《Fic Naruto》ลิขิตรักของยัยหน้าหวาน

ตอนที่ 4 : บทที่ ๓. ยามดอกฮิกันบานะเบ่งบาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    19 พ.ค. 62

ความตาย
.
.
.
.
.
.
แม้ว่าจะเป็นจะเป็นสิ่งที่น่าเศร้า
.
.
.
.
.
.
แต่ความตายก็สามารถเป็นสิ่งที่ทุกคนปรารถนา
.
.
.
.
.
.
ยามดอกฮิกันเบ่งบาน
.
.
.
.
.
.
ความตายที่'โชคชะตา'กำหนดให้จะมาเยือน
.
.
.
.
.
.
ความหมายของดอกฮิกันบานะ คือ
.
.
.
.
.
.
'ความตาย'


__________________________________________

ภายในบ้านตะกูลอุจิวะ

《Yumeno 's Talk》

"ซาสึเกะ นายเป็นอะไร ทำหน้าอยากตายแถมทำหน้าเครียดตั้งแต่เมื่อกี๊แล้วนะ!"เราหรืออีกชื่อหนึ่งคือ'อุจิวะ ยูเมโนะ'ถามพี่น้องแท้ๆอย่างซาสึเกะ ก็เห็นทำหน้าอยากตายนี่นา?

"ยุ่งไรด้วย!"ซาสึเกะตอบกลับปนกระแทกเสียงใส่

"ผมถามนายดีๆแล้วนะ!!"เราถอนหายใจออกมาเพราะความเหนื่อยใจ ที่จริงเราก็พอเดาได้อยู่หรอกว่าซาสึเกะเป็นอะไร คงจะคิดถึงพี่อิทาจิล่ะมั้ง?

"......."ซาสึเกะไม่พูดอะไร แล้วก็ออกไปนั่งทางระเบียงบ้าน 

"เฮ้อ~ ซาสึเกะ ผมก็รู้นะว่าซาสึเกะกำลังทำหน้าเครียดเรื่องอะไรอยู่"ซาสึเกะหันมามองเรา เขาสบตาของเราเพียงชั่วครู่ แล้วก็หันไปที่กลับไปทางเดิม

แต่.......เมื่อกี๊เราเห็นนะ ว่าแววตาของซาสึเกะกำลังร้องโหยหาพี่อิทาจิ แววตาที่สั่นไหวหากเขาคนนั้นไม่กลับมา แววตาที่คิดถึง ทุกๆแววตาของซาสึเกะกำลังร้องเรียกหาพี่อิทาจิ แต่ก็เป็นเพียงแววตาชั่วครู่ ก่อนดวงตาทั้งสองจะกลับมาเป็นแบบเดิมเมื่อได้ยินเสียงของพี่อิทาจิ

"กลับมาแล้วครับ"ซาสึเกะรีบวิ่งเข้าไปกระโดดกอดพี่อิทาจิอย่างไว พี่อิทาจิที่ยังไม่ทันตังตัวก็ล้ม

"พี่ฮะ สอนผมใช้วิชานินจาหน่อยฮะ!"ซาสึเกะพูดพลางยิ้มร่า ส่วนเราที่มองอยู่นั้นก็ถึงกับอิจฉา เดินไปหาพี่อิทาจิแล้วกอดพี่อิทาจิที่ล้มอยู่ ทำเอาซาสึเกะมองตาขวางเลยทีเดียว

'ช่วยไม่ได้ มาแย่งพี่อิทาจิของเราทำไมล่ะ!'

"ซาสึเกะ ยูเมโนะ พี่เขาพึ่งกลับบ้านมา ให้พี่เขาพักก่อนสิ!"เสียงคุณแม่มิโกโตะดังขึ้น ทำให้พวกเราทั้งสองปล่อยพี่อิทาจิอย่างง่ายดาย

"พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ เพิ่งกลับมาจากภารกิจน่ะ"พี่อิทาจิพูด

"พี่อิทาจิทำภารกิจไปทำภารกิจที่ยากมาเหรอครับ กลับช้ามากเลยนะครับ"เราพูดด้วยความสงสัย ก็พี่อิทาจิไม่เคยทำภารกิจที่นานขนาดนี้เลยนี่นา ส่วนทางพี่อิทาจิก็ยิ้มตอบก่อนที่จะพูด

"อืม.....เป็นภารกิจที่ยากเอาการเลยล่ะ"เราไม่พูดอะไรต่อ และพี่อิทาจิก็เดินไปอาบน้ำ ส่วนซาสึเกะที่ไม่มีอะไรทำก็มาบ่นอะไรไม่รู้ใส่เรา

"ไอ้/#&@$&@*"ซาสึเกะพูดบ่น แต่เราก็ไม่ฟังซักคำ 

'ทำไมพี่อิทาจิถึงทำภารกิจยากล่ะ ทำภารกิจนานด้วย รู้สึกเหมือนวันนี้จะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น แต่มันอะไรกันล่ะ เราคิดไม่ออก!!"

