#พี่เดฟศิลปะ {BNior}

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,763 Views

  • 27 Comments

  • 157 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4

    Overall
    1,763

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 8 วันที่เราต้องไกล 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 ก.ย. 60


ตอนที่ 8 

วันที่เราต้องไกล 1 




"จินยองมึงกับพี่เดฟเป็นอะไรกันเล่ามา"ผมมองไอม่อนที่ถ่อมาหาผมถึงคณะทั้งๆที่มหาลัยผมกับมันนั้นอยู่ห่างไกลกันโคตรๆ ด้วยความปราบปลื้มในจิตใจ โอโหความอยากเสือกของคนนี่มันทำให้คนเราทำได้ถึงขนาดนี้เชียว แล้วทั้งเรื่องเขาก็รู้กันหมดละว่ากูเป็นเมียพี่มันทำไมมึงไม่ถามคนอ่านเขาว่ะมึงมาถามกูทำไม กูกระดากปากจะตอบ

"อย่างที่มึงรู้แหละ"ผมตอบมันหน้านิ่งมือก็เลื่อนหน้าจอกดเข้าแอปเกมส์สุดโปรด ไม่ใช่ ROV น่ะ บอกแล้วว่าผมสาวกไลน์เรนเจอร์

"แล้วคืออะไรยังไงทำไมได้มาคบกัน"มันยังไม่ลดละความพยายามที่จะเสือก คือมึงพ่อแม่พี่มันเนี่ยยังไม่ถามกูเลยมึงจะถามกูไรนักหนานิ

"คบก็คือคบไง ถามไรมากมาย จะซักเอาไปทำชีวประวัติกูรึไง"ผมตอบมันด้วยความหงุดหงิด เนี่ยเห็นมั้ยมัวแต่ตอบมันผมกดผิดเลย เสียขนนกไปฟรีๆเนี่ย ดีน่ะไม่ใช่ขนนกเกมนิกกี้ไม่งั้นผมจับมันหักคอโยนลงน้ำให้น้องวรนุชกินแน่ๆ

"ก็กูอยากรู้นี่หว่า แปลกใจที่มึงมีผัว"เอออออกูเนี่ยรู้ว่ากูนั้นมีผัวแล้วมึงไม่ต้องมาพูดถามพูดย้ำกูก็ได้ กูรู้ตัวกูรู้ดีว่ากูนั้นมีผัวแล้ว

"อ้าวไอม่อน"ไอฮันที่เพิ่งกลับจากไปกินข้าวกับพี่โรเซ่เดินเข้ามาพร้อมกับร้องทักไอม่อนที่ยืนหัวโด่เสือกเรื่องของผมอยู่ ว่าแต่พวกมันไปรู้จักกันกันตอนไหนว่ะเนี่ย

"เป็นไงมึงไม่เจอนาน"ไอม่อนหันไปทักทายไอฮันก่อนที่พวกมันจะถามสารทุกข์สุกดิบปิ้งเผาหุงอุ่นตุ๋นต้มนึ่งกันอย่างออกรถออกชาติเหมือนลืมไปว่าตรฃนี้มีผมอยู่ด้วย ฮัลโลอิสมีนี่จินยองเอง จินยองไงนั่งหน้าหล่อตรงหน้าพวกมึงเนี่ย

เวลาล่วงไปพักใหญ่ใกล้ถึงเวลาเรียนของผมกับไอฮันก็เลยเป็นฤกษ์งามยามดีที่พวกมันได้บอกลากันเสียทีหลังจากปล่อยให้ผมนั้นเป็นตอไม้ที่หน้าตาดีนั่งหยั่งรากลงดินตั้งนาน

"ป่ะมึงไปเรียนกัน"ผมไอฮันพูดเสียงร่าเริงแล้วก็เดินนำผมไปอาคารเรียนแต่ยังไม่ทันได้ขึ้นไปเพื่อนในห้องก็ส่งข้อความมาบอกซะก่อนว่า อาจารย์งดคลาส ว้อทททท แล้วนี่ให้กูนั่งรอเรียนตั้งเกือบๆสองชั่วโมงเพื่ออะไร จินยองบ่เข้าใจอาจารย์ ครายคร้ายครายแปป

"แล้วนี่ไปไหนต่อม่ะ"ไอฮันหันมาถามผมเพราะอยู่ๆก็ว่างเลยไม่รู้จะทำไรกันดี ถามว่าทำไมไม่อ่านหนังสือ บอกเลยถ้าไม่จวนตัวจริงๆผมไม่แตะมันหรอก ขี้เกียจขนาดนี้

"กลับห้องก็ได้กูง่วงอยู่เหมือนกัน"

"ง่วงหรือกลับไปหาผัว โอ้ย"ผมจัดการโบกหัวมันไปทันทีด้วยความหมั่นไส้ นี่แหลเหาเรื่องใครไม่หามาหาเรื่องปาร์คจินยองคนหล่อมากๆคนนี้รับรองหัวมึงไม่ได้อยู่ดีแน่

"กูกลับล่ะไว้เจอกัน"ผมโบกมือลามันขำๆก่อนจะเดินกลับหอ โดยระหว่างทางผมก็แวะซื้อส้มตำป้าแชงกับนมปั่นกลับไปด้วยไม่รู้ว่าพี่มันอยู่ห้องได้กินอะไรบ้างรึยัง

 

 




