[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,630 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,587 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    422

    Overall
    52,630

ตอนที่ 5 : HUNTER 4 : ที่มาของศพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    25 ต.ค. 61


4


"ทางนี้ครับทางนี้"ชางกยุนโบกมือหยอยๆอยู่ข้างรถตู้สีดำหลังจากทุกคนฝ่าดงพงไพรออกมาได้ นัมจุนวิ่งไปถึงตัวรถก่อนใครเพื่อน รีบวางร่างเปื้อนเลือดแทฮยองลงบนเบาะนั่ง

"แทฮยอง!"

"เสียเลือดเยอะเกินไป"ซอกจินปรี่เข้าถึงตัวคนเจ็บหนักก่อนคนแรก

"จองกุก โฮซอก ไปกับรองผู้บัญชาการ เอาตัวผู้ต้องหาไปส่ง ที่เหลือรีบขึ้นรถ"นัมจุนออกคำสั่ง ทุกคนเคลื่อนไหวอย่างไม่อิดออด รถตู้สีดำเคลื่อนตัวออกไปทันทีที่ประตูปิด เหลือทิ้งไว้แค่คนสี่คนที่ต้องส่งตัวผู้ต้องหาคดีค้ายาบ้ารายใหญ่

"ไอ้เด็กปีศาจนั่นมันเป็นอะไรกันแน่"เสี่ยค้ายาบ้าพูดออกมาในที่สุดหลังจากหาเสียงตัวเองเจอ เขาตื่นกลัวแทฮยองมากจนไม่กล้าแม้แต่จะขัดขืน วิ่งตามมากับขบวนด้วยความสมัครใจอย่างยิ่งยวด เพราะกลัวว่าถ้าทำอะไรไม่ถูกใจแล้วจะโดนจ้วงไม่เหลือซาก

"พวกฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังเลี้ยงตัวอะไรกันแน่"รองผู้บัญชาการ หรือยุนกิส่ายหัวเนือยๆ ภาพเด็กคนนั้นที่วิ่งกระซวกคนเป็นสิบๆยังติดตาเขาไม่หาย ไม่เคยพบเคยเจอใครที่โหดร้ายเช่นนี้มาก่อน แม้แต่มือสังหารในกองทัพก็ยังไม่เห็นมีใครใจเด็ดเดี่ยวและเย็นชามากถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าเขาคิดผิดหรือคิดถูกที่รับแทฮยองให้เข้ามาอยู่ในบ้าน ทั้งตัวตนที่เป็นปริศนา ไหนจะโดนตามล่า แถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจริงๆแล้วเด็กคนนั้นมีเป้าหมายอะไร หรือจะทำอะไรต่อไปในอนาคต

ด้านบ้านหลังโบสถ์

ร่างไร้สติกำลังถูกเคลื่อนย้ายลงไปยังชั้นใต้ดินซึ่งเป็นฐานลับของหน่วยวูล์ฟ ห้องผ่าตัดที่ชั้นB2ถูกเปิดใช้งานหลังจากโดนทิ้งร้างมาหลายเดือนจีมินกับซอกจินทำการเตรียมผ่าตัดด้วยความเร่งรีบ ร่างอ่วมเลือดถูกสวมเครื่องช่วยหายใจเพราะชีพจรเต้นอ่อนลงเรื่อยๆ ประตูห้องผ่าตัดปิดลงเมื่อการผ่าตัดเริ่มขึ้น  กระสุนฝังในร่างกายแทฮยองหลายจุดแต่ที่หนักสุดคงจะเป็นชายโครงด้านซ้าย

นัมจุนเดินวนไปวนมาอย่างกังวล ไม่ว่าใครที่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้เขาถือว่าเป็นเด็กในความปกครองของเขาทั้งสิ้น ผู้บัญชาการใหญ่เดินวนอยู่อย่างนั้นจนน้องเล็กของบ้านอย่างชางกยุนต้องขอร้องให้นั่งลงเพราะเริ่มเวียนหัวที่นัมจุนเดินไม่หยุดหย่อน จีมินโผล่หน้าออกมาจากห้องผ่าตัดหลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงบอกชางกยุนว่าต้องการเลือดซึ่งชางกยุนมีเลือดหมู่เดียวกันกับแทฮยองพอดี เด็กหนุ่มเดินตามเข้าไปในห้องผ่าตัดอย่างไม่รีรอ ข้างนอกห้องผ่าตัดจึงเหลือนัมจุนเดินวนอยู่เพียงลำพัง