"ฟังอยู่รึเปล่า!!"ซาสึเกะพูดเสียงดังให้เราได้สติ

"ไม่ฟังครับ!!"เราพูดพร้อมทำเสียงกระแทก ซาสึเกะตอนนี้โกรธจนหัวลุกเป็นไฟ

"ไอ้บ้านี่!!! ฟังบ้างสิเวลามีคนพูด"ซาสึเกะพูดด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว

"เฮ้อ~ อยู่กับนายมันช่างเหนื่อยใจจริงๆ"เราถอนหายใจหน่อยๆก่อนที่เดินขึ้นห้องไป โดยมีเสียงของซาสึเกะตะโกนตามหลังมา

"ซาสึเกะจ๊ะ อย่าไปกวนยูเมโนะสิ!!"คุณแม่มิโกโตะพูดพลางตักเตือน จึงทำให้ซาสึเกะหน้าหงอย 
เราที่เห็นดังนั้นจึงกระโดดคอซาสึเกะจากทางด้านหลัง

"เฮ้ย!!"ซาสึเกะสะดุ้งและตะโกนด้วยความตกใจ ก่อนที่จะหน้ามามองเรา แต่แววตาของซาสึเกะกลับไม่มีความโกรธที่เราแกล้งเลย 

'หืม~ คุณเป็ดควบคุมอารมณ์ตัวเองดีจริงๆนะ'

"อ้าว! ยูเมโนะ ไม่ได้ขึ้นไปข้างบนเหรอจ๊ะ"คุณแม่มิโกโตะพูดพลางทำท่าทางสงสัย

"ไม่ดีกว่าครับ"เราตอบ ก็เห็นหน้าหงอยของเจ้าเป็ดนี่นา......เอ๊ะ!! ทำไมเราจะต้องมากังวลเรื่องของเจ้าบ้าซาสึเกะด้วยนะ!!! ไม่เข้าใจ!!!

"นายเป็นบ้าอะไร"ซาสึเกะถามเรา น้อยๆหน่อยเหอะ! 

"เป็นอะไรก็เรื่องของผมสิ!!"หลังจากเราพูดจบ ก็เดินขึ้นห้องทันที 

'ระหว่างทางที่เดิน เราก็สัมผัสได้ถึงความเศร้าใจเป็นอย่างมาก ใครกันนะที่เศร้าขนาดนี้ พี่อิทาจิเหรอ? ฮะๆ ไม่ใช่หรอกมั้ง พี่อิทาจิออกจากยิ้มตลอดเลยนี่นา'

'แต่ว่านะ......ความรู้สึกที่แสนเศร้านี่คืออะไรกันแน่'



ภายในคาบเรียน ครูอิรุกะก็บ่นอะไรไม่รู้ให้ฟัง ก็มันไม่อยากจะฟังนี่นา........อ้อ!! ตอนนี้เราก็เป็นเพื่อนกับนารูโตะแล้วด้วย.....เอ? ที่จริงก็ควรที่จะเป็นเพื่อนด้วยกันตั้งนานแล้วนะ!! แต่ว่า........ตอนนั้นเราก็ยังไม่รู้จักกันพอนี่นา

'ว่าแต่......ครูอิรุกะพูดอะไรไปบ้างนะ ลืม!!'

แต่เราก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอกนะ นั่งฟังที่ครูอิรุกะสอนต่อไปโดยที่ไม่เข้าหัวแม้แต่น้อย

พักเที่ยง

"นี่....."

"........"

"นี่"

"........."

"นี่!!! ไอ้บ้ายูเมโนะ"

"โอ้ย!! จะตะโกนทำไมครับ!!"เราหันไปมองซาสึเกะ ก็จู่ๆมาตระโกนนี่นา

"นายนั่นแหละ! นั่งเหม่อตั้งแต่เมื่อกี๊"ซาสึเกะพูด เอ๋! เรานั่งเหม่องั้นเหรอ? สงสัยจะคิด'เรื่องนั้น'มากเกินไป

"เที่ยงแล้ว ไปทานข้าวกันได้แล้ว"

"ทำไมไม่ไปทานคนเดียวล่ะครับ จะชวนผมทำไม"เราพูด ก็ซาสึเกะน่ะสิ อยู่ๆก็บอกว่าจะชวนไปทานข้าว

"........"ซาสึเกะไม่พูดอะไร แต่หันหน้าไปทางเด็กสาวกลุ่มหนึ่งที่กำลังจะเข้ามาชวนซาสึเกะทานข้าว แหม่ๆเสน่ห์แรงจริง!!!

"ก็ได้ ผมไปทานกับนายก็ได้ แต่ต้องพาคนๆหนึ่งไปด้วยนะครับ"ซาสึเกะไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แล้วเดินออกไปรอข้างนอก

"นารูโตะครับ ไปทานข้าวกันเถอะ!"เราพูด ก็อยากชวนนารูโตะด้วยนี่นา ซาสึเกะจะได้มีเพื่อนด้วย

"อื้ม!!""นารูโตะตอบตกลงอย่างไว ก็ใครจะไม่เอาของฟรีบ้างล่ะ!!!


"ช้ามาก"พอมาถึง ซาสึเกะก็บ่นออกมาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด

"คร๊าบ! วันหลังจะไม่มาช้าคร๊าบ!"ซาสึเกะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะด้วยความหมั่นไส้ เราจึงเดินไปทางด้านหน้าของซาสึเกะ และ.....หยิกแก้ม!!!

"โอ้ย! ทำบ้าอะไร!!"ซาสึเกะโวยใหญ่ อุ๊ป! ตลกอ่า แต่ซักพักซาสึเกะก็เริ่มเก๊กเหมือนเดิม เพราะนารูโตะเดินมา จากนั้นจะพวกบ้าทั้งสองก็ทำสายตาเขม่นกัน

"พอแล้วครับ! ทานข้าวได้แล้ว!!"แต่ทั้งสองคนก็ยังไม่เลิก เฮ้อ~ เรื่องนี้ยูเมะไม่ยุ่ง!!



ตอนนี้ก็เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว เรากับซาสึเกะก็กำลังจะเดินกลับบ้าน.........ถ้าไม่มีนารูโตะอยู่ด้วยน่ะนะ.........

