FicBTS:BABY[KookV,VKook]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,174 Views

  • 13 Comments

  • 169 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    46

    Overall
    1,174

ตอนที่ 1 : #จองกุกเบบี้ : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 562
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    28 พ.ย. 61

บทนำ

“ดูแลน้องดีๆนะแทฮยอง”


“คร้าบแด้ดดี้”เด็กชายในวัย 7 ขวบขานรับคนเป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วก่อนจะหันมาคว้ามือน้องวัย 6 ขวบแล้วจูงออกไปจากตัวบ้าน แทฮยองและจองกุกเติบโตขึ้นมาจากการเลี้ยงดูโดยพ่อของพวกเขาทั้งคู่ แม้จะเป็นเด็กแค่วัย 7 และ 6ขวบแต่มักจะถูกเสี้ยมสอนให้รู้จักช่วยเหลือตัวเองและดูแลกันและกัน ภาพเด็กน้อยสองคนที่สะพายกระเป๋าเป้ใบเล็กเดินจูงมือกันกระหนุงกระหนิงไปโรงเรียนด้วยตัวเองจึงเป็นสิ่งที่ชินตาของคนแถวนั้นไปเสียแล้ว ด้วยความที่ทั้งคู่สนิทกันมากจึงตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา มันทำให้มีคนเข้าใจผิดอยู่บ่อยครั้งคิดว่าพวกเขาเป็นฝาแฝดกันเพราะยิ่งโตเด็กทั้งสองก็เริ่มมีใบหน้าที่ละม้ายคล้ายกันมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างประหลาด


"สวัสดีครับ คุณครู"เด็กชายเอ่ยทักทายคุณครูประจำชั้นคนสวยของน้องน้อยวัย 6 ขวบที่กำลังยืนรอรับนักเรียนของเธอด้วยความสุภาพ


"สวัสดีจ้ะแทฮยอง เดินมาส่งจองกุกที่ห้องทุกวันเลยนะ"


"ครับ จองกุกสวัสดีคุณครูหรือยัง"


"คุณครูสวัสดีครับ"น้องชายตัวน้อยรีบโค้งตัวทักทายครูสาวทันทีที่เห็นคนเป็นพี่หันมาทำหน้าเอ็ดใส่


"จ้า เอาของไปเก็บที่โต๊ะเถอะจ้ะ"


"ครับ"


"แทฮยองก็รีบไปเข้าชั้นเรียนซะนะ เดี๋ยวเข้าสายแล้วจะโดนคุณครูดุเอา"


"ครับ จะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ"แทฮยองตอบรับ และไม่ลืมที่จะโค้งตัวลาผู้ใหญ่ตามมารยาทที่ถูกสั่งสอนมาเป็นอย่างดี แม้ว่าจะโตมาด้วยกัน ใช้ชีวิตร่วมกันแทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมงแต่ว่านิสัยของแทฮยองกับจองกุกนั้นค่อนข้างแตกต่างกันนิดหน่อย อาจเป็นเพราะพ่อของทั้งคู่มีมุมมองและทัศนคติในการเลี้ยงลูกที่ต่างกันจึงทำให้แทฮยองเป็นเด็กที่ดูดื้อรั้น มีความคิดเป็นของตัวเองและดูโตเกินวัยนิดหน่อย ผิดกับจองกุกที่ชอบซนไปทั่วเพราะความอยากรู้อยากเห็นจนทำให้ตัวเองต้องเจ็บตัวอยู่บ่อยๆ....

...เหมือนอย่างตอนนี้

ฉึก


ฟืด


เสียงมีดคัตเตอร์ที่จองกุกแอบหยิบมาจากโต๊ะทำงานของคุณพ่อเพื่อเอามาเล่นซนผ่าปาดกระดาษก่อนจะสไลด์มาเฉือนผิวเนื้อตรงนิ้วเล็กๆจนมีเลือดออก


"โอ้ย!!"จองกุกร้องลั่นพลางปามีดคัตเตอร์ทิ้งด้วยความตกใจ ซึ่งแน่นอนว่าเสียงนั่นดังพอที่จะเรียกร้องความสนใจจากเพื่อนๆร่วมชั้นรวมถึงคุณครูประจำวิชาคณิตศาสตร์ที่กำลังยืนเขียนโจทย์อยู่หน้าชั้นด้วย


"เกิดอะไรขึ้น?"