"น้องเป็นไงบ้างนัมจุน"โฮซอกวิ่งเข้ามาหน้าห้องผ่าตัดเป็นคนแรก ถามถึง  แทฮยองอย่างเป็นห่วง ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วที่เด็กทุกคนในบ้านนี้ถูกสอนให้รักใคร่และห่วงใยกันเหมือนพี่เหมือนน้องไม่แปลกที่ทุกๆคนในบ้านจะเป็นห่วงแทฮยองถึงแม้อีกคนจะเพิ่งเข้ามาอยู่ก็ตาม

"แทฮยองยังไม่ออกมาเหรอฮะ"เป็นจองกุกที่วิ่งตามมาติดๆ พ่วงหลังด้วยยุนกิที่เดินชิวๆเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ

"ยังผ่าตัดไม่เสร็จ แทฮยองเสียเลือดมาก แต่ชางกยุนเข้าไปให้เลือดแล้ว"นัมจุนอธิบายให้ทั้งสองคนได้วางใจ ก่อนจะหันไปคุยกับยุนกิ

"ทางนั้นว่าไงบ้างพี่ยุนกิ"สรรพนามถูกเปลี่ยนไปเมื่อไม่ได้อยู่ในภารกิจแม้นัมจุนจะมียศที่ใหญ่กว่าและควบตำแหน่งหัวหน้า แต่เมื่ออยู่บ้านคนที่อายุมากกว่าต้องได้รับความเคารพและนอบน้อมจากน้องๆ

"ก็ไม่ได้ว่าอะไร ปกติดี บอกให้หน่วยเรารออยู่เงียบๆจนกว่าจะมีภารกิจใหม่เข้ามา"ยุนกิว่า ถอดเสื้อนอกขึ้นพาดบ่า เดินเข้าไปกอดคอน้องสองคนที่กระวนกระวายอยู่หน้าห้องผ่าตัด

"วางใจเถอะ ถึงมือพี่ซอกจินแล้วไม่มีอะไรต้องห่วง"ยุนกิว่า ลูบหัวจองกุกที่ยังทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

"ผมไม่คิดเลยว่าเด็กคนนั้นจะบ้าระห่ำขนาดนี้ ตอนที่เอามีดกรีดกระสุนออก ตอนนั้นผมคลื่นไส้แทบแย่"โฮซอกพูดรำลึกถึงเหตุการณ์สั่นประสาทที่โรงงานร้าง

"นั่นดิ ผ่าตัดเสร็จแล้วหน่วยเราคงต้องประชุมกันยาวๆเรื่องเด็กคนนั้น"นัมจุนว่า กอดอกพลางลูบคางอย่างที่ชอบทำ

ทั้งสี่คนยังพูดคุยเรื่องความบ้าดีเดือดของแทฮยองกันไม่หยุดปาก จนกระทั่งประตูห้องผ่าตัดเปิดออกถึงได้มายืนออรุมซอกจินกันใหญ่ นายแพทย์ถึงกับปาดเหงื่อก่อนจะบอกว่าแทฮยองปลอดภัยแล้วนั่นแหละทุกคนถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"พี่ซอกจินขอบคุณที่ทำงานหนักนะ แต่ตอนนี้เราต้องประชุมด่วน"ยุนกิไม่รีรอที่จะเปิดประเด็น

"อืม ไม่เป็นไร ไปรอที่ห้องประชุมใหญ่ได้เลย เก็บของเสร็จฉันจะตามไป"ซอกจินว่า ทุกคนพยักหน้ารับและเดินตามหลังกันไปที่ลิฟเพื่อลงไปห้องประชุมที่อยู่ชั้นล่าง 

ห้องประชุมใหญ่เต็มไปด้วยเอกสารนับร้อยวางเรียงรายอยู่บนชั้นถูกเปิดออก ทุกคนเข้ามานั่งรอกันอย่างเงียบๆไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่งซอกจินเดินเข้ามา ตามหลังด้วยจีมินที่พยุงร่างอ่อนเปลี้ยของชางกยุน โฮซอกกระวีกระวาดลุกไปช่วยพยุงน้องเพื่อให้จีมินไปหยิบกระดาษและปากกาสำหรับจดบันทึกรายละเอียดการประชุม

"พวกนายรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าเราจะประชุมกันเรื่องอะไร"นัมจุนเปิดประเด็น ทุกคนพยักหน้ารับ"อย่างที่รู้กันว่าเรารับแทฮยองเข้ามาอยู่ในบ้านเพราะคิดว่าเขาอาจจะเกี่ยวข้องหรือมีเบาะแสบางอย่างกับองค์กรบ้านั่นที่เรากำลังตามล่า แต่อย่างที่เห็น เด็กคนนั้นเหนือความคาดหมาย เขาไม่ใช่เด็กปกติทั่วไปแบบจองกุก จีมิน หรือชางกยุน พี่ซอกจินคิดว่าไงครับ?"นัมจุนหันไปถามคนที่เพิ่งเคยเจอกับแทฮยองเป็นครั้งแรก

"อืม ฉันเห็นด้วย"

"คิม แทฮยองมีรูปแบบการต่อสู้แบบประชิดตัว อาวุธที่ใช้คือมีดสั้นสองคม ใช้การต่อสู้แบบซิสเตมาซึ่งเป็นวิชาป้องกันตัวเฉพาะของรัสเซีย ความว่องไวและไหวพริบดีเยี่ยมเหมือนกับถูกฝึกมาอย่างดี วิธีการฆ่ากับการโจมตีก็โหดเหี้ยมเหมือนพวกทหารหน่วยพิฆาต ซึ่ง..."นัมจุนพูดต่อไม่ถูก เมื่อวิเคราะห์แทฮยองจากสิ่งที่ตัวเองเห็น พอพูดมันออกมาแบบนี้แล้วก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรจุกติดอยู่ที่คอ ทุกคนนิ่งเงียบ ความคิดโอนเอียงไปในทางเดียวกันนั้นคือ การที่พวกเขารับแทฮยองเข้ามาเป็นสมาชิกในบ้านนั้นอาจจะเป็นการ

นำภัยเข้าตัว

"ร่างกายเขาก็ผิดปกติ แทฮยองมีแรงเยอะเทียบเท่าคนหนัก 90 ทั้งที่คำนวณจากรูปร่างและส่วนสูงแล้วน้ำหนักเขาไม่น่าจะเกิน 50 ประสาทสัมผัสไวทั้งหู ตา จมูก และลางสังหรณ์ ที่สำคัญ...

....ร่างกายไม่ตอบสนองต่อความเจ็บปวด"

!!

"อะไรนะครับ!"

"หมายความว่าไง"

"หมอนี่เป็นตัวอะไรกันแน่?"

"ยอดมนุษย์เหรอ?"

"บ้าน่า"

"หรือสัตว์ประหลาด? เอเลี่ยน? มนุษย์กลายพันธุ์?"

"พูดอะไรให้มันอยู่ในขอบเขตความเป็นจริงหน่อย"นัมจุนปราม แต่ละความคิดเห็นมันช่างไม่น่าจะมีความเป็นไปได้เลย

"แวมไพร์?"

!?

"พอเลยไอ้แว่น เพ้อเจ้อไปไหน นี่โลกความจริงไม่ใช่โลกนิยาย"ยุนกิแว้ดใส่จีมินที่กำลังพูดอะไรไร้สาระ

"ผมไม่ได้ใส่แว่นซักหน่อย"

"หุบปากไปเลย"

"อะไรเล่า"

"พอ! ให้มันจริงจังซักเรื่องจะได้ไหม"ซอกจินปรามอย่างเหนื่อยหน่าย ทั้งสองคนจึงยุติสงครามน้ำลายแต่ยุนกิยังไม่วายส่งสายตาเขม่นใส่จีมิน อีกคนไม่ยอมแพ้เบะปากแลบลิ้นกลับ

"ยัง!"จนนัมจุนพูดนั่นแหละถึงได้หยุดตีกันจริงๆ

"เอาเป็นว่าแทฮยองจะเป็นตัวอะไรก็ต้องรอดูกันต่อไป"

"แล้วเราจะทำยังกับเขาต่อครับ"จีมินกลับเข้าสู่โหมