[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,627 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,587 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    419

    Overall
    52,627

ตอนที่ 9 : HUNTER 7 : กลับเป็นศพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    25 ต.ค. 61



7


ยุนกิปลุกแทฮยองหลังจากโฮซอกส่งข้อความมาบอกว่าให้เตรียมตัว เย็นนี้   นัมจุนจะพาไปทานอาหารเย็นซึ่งเป็นภัตรคารอาหารจีนของเพื่อนสนิทของนัมจุน หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยทั้งสองคนก็ลงมาชั้นล่างที่มีทุกคนนั่งรออยู่แล้ว แน่นอนว่าครั้งนี้นัมจุนไม่ได้มีจุดประสงค์ที่จะไปทานอาหารอย่างที่พูดเขาแค่ใช้มันเป็นข้ออ้างในการแวะเวียนไปที่นั่นเฉยๆ เพราะเจ้าของภัตรคารที่ว่าเคยเป็นพ่อค้าอาวุธใต้ดินมาก่อน เป้าหมายในครั้งนี้คือการไปตามหาเบาะแสมีดสั้นอาวุธชิ้นเดียวที่แทฮยองพกติดตัวตลอดเวลานั่นเอง รถตู้สีดำคันใหญ่แล่นตรงเข้าสู่ในเมืองที่แออัดและผู้คนชุกชุมกว่าที่ที่พวกเขาอยู่เล็กน้อย นัมจุนต้องขับวนอยู่ในเมืองนิดหน่อยเพื่อไปรับซอกจินที่โรงพยาบาล กว่าจะฝ่ารถติดมาถึงร้านได้ก็เกือบๆสองทุ่ม ทั้งที่พวกเขาออกจากบ้านมาตั้งแต่หกโมงเย็น

ล้อยางบดเบียดพื้นเบื้องล่างก่อนจะจอดสนิทหน้าภัตรคารหรูที่สูงถึงสามชั้น และกว้างเท่าเอาบ้านพวกเขาสองหลังมาต่อกัน จองกุกเป็นคนแรกที่กะตือรือร้นจะลงจากรถเพราะได้กลิ่นซาลาเปาซึ่งมีพนักงานมายืนเฝ้าเตานึ่งอยู่ตรงหน้าร้าน นัมจุนทำหน้าตำหนิใส่ลูกชายเพราะรีบเกินไปเลยเผลอกระแทกหลังชางกยุนจนอีกคนหัวโขกกับเบาะข้างหน้า ทั้งแปดคนกรูกันลงจากรถและเดินตามหลังกันเข้าไปหลังจากห้ามมวยเด็กชุดแดงสองคนได้แล้ว หัวหน้าพนักงานต้อนรับยิ้มและเดินตรงมาหาพวกเขาทันทีที่เห็นหน้า

"สวัสดีครับคุณนัมจุน คุณซอกจิน จะมาทำไมถึงไม่โทรบอกกันก่อนละครับ"ดูจากการต้อนรับของพนักงานแล้วก็คงรู้ว่านัมจุนนั้นสนิทกับเจ้าของร้านขนาดไหน

"กะว่าจะลองมานั่งต่อคิวซักหน่อยนะครับ เดี๋ยวเขาจะหาว่าผมใช้เส้น"นัมจุนตอบขำๆ เพราะภัตรคารแห่งนี้โด่งดังจนลูกค้าแน่นขนัดร้านถึงขนาดต้องมีการต่อคิวยาวเหยียด ทางร้านจึงต้องทำอาคารให้มีถึงสามชั้น เพื่อรองรับลูกค้า

โดยชั้นแรกสำหรับลูกค้าทั่วไปที่เป็นขาจร หากลูกค้าน้อยที่นั่งว่างก็นั่งทานได้เลย แต่หากที่นั่งเต็มก็ต้องมายืนรอคิวที่สำคัญคือจำกัดเวลาให้โต๊ะละแค่สองชั่วโมง

ชั้นที่สองสำหรับลูกค้าที่จองไว้ แน่นอนว่าต้องรอคิวเช่นกัน แต่พิเศษตรงที่ไม่จำกัดเวลาและตัดคิวลูกค้าทันทีหากไม่มาตามเวลานัด

ส่วนชั้นที่สามคือชั้นวีไอพีที่แบ่งที่นั่งเป็นห้องๆสำหรับลูกค้าที่ต้องการความเป็นส่วนตัว หรือมาทานกับครอบครัว 

"ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ นายท่านคงได้ตัดลิ้นผมแล้วส่งไปอยู่โรงครัวแน่ๆ เชิญขึ้นลิฟไปชั้นวีไอพีได้เลยครับ เดี๋ยวผมให้ทางนั้นจัดที่นั่งให้"หัวหน้าพนักงานต้อนรับพูดกลั้วหัวเราะ เอ่ยถึงเจ้านายตนที่เคร่งครัดเรื่องงานบริการมากเป็นพิเศษ พร้อมผายมือเชิญให้พวกเขาไปขึ้นลิฟ เป็นการได้ที่นั่งที่ขี้โกงสุดๆในสายตานัมจุนเพราะพวกเขาไม่ได้โทรมาจองที่นั่งล่วงหน้าและควรจะได้ยืนต่อคิวรอที่นั่งที่ชั้นหนึ่ง แต่ดันมาถึงแล้วได้ที่นั่งเลยแถมยังวีไอพีอีกโดยที่ไม่จ่ายค่าที่นั่งแม้แต่บาทเดียว

แม้กลิ่นอาหารจะยั่วยวนและน่าตื่นตาตื่นใจเพียงใดก็ไม่สามารถทำให้แทฮยองกะตือรือร้นเหมือนคนอื่นๆได้ เด็กหนุ่มอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่ตั้งแต่ตื่นนอนขึ้นมาแล้ว ร่างกายเขาอ่อนแรงและง่วงงุนเกือบตลอดเวลาจนแทบลืมตาไม่ขึ้น หนำซ้ำยังต้องมาอยู่ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านแบบนี้อีกยิ่งเพิ่มความหวาดระแวงให้คนไม่เคยออกสังคมเป็นอีกเท่าตัว โฮซอกที่สังเกตเห็นอาการค่อยๆใช้ศอกสะกิดแขนแทฮยองเบาๆเพื่อถามไถ่อาการ ดวงตาเด็กหนุ่มกรอกซ้ายขวาด้วยความระแวงสุดๆนั่นทำให้โฮซอกเข้าใจเด็กหนุ่มในทันที เขายื่นฝ่ามือใหญ่ออกมาและยิ้มให้แทฮยอง อีกคนมองมือนั้นซักพักก่อนจะยื่นมือออกไปจับ คนอายุมากกว่ายิ้มกระชับมือแน่นขึ้นเพื่อเป็นสัญญาณบอกว่าไม่มีอันตรายใดๆเกิดขึ้นทั้งนั้นตราบใดที่แทฮยองยังมีทุกคนคอยปกป้องอยู่ 

ชายทั้งแปดคนอัดกันอยู่ในลิฟท์และมาโผล่ในชั้นสามของภัตรคารหรูที่แบ่งที่นั่งออกเป็นห้องๆ ทันทีที่มาถึงก็มีพนักงานนำทางให้อย่างรู้งาน พวกเขาได้ที่นั่งที่วีไอพีและดีที่สุดของชั้นนี้ซอกจินจัดแจงที่นั่งให้ชางกยุนนั่งคั่นระหว่างยุนกิกับจีมิน และให้แทฮยองนั่งคั่นระหว่างจองกุกกับชางกยุนอีกทีเพราะขืนปล่อยให้นั่งใกล้กันอาจจะมวยกันเกิดขึ้น

"ท่านจะทานตามที่ร้านจัดให้ประจำหรือจะสั่งเองครับ"พนักงานคนเดิมถาม

"เอาตามที่ร้านจัดมาให้เลยก็แล้วกันครับ ได้ข่าวว่ามีเมนูใหม่"ซอกจิกพูดตอบ

"อ๋อ ครับ ซ้อเป็นคนคิดสูตรขึ้นมาเอง งั้นรอประมาณห้านาทีจะยกอาหารมาเสิร์ฟนะครับ"ซอกจินยิ้มและพยักหน้ารับคำพนักงานด้วยท่าทางใจดีตามสไตล์คุณหมอ หันมาตวัดตาขวับใส่ชางกยุนกับจองกุกที่แอบหยิกกันข้ามหลังแทฮยอง

"แทฮยองโอเคไหมครับ?"ระหว่างรออาหารโฮซอกก็ถามอาการแทฮยองอย่างเป็นห่วง เด็กหนุ่มยังหน้าซีดเซียวเช่นเดิม ทุกคนบนโต๊ะหันมามองเขาเป็นตาเดียว เด็กหนุ่มจึงก้มหน้าต่ำอย่างเขินอาย

"แทฮยองอยากกินลูกอม"อ้อมแอ้มตอบ พลางก้มหน้างุด

"ฮ่าๆๆ ทานข้าวเสร็จแล้วจะให้กินนะแทฮยองอ่า"ซอกจินหัวเราะทุกคน         ก็หัวเราะตามเพราะคิดว่าแทฮยองไม่สบายแต่ที่ไหนได้ดันซึมเพราะอยากกินลูกอม

"สายันต์สวัสดิ์ครับ คุณลูกค้า"เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดเสียงหัวเราะครืดกลางวงอาหาร ทุกคนหันไปมองก็พบกับเจ้าของร้านที่หน้าตาหล่อเหล่าในชุดสูตรภูมิฐานกับหุ่นหนากำยำสมส่วน

"อ่าว สวัสดีครับเฮีย"โฮซอกเอ่ยทักทายก่อนเป็นคนแรก

"เห้ย ไอ้หวัง เก๊กหล่อมาเชียว"นัมจุนเอ่ย ใช้ถ้อยคำที่ไม่เกรงใจกับชุดสูตรของอีกคนซักเท่าไหร่

"หวังพ่อมึงสิ เรียกชื่อเต็มๆสิวะ เรียกนามสกุลอย่างเดียวอย่ากงอาเหลากูสะดุ้งหมด"หมดกัน ความหล่อที่เก๊กมาตั้งแต่แรก

"ขอโทษครับ คุณหวัง แจ็คสัน"นัมจุนจีบปากจีบคอพูด แล้วเดินไปกอดคอเพื่อนสนิทที่มีศักดิ์เป็นเจ้าของร้าน

30%



เฮียมาล้าวววววววววววววว ลุคมาเฟียฮ่องกงขนาดนี้ กระชากไตมาก


 "แล้วซ้อไม่เข้าร้านเหรอ?"นัมจุนกระซิบเชิงเย้าแหย่ ใครๆก็รู้ว่าเฮียหวัง แจ็คสันเป็นนักค้าอาวุธเถื่อนที่อยู่วงการใต้ดินมาตั้งรุ่นทวด แต่ก็มากลับตัวกลับใจ ผันชีวิตขึ้นมาอยู่บนดินเพราะวาจาสิทธิ์ที่ลั่นด้วยอาซ้อสุดที่รักว่า 'ถ้ายังไม่เลิกอาชีพเหี้ยๆนี่ กูจะไม่กลับมาให้มึงเห็นหน้า อยากไปหากะห*ที่ไหนผสมพันธุ์ก็เชิญ กูไม่สน'ด้วยประการละฉะนี้ เฮียหวังคนโหดถึงกับล้มโต๊ะและพูดน้ำเสียงเหี้ยมโหดว่า 'ได้ครับ เอิน เฮียจะเลิกทุกอย่างเลย อย่าทิ้งเฮียเลยนะ' แค่นึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้นนัมจุนก็อดขำไม่ได้ ต่อหน้าลูกน้องนับร้อย ดันเสียความเป็นผู้นำเพราะเด็กผู้ชายหน้าหวานขวานผ่าซากคนเดียว

"กูรู้ว่ามึงขำอะไรนัมจุน หยุดเลยนะ ผู้ชายแมนๆมันต้องเคารพการตัดสินใจของเมียเว้ย"เฮียผู้โหดโฉดกล่าว

"เออๆๆ แล้วแต่เฮียเลยครับ เทิดทูนเหลือเกิน"

"ของมันแน่อยู่แล้ว ว่าแต่นึกไงมาร้านยกเล้าแบบนี้ เดี๋ยวโดนคาบอมหรอก ไม่รู้เหรอว่าคนของมึงพวกใต้ดินมันตั้งค่าหัวไว้ตั้งกี่ล้าน"

"รู้น้า เลยต้องมาพร้อมกันนี่ไง แค่จะแวะมาถามอะไรหน่อย"

"มีอะไร สำคัญมากสิ ถึงได้ถ่อเข้ามาถึงนี่"

