองสามอัน

"ว่างๆก็แวะไปดูผัวมึงบ้างน่ะพี่แกจะตายห่าล่ะ"มันพูดพร้อมกับหยิบอมยิ้มในถุงไปแกะกิน

"พี่เดฟงานยุ่งขนาดไม่มีเวลาว่างเลยออ"ไอฮันพูดจบก็หยิบอมยิ้มอีกอันในถุงไปแกะกิน ไอพวกไร้มารยาท— — แต่นั่นแหละถึงจะด่ามันก็ทำเหมือนเดิมแหละ

"เออดิเด็กทุนไง อาจารย์ใช้ไรก็ต้องทำ เงินก็ได้โคตรน้อย"บ่นจังไอสัส ก็มึงขี้เกียจไงเลยว่างานเยอะ นี่ผมไม่ได้จะชมว่าไอพี่เดฟมันขยันน่ะ มันน่ะขยันจริงๆ เสาร์อาทิตย์ก็ทำงานพิเศษอีก ผมก็เกรงใจมันน่ะเวลาพี่มันซื้อขนมหรือพาผมไปเลี้ยงข้าว มันหาเงินมาโคตรจะลำบาก  แต่ก็นั่นแหละถ้าผมไม่ยอมพี่มันก็หาว่าผมไม่อยากกินข้าวกับคนจนๆแบบมัน ขี้เกียจจะดราม่าเลยกินๆไป

"เออมึงศุกร์มึงไม่มีเรียนบ่ายช่ะ พี่เดฟบอกเดี๋ยวมารับไปกินข้าวน่ะ"ผมพยักหน้าเข้าใจก่อนจะแกะขนมกิน ก่อนเราจะแยกย้ายกันกลับไปเรียนเพราะถึงเวลาแล้ว พอเรียนเสร็จไอฮันก็ขี่มอไซต์มาส่งผมที่คอนโดเหมือนทุกๆวัน บางวันมันก็มานั่งเล่นเกมอยู่ห้องผมบ้าง

"เออมึงรู้ป่ะว่าบ้านตรงข้ามมึงเนี่ยบ้านใคร"ไอฮันหันมาถามผม

"ไม่รู้ว่ะบ้านแม่งปิดไฟมาอาทิตย์กว่าล่ะ สงสัยร้าง"บ้านที่อยู่ตรงข้ามผมเป็นบ้านหลังโคตรใหญ่ผมเห็นรถหรูเข้าออกบ่อยแต่ไม่ยักเห็นเจ้าของบ้านสักครั้ง พวกคนรวยนี่น่าสงสารเนอะมีตังแต่ไม่มีเวลาใช้ สู้ธรรมดาแบบผมดีกว่ามีเวลาและมีตังไม่ขาดมือ

"ว่างๆไปล่าท้าผีกันมึงกูอยากลอง5555"ผมยกมือจะตบหัวมันแต่มันเสือกหลบทัน

"ล้อเล่นน่ามึงกูรู้หรอกว่ามึงกลัว"มันยิ้มกวนตีนส่งมาจนผมอดจะโบกหัวมันไม่ได้

"กลับได้แล้วมึงกูจะนอนล่ะ พรุ่งนี้คณะแม่งเรียกด้วย"

"เออๆ อย่าลืมล่ะวันศุกร์ผัวมึงจะพาไปกินข้าว"ผมยกมือขึ้นจะโบกหัวมันอีกสักรอบแต่เหมือนมันรู้ทันเลยชิ่งขับรถหนีไปก่อน ผมเลยได้แต่ส่ายหัวขำๆก่อนจะขึ้นไปบนห้อง

'ตรึ้ง'

(เสียงข้อความ)

'อย่านอนดึกน่ะ อ่านหนังสือด้วยล่ะ ฝันดีครับ'

ผมอ่านข้อความเสร็จก็เผลอยิ้มออกมา เห้ยไม่ๆ ไม่ยิ้มเว้ย แค่ยกมุมปาก จบน่ะๆ

 



ผมกำลังนั่งฟังพี่ๆบ่นเรื่องการรับน้องของปีนี้ ที่พวกผมต้องเป็นคนทำ แต่ผมผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกิจกรรมเลยมานั่งหลับเฉยๆนี่แหละ หลายคนคงสงสัยว่าพวกผมยังไม่รับน้องให้ปีหนึ่งอีกหรอ พอดีคณะผมเค้าติสต์ครับเขารับตอนเทอมสอง เข้าใจครับว่าพี่อยากได้น้องที่จะอยู่จริงๆ ไม่ใช่มาลองเรียนแล้วออก อีกอย่างมันเป็นธรรมเนียมสืบต่อของคณะครับก็ต้องทำๆไป