"คุณครูครับจองกุกเลือดออก"


"ห้ะ! อะไรนะ ทำไมถึงเลือดออกไหนขอครูดูหน่อยซิ"ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วโดยที่จองกุกไม่ทันได้ตั้งตัวเด็กชายหันไปทำหน้าเขม่นใส่เพื่อนโต๊ะข้างๆที่เป็นคนตะโกนฟ้องคุณครู ก่อนจะรีบซ่อนมือที่มีเลือดไหลเป็นทางไว้ข้างหลังอย่างตื่นๆ


"จองกุก ครูขอดูมือหนูหน่อย"


"ฮือ ไม่เอา"เด็กน้อยส่ายหน้าด้วยน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอเบ้า ทั้งรู้สึกกลัวว่าจะโดนดุที่ตัวเองเล่นซนและรู้สึกเจ็บแผลจนเก็บอาการไม่อยู่


"จองกุกคุณครูขอดูนิดเดียว"


"ไม่เอา ฮึก ฮืออออออ"สุดท้ายแล้วเด็กชายวัยหกขวบก็ร้องไห้โฮออกมา ทำเอาคุณครูคณิตศาสตร์หน้าเสียจนต้องวานให้หัวหน้าห้องตัวเล็กรีบไปตามคุณครูประจำชั้นมาดูอาการ


...ตึก ตึก ตึก


ครืด


"ขออนุญาติค่ะ คุณครูซอนอา ขอยืมตัวเด็กชายแทฮยองซักประเดี๋ยวได้ไหมคะ"เสียงวิ่งโครมครามพร้อมกับการโผล่พรวดเข้ามาของอาจารย์ประจำชั้น ป.1 ทำเอาเด็กๆและคุณครูที่กำลังสอนอยู่หน้าชั้นตกอกตกใจอยู่ไม่น้อย


"อ้อค่ะ เด็กชายแทฮยองออกมาหาคุณครูฮยอนมีซิ"


"ครับ"แทฮยองขานรับก่อนจะรีบวิ่งดุ้กดิ้กมาหาครูสาวที่กำลังยืนหอบกระหืดอยู่ตรงหน้าประตูห้องเรียน


"ขอโทษทีที่มารบกวนนะแทฮยอง แต่จองกุกเขา..."


"จองกุกเป็นอะไรครับ!"


"จองกุกโดนมีดบาด แต่ตอนนี้ร้องไห้โยเย ไม่ยอมไปห้องพยาบาลจนครูไม่รู้จะทำยังไง"


"ตอนนี้น้องอยู่ที่ไหนครับ"


"ยังอยู่ในห้องเรียนจ้ะ...เดี๋ยวสิแทฮยอง อย่าวิ่งสิเดี๋ยวก็หกล้มหรอก"ยังไม่ทันที่ครูฮยอนมีจะพูดจบประโยคแทฮยองก็รีบวิ่งแจ้นไปทางห้องเรียนของจองกุกทันที จนครูสาวต้องตะโกนไล่หลังเพราะวันนี้เธอดันใส่รองเท้าส้นสูงและวิ่งตามเด็กชายวัยเจ็ดขวบไม่ทัน...


แฮ่ก...แฮ่ก...


เสียงหอบหายใจของแทฮยองดังเพียงแผ่วๆเพราะรีบวิ่งมาจากชั้นสามของอาคาร B เพื่อมาหาน้องชายชั้น ป.1 ที่อยู่ชั้นสี่ของอาคาร A ทันทีที่มาถึงแทฮยองรีบแหวกฝ่าฝูงชนคนมุงเข้าไปหาน้องตัวน้อยของตัวเองด้วยความร้อนรนใจ


“จองกุก”


“ฮึก แทฮยองจองกุกเลือดออก ฮืออออออ”จองกุกรีบโผเข้ากอดแทฮยองพร้อมกับร้องไห้โฮออกมาอีกรอบทันทีที่เห็นหน้าพี่ชายของตัวเอง ก่อนจะยื่นนิ้วเล็กๆที่โดนมีดบาดให้ดูเพื่อบอกว่ามีเลือดไหลออกมาจริงๆ