"ก็นิดหน่อย"นัมจุนหันซ้ายหันขวา ก่อนจะชักมีดสั้นที่เขาขอจากแทฮยองมา โดยบอกว่าจะเก็บไว้ให้ในคลังอาวุธออกมาโชว์ตรงหน้าแจ็คสันโดยใช้ตัวเองบังไว้

"อะไร"

"มีด"

"เออ กูรู้ กูคงไม่เห็นเป็นแตงกวาหรอก"

"อ๋อเหรอ"

"ยังจะมีหน้ามา...."แจ็คสันจิ๊ปาก ยกหลังมือขึ้นหมายจะฟาดนัมจุนซักทีสองที แต่อีกคนก็โยกตัวหลบ แจ็คสันจึงพยักพเยิดไปทางหลังร้าน

"ไปคุยที่ห้องทำงานกูดีกว่า"ทั้งสองคนจึงเดินตามหลังกันเข้าไปข้างในล็อบบี้ของร้าน นัมจุนหันมายกมือขอตัวกับซอกจินนิดหน่อย อีกคนจึงพยักหน้ารับ เป็นอันรู้กันว่าซอกจินจะทำหน้าที่ดูแลเด็กๆแทนนัมจุนให้เอง

แอด

ประตูไม้สักลายมังกรขนาดใหญ่ถูกเปิดออก ห้องสีขาวเต็มไปด้วยเรื่องราวประวัติศาสตร์และนิทานจีนสลักลวดลายอยู่เต็มผนัง แจ็คสันเดินนำไปนั่งที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มีมังกรคาบลูกแก้วผงาดอยู่บนกำแพงข้างหลัง ร่างหนาสมส่วนเอนตัวลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ผายมือเชิญให้นัมจุนนั่งลงตามมารยาท

"ไหนเอามาดูซิ"มือหนาสั้นเอื้อมไปหยิบมีดจากมือนัมจุน พินิจพิจารณามันอย่างละเอียดถี่ถ้วน พลิกซ้ายพลิกขวาอยู่หลายรอบก่อนจะขมวดคิ้วแล้วเงยหน้ามองนัมจุน

"ไปเอามาจากไหนเนี่ย"อดีตพ่อค้าอาวุธถาม นัมจุนเกาคิ้วไม่ตอบคำถามนั้น

"ไม่เคยเห็นมาก่อน"

เป้ง! เป้ง!

ว่าจบก็เคาะคมมีดใส่ขอบโต๊ะที่เป็นเหล็ก นัมจุนผวาทำท่าจะพุ่งไปแย่งมีดกลับมา ถ้าเกิดมีดบิ่นขึ้นมาแทฮยองคงโวยวายบ้านแตกแน่ๆ แต่แจ็คสันเคาะมันแค่สองครั้งเหมือนจะทดสอบอะไรบางอย่างก่อนจะเอานิ้วเรียวลูบลงบนคมมีดอย่างน่าหวาดเสียว

ปึ้ด

"อูยส์ ไอสัส บาดนิ้วกู"

ไม่รู้ว่าโง่หรือโง่ถึงได้เอานิ้วไปลูบคม พอโดนบาดก็ดันไปด่ามีดอีก ถ้าไม่รู้ประวัติอันโชกโชนมาก่อนนัมจุนคงคิดว่าแจ็คสันอาจจะเป็นแค่เสี่ยบ้ากาม ติงต้องคนนึงก็ได้

"เห้ย มีดเชี่ยนี่มันดูดเลือด แม่งมีดสองคม ดูดซับเลือดใช่เลย ใช่แน่ๆ"เหมือนแจ็คสันจะรู้อะไรบางอย่างถึงได้ตะโกนออกมา

"อะไรใช่"

"กูเคยโดนนักฆ่าคนนึงตามล่า กูจำได้แม่นเลย"แจ็คสันพูดไปพยักหน้ากับตัวเองไป"กูมารู้ตอนหลังว่ามันใช้มีดสองคมทำจากแร่สังเคราะห์หลายๆแร่มารวมกัน ใบมีดดูดซับธาตุเหล็กกับออกซิเจนจากเลือดมีดเลยไม่เกิดสนิม ทำให้ใบมีดคมอยู่ตลอดเวลา"แจ็คสันร่ายสรรพคุณยาวเหยียด วางอาวุธในมือลงอย่างขยาด ลูบท้องน้อยตรงที่เคยโดนฟันด้วยความรู้สึกเสียวไส้

"มีมีดแบบนี้ด้วยเหรอวะ"

"เออ วิทยาศาสตร์มันทำได้ทุกอย่างแหละ"

"เหรอ แล้วนักฆ่าที่ตามล่ามึง?"

"กูไม่รู้ว่ามันเป็นใครวะ กูไหวตัวทัน พวกลูกน้องเลยรุมยิงมันจนตกน้ำไปละ แล้วมึงไปเอามีดนี้มาได้ยังไง"

"ของกลางอะ เห็นมันสวยดีเลยว่าจะเก็บไว้ใช้"นัมจุนแถ ใจเต้นตุบๆกับคำบอกเล่าของแจ็คสัน

"มึงเห็นหน้านักฆ่าคนนั้นไหม"เขาถามต่อ

"ไม่วะ มันใส่หน้ากาก แถมยังใส่ผ้าคลุมอีก เออ แต่กูจำได้ว่ามันมากันสองคน คนนึงแถบผ้าคลุมสีเงิน อีกคนแถบสีทอง ตกน้ำตายห่ากันทั้งคู่นั้นแหละ"แจ็คสันตัดจบ นัมจุนพยักหน้า แต่ก็ยังมีอะไรค้างคาใจอยู่อีกมากมาย

"ขอบใจมากเว้ย"

"เออๆ กับมึงได้เสมอแหละ มีอะไรให้ช่วยก็บอก..."ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ แต่จู่ๆแจ็คสันก็ร้องเตือนอะไรบางอย่าง"เอ้อ บอกไอ้โฮซอกระวังตัวด้วย พวกค้าอาวุธมันเล็งหัวไว้อยู่ อย่าเข้าไปยุ่มย่ามวงการนั้นให้มากนัก ถึงเวลาเกิดเรื่องแล้วกูช่วยไม่ได้เหมือนคราวก่อน เพราะกูวางมือแล้ว"นัมจุนพยักหน้ารับ เดินออกไปจากห้อง เหงื่อกาฬไหลซึมทั้งที่ในห้องก็เปิดแอร์เย็นฉ่ำ เขาไม่ได้กังวลเรื่องโฮซอกเพราะรู้ดีว่าอีกคนกำลังพยายามเด็ดหัวเจ้าพ่อของวงการนี้อยู่ เขาได้ดูแลแล้วก็ให้คำปรึกษาอยู่ห่างๆ แต่ที่กำลังทำเขาเหงื่อแตกอยู่ขณะนี้คือเรื่องของแทฮยอง มีความเป็นไปได้สูงที่