"จินยองพี่ฝากดูฮันด้วยน่ะ อีกสักพักคงมา"พี่โรเซ่เดินมาพูดยิ้มๆก่อนจะเดินจากไป ไอฮันมันได้เป็นหนึ่งในพี่ว้ากครับ แล้ววันนี้ก็เป็นวันซ้อมว้ากวันแรก แน่นอนครับคณะผมก็เหมือนศิลปะนั่นแหละ โหดไม่แพ้กัน แถมยังถือพี่ถือน้องกันอย่างเหนียวแน่นเรียกว่าใครไม่เอาครอบครัวมึงก็ไม่มีเพื่อนคบ พี่ไม่ต้องพูดถึงครับ เมินจนเหมือนเราเป็นวิญญาณตนหนึ่ง

ผมนั่งรอได้สักพักไอฮันก็เดินมาด้วยใบหน้าไม่สู้ดีนัก ผมตบบ่าให้กำลังใจมันไปทีมันก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

"เอางี้มึงไปเตะบอลแก้เครียดกัน"มันพยักหน้าลอยๆก่อนจะเกินตามผมมา เข้าใจมันครับพี่คงบิ้วอารมณ์มันมาจนจิตตกนั่นแหละ ดีน่ะตอนที่เขาเลือกไม่มีชื่อผม คงเพราะผมหล่อเกินไป กลัวจะทำให้น้องใจละลายมากกว่าจะทำให้น้องกลัวน่ะสิ

 


"ไงพวกมึงเตะด้วยดิ"

"เออมาดิ แล้วไอฮันเป็นเหี้ยไรล่ะนั่น"ไอวีที่เห็นสีหน้าไม่ดีของเพื่อนหันมาถามผมทันที

"ว้ากคณะว่ะมึง"มันพยักหน้าเข้าใจทันทีก่อนจะวิ่งลงสนามไป โดยลากไอฮันที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วลงไปด้วย ผมเลยไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาเล่นบ้าง

พวกเราเล่นกันไปชั่วโมงกว่าๆ ซึ่งตอนนี้ไอฮันก็กลับมาสดใสกวนตีนเหมือนเดิมแล้ว ส่วนหนึ่งคงมาจากแก๊งสาวสวยจากคณะอักษรด้วยมั้งเขาไม่ได้มาเชียร์พวกผมหรอก แต่ความน่ารักของคุณเธอทั้งหลายมันกระแทกใจเหลือเกิน

"แหม่สัสเห็นหญิงละหางกระดึกเลยน่ะ"ไอวีพูดว่าอย่างหมั่นไส้ ก่อนพวกเราจะเลิกเล่นกัน

 

 


"เอ้าๆนักศึกษาอีกสองอาทิตย์จะสอบแล้วน่ะ อย่าลืมละพ่อแม่พวกคุณส่งมาเรียนไม่ใชามาเที่ยวเล่น"อาจารย์ร่ายยาวจนพวกผมหลายๆคนพากันนั่งหลับกันระเนระนาดด้วยความง่วงเพราะเสียงที่ผสมยานอนหลับของอาจารย์

"มึงๆ จินยองอาจารย์ไปแล้วตื่นๆ"ผมลืมตาตื่นมาด้วยความงัวเงียไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่ตอนไหนเหมือนกัน ตื่นอีกทีก็ตอนไอฮันมาปลุก

ผมดูนาฬิกาตอนนี้ก็บ่ายกว่าแล้ว

"เหี้ยแล้ว"ผมรีบลุกขึ้นยัดสมุดหนังสือลงกระเป๋าก่อนจะวิ่งลงไปด้านล่างตึก

"โทษน่ะมึง แฮ่ก...กูเผลอหลับอ่ะ"ผมพูดด้วยความหอบก่อนจะรับน้ำจากพี่มันมากิน

"ค่อยๆกินเดี๋ยวสำลัก"ผมนั่งผ่อนลมหายใจเบาๆก่อนจะเริ่มหายใจเป็นปกติ

"มารอนานยัง"

"ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง ไปกันเถอะเดี๋ยวร้านปิดซะก่อน"พี่มันพูดพร้อมกับดึงมือผมให้เดินตามไปทางรถMcLaren P1 ผมรีบเบรกตัวทันที ไอคันนั้นมัน42ล้านกว่าเลยน่ะเว้ย เดินชนเป็นรอยมาทำไงล่ะนั่น