"ยูเมโนะ!!"เสียงเรียกของนารูโตะทำให้เราหันกลับไปมอง 

"ว่าไงครับ นารูโตะ"เราพูด 

"ไปทานราเมงกันเถอะ!!!"นารูโตะและทำหน้าอ้อนๆ

"เอ่อ......นารูโต-------"ยังไม่ทันพูดจบ นารูโตะก็ลากตัวเราไปซะแล้ว ส่วนทางซาสึเกะเห็นว่าเราคงไม่ได้กลับบ้านง่ายๆ จึงไปฝึกซ้อมต่อ........


"นารูโตะ ถ้าผมกลับบ้านช้าจะทำยังไงล่ะครับ!! แล้วลากผมออกมาเนี่ย ผมไม่มีเงินหรอกนะครับ!!"พอมาถึง เราก็บ่นใส่นารูโตะ แต่เขาก็ไม่ฟังและกินราเมงต่อไป เฮ้อ~ ให้มันได้แบบนี้สิ!!

"ไอ้เอ๋นไอออกอ้า~ เอี๋ยวอั๊นอะเอี๊องเอง!!《ไม่เป็นไรหรอกน่า~ เดี๋ยวชั้นจะเลี้ยงเอง!!》"นารูโตะพูดและหันหน้าลงไปกินราเมงต่อจนเสร็จ

"บ๊ายบายยูเมโนะ~"นารูโตะพูด《ตะโกน》เสียงดัง ทำให้คนที่อยู่ละแวกนั้นหันมามอง

"บายครับ"เราพูด หลังจากลากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เดินกลับบ้าน


เราเดินเล่นด้วยอารมณ์ที่ดีสุดๆ! ก็นะนารูโตะเลี้ยงราเมงน่ะสิ!! เราเดินมาเรื่อยจนถึงเขตุอุจิวะ แต่ที่แปลกคือ......เราได้กลิ่นคาวของเลือด เราไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปในบ้านของเราทันที

พอเข้ามาในบ้าน เราก็เห็นพี่อิทาจิ......พี่อิทาจิ!!!! นี่มันหมายความว่ายังไ​ง!! พี่อิทาจิฆ่าคนเหรอ!? ภายในหัวเริ่มประมวลผลกับสิ่งที่เห็น​ ​ดวงตาเริ่มมีน้ำตาไหล​ออกมา​ และดวงตาก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง​ ซึ่งนั่นก็คือ'เนตรวงแหวน'​ หลังจากที่ประมวลผมอยู่นานก็ได้คำตอบออกมาว่า..... พี่อิทาจิฆ่าพ่อและแม่​ เมื่อประมวลได้แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง พี่อิทาจิเห็น​ เขาก็เดินเข้ามาใกล้เราขึ้นเรื่อยๆจน...... 

แปะ! 

พี่อิทาจิทาบฝ่ามือบนหัวของเรา​ มันช่างอบอุ่นซะจริง​ แม้มือจะพึ่งผ่านการ'ฆ่า'คนมาก็ตาม

"พี่ขอโทษ​ ยูเมะ" พอพูดจบ​ พี่อิทาจิก็เดินหายไป​ ส่วนตัวเราที่กำลังเคลิ้มอยู่นั้นก็รีบตั้งสติ​ วิ่งไปหาซาสึเกะ

"ซาสึเกะ!" เราลองเอาหูทาบลงตรงหัวใจ​ และก็ยังได้ยินเสียงของหัวใจอยู่​ ขอบคุณ​พระเจ้าที่เขายังปลอดภัย

พึ่บ! พึ่บ! 

เอ๊ะ! เมื่อกี๊คุณพ่อและคุณแม่ยังขยับตัวอยู่นี่นา! พวกเขาทั้งคู่ยังไม่ตาย! คิดได้ดังนั้นเราก็เดินไปหาทั้งคู่​ 

"คุณแม่! ​คุณพ่อ!" เราร้องเรียกด้วยความดีใจ​ คุณพ่อและ​คุณแม่​หันมามองเรา​ พวกเขายังไม่ตายจริงๆด้วย! 

"ยูเมโนะ​ ​มานี่หน่อยสิ" เราเดินไปหาพ่อฟุกาคุ​ พอเดินไปถึง​ คุณพ่อก็หยิบของที่แหลมคม​ แทงไปทางหัวใจของตัวเอง! คุณพ่อแทงเข้าไปที่หัวใจตัวเองทำไม! คุณแม่ก็ด้วย! แทงตัวเองทำไม! น้ำตาที่ดีใจกลายเป็นน้ำตาที่เสียใจอีกครั้ง ดวงตาของยูเมะเริ่มเปลี่ยนไปอีกครั้ง

"คุณพ่อ​ คุณแม่​ แทงตัวเองทำไม!" เราหลุดเสียงของผู้หญิงออกมา​ แต่ตอนนี้ไม่สนแล้ว!​ คุณ​พ่อกับคุณแม่​จะตายไม่ได้นะ! 

"ฟังให้ดีๆนะจ๊ะ​ แม่กับพ่อต้องการให้หนูเบิกเนตร'วงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์'​นะจ๊ะ" แม่เริ่มพูดเสียงอ่อน​ลงเรื่อยๆ

"พอแล้ว! เงียบไปซะ! หุบปาก!"เราตวาดเสียงดัง​ ใครจะให้พ่อกับแม่ตัวเองมาตายล่ะ! 

"........" ทั้งคู่ไม่พูดอะไร​ และเสียงลมหายใจก็ดับไป......