แทฮยองอาจจะเป็นนักฆ่าคนนั้น

"แด้ดดี้ไปไหนมาฮะ"จองกุกร้องถามทั้งที่หมูยังเต็มปาก เมื่อเห็นนัมจุนเดินยิ้มกลับมาที่โต๊ะ

"ก็คุยอะไรเรื่อยเปื่อยกับแจ็คสันนิดหน่อย"ว่าแล้วก็นั่งลงข้างซอกจิน คนข้างๆเลิกคิ้วถามว่าได้เรื่องอะไรไหม นัมจุนพยักหน้าแล้วทั้งคู่ก็หันไปสนใจอาหารทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อาหารจีนเลิศรสจานแล้วจานเล่าถูกกวาดเกลี้ยงจนเหลือแต่เศษผักกับคราบซอส จองกุกถึงกับเหยียดตัวแผ่ยาวเพราะอิ่มเกินไปจนจุก นัมจุนจึงเรียกพนักงานมาคิดเงิน

"แด้ดดี้~ เดินไม่ไหว อุ้มหน่อย"จองกุกว่ากางแขนกางขาอ้อนพ่อบุญธรรมตัวเอง

"โตจนหางหมาสะกิดตูดไม่ถึงแล้วยังจะให้พ่ออุ้มอีก"จีมินแขวะ

"พี่ซอกจินอุ้มน้องจีมินโหน่ย"แต่ก็ทำตัวไม่ต่างจากจองกุก ยุนกิถึงแจกมะเหงกไปคนละทีอย่างหมั่นไส้ คนอายุมากทั้งหลายพากันหัวเราะครื้น ก่อนโฮซอกจะช่วยพยุงทั้งจองกุกและจีมินไปที่รถ

"กูกลับแล้วเว้ย แล้วเจอกัน"นัมจุนกับซอกจินเดินมาลาแจ็คสันก่อนกลับ เจ้าของร้านพยักหน้าหงึก โบกมือเป็นเชิงรู้กัน

"ซ้อหวัดดีครับ"ซอกจินทักทาย คนตัวบางผิวขาวที่นั่งไขว่ห้างเช็ดปืนอย่างไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรม

"อ่าว ซอกจิน นัมจุน ยังไม่ตายอีกเหรอ"หากคุณคิดว่าซ้อของเสี่ยหวังจะเป็นคนอ่อนหวาน น่ารักเหมือนหน้าตาคุณคิดผิด คนคนนี้คือผู้ชายที่ขวานผ่าซาก โฉด และเถื่อนที่สุด ใบหูขาวเต็มไปด้วยต่างหูเงินห้อยระโยงระยางตั้งแต่ติ่งหูยันกกกระดูก แขนซ้ายลายพร้อยด้วยมังกรคาบแก้วสีดำ เอาเป็นว่าถ้าไม่เถื่อนก็เอาเฮียหวังคนโฉดไม่อยู่หรอก

"อ่า ครับ แหะๆ"ซอกจินเกาหัว ยิ้มแหะๆแล้วกระตุกแขนนัมจุนให้รีบกลับบ้านกันซักที

"ไปละ"

"เอ้อ นัมจุน..."นัมจุนที่กำลังหันเท้าจะออกไปหาเด็กๆหยุดชะงักเพราะคำเรียกของแจ็คสัน คิ้วเรียวเลิกสูงเป็นเชิงถาม "เลี้ยงงูเห่าไว้ในบ้านระวังจะโดนมันฉกเอานะ"นัมจุนมองตามสายตาแจ็คสันออกไปข้างนอกริมทางเดินผ่านกระจกใสชั้นวีไอพีของภัตรคาร แน่นอนว่าที่ตรงนั้นมีเด็กๆในบ้านกำลังยืนรอเขาอยู่ ใจนัมจุนกระตุกวูบกับคำพูดเตือนของแจ็คสัน เจ้าตัวพยักหน้าช้าๆแล้วโบกมือลาครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินไปที่ลิฟและออกจากร้านเพื่อพาเด็กๆกลับบ้าน

นัมจุนเรียกยุนกิ โฮซอก ซอกจิน และจีมินเข้าประชุมทันทีที่กลับมาถึง ปล่อยให้จองกุกกับชางกยุนอยู่กับแทฮยอง

เคร้ง!

ชายหนุ่มโยนมีดของแทฮยองลงกลางโต๊ะประชุม

"มีดสองคมทำจากแร่สังเคราะห์หลายๆแร่รวมกัน ใบมีดดูดซับธาตุเหล็กกับออกซิเจนจากเลือดมีดเลยไม่เกิดสนิม ทำให้ใบมีดคมอยู่ตลอดเวลา"นัมจุนบรรยายตามที่ฟังมาจากแจ็คสัน

"ตัวมีดไม่ใช่ประเด็น หัวใจสำคัญอยู่ที่แจ็คสันเคยโดยคนที่ใช้มีดนี่ไล่ฆ่าสมัยยังไม่วางมือจากวงการมืด"

"นักฆ่าเลยเหรอ หมายความว่าแทฮยองเป็นนักฆ่าเหรอ?"โฮซอกถามใบหน้าแตกตื่นสุดขีด

"ไม่แน่ใจ แจ็คสันไม่เห็นหน้าเลยบอกไม่ได้ว่าใช่แทฮยองหรือเปล่า วันที่ถูกไล่ฆ่ามีฮันเตอร์สองคนใส่เสื้อคลุมแถบน้ำเงินกับทอง"

"เป๊ะ พวกคนในรูปก็ใส่ชุดคลุมแบบนั้น"ยุนกิว่า ละเลงนิ้วลงบนคีย์บอร์ดก่อนที่ภาพจะฉายบนมอนิเตอร์ 

"งั้นแทฮยอง....?"

"ยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นว่าเป็นเด็กคนนี้ เพราะฮันเตอร์ที่ไล่ฆ่าแจ็คสันถูกลูกน้องหมอนั่นยิงตกน้ำไป เป็นไปได้ว่ามีดนี่อาจจะมีหลายเล่ม หรือมีดอาจจะถูกเปลี่ยนมือ ถ้าแทฮยองมาจากองค์กรนั้นจริง ไม่ยากที่พวกมันจะผลิตมีดขึ้นมาให้แทฮยองใช้"นัมจุนว่า 

"งั้นสิ่งที่เรายืนยันได้ตอนนี้คือคนที่ตามฆ่าพี่แจ็คสันกับไอ้พวกคนที่อยู่ในภาพมาจากองค์กรเดียวกัน แต่ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าแทฮยองคือนักฆ่าที่ตามล่าพี่แจ็คสันใช่ไหมครับ?"จีมินพูดสรุปประเด็น

"มันก็ชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นต้องคิดให้ยากเลย แทฮยองมาจากองค์กรนั้นชัวร์ๆ ไม่งั้นจะมีมีดเล่มนี้ได้ยังไง"

"ถ้าอย่างนั้น..."

"ยังต้องรอดูแทฮยองต่อไป เราจะรีบตัดสินใจอะไรไม่ได้ทั้งนั้น แต่อย่างน้อยก็ได้เบาะแสเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง"นัมจุนท้าวเอว เดินวนไปวนมา

"ไอ้องค์กรนั่นมันสร้างนักฆ่าจริงๆสินะ"

"อ้า จริงสิที่แจ็คสันพูดเตือนตอนนั้น"ซอกจินดีดนิ้วเปาะ พูดถึงคำเตือนของแจ็คสัน

"เตือนอะไร"ยุนกิถามบ้าง

"เลี้ยงงูเห่าไว้ในบ้านระวังจะโดนฉก"นัมจุนพูดจบก็สบตากับทุกคน โฮซอกถอนหายใจออกมา ไม่แน่ว่าบางทีที่แจ็คสันอาจจะเล่ารายละเอียดอะไรบางอย่างไม่หมด แจ็คสันอาจจะรู้อะไรบางอย่างแต่เลือกที่จะให้พวกเขารับรู้ด้วยตัวเองก็เป็นได้

ตึง ตึง โครม!!

เสียงเอะอะครึกโครมด้านนอกทำการประชุมหยุดชะงักไปชั่วคราว จองกุกวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องอย่างร้อนรนปนหอบเหนื่อย

"แด้ดดี้ พี่ซอกจิน แทฮยองแย่แล้วฮะ!!"จองกุกพูดไม่หายใจ ทุกคนลุกฮือขึ้นมาทันที

"เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น?"ซอกจินถามพลางวิ่งออกไป เขาไม่เสียเวลาถามไถ่ให้ยืดยาวแม้แต่วินาทีเดียว

"แทฮยองบอกว่าอยากกินลูกอมฮะ ผมกับไอ้ยุนเลยแกล้งแทฮยองนิดหน่อย พอสักพักแทฮยองก็ลงไปนอนชักอยู่บนพื้นแล้ว"จองกุกสับขาพลางหอบกระหืดเล่าเหตการณ์ให้ฟัง ทุกคนรุดมายังที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว 

"บ้าชิบ"ซอกจินสบถ เมื่อเห็นแทฮยองนอนชักเกร็งอยู่บนพื้น ตาดำเหลือกขึ้นด้านบนอย่างน่ากลัว นิ้วมือนิ้วเท้าแข็งงอ ทุกส่วนในร่างกายแข็งเกร็งไปหมด คนเป็นหมอรีบทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นในทันที จองกุกกับชางกยุนได้แต่ยืนสงบนิ่ง มือกุมเป้าอย่างร้อนรนและสำนึกผิด จนกระทั่งอาการแทฮยองสงบลงทุกคนถึงได้ขยับเข้าไปหาคนที่นอนอ่อนล้าหมดแรงอยู่บนพื้น

"แทฮยองอ่า"ซอกจินเรียกชื่อคนที่หอบหนัก

"ลูกอม ขอ"แทฮยองพูดพลางสำลักลมหายใจแบมือสั่นเทาออกมาข้างหน้า จองกุกรีบแกะเม็ดลูกกวาดในกระเป๋าตัวเองส่งให้แทฮยองทันที อีกคนรับไปและยัดใส่ปากอย่างหิวโหย ไม่ใช่แค่อมไว้แต่แทฮยองเคี้ยวมันราวกับถ้าไม่กินลูกอมอาจจะขาดใจตายไปตอนนี้

"ขอ จองกุก แทขอ"ลูกอมแค่เม็ดเดียวยังไม่เพียงพอสำหรับแทฮยอง หลายวันมานี้เขาโดนสั่งห้ามไม่ให้กินลูกอมตลอดเวลา และมันทำให้ร่างกายเขาขาดพลังงาน

"แทฮยองอ่า เกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมอยู่ๆถึงเป็นนี้?"ซอกจินถามออกมาอย่างเป็นห่วง เขาคิดว่าการงดลูกอมแทฮยองจะทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น แต่ผลมันเหมือนกับว่าเขากำลังทำร้ายแทฮยอง คนที่อ่อนแรงและกำลังเคี้ยวลูกอมอยู่บนพื้นนิ่งเงียบไม่ตอบคำถามซอกจิน

"แทแท เราขอโทษ"ชางกยุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดนั่งคุกเข่าลงข้างๆกัน

"ทุกคนเป็นห่วงแทฮยองจริงๆนะ ดูพวกเขาสิ ตกใจมากรู้ไหมที่จู่ๆแทฮยองก็เป็นแบบนี้"แทฮยองเงยหน้าขึ้นมาสบตาทุกคน"บอกพี่ได้ไหมครับ แทฮยองเป็นอะไร ไม่สบายอยู่ใช่ไหม พี่เป็นหมอนะ แทฮยองก็รู้ พี่รักษาแทฮยองได้ ขอแค่บอกพี่มา"ซอกจินโน้มน้าว เขาไม่สามารถรู้ได้ว่าอาการของแทฮยองนั้นเกิดจากอะไร เพราะก่อนหน้านี้ที่แทฮยองโดนยิงเขาพยายามจะตรวจร่างกายแทฮยองอย่างละเอียดแล้ว แต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมให้ทำไปมากกว่าการรักษาแผล 