"เดินระวังหน่อยดิ เดี๋ยวไปชนรถเค้าพังกูไม่มีปัญญาจ่ายน่ะเว้ย"ผมโวยมันไปทีหนึึ่งแต่แทนที่มันจะกลัวยังมีหน้ามาหัวเราะหึหึใส่ผมอีก

"คนอื่นทำอะโดนแน่ แต่ถ้าเป็นจินยองพี่ยอม"ผมขมวดคิ้วงง คือมึงพูดห่าอะไร— —

"อะไรว่ะงง เออว่าจักรยานมึงอ่ะอยู่ไหน"ผมมองหาจักรยานอิแก่พังๆของมันที่ผมนั่งซ้อนมาร่วมจะสามเดือนแล้ว

"ยังไม่ได้ไปเอาเลย ขี่คันนี้ไปก่อนแล้วกัน"มันยกกุญแจรถขึ้นมากดปลดล็อกก่อนที่McLaren P1คันงามตรงหน้าผมจะขึ้นไฟกระพริบ

"เหี้ย"ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจ จริงๆที่มันมีกุญแจรถยนต์ผมนี่ก็ตกใจมากแล้วน่ะ มาเจอรถของมันนี่ผมยิ่งตกใจใหญ่ และดูเหมือนคนบริเวณตึกคณะผมเองก็ตกใจไม่น้อยเหมือนกันที่เจ้าของรถคันนี้จะเป็นมัน

"จักรยานมันพังน่ะ นั่งคันนี้ไปก่อนละกัน"ผมยกมือมาหยิกแขนตัวแรงๆเพราะคิดว่าผมต้องฝันไปแน่ๆที่ไอพี่เดฟคนจนที่ใช้แต่ของเก่าๆแต่งตัวซอมซ่อจะมีรถสปอร์ตราคา42ล้านครอบครอง แต่ไอเหี้ยคือเจ็บชิบหายมากครับ

"นี่รถมึงจริงดิ"ผมชี้ไปที่รถแล้วถามมันให้แน่ใจอีกที เผื่อพี่มันแกล้งหยอกผม แต่พี่มันก็พยักหน้าหงึกๆพร้อมกับเปิดประตูรถให้ผมเข้าไปนั่ง อืม ถึงจะบอกว่านี่เป็นรถมันจริงๆก็เถอะ แต่การแต่งตัวมันนี่ต่างจากรถลิบลับเลยเนอะ มาซะเซอร์ ช่วยแต่งตัวให้เกียรติรถบ้างดิมึง

"วันนี้เป็นวันคล้ายวันครบรอบ 3 เดือนของเราจินยองอยากไปไหนรึเปล่า"พี่มันพูดยิ้มแย้มแจ่มใสดังดอกไม้บานจนผมทนมองหน้าไม่ได้ รู้สึกจะอ้วก อะไรจะมีความสุขขนาดนั้น =_=

"ไม่อ่ะกูอยากนอน"ผมอยากนอนจริงๆน่ะ คือขี้เกียจจะทำอะไรอยากนอนเฉยๆ

"อืม นั่นสิเนอะพี่กับจินยองไม่ได้'นอน'มาด้วยกันสามเดือนแล้วนี่นา"รู้สึกเหมือนกันมั้ยว่ามันพูดเน้นคำว่านอนอ่ะครับ เริ่มรู้สึกว่าตัวเองจะไม่ปลอดภัยแปลกๆ(?)

"เอ่อ กูเริ่มอยากไปกินหมูกระทะแล้วแหละ ไปกินกันๆ"ผมพูดเสียงดังกว่าปกติจนพี่มันหลุดขำ

"โอเคไปก็ไป แต่ขอแวะไปซื้อของขวัญสามเดือนให้จินยองก่อนเนอะ"

"ของขวัญอะไรแค่ได้นั่งรถหรูขนาดนี้ก็โคตรเป็นบุญล่ะ"สาบานว่าผมพูดจริงๆน่ะ ตั้งแต่โดนพี่มันโมเมว่าเป็นแฟนก็นั่งซ้อนจักรยานมาตลอด แต่ตอนนี้ได้นั่งรถสปอร์ตราคาหลายล้านแบบนี้ ผมนี่แทบจะปิดซอยเลี้ยงโต๊ะจีนอ่ะ