" กรี๊ด!! ฟื้นขึ้นมานะ! อย่าทิ้งกันไปแบบนี้! อา~ นี่คงเป็นละครสินะ​ใช่แน่ๆ​ นี่~ คุณพ่อ​ คุณแม่​ เล่นละครอยู่ใช่มั้ย​ ออกมาหาเราหน่อยสิ  ออกมาสิ!!" เราตะโกนเสียงดังพร้อมน้ำตาที่ไหลก็เริ่มกลายเป็นสีแดงในที่สุด​ สายเลือดหลั่งไหลออกมาจากดวงตาทั้งสอง​ และตาทั้งสองก็เริ่มเปลี่ยนแปลงรูปร่างอีกครั้ง

" ยังจะเล่นละครอยู่อีกเหรอ!  ออกมาซะ! รู้อยู่นะว่าเล่นละครกันอยู่น่ะ! ฮ่าๆ!!!! "เราหัวเราะอย่างบ้าคลั่งในขณะน้ำตายังไหลยินออกมาไม่ขาดสาย

"ขอร้องล่ะ........ กลับมาที..." คำพูดสุดท้ายถูกเปล่งออก​ ก่อนที่จะสลบไป

《Yumeno 's Talk End》



ผ่านไปเกือบอาทิตย์ ณ โรงพยาบาล

《Sasuke 's Talk》

'อ่า~ นี่มันก็เกือบอาทิตย์นึงแล้วนะ นายยังไม่ฟื้นอีกเหรอ หรือว่าจะไม่พื้นแล้วล่ะ เน่~ อย่าทิ้งชั้นไว้คนเดียวสิ'ผมพึมพัมออกมา นี่มันเกือบจะอาทิตย์นึงแล้วด้วย!!

พอนึกถึงเรื่องของเจ้านี่ ก็นึกถึงวันนี้ครอบครัวจะตายแฮะ........แล้วก็คำพูดของอิทาจิ

'หึ! นายจะแก้แค้นให้ทุกคนมั้ยล่ะ! จงเกลียด จงโกรธ จงแค้นชั้นสิ!! และตามฆ่าชั้นให้ได้ล่ะ!! แล้วก็.....สักวันนึง ชั้นจะมาฆ่าคนสำคัญของนายอีก《ก็น้องยูเมะอ่ะแหละ》ปกป้องให้ดีล่ะ'

'แก!!' จากนั้นผมก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย

"อืม~"เอ๊ะ!! เสียงนี้!!! ผมหยุดคิดเรื่องอิทาจิอย่างไวเพราะคนตรงหนาที่ฟื้นขึ้นมา

"ซา...สึเกะ?"ยูเมโนะพูด พร้อมจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม แต่ผมก็ดึงเจ้ายูเมโนะเข้ามากอด

"นาย!!"ยูเมโนะที่กำลังจะเถียงก็ต้องหยุด เมื่อน้ำตาของซาสึเกะไหลออกมา

"ชั้นเป็นห่วงมากเลยนะ นึกว่าจะไม่ฟื้นขึ้นมาแล้วซะอีก!!"ผมพูดพร้อมกอดยูเมโนะ น้ำตาที่ไม่เคยไหลกลับไหลออกเมื่อเจอคนที่สำคัญ

"นาย.....ปล่อยก่อน"ยูเมโนะพูด พยายามดันผมออก แต่ตอนนี้ผมไม่ฟังอะไรอีกแล้ว ผมเอาแต่ร้องไห้และพูดประโยค'นายฟื้นแล้ว'ซ้ำๆหลายครั้ง

แปะ!

"ผมฟื้นแล้ว ซาสึเกะไม่ต้องร้องไห้ และก็ห่ายห่วงผมแล้วนะครับ!☺"ยูเมโนะพูดพร้อมวางมือไว้ทางแก้มด้านขวาของผม



《น้องยูเมะผมยาวถึงสะโพกนะคะ》

"........."ผมไม่พูดอะไรต่อ แค่นั่งเงียบๆให้ยูเมโนะปลอบ

"อ๊ะ!! จริงด้วย ไหนๆก็ไหนแล้ว ขอเรียกนายว่า'ซัสจัง'ได้ไหมครับ" หา!!! ชื่อเหมือนผู้หญิงเลย ไม่เด็ดขาด!!!

"ไม่ตอบแปลว่าตกลงสินะครับ!"ม่ายยยยยย 

"ไม่! ไม่มีทาง!!"ผมพูด ใครจะใช้ชื่อหน้าอายขนาดล่ะ!!

"งั้นเหรอครับ.....งั้นนายก็เรียกผมว่า'ยูเมะ'แทนก็ได้ครับ!!"ยูเมโนพูด

"แบบนั้นก็ไม่เอาด้วยหรอก!!"ครั้งที่แล้ว....เห็น'......'เรียกก็เลยเรียกตาม

"ถ้านายไม่เรียกชื่อผม ผมจะเรียกนายว่า-------"ยูเมโนะพูดไม่ทันจบ ผมก็ปิดปากเธอซะก่อน

"เออ!! เข้าใจแล้ว ยะ....ยู.."ยังพูดไม่ทันจบประโยค ผมก็รู้สึกว่าน้ำเสียงของตัวเองเริ่มสั่น

'ยะ..ยะ..ยู"ยูเมโนะตั้งใจฟังที่ผมพูดมาก ทำไงดีเสียงสั่นแล้วเนี่ย!!

"ยะ...ยูเมะ!!!"ในที่สุดผมก็พูดมันออกไปจนได้ ยูเมโนะไม่สิยูเมะยิ้มน้อยๆ ก่อนที่จะดื่มน้ำ

ฉ่า~

เอ๊ะ!!! ทำไมผมถึงหน้าแดงล่ะเนี่ย!!! 