"ร่างกายนี้เป็นของแทฮยอง ถ้าเราไม่บอกพี่ พี่ก็ไม่รู้ว่าแทฮยองเป็นอะไร และพี่คงหาวิธีรักษาให้แทฮยองไม่ได้นะครับ"ชายหนุ่มว่าด้วยน้ำเสียงจริงใจ คนอื่นๆต่างพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย แต่แทฮยองก็ยังคงเงียบเหมือนขบคิดอะไรบางอย่างอยู่คนเดียวจนซอกจินต้องส่งสายตาไปหายุนกิ ซึ่งเป็นคนเดียวที่คิดว่าแทฮยองน่าจะรับฟัง อีกคนทำหน้าเหนื่อยหน่ายพลางส่ายหัว

นัมจุนที่รู้ความคิดซอกจินและเขาเองก็คิดแบบเดียวกันจึงผลักหลังยุนกิเบาๆ พยักพเยิดหน้าไปทางแทฮยอง ถ้าเป็นคำสั่งนัมจุนไม่ว่าเรื่องอะไร แน่นอนว่าอยู่ในฐานะบอส เพราะฉะนั้นยุนกิจึงจำใจต้องนั่งลงตรงหน้าแทฮยอง ยกมือบางขึ้นมากุมไว้

"พี่เป็นห่วงแทฮยองนะ บอกกันหน่อยได้ไหมว่าทำไมถึงเป็นแบบเมื่อกี้"ยุนกิว่า แทฮยองสบตา ขบเม้มปากตัวเอง

"ไฮโปไกลซีเมีย"เด็กหนุ่มยอมพูดออกมาในที่สุด เพราะเป็นมิน ยุนกิ แต่ด้วยเสียงที่เบามากจนอีกคนต้องเงี่ยหูฟัง ขณะที่ซอกจินเข้าใจมันในทันทีแม้จะได้ยินไม่ชัดก็ตาม

"อะไรนะ!? ไฮโปไกลซีเมีย?"

"คืออะไรฮะ"จองกุกถามด้วยความใคร่รู้

"ภาวะแทรกซ้อนของผู้ป่วยโรคเบาหวาน หรือคนที่รับอินซูลินเข้าร่างกายบ่อยๆ ภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ ผู้ป่วยจะมีอาการง่วงซึม มึนงง อ่อนเพลีย ปฏิกิริยาตอบสนองช้า อุณหภูมิในร่างกายลดลง ต้องได้รับน้ำตาลเพื่อระงับอาการ หากร่างกายขาดน้ำตาลรุนแรงจะชักจนหมดสติ หรือเป็นอัมพาตได้"ซอกจินอธิบายอาการของโรคที่แทฮยองพูดมา ทุกคนนิ่งเงียบพูดอะไรไม่ออก ไม่คิดว่าที่แทฮยองเอาแต่กินลูกอมนั้นจะเป็นเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้

"งั้นที่แทฮยองบอกเราตอนแรกว่าถ้าไม่ได้กินลูกอมแทฮยองจะตาย มันเป็นเรื่องจริงสินะ"จองกุกพูดเมื่อนึกถึงตอนที่เขาคุยกับแทฮยองครั้งแรกที่บ้านต้นไม้ ตอนนั้นเขาคิดว่าแทฮยองคงเป็นแค่เด็กเอ๋อๆติดลูกอมคนนึง ไม่คิดว่าที่แทฮยองพูดมานั้นจะเป็นเรื่องจริง

"โถ่ แทฮยอง พี่ขอโทษ พี่ไม่รู้จริงๆ เกือบทำร้ายนายไปซะแล้ว"ซอกจินพูดสำนึกผิดอย่างจริงใจ

"เราก็ขอโทษที่แกล้งแทฮยองเมื่อกี้ เราไม่รู้จริงๆนะ"ชางกยุนว่าบ้าง

แทฮยองสับสน ไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าซักนิดว่าทำไมทุกคนถึงต้องมารุมขอโทษทั้งที่ยังไม่มีใครได้ทำร้ายอะไรร่างกายเขาเลยด้วยซ้ำ ทุกคนต่างหากที่ช่วยชีวิตเขาไว้ เป็นครั้งที่สองแล้วที่คนในบ้านนี้คอยยื้อชีวิตที่ไม่สมประกอบกับร่างกายบัดซบนี่ของเขาเอาไว้ แทฮยองไม่เข้าใจ และเขาก็ทำตัวไม่ถูกเมื่อทุกคนมองมาด้วยสายตาแปลกประหลาด สายตาที่แสดงความเป็นห่วงอย่างจริงใจแบบนั้น แทฮยองไม่สามารถเข้าใจได้เลยจริงๆว่ามันเกิดจากอะไร เขาได้แต่ก้มหน้า หลุบตาลงต่ำ เอานิ่วเขี่ยพื้นพรมเล่นอยู่อย่างนั้นจนกระทั่ง

"แทฮยองไม่ให้อภัยเราก็ไม่เป็นไรนะ แต่ตอนนี้ดึกแล้ว ไปเข้านอนกันเถอะ"ชางกยุนจับไหล่แทฮยองและยิ้มให้ เด็กหนุ่มไม่กล้าสบสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยแบบนั้น จึงเสมองไปทางอื่นพลางพยักหน้า ร่างกายเย็นชืดจึงถูกฉุดให้ยืนขึ้น คนอื่นๆต่างหลีกทางให้ชางกยุนได้พยุงแทฮยองกลับห้องไปเข้านอน

"เรื่องใหญ่ละทีนี้"นัมจุนถอนหายใจเมื่อคล้อยหลังเด็กสองคนไปแล้ว ซอกจินพยักหน้ารับแล้วตบไหล่นัมจุนเบาๆ

ทีแรกพวกเขาตกลงกันว่าจะให้แทฮยองอยู่ในบ้านก็แค่เพื่อหลอกล่อให้คายความลับที่อาจจะเกี่ยวข้องกับองค์กรออกมา แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาคงต้องเปลี่ยนความคิดเสียใหม่ ยิ่งรู้จักแทฮยองก็ยิ่งน่ารัก ขณะเดียวกันก็ดูน่าสงสาร นัมจุนคิดว่าบางทีถ้าให้แทฮยองอยู่กับพวกเขาตลอดไปได้ก็คงจะดี ถึงแม้ว่าอีกคนจะทำตัวน่าสงสัยเพียงใดก็ตาม แต่นัมจุนก็เชื่อว่านิสัยและความคิดของมนุษย์นั้นย่อมเปลี่ยนแปลงได้เสมอ อย่างเช่นพวกเขาในตอนนี้ที่ลบเลือนความระแวงในตัว       แทฮยองไปจนหมดสิ้นเพียงเห็นกายบางนั้นดิ้นเร่าอย่างทรมาน มีเพียงความรู้สึกที่อยากดูแลและปกป้องเด็กคนนี้ ก็เท่านั้นเอง



แทฮยอง นายชอบกินลูกอมเหรอ?