“แทฮยองดูสิ ฮึก นะ นิ้วจองกุก ฮือ เลือด อะ ฮือออ ออก ฮือออออ”


“โอ๋ๆ เดี๋ยวพี่แทฮยองเป่าให้นะ โอมเพี้ยง”


“ฮือ เลือดยังออกอยู่เลย”


“งั้นต้องไปห้องพยาบาล ไปให้คุณครูทำแผลให้”


“อือ”เด็กน้อยพยักหน้ารับคำพูดของคนโตกว่าทั้งน้ำตาร่วงเผาะลงพื้น แก้มยุ้ยๆเปรอะไปด้วยคราบน้ำใสอย่างน่าสงสารจนแทฮยองต้องหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กจากกระเป๋าเสื้อซับน้ำตาให้น้องพลางจูงมือเดินไปยังห้องพยาบาลอย่างง่ายดาย ผิดกับตอนแรกที่ทั้งครูและเพื่อนๆช่วยกันเกลี้ยกล่อมหรือแม้กระทั่งพยายามช่วยกันลากจองกุกก็ยังดื้อรั้นหัวชนฝาไม่ยอมขยับตัวไปไหนนอกจากยืนร้องไห้อยู่ที่เดิม


แหงสิ ถ้าไม่ใช่แทฮยองจองกุกก็ไม่เชื่อฟังหรอก


...ตกบ่าย


หลังจากที่วุ่นวายกันทั้งเช้าเพราะจองกุก ห้องเรียนชั้นป.1ก็กลับมาสงบสุขเป็นปกติอีกครั้ง โดยที่เจ้าตัวนั้นหายไปอยู่ห้องพยาบาลเกือบทั้งวันและโผล่กลับมาตอนคาบเรียนสุดท้ายพอดี


“เอาละเด็กๆ ไหนตอบครูซิ คนที่หนูรักมากที่สุดในชีวิตคือใคร”คุณครูประจำวิชาประดิษฐ์เอ่ยถามนักเรียนในชั้นของเธอด้วยน้ำเสียงใจดี แม้ใบหน้าจะเริ่มมีริ้วรอยตามอายุแต่รอยยิ้มอ่อนโยนกลับทำให้เธอดูเด็กลงถนัดตา


“ผมรักคุณพ่อที่สุดเลยค้าบบ”


“หนูก็รักคุณแม่ที่สุดค่ะ”


“คุณยายของหนูใจดีที่สุดในโลกเลย”


บรรยากาศในชั้นเรียนเริ่มกลับมาวุ่นวายด้วยน้ำเสียงเจี้ยวจ้าวของเด็กๆที่ต่างคนต่างก็แย่งกันตอบ เพราะอยากอวดว่าคนที่ตัวเองรักที่สุดคือใคร จะมีก็แต่จองกุกที่เอาแต่นั่งเงียบจนคุณครูวัยกลางคนต้องเอ่ยถามเพื่อชักจูงให้นักเรียนของเธอสนใจในสิ่งที่กำลังจะสอนหลังจากนี้


“เด็กชายจองกุก หนูรักใครมากที่สุดครับ”เมื่อถูกเอ่ยถามเด็กน้อยที่เอาแต่นั่งเงียบก็ก้มหน้างุดก่อนจะเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา....“แทฮยอง


“อะไรนะ หนูรักใครที่สุดนะคะ คุณครูไม่ค่อยได้ยินเลย”ยิ่งถูกถามซ้ำจองกุกก็ยิ่งก้มหน้าต่ำ แก้มตุ่ยขึ้นสีระเรื่อเจือเลือดฝาด สองมือเล็กบิดขยี้มุมกระดาษสมุดเรียนจนยับยู่ยี้ก่อนปากจิ้มลิ้มจะขยับมุบมิบด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัดกว่าเดิม


“จองกุกรักแทฮยองที่สุดครับ!”


“โอเค เข้าใจแล้ว เอาละทีนี้ทุกคนมีคนที่ตัวเองรักมากที่สุดกันหมดแล้วเนอะ เพราะฉะนั้นเรามาทำของขวัญไปให้พวกเขากันดีไหม?”