"เออ แล้วตอนแรกพี่แกล้งจนทำไมว่ะ"ผมถามพี่มันจริงจังคืออันนี้อยากรู้มากบ้านพี่คือรวยขนาดนี้พี่มันจะปั่นจักรยาน ใส่เสื้อเก่าๆไปทำไม

"ก็แค่ขี้เกียจทำตัวรวยแค่หน้าตาสาวก็กรี๊ดจะแย่แล้ว ถ้ารู้ว่าพี่รวยคงจะหัวใจวายตายกันถ้วนหน้า"

"กูขอสาระ—_—"

"ก็แค่อยากเจอคนจริงใจที่รักพี่จริงๆ เห็นป่ะถึงพี่จะหล่อมากก็เถอะแต่พอต้องซ้อนท้ายจักรยานทุกวันเค้าก็ทิ้งพี่ไปหมด มีแต่จินยองนี่แหละที่ยอมนั่งไม่บ่นสักคำ พี่พาเดินก็เดินไม่เคยคิดทิ้งพี่ไปไหน"พี่มันร่ายยาวจนผมเริ่มรู้สึกว่าโคตรเปลืองบรรทัดแต่ก็เอาเถอะผมฟังแล้วก็เขินดี ผมจะให้อภัย

"แล้วเปิดตัวว่ารวยงี้อยากให้สาวๆมาจีบล่ะสิ"ผมพูดแก้เขินไป เคะหาเรื่องด่าแสดงว่าเคะเขิน แต่พี่จินยองไม่เคะน่ะจ่ะ

"ที่เปิดตัวว่ารวยเพราะเจอคนที่ใช่แล้วไง อีกอย่างต่อให้สาวๆจะสวยแค่ไหนพี่ก็รักแค่จินยองคนเดียว"พี่มันพูดพร้อมกับหันมามองผมยิ้มๆ ไม่ละลายหรอก เพราะหลอมเหลวไปหมดแล้ว TT

"ขอความจริงดิ แบบนมใหญ่ๆ เอวบางๆนี่ไม่สะท้านเลยออ"ผมถามพี่มันอีกรอบพี่ขำเล็กน้อยก่อนจะตอบ

"พี่เป็นเกย์พี่จะไปชอบผู้หญิงได้ไง ตลกล่ะ"ออ แบบนี้นี่เอง ผมพยักหน้าหงึกๆอย่างเข้าใจก่อนจะมองออกไปข้างทาง คือไม่มีเรื่องจะคุยไง หมดเรื่องจะพูด

"พี่ชอบจริงๆน่ะ วันที่เราเมาอ่ะบอกเลยพี่จงใจพาจินยองไปเองแหละ"อยู่ๆพี่มันก็พูดขึ้นผมเลยรี่ตาหันไปมองหน้าพี่มันนิ่งๆรอฟังคนบาปมันพูด

"เห็นบ้านที่อยู่ตรงข้ามคอนโดจินยองมั้ย บ้านพี่เองแหละ พี่เห็นจินยองตั้งแค่ย้ายเข้ามาอยู่แล้ว คือบอกตรงๆจินยองทำพี่น้ำเดินมากครับ"ฝ โอ้ย"พี่มันร้องเสียงหลงทันทีเพราะผมยกมือไปหยิกแขนพี่มันแรงๆทีนึง ข้อหาพูดเรื่องลามกละยังเสือกทำจินยองคนแมนน่าแดงอีก

"ทำกันได้ลงคือ แต่ก็นั่นแหละยิ่งได้รู้จักก็ยิ่งชอบเพราะงั้นอย่าทิ้งพี่ไปน่ะ"พี่มันหันมายิ้มหวานๆให้ผม

"ไม่รู้แล้วแต่ความประพฤติ"พูดจบผมก็เปิดประตูรถออกไป เพราะรถเราจอดได้สักพักแล้ว เจ้าของร้านก็มาด้อมๆมองๆหลายทีแล้วด้วย แต่ประเด็นสำคัญเลยน่ะ คิดว่าสารภาพรักบนรถนี่โรแมนติกมากหรอถามจริง-_-

"ร้าน D-Def ยินดีต้อนรับค่ะ"เสียงใสๆของพนักงานสาวดังขึ้น ผมก็ยิ้มตอบไปให้พวกเธอ จะบอกว่ากูไม่มีตังซื้อหรอกครับสินค้าในร้านเพชรพลอยแบบนี้