"ซาสึเกะ? นายมีไข้เหรอ หน้าแดงเชียว?"ยูเมะเอามือมาทาบหน้าผากของผม และตอนนี้.....หน้าผมคงแดงกว่ามะเขือเทศเป็นแน่!!

"เอ๊ะ!! ไม่มีไข้นี่นา?"ยูเมะทำหน้าสงสัย แหงล่ะ! ไม่ได้เป็นไข้ แค่เขินวุ้ย!!

เนื่องจากผมอยู่กับยูเมะไม่ได้《เพราะกลัวหน้าแดงเพิ่มอีก》ผมจึงเดินไปตามคุณหมอมาตรวจยูเมะ คุณหมอบอกว่าไม่เป็นอะไรแล้ว ออกจากโรงพยาบาลได้เลย พอได้ยินดังนั้น ยูเมะก็ดีใจใหญ่ที่ตัวเองจะได้'กลับบ้าน'

แต่พอมาถึงบ้าน ยูเมะก็ได้กล่าวคำว่า'กลับมาแล้วครับ'แต่กลับไม่มีใครตอบกลับ ยูเมะทำหน้าเศร้าหมองแต่ก็กลับมายิ้มแย้มเหมือนเดิม และเดินเข้าห้องครัวไปทำอาหารให้ผมทาน

"อาหารได้แล้วนะครับ!"ยูเมะพูดพร้อมถือจานอาหารออกมา

"จะทานแล้วนะครับ"เราทั้งสองพูดพร้อมกันก่อนที่จะเริ่มทานอาหาร เมื่อเราทั้งสองทานเสร็จก็ไปอาบน้ำ ว่าแต่.....ยูเมะมันใช้เวลาอาบน้ำนานจัง!! ผมที่อาบน้ำแล้วทนรอไม่ไหวจึงเดินขึ้นห้องก่อน

"อ้าว~ ไม่รอกันเลยแฮะ"ยูเมะบ่นอุบอิบก่อนเดินตามผมขึ้นห้องไป《น้องยูเมะกับซัสจังนอนด้วยกันค่ะ!》

'ชั้นจะแข็งแกร่งให้มากขึ้นกว่านี้ และชั้นจะปกป้องนายเอง ยูเมะ.....'

《Sasuke 's Talk End》


《Haidrenyeer 's Talk》

ระหว่างทางมาโรงเรียน ก็ได้ยินคำนินทาและสงสารไปด้วยตามทาง จนกระทั่งเข้าห้องก็ยังเจอคนที่พูดถึงการ'ล่มสลายของตะกูลอุจิวะ'ที่เหลือผู้อยู่รอดเพีอง 2 คนเท่านั้น!

ครืด!

เสียงประตูเปิดห้องเรียนดังขึ้น ทำให้คนในห้องหันไปมองและก็ได้พบกับ'สองพี่น้องอุจิวะ'

'นี่แก ได้ยินปะ! ข่าวตระกูลอุจิวะอ่ะ!'

'โอ้ย!! ใครไม่รู้ก็ตกข่าวแล้วย่ะ!'

'ไอเรื่องที่ตระกูลอุจิวะถูกฆ่าเหลือแค่สองคนน่ะเหรอ?'

'ใช่ๆ น่าสงสารจัง'

'ใช่ๆ จากนี้สองคนนั้นคงปิดกั้นตัวเองแน่ๆ'

'อืม! เห็นด้วย!!'

หลังจากฟังคำพูด《นินทา?》ของเด็กนักเรียนที่อยู่ในห้อง ซาสึเกะก็คิ้วกระตุกขึ้นมา ก็ใครให้มาพูดถึงเรื่องตะกูลอุจิวะล่ะ!!! แต่ซาสึเกะก็พยายามระงับอารมณ์ตัวเองด้วยการฟุบโต๊ะ ทั้งที่ตอนแรกก็จะเข้าไปต่อยให้เข็ด?!

"หยุดพูดได้แล้วนะครับ"ยูเมโนะพูดพร้อมส่งรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ให้ แต่ว่า....รอยยิ้มนี้กลับเปลี่ยนไปกลายเป็นรอยยิ้มที่ดูเสแสร้งสิ้นดี! เด็กในห้องเริ่มรู้สึกลัวกลับรอยยิ้มของยูเมโนะมากจึงหยุดนินทา

"เอาล่ะ! นั่งที่กันได้แล้ว วันนี้จะสอบคาถาแยกเงากัน หากใครผ่านก็สามารถกลับบ้านไปได้เลย แล้วก็อย่าลืมมปฐมนิเทศน์ในวันพรุ่งนี้ซะหล่ะ เข้าใจกันนะ!"ครูอิรุกิพูด เด็กบางคนก็หน้าถอดสีเพราะกลัวทำไม่ได้

"ค่ะ/ครับ"ทุกคนในห้องขานรับ《ยกเว้นยูเมะกับซาสึเกะ》

"คนแรก นารา ชิกามารุ"ครูอิรุกะพูด ชิกามารุทำท่าเบื่อก่อนจะเดินไปสอบ

'อืม.....อ้อ!! คนที่ถูกคนตัวอ้วนใหญ่เรียกในวันไปโรงเรียนครั้งแรกนี่นา'ยูเมโนะคิด《แหม่~ สนใจเขาเหรอ?//ไฮเดรนเยีย||ปล่าวซะหน่อย!!//ยูเมะ》

"คนต่อไป........."ครูครูอิรุกะก็พูดไปเรื่อยๆ

"ฮารุโนะ ซากุระ จะเริ่มแล้วนะคะ! แปลงร่าง"ซากุระแปลงร่างเหมือนคุณครูอิรุกะทุกประการ

"ดีมาก ผ่าน"คำพูดสั้นออกจากปากครูอิรุกะเช่นเดิม

"ฮิๆ สำเร็จแล้ว!!"ซากุระยิ้มออกมาพร้อมทำท่าดีใจเป็นอย่างมาก

'แหงอยู่แล้ว!!'ในความคิดของซากุระ

'เอ๊ะ! ตะกี๊เห็นซากุระทำหน้าแปลกๆ สงสัยตาฝาดแน่ๆ!'ความคิดยูเมโนะ

"ซาสึเกะคุง เห็นมั้ย?"ซากุระพูดพร้อมยิ้มออกมา แต่ซาสึเกะก็ไม่ได้สนใจ

"คนต่อไป...."