"ไม่มีเรียนหรอ"พอเปิดประตูเข้ามาพี่มันก็ถามผมทันที ผมเลยเงยหน้าจากโทรศัพท์มองคนที่กำลังนั่งจัดกระเป๋าอยู่ พร้อมกับเดินเอาส้มตำไปเก็บในตู้

"อาจารย์งดคลาสอ่ะเลยกลับ"ผมตอบเสร็จก็เดินเอานมปั่นไปยื่นให้พี่มันแล้วเดินมานั่งเล่นโทรศัพท์ที่โซฟาต่อ ก่อนที่สักพักพี่มันจะเดินมานั่งใกล้ๆผม

"เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ต้องไปทำงานต่างจังหวัดสองอาทิตย์น่ะ จินยองอยู่ได้ใช่มั้ย"พออีกคนพูดจบมือผมที่กำลังกดเกมส์อยู่ก็ชะงักทันทีรู้สึกใจหวิวๆไงไม่รู้กับคำพูดพี่มัน

"อยู่ได้ดิ ไม่มีมึงสบายจะตายไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาปล้ำกู"ผมก็ยังเป็นผมยังปากดีเหมือนเดิมพูดติดตลกไปทั้งๆที่ใจผมอ่อนยวบไปหมดแล้วแท้ๆ ช่วงหลังที่พี่มันย้ายมาอยู่กับผม ผมแทบไม่เคยห่างจากพี่มันเลยสักครั้งแล้วนี่พี่มันไปต้องสองอาทิตย์ใครมันจะโอเคว่ะ

"จินยอง จินยอง"

"อื้ม!!"ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออีกคนเขย่าตัวผมแรงๆ นี่ผมสติหลุดไปไหนมาว่ะ ฮัลโลสติมึงกลับมา

"อยู่ได้จริงๆน่ะพี่กังวลน่ะแบบนี้"ยิ่งพี่มันพูดแบบนี้ผมก็รู้สึกอยากจะงอแงไม่ให้พี่มันไปสักเท่าไรแต่งานของมันก็สำคัญเหมือนกัน

"อยู่ได้ดิ ตั้งใจทำงานละ แล้วก็...."

 

"ครับ?"

. 

. 

. 

.

.

.

.

 

"กลับมาไวๆน่ะ กูคิดถึง"

พูดจบผมก็สวมกอดพี่มันแน่น รู้สึกหน้าร้อนผ่าวไปหมดหัวใจก็เต้นแรงและรัวอย่างกับผมเพิ่งสารภาพรักมันไปอย่างไงอย่างงั้น ก็ยอมรับแหละว่าผมก็รักมันไปแล้ว

"พูดแบบนี้พี่ไม่อยากไปแล้วน่ะ"พี่มันพูดหน้าเศร้าจนผมอดจะเอื้อมมือไปหยิกจมูกอีกคนไม่ไหวจริงๆ

"ถ้ามึงแอบนอกใจกูน่ะตายแน่"ผมจ้องหน้าอีกคนแล้วพูดขู่ขำๆเพื่อกลบเกลื่อนความอาย

"พี่รักจินยองจะตายไม่มีทางนอกใจหรอก"นั่นๆไอรอยยิ้มตาปิดนี่อีกล่ะเห็นทีไรแม่งใจสั่นทุกที

"เออก็ดีไป"

"รักจริงๆน่ะ พี่รักจินยองม้ากมาก"

"เออกูรู้ รู้แล้ว"

"ก็อยากพูดให้ฟังไง เดี๋ยวก็ไม่อยู่พูดอีกหลายวันเดี๋ยวจินยองลืม"

"กูไม่ลืมหรอก"

"สัญญาแล้วน่ะ"

"เออ"พอผมรับปากพี่มันก็ยิ้มแฉ่งเข้าไปใหญ่ลูกตงลูกตานี่หายหมด ผมมองหน้าอีกคนนิ่งก่อนที่พี่มันจะลืมตาขึ้นมามองผมเหมือนกัน เราสบตากันสักพักใหญ่ก่อนที่ผมจะทำสิ่งที่ตัวเองก็ไม่คาดคิดลงไป

 

"กูก็รักมึงน่ะเดฟ"พูดจบผมก็กดริมฝีปากลงบนปากของอีกคน จูบอยู่แบบนั้นสักพักโดยไม่ได้รุกล้ำอะไรก่อนจะถอนออกมา แล้วก็ต้องหลุดขำยกใหญ่กับพี่มันที่เหมือนวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว ให้ตายเถอะแบบนี้ไงผมถึงไม่ทำตัวน่ารักกับมันเพราะทำทีไรพี่มันชอบทำหน้าเหมือนจะนิพพานทุกที ผมละอยากจะขำแบบกัปตันอเมริกาจริงๆ

 

TBC.

ไม่มีอะไรแก้ตัวที่หายไป 55555 เจอกันอาทิตย์หน้าจ้า

B
E
R
L
I
N
 Tiny Hand
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #23 iinbutter24 (@iinbutter24) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 19:44
    ไรท์มาต่อฟฟฟเน้อออ...เรื่องนี้สนุกกก
    #23
    0
  2. #22 ป้าข้างห้อง (@romeo_mb) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 11:30
    กรี๊ดดดด ยัยน้องบอกรัก ฮืออออ ดีใจแทนพี่เดฟด้วยนะ
    #22
    0
  3. #13 Jaokhaz (@jaokhaz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 22:18
    แง่มมมมแอบอยากเห็นน้องจีนงอแง5555 แต่แบบนี้ก็ได้พี่เดฟฟินดี555555
    #13
    0