-อือ ฉันจะตายถ้าไม่ได้กินลูกอม


มาถึงก็ได้ที่นั่งวีไอพีเส้นใหญ่แค่ไหนคิดดู๊วววว สงสารน้องแตยองไม่ได้กินลูกอม งื้อออออออออออ แอบมีโฮปวีนิดๆ เรื่องนี้พี่โฮซฮกคือนางฟ้าของหน่วยนาจา ใจดีน่าร้ากกก ชอบที่นางทุ่มเทให้ทีมตลอด ทำอะไรก็นึกถึงทีมก่อนเสมอ รักนางตรงนี้ พาร์ทนี้รู้สึกว่าเขียนยาก เพราะพาร์ทก่อนหน้าและพาร์ทต่อจากนี้เราเขียนไว้แล้วตั้งแต่เริ่มมีพล็อต เหลือแต่พาร์ทนี้ที่เป็นพาร์ทเชื่อมนี่แหละ ยังไงก็จะพยายามเขียนให้ดีที่สุดนะฮับ ขอบคุณที่ติดตามกันน้า




เอ้อ เค้าเปลี่ยนชื่อเรื่องนิดหน่อย เอาเป็นว่าเรื่องนี้วีเคะ เรื่องนี้ออลวีนะจ้ะ เพราะน้องแตยองนุ่มนิ่มน่ารักสำหรับเรา ขออภัยถ้าไม่ถูกใจหลายๆท่านเนอะ ยังไงก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ^^


มาต่อแล้วจ้า มีแกว่งๆแปลกๆนิดหน่อย ให้อภัยข้าน้อยด้วย ฮืออออออ ไงละ เรื่องใหญ่เลลยทีนี้ มาสร้างปมให้อีกแล้ว 5555555555555 เฮียหวังทิ้งระเบิดลูกเบอเร้อเลย ใครงูเห่า ใครจะกัด ใครเลี้ยงหมา/หืม? เกี่ยวมั๊ย?  ไม่รู้ๆๆๆ ไม่รู้แล้ว เค้าเคยบอกไว้แล้วว่า 'ความจริงซ่อนอยู่ในเรื่องโกหก เรื่องโกหกที่ซ่อนอยู่ในความจริง' เพราะงั้นค่อยๆอ่าน ค่อยคิดตามไปละกันเนอะ


จบเรื่องฟิคขอหวีดเรื่องคอนบังทัน กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แฟนแอคแต่ละอันบั่บ ฮรือออออ อยากดูคอนแล้วค่ะแม่ พีคสุดก็ตรงเด็กๆร้องไห้นี่แหละ มักเน่ไลน์ร้องทุกคนเลย แด๊ดดี้นัมจุนก็ร้อง แถมยังมีกอดปลอบน้องกุกกี้อีก โอ้ย แม่ค่ะ วงนี้เขารักกันจริงๆนะ ฮือ รักมากๆ แอบเห็นท่่าเต้น FIRE ด้วย อดใจรอขึ้นแสดงสดไม่ไหวเลยค่ะ มันคงต้องฮอตมากแน่ๆ เอาเป็นว่า หวีดแค่นี้พอ ขออนุญาติก็อปคำจากเมื่อวาน