"คุณเดฟสวัสดีค่ะแฟนน่ารักจังเลยน่ะค่ะ"เสียงทักทายของคนมาใหม่ที่ผมรู้จักดีดังขึ้น หืมแฟน นี่มึงป่าวประกาศมายันร้านเพชรเลยออ= =

"ของที่ผมสั่งไว้ได้ยังครับ"พี่มันเดินไปที่เคาน์เตอร์ก่อนถามพนักงานผมเลยเดินไปยืนใกล้ๆ พอเข้าใจอารมณ์โจรน่ะพออยู่ใกล้พวกของแพงๆมากๆแล้วรู้สึกอยากได้จริงๆแหละ TT

"นี่ค่ะสร้อยแพลตินัมสองเส้นราคา 43,000 บาท และจี้แพลตินัมสลักอักษรฝังเพชรอีกสองชิ้นราคา 123,400 บาท รวมราคาเป็น 166,400 บาทถ้วนค่ะ"พนักงานสาวพูดบอกเสียงหวาน แต่ผมนี่ฟังแล้วกลืนน้ำตายอึกใหญ่เลยครับ อ้ปป้าออมม่าครับนี่มันเงินค่าเทอมทั้งปีผมเลยน่ะ

"ขอบคุณที่มาอุดหนุนน่ะค่ะ"พวกเธอพูดด้วยรอยยิ้มยิ้มแย้มก่อนจะส่งการ์ดดำส่งมาให้พี่มันคืน โอโห กูเชื่อล่ะว่ามึงรวยจริงอะไรจริง

"เพิ่งจะบ่ายสามเอง ไปไหนต่อดี"ผมส่ายหัวแบบจนปัญญาจริงๆ ตอนนี้ในหัวคงมีแต่คำว่าเงิน 166,400 บาท

"เดี๋ยวมันก็เป็นของเราแล้วไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็ได้"พี่มันคงเห็นผมจ้องถุงร้านเพชรไม่หยุดถึงได้พูดแซวขึ้น ในชีวิตไม่เคยมีเงินซื้ออะไรที่แพงขนาดนี้อ่ะครับเลยอดจะจ้องไม่ได้

"มึงแม่ง ซื้อทำไมโคตรแพงเสียดายตังเปล่าๆ"

"ก็ครบรอบทั้งทีเลยอยากให้อะไรดีๆไง"ผมมองหน้าไอคนขี้เห่อก่อนจะกรอกตาอย่างหมั่นไส้ ทีจนก็จนชิบหายบทจะรวยก็รวยจนกูตามไม่ทัน

"จอดทำไม"ผมหันไปถามพี่เดฟมันงงๆที่อยู่ๆพี่มันก็จอดรถ

"ก็ร้านหมูกระทะยังไม่เปิดพี่เลยพามากินอะไรรองท้องก่อน"พี่มันพูดพร้อมกับเปิดประตูลงไป คนในตลาดนัดดูจะแตกตื่นไม่เบาที่รถสปอร์ตหรูๆทาจอดลงข้างทางแบบนี้แถมเจ้าของยังแต่งตัวเหมือนโจรขโมยรถอีก

"ขอจับน่ะครับ"พี่มันพูดพร้อมกับเอื้อมมาจับมือผม ผมก็เลยปล่อยเลยตามเลยเพราะที่มหาลัยพี่มันก็จับโคตรบ่อย

ผมกับพี่มันเดินดูของโน่นนี่นั่นกันไปทั่วจากตอนแรกที่ตั้งใจจะไปกินหมูกระทะก็กลายเป็นเดินตลาดนัดเพลินจนอิ่มแปร้กันไปตามระเบียบ แถมยังได้กางเกงยีนส์ 199 มาอีก 2-3 ตัว ใครจะคิดว่าคุณชายโคตรรวยแบบพี่มันจะมาเดินตลาดนัดบ่อยจนสนิทกับแม่ค้าขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้นคือขนาดแม่ค้าที่นี่ยังรู้ว่าผมเป็นแฟนมัน

"นี่บอกใครไปบ้างเนี่ย"ผมถามพี่มันที่กำลังยัดลูกชิ้นอยู่อย่างเอร็ดอร่อย

"ก็บอกหมดแหละมีแฟนน่ารักก็ต้องอวดมั้ยล่ะ"พี่มันพูดพร้อมกับป้อนลูกชิ้นให้ผม ผมก็อ้าปากงับมากิน เอออร่อยว่ะร้านนี้

"ทีหลังก็จ้างนักข่าวมาสัมภาษณ์เลยน่ะ"ผมพูดประชดออกไป พี่มันทำท่าคิดตามก่อนจะยิ้มมาให้เหมือนเห็นด้วยกับความคิดผม