“ดีค่าาา”


“ดีค้าบบบ”


“วันนี้คุณครูจะสอนพับกระดาษรูปดอกไม้นะคะ เรามาช่วยกันทำดอกไม้สวยๆเป็นของขวัญกันเนอะ”


“ค่าา/ค้าบบบ”


สิ้นคำขานรับเด็กๆต่างพากันกรูเข้าไปหาคุณครูที่หน้าชั้นเพื่อดูวิธีพับดอกไม้กระดาษด้วยความสนอกสนใจ ไม่เว้นแม้แต่จองกุกที่ถึงขั้นต้องเอาเก้าอี้มาปีนเพราะไม่สามารถแทรกเข้าไปยืนข้างหน้าได้ แต่ด้วยความที่เป็นเด็กฉลาดเรียนรู้ไวจองกุกจึงพับดอกไม้กระดาษเป็นก่อนใครเพื่อนแถมยังทำเป็นช่อสวยงามจนคุณครูชมเปราะด้วยความภาคภูมิใจในตัวลูกศิษย์


...


“กลับดีๆนะจ้ะจองกุก”


“ค้าบบ”จองกุกขานรับคุณครูฮยอนมีที่มาทำหน้าที่คอยส่งนักเรียนกลับบ้านอย่างเช่นทุกวัน เด็กชายรีบซ่อนช่อดอกไม้กระดาษไว้ข้างหลังทันทีที่มองเห็นแทฮยองยืนรอรับอยู่ตรงหน้าประตูโรงเรียน แก้มตุ่ยๆพองกลมเมื่อเจ้าตัวกำลังอมยิ้มขณะเดินดุ้กดิ้กมาหาพี่ชาย


“จองกุกซ่อนอะไรไว้ข้างหลังหน่ะ?”


“เปล่าซักหน่อย”


“โกหก”


“จองกุกไม่ได้ซ่อน แค่เก็บมันไว้ข้างหลังเฉยๆ”เด็กชายตอบ ก่อนจะยื่นช่อดอกไม้ให้กับคนที่อายุเยอะกว่าด้วยท่าทีขวยเขิน


“อะ จองกุกให้แทฮยอง”


“โห สวยจัง จองกุกทำเองเหรอ”


“อื้อ”จองกุกพยักหน้าจนผมกระพรือพลางก้าวเท้าเดินไปพร้อมๆแทฮยองที่คอยจูงมือน้องน้อยอย่างเช่นทุกครั้ง


“เราเอาไปให้มอมมี่กันดีกว่า”


“ไม่ได้นะ!”เจ้าของช่อดอกไม้เหวเสียงดังขึ้นมาทันทีเมื่อพี่บอกว่าจะเอามันไปให้พ่อของตัวเองทั้งๆที่เขาตั้งใจจะทำมาให้แทฮยอง


“ทำไมละ”


“งื้อ ก็จองกุกทำมาให้แทฮยอง”


“งั้นแทฮยองเอาไปให้มอมมี่ดูอย่างเดียวพอละกัน”


“อื้อ”


ก็ตอนนี้โลกทั้งใบของจองกุกมีแค่แทฮยอง ดอกไม้ที่เขาตั้งใจทำเป็นของขวัญให้คนที่เขารักที่สุดมันก็ต้องเป็นของแทฮยองสิ




talk

เหตุเกิดมาจากรูปนี้ ฮือออออ เป็นโรคภูมิต้านทานกุกวีต่ำ พี่ไม่อยู่ พี่สู้ไม่ไหว พี่จะแต่งฟิค


#จองกุกเบบี้



T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #13 stptaex2 (@gogokan122) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 01:18
    วันนี้เพิ่งกลับไปอ่านมาเลยค่ะ คิดถึงมากๆ
    #13
    0
  2. #11 วังมิงงึ~ (@apinsicha) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 22:11
    แงง น่าร้ากกก สู้ๆค่ะไรท์
    #11
    0
  3. #10 Kim_namcha (@Namv95) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:03
    งืออออ ชอบอ่ะ
    จองกุกน่ารักกกกกก~~
    #10
    0
  4. #1 77_94exo (@77_94exo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 22:49

    ไรท์เราชอบบบบบบบบบบบ อยากอ่านอีกกกก รู้สึกน่ารักอ่านไปภาพก็บอยมาาาาา 55555 ติดตามมน๊าาาา รอนะไรท์มาไวๆน๊าาาาาาาา
    #1
    0