ขอบคุณสำหรับทุกเม้นต์เลย


ขอบคุณที่ติดตาม


ขอบคุณชริงๆ รักมาก


เรามีแท็กนะ #ficHtBtS บอกเฉยๆ 555555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #1316 Feungfooo (@Feungfooo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:22
    ถูกใจมากค่าาา AllV
    #1316
    0
  2. #1292 SsB3 (@siprang_tong88) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 10:33
    แตยองโครตน่ารักอ่าาใครจะไปทนไหว
    #1292
    0
  3. #1259 Chinago (@campernrena) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 22:41
    ชอบคาแรคเตอร์แทมากๆ ยิ่งอ่านยิ่งหลงแท
    #1259
    0
  4. #1238 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 10:56
    มากินที่บ้านพี่มายัยอ้วง
    #1238
    0
  5. #1203 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 20:27
    อ่า ซ้อเอินสินะเอาอยู่เลยหละหวังแจ๊คสันเนี่ย ฮื่ออ
    แต่ก็ยังหาหลักฐานไม่ได้จริงๆหละ ไม่รู้ว่าใครทำ
    แทฮยองเจออะไรมากันแน่นะ ไม่รู้เลยจริงๆว่าเป็นแบบนี้
    ขาดน้ำตาลไม่ได้สินะ ฮื่อ
    #1203
    0
  6. #1187 Mr.Kimm (@mickey_minnie) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 11:15
    คือจะเศร้าก็เศร้า แต่นึกถึงเฮียหวังกับอาซ้อแล้วเหมือนโดนกระชากออกไปอีกมิตินึง ฮือ ไม่ไหวละ ขอขำก่อนค่ะ55555555555555555555555555555
    #1187
    0
  7. #1169 KOGA-V (@KOGA-V) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 13:19
    นี่จะเอาฮากันใช่มะ 555 แต่แทแทคือฮันเตอร์ทองอะไรนั่นจริงดิ แถมมีโรคประจำตัวอีก เฮ้อ ลูก ตู
    #1169
    0
  8. #1062 0012VVV (@Ratha20022000) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 20:56
    นี้ถ้ายุนกิไม่ถามก็คงไม่บอกสินะ เด็กอะไรติดพี่ขนาดนั้น 5555
    #1062
    0
  9. #953 NPS151145. (@nan12345678910) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 18:25
    มีจาร์ค คือดีกับใจ555
    #953
    0
  10. #909 grinningcat (@grinningcat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 19:38
    ขำจาร์ค 55555555
    เป็นเรือที่สมบุกสมบันมากค่ะ ชิปเปอร์ต้องโหดแค่ไหนถามใจเธอดูวว 555
    #909
    0
  11. #900 dawalo52 (@dawruang-52) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 01:22
    บ้านเรามีลูกอมเพียบเลยแทฮยอง มาบ้านเราสิ
    #ยิ้มอ่อน #กวักมือ
    #900
    0
  12. #870 PpsdMin (@seameaw) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 00:27
    กรี้ดดดเรือจาร์คลอยมาแล้วค่ะเอินโหดไรขนาดนั้น5555555555 ทุกคนน่าจะรู้ได้แล้วว่าวีมาจากองค์กรอ่ะแบบหลักฐานทุกอย่างโคตรชัดเจน-.- แต่ดีแล้วค่ะยังไม่รู้ต่อไปน้องแทจะได้น่าค้นหา(หืม)
    #870
    0
  13. #812 enjmvsg (@dodimi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 01:27
    สงสารแทอ่า ฮืออออ
    #812
    0
  14. #774 newnew_ (@Eve_donoven) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 15:59
    จองกุกนาย18ใช่มะ????
    #774
    0
  15. #589 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 14:44
    ไรท์แต่งเก่งมากเลย เราชอบ ลึกลับซับซ้อนนน
    #589
    0
  16. #498 วจ.ชป. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 14:03
    เเทไม่ลำเอียงเลยนะฟังยุนกิเเค่คนเดียว นึกว่าเเทชอบกินลูกอมเฉยๆซะอีกอันนี้เป้นเเบบขาดไม่ได้
    #498
    0
  17. #399 BTSisDOPE (@BTSisDOPE) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 20:34
    ไรต์ต๋าาาาา เก๊ารู้ว่าไรต์ต้องลำบากมากแน่ๆเลยกว่าจะเขียนฟิคเรื่องนี้ได้ ทั้งต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับโรคแล้วก็อื่นๆอีกมากมายเราเข้าใจความรู้สึกเลยอ่ะ ฮืออTT ไหนจะต้องมาคิดบทให้แต่ละคนแล้วยังต้องมาผูกเรื่องผูกปมอีก ดูซับซ้อนไปอี๊กกก แต่งได้คือเก่งมากอ่ะยังประทับใจกับฉากแอคชันไม่หายคือบรรยายได้ละเอียดมาก แถมคิดคำได้ไหลลื่นอ่านแล้วไม่สะดุดด้วย ยิ่งชอบเรื่องนี้เข้าไปใหญ่เพราะเป็นออลวี #ลัทธิวีเคะ มากค่ะ5555555 ขอให้จบแบบแฮปปี้น้าาา เค้าจะคอยเป็นกำลังใจให้ไรต์ อย่าเทเค้านะ อิอิ
    #399
    0
  18. #337 นาจา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 19:23
    แต่งต่อให้จบนะเออออ
    #337
    0
  19. #274 Present'Mind (@07-mind-mee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 16:59
    มีความเอ็นดูแรงง 
    น่ารักแบบนี้ไม่ให้คนอื่นอยากปกป้องได้ไงเล่า 555
    มีปมเยอะมากกกกก
    แปลงร่างเป้นโคนันได้ไหม55
    #ทีมวีเคะ 555 แทฮยองกินกับใคร(?)ก็อร่อยเนาะ
    ติดตามนะค่าาา
    #274
    0
  20. #239 Ⓒᶜᵃᵗ (@copycat52) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 03:55
    ตกลงแทฮยองยังเป็นคนอยู่รึเปล่า อ่านเรื่องนี้แล้วต้องถามคำถามนี้กับตัวเองทุกตอนเลยอ่ะ ฮือ สปอยล์ตอนหลังช่วยได้มากเลยค่ะ ช่วยให้งงกว่าเดิม5555555555555555555555 ดูเหมือนทุกคนจะเริ่มเอ็นดูแทฮยองแล้วน้า เดาว่าฮันเตอร์ที่ตามฆ่าแจ็คสันต้องเป็นแทฮยองแน่เลย เพราะไม่น่าตายง่ายขนาดนั้น ปมมาเรื่อยๆเลยอ่ะ ;-;
    #239
    0
  21. #226 baby1994 (@baby1994) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 10:55
    หวีดสุดแรงค่ะ แทแทน่ารักน่าเอ็นดูวววว
    แต่อย่านะแทแท อย่าเปลี่ยนไปเลยนะ TT
    สังคมเมืองออลวีจงเจริญจ้าาาา 55555
    #226
    0
  22. #223 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 21:08
    เเทเเทคือน่าสงสารมากๆอ่ะ ทำไมผู้สร้างช่างใจร้ายทำกับร่างกายเเทได้ถึงขนาดนี้ ไรท์มาพูดเเบบนี้นี่รีดเดอร์เครียดนะคะ ฮือออ หมายความว่าไงเเปลว่าคนร้ายอยู่ในกลุ่มนัมจุนใช่มั้ย??ขอเหอะเเทเเท มาอยู่กับนัมจุนเถอะ นายคงไม่หักหลังใช่มั้ย??
    #223
    0
  23. #222 XoArnneeB (@nicha3591) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 17:47
    กื้ดด แทแทอ่าา น่าสงสาร หนูเป้นหนักขนาดนั้นเลยหรอลูก ฮืออ หวีดต้วนกะเจียเอ๋อค่ะ แก้ คือบั่บ หวีดแรงถึงแม้ตะมาแค่แปปเดียว 55555 พี่มัคสายโหดข่ะ -/- หวังดูกลัวเมียมากๆเลยอ่ะ หวีดคอนบังทันแรงมากเช่นกันค่ะ ฟายเย้อหนักมาก รอไม่ไหวแล้ว คอนสิงหานี้....ว่าว ข้าพเจ้าจะขอขุ่นพ่อไปให้ได้เลย ฮรือ ใครอยู่กะแทแทก็อยากดูแลอ่ะเน้อะ ก็เด็กมันน่ารักน่าทนุถนอม ตอนนี้ขอทีมก้าวีเลยค่ะ ยอมกะพี่ก้าคนเดียวหรอหนูแท หวื้ดดดด เขิน 55555555555
    #222
    0
  24. #221 flower25438 (@flower25438) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 17:10
    สนุกมากเลยค้ะ
    ชอบเรื่องนี้มากค้ะ
    //รอน้ะ
    #221
    0
  25. #220 faifany (@fai1998fai) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 13:15
    มาร์คสันก็มาอิอิ ที่บอกว่าฮันเตอร์โดนยิงตกน้ำแทรอดแล้วแบคละอยู่ไหนอะ // ไรรีบกลับมาอัพนะอยากอ่านต่อแล้ว
    #220
    0