"อุจิวะ ซาสึเกะ"ซาสึเกะเดินไปสอบ พร้อมกับสายตาของผู้หญิงทั้งห้องที่จ้องที่เขาอยู่

"ผ่าน"ครูอิรุกะพูดคำสั้นๆตามเคย

"คนต่อไป อุจิวะ ยูเมโนะ"ครูอิรุกะพูดพร้อมทำสายตาอ่อนลง เพราะยูเมโนะขาดเกือบอาทิตย์ เขาคงจะสอบผ่านใช่มั้ย?

"ครับ"ยูเมโนะเดินไปหน้าชั้นเรียน ก่อนที่จะแปลงร่างเป็นคุณครูอิรุกะทุกระเบียบนิ้ว

"ดีมาก.....คนต่อไป...อุสึมากิ นารูโตะ"ครูอิรุกะพูดพร้อมหันมองนารูโตะ

"แปลงร่าง!"ร่างที่ควรจะแปลงเป็นครูอิรุกะแต่กลับกลายเป็นร่างของนารูโตะเวอร์ชั่นหญิง!!

"นา---รู---โตะ"นารูโตะที่ยินเสียงของครูอิรุกะก็หน้าซีดขึ้นมาทันที

'ไว้อาลัยให้นารูโตะด้วยเถิด'

《Haldrenyeer 's Talk End》


《Yumeno 's Talk》

พอกลับถึงบ้าน เราก็ขอตัวขึ้นไปข้างบนห้องก่อน ซาสึเกะก็ไม่ได้ว่าอะไร เราจึงขึ้นห้องมา ตอนนี้ดวงตาของเรามี'เนตรกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์'แล้ว เราไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมี เพราะการที่จะมี'เนตรกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์'นั้น.....จะต้องมี'เนตรกระจกหมื่นบุปผา'อยู่ แต่ตอนนี้เราก็มี'เนตรกระจกเงาหมื่นบุปผา'นะ! แต่ที่ส่งสัยคือ...เรายังไม่ได้ปลูกถ่ายดวงตา'กระจกเงาหมื่นบุปผา'อีกคู่เลย ทำไมเราถึงมี'เนตรกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์ได้ล่ะ!? 

'นั่นก็เพราะ.....พลังในตัวท่าน'

'เอ๊ะ!! ใครน่ะ!'

'ข้าคือสิ่งที่อยู่ในตัวท่าน'

'หมายความว่ายังไง?!'

นี่มันเกิดอะไรกันแน่!! เพราะพลังของเรา มีสิ่งอื่นอยู่ในตัวเรา มันหมายความว่าอย่างไร?!

'เธอ!? อยู่ที่ไหน?!'

'ข้าอยู่ในตัวท่านเสมอ จนเมื่อเวลานั้นจะมาถึง.....ข้าจะปรากฏตัวให้ท่านเห็น ตอนนี้ข้าได้แต่บอกคำแนะนำให้เท่านั้น'

'เอ๊ะ!! เดี๋ยวสิ!!'

เสียงเมื่อกี๊เป็นเสียงของใครกันนะ........

"ยูเมะ ลงมาทานข้าว!!"เสียงของซาสึเกะดังจากด้านล่าง

"อื้อ! เดี๋ยวลงไปครับ"เราพูดพร้อมเดินลงไปทานอาหาร


ณ โรงเรียน

เรากับซาสึเกะเดินเข้ามา เสียงกรี๊ดของเด็กสาวหลายคนทำให้ผู้ชายแสบแก้วหู ซาสึเกะเลือกที่นั่งได้แล้ว ส่วนเรากำลังจะเดินไปนั่งข้างชิกามารุก็โดนซาสึเกะดึงให้นั่ง จนสาวๆหลายคนอิจฉา

ฮือ~ เราไม่ได้อยากนั่งตรงนี้~

"เอ่อ.....ชั้นขอนั่งกับซาสึเกะคุงได้รึเปล่า"เด็กสาวผมสีชมพูถามเรา ส่วนเราก็กำลังจะตอบตกลง แต่ก็มีผู้หญิงคนใหม่เข้ามาขัดซะก่อน

"ไม่!! ซาสึเกะคุงต้องนั่งกับชั้น!!"เด็กหญิงผมสีบลอนด์พูด

"กับชั้น!!"

"กับชั้นย่ะ! ยัยโหนก!"

"หนอย! ยัย^(/#^&$" และก็ได้เกิดการทะเลาะกัน เพราะอยากจะนั่งซาสึเกะ

ครืด~

"โย่ว~ ซากุระจัง"คนที่เข้ามาใหม่โดยที่ไม่รู้สถาการณ์ทักทายซากุระ  แต่ซากุระก็ได้ได้สนใจ นารูโตะเห็นดังนั้นจึงปีน?ขึ้นโต๊ะ และเล่นจ้องตากับซาสึเกะ จนเด็กผู้ชายคนหนึ่งเผลอผลักนารูโตะไปจูบกับซาสึเกะ......ใช่!.มันควรที่จะเป็นแบบนั้น!! แต่นี่ไม่ใช่!! ทั้งนารูโตะและซาสึเกะกำลังหอมแก้มเราคนละข้างอยู่!!! อา~ ให้ทายว่าตอนนี้รู้สึกยังไง.......อยากจะเป็นลม!! ส่วนคนอื่นๆก็.......นิ่งกันไปแล้ว

"นั่งที่กันได้แล้ว วันนี้จะมีโจนินประจำแต่ละกลุ่มมารับดูแลพวกเธอ......"ครูอิรุกะเงียบ เพราะเห็นห้องเงียบและมีบรรยากาศอึมครึ้มมาก

"เอ่อ.....มีอะไรกันรึเปล่า? เงียบผิดปกติ......"ครูอิรุกะพูด แต่มันไม่ได้ทำให้บรรยกาศห้องดีขึ้นเลย

"ช่างเถอะครับ! ว่าต่อเลย"เราพูด

"เอ่อ.....จริงด้วยสิ....ยูเมโนะ นายจะอยู่ทีมไหน"ครูอิรุกะหันมาถามเรา

'ทีมเจ็ด'

"เอ่อ....เอาเป็นทีม 7 แล้วกันครับ" เพราะอะไรดลใจไม่รู้ ทำให้เราเลือกทีม 7

'อืม......เจ้าพวกนี้...แยกไม่ลงจริงๆ'ความคิดครูอิรุกะ

"อะ...อืม...เริ่มจาก ทีม 7 ได้แก่ อุสึมากิ นารูโตะ ฮารุโนะ ซากุระ....."ยังไม่ทันพูดจบนารูโตะก็ร้องเฮด้วยความดีใจ ส่วนทางซากุระก็ทำหน้าเซ็ง

"อุจิวะ ซาสึเกะ......"ซากุระยิ้มออกมาทันทีที่ซาสึเกะได้อยู่ทีมเดียวกับคนที่ตนชอบ

"และ.....อุจิวะ ยูเมโนะ"ซากุระนิ่งค้างไปอีก........

"รอโจนินของพวกเธอมาซะด้วยล่ะ!"ครูอิรุกะพูด


"นารูโตะ!! อยู่นิ่งๆสิยะ!!"ซากุระเมื่อเห็นนารูโตะเดินป้วนเปี้ยนหน้าประตู

"โอ้ย!! เมื่อไรโจนินของทีมเราจะมาเนี่ย!!! ทีมอื่นเขามากันหมดแล้ว!!"นารูโตะบ่น พร้อมวางกำดักแปรงลบกระดาน

"นี่นารูโตะ ทำบ้าอะไรของนายน่ะ!!"ซากุระตะคอกใส่นารูโตะ แต่ภายในในไม่ได้คิดอย่างนั้น

"คนที่เป็นโจนินคงไม่มาติดกับดักกระจอกของนายหรอก"ซาสึเกะพูด

"หน็อย!!"

"ผมว่าก็น่าจะมีโอกาสอยู่นะครับ ถ้าเค้าตั้งใจ"เราพูดขึ้นมาลอยๆ แต่หารู้มั้ยว่ามีคนที่แอบฟังอยู่

ครืด~ ฟุ้ง~

เมื่อครูโจนินเดินเข้ามา กับดักของนารูโตะก็เริ่มทำงานทันที 

"โอ๊ย!! ฮ่าๆ!!!"เมื่อเห็นโจนินของกลุ่มตัวเองโดนกับดักอันแสนง่ายดาย

"หนูเตือนนารูโตะแล้วนะคะ!"ซากุระพูด แต่ในใจจริงคงสะใจมากเป็นแน่

"อืม.....จะว่าไงดีล่ะ......ความประทับใจอย่างแรกคือ.....เหม็นขี้หน้าฟะ!"ครูโจนินพูด แต่ไม่มีใครฟังเลย........

ณ ดาดฟ้า

"พวกเธอแนะนำตัวกันสิ"ครูโจนินประจำทีม​ 7 พูดขึ้น​ อ้อ! เราขึ้นมาบนดาดฟ้าล่ะ!

"แนะนำตัวแบบไหนคะ"ซากุระถาม

"อืม.... ก็.. ชื่อ​ ของที่ชอบ​ ของที่ไม่ชอบ  งานอดิเรก​ และก็พวกความฝันละมั้ง"ครูกลุ่ม​ 7 ร่ายยาว

" งั้นครูก็แนะนำก่อนสิ!"นารูโตะพูด

"อ่า.... ชั้นชื่อ​ ฮาตาเกะ​ คาคาชิ​ ของที่ชอบ:​ไม่บอก​ ของที่เกลียด:ไม่จำเป็นต้องรู้​ งานอดิเรก: อืม....ก็เยอะแยะ​ ความฝัน:บอกไปก็ใช่ที​ อ่ะ! ตาพวกเธอแล้ว"ครูคาคาชิร่ายยาว​ แต่ก็รู้แค่ชื่อ..... แค่นี้! 

"อะไรกัน​ สุดท้ายก็รู้แค่ชื่อ"ซากุระบ่นอุบอิบ

"ต่อไปก็พวกเธอแล้ว เริ่มจากนายก่อนละกัน"ครูคาคาชิชี้ไปทางนารูโตะ

"ผมชื่อ อุสึมากิ นารูโตะ ของที่ชอบก็ต้องเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับราเมง! ของที่ไม่ชอบคือรอบะหมี่สุก 3 นาที ความฝันคือ อยากจะเป็นโฮคาเงะและทำให้คนในหมู่บ้านยอมรับ!!"นารูโตะพูด อ่า~ เป็นความคิดที่ดีแฮะ

"ส่วนงานอดิเรก......เล่นพิเรนท์มั้ง"นารูโตะ!! เกือบพูดได้ดีแล้วเชียว

"อ่าาา......คนต่อไปเลย"ครูคาคาชิพูด

"หนู ฮารูโนะ ซากุระ สิ่งที่ชอบ...ไม่สิคนที่ชอบ...อร้าย//////!"ซากุระแอบหันไปมองซาสึเกะ

"ความฝัน...!//!/ อร้าย!!! งานอดิเรกก็....อร้าย~"ซากุระม้วนตัวด้วยความเขินอาย

"หืม...แล้วของไม่ชอบล่ะ"ครูคาคาชิถาม น่าจะเดาได้นะ!

"ก็นารูโตะน่ะสิคะ!!!"ซากุระพูดเสียงดัง

"เอ๋!!!"นารูโตะตกใจใหญ่ และหันไปส่งสายตาเขม่นให้ซาสึเกะ เฮ้อ~ ยูเมะล่ะเพลีย!

"เด็กสมัยนี้สนใจความรักกันเหรอเนี่ย"ครูคาคาชิบ่นออกมา และจ้องมองมาที่เรา.....เอ๊ะ!! จ้องเราทำไมล่ะเนี่ย!!!

"คนต่อไป"ครูคาคาชิพูดออกมาอีกครั้ง

"อุจิวะ ซาสึเกะ ของที่ชอบ......"เอ๊ะ!! ทำไม่ตะกี๊ซาสึเกะหันมามองทางเราด้วยล่ะ!? ไม่ใช่แน่ๆ สงสัยตาคงฝาดไป!!

"ไม่มี.....ของที่เกลียดก็เยอะแยะ ความฝันมันจะไม่จบอยู่ที่ฝันแต่จะเป็นความทะเยอทะยานที่จะฟื้นฟูตระกูลและฆ่าคนๆหนึ่งให้ได้.......และก็ปกป้องคนสำคัญเพียง'คนเดียว'ของชั้น"ซาสึเกะพูดด้วยราบเรียบทุกประโยคแต่ยกเว้นประโยคสุดท้ายล่ะนะ.....และก็คนที่นายฆ่าน่ะ.....ใช่พี่อิทาจิรึเปล่านะ? ถ้าเป็นพี่อิทาจิล่ะก็......เราจะไม่ให้อภัยนายแน่!

"คนสุดท้าย"ครูคาราชิพูดอีกครั้งทำให่เราได้สติ

"อะ....เอ่อ....ผมชื่อ อุจิวะ ยูเมโนะ สิ่งที่ชอบ.....โมจิไส้ช็อคโกแล็ต~ สิ่งที่ไม่ชอบ.....ไม่บอกหรอกครับ งานอดิเรก.....นอนหลับครับ! ส่วนความฝันก็แค่เปลี่ยนโชคชะตาของทุกคนให้ไปในทางที่ดีขึ้นครับ!"เราพูดด้วยเสียงร่าเริงแต่ภายในใจกลับเย็นชาจนไม่รู้สึกถึงอะไรอีกแล้ว

"อ่า....งั้นเหรอ พรุ่งนี้เจอกันที่สนาม 3 ตอนตี 5 เราจะมาฝึกการเอาชีวิตรอด อย่ามาสายซะล่ะ"ครูคาคาชิพูด เหอะ! ไม่มีทางเราจะมาสายเลยสิ คอยดู!

"เอ๋~ พวกเราจะต้องฝึกอะไรอีกครับ"นารูโตะแย้ง

"นี่ไม่ใช่การฝึกธรรมดา แต่เป็นการฝึกที่โหดมาก อย่ากินข้าวเช้ามาละ! ไม่งั้นอ้วกแน่!"ครูคาคาชิพูดเตือน 

"โหดมาก!!"นารูโตะตะโกนเสียงดัง

"ฮะๆ งั้นไปละ อย่ามาสายซะล่ะ"ครูคาคาชิย้ำเตือนอีกทีก่อนจะหายไป


ตอนนี้เราทั้งสองก็อยู่ในบ้านตระกูลอุจิวะแล้วล่ะ! เรากำลังทำอาหารที่ซาสึเกะชอบที่สุดนั้นก็คือมะเขือเทศ เห้อ~ ซาสึเกะก็มีของที่ชอบแต่แค่ไม่กล้าบอกแค่นั้นเอง!

"มาแล้วครับ"เราถือจานอาหารมานั่งกินข้าวกับซาสึเกะ ถ้านั่งกับครอบครัวทุกคนคงจะรู้สึกดีกว่านี้นะเนี่ย.......


เส้นด้ายแห่งโชคชะตาทั้งสองมาประกบกันแล้ว
.
.
.
.
.
.
ตำนานแห่งโชคชะตาบทใหม่ก็กำลังจะเริ่มขึ้น
.
.
.
.
.
.
ตอนจบของโชคชะตาครั้งต่อไปจะเป็นอย่างไร
.
.
.
.
.
.
ก็แค่พวกคุณกำหนดมันเอง
____________________________________________________________________

เหนื่อยค่าาาาา แงๆ ตอนที่เค้าวางพล็อตเรื่องไว้นานแล้วแต่ยังไม่อัพสักที แล้วก็นะคะ! ตอนนี้โรงเรียนเปิดแล้วค่ะ อาจจะเวลามาอัพน้อยลงเรื่อยๆนะคะ แต่จะพยายามอัพแน่นอนค่า! ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ! และก็ขอขอบคุณทุกกำลังใจด้วยนะคะ! ขอบคุณค่า!
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #8 จันทิรารัตน์ (@sunsiara) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 11:15

    รออ่านอีกนะค่ะ
    #8
    0