"กูประชดมั้ยล่ะอย่าคิดทำเชียวน่ะมึง"ผมรีบพูดดักคอพี่มัน ไม่ได้ๆมันโคตรรวยแบบนี้คงจะจัดการทุกอย่างได้หมดแหละ

"อิ่มยังเอาอะไรอีกมั้ย"ผมส่ายหัวใส่มัน ขืนให้แดกเยอะกว่านี้ผมคงท้องแตกตายเป็นชูชกแน่ๆ

"อยากกลับแล้วพรุ่งนี้ได้ตื่นมาอ่านหนังสือ"พี่มันก็พยักหน้ารับก่อนจะเดินนำไปที่รถ

 

"อ่ะ อย่าลืมใส่ล่ะ"พี่มันยื่นกล่องสร้อยมาให้ผมผมก็รับมาถือก่อนจะลงจากรถพี่มันไป

"ฝันดี"ผมโบกมือให้พี่มันก่อนจะเดินขึ้นคอนโดไป ผมรีบวิ่งเอากระเป๋าไปเก็บก่อนจะชะโงกหน้าออกไปนอกระเบียงก็เจอรถพี่มันเลี้ยวเข้าบ้านนั้นจริงๆ บางทีก็สงสัยน่ะนี่กูโง่หรือโคตรโง่ว่ะครับถึงไม่เคยรู้ว่านั่นบ้านพี่มัน

 

ครืด! ครืด!

(เสียงโทรศัพท์สั่น)

ผมมองไปที่หน้าจอก็พบว่าเป็นไอฮันที่เฟสไทน์มา

"มีไรมึง"ผมมองมันที่กำลังทาครีมอยู่

("เค้าพูดกันว่าพี่เดฟเป็นลูกคนรวยนี่จริงออว่ะ")มันพูดหน้าตาตื่น

"เออ โคตรรวยอะสัสกูยังตกใจอยู่เนี่ย"

("งี้ก็ดีเลยดิ แหม่เพื่อนกูมีผัวทั้งทีก็ได้ผัวรวยเนอะ")

"พ่อง"ผมเบะปากใส่มันไปที หมั่นไส้น้ำเสียงมัน

("ด่ากูอีก ไม่กวนล่ะกูจะไปบอกพวกไอมาร์ค")พูดจบมันก็ตัดสายไปดื้อๆ ผมเบะปากใส่โทรศัพท์อีกรอบก่อนจะวางลง

"อื้มมมม~"ผมบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะโดดลงเตียงนุ่มๆ มือก็หยิบกล่องสร้อยมาดู ก่อนจะเปิดออก สร้อยสีเงินวาวสวยตรงหน้าทำเอาผมมือสั่นไม่เบา แค่ 2 ชิ้น นี่ค่าเทอม 1 ปีผมเลยน่ะรวมค่าหอแล้วยังเหลืออะคิดดู

ผมหยิบจี้มาดูมันเป็นรูปแหวนเรียบๆที่สลักคำว่าD&Jไว้ ที่ตัว&มีเพชรเม็ดเล็กๆ2เม็ดฝังอยู่ ก็สวยแหละแต่แม่งแพงโคตรๆ ถ้ามีแฟนผมคงไม่มีปัญญาซื้อให้แฟนหรอก




'ตรึ้ง'

(เสียงข้อความ)

'พรุ่งนี้อย่าลืมใส่ของขวัญที่พี่ให้ล่ะ'

'เออรู้แล้ว'

'ครับ :)'

'กวนตีน'

'คิดถึงจินยอง'

ผมอ่านข้อความที่มันส่งมาก่อนจะกดออกจากแชท เออ กูก็......คิดถึงมึง

 TBC.

หาแบบสร้อยไม่ได้จริงๆ TT

MC laren P1 White

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #17 ป้าข้างห้อง (@romeo_mb) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 09:18
    จินยองคนวาสนาดี มีผัวทั้งทีก็ได้คนรวยอีก555555
    #17
    0
  2. #11 dark.tz (@tan_patt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 11:52
    มันเป็นแบบที่อิฉันว่าจริงๆ55555555
    #11
    0
  3. #2 gotnojam (@teamon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 06:34
    โอ้ยยย ว่าแล้วเชียวว่าต้องแกล้งจน 555555555555 อยากอ่านตอนต่อไปแล้วค่ะไรต์
    #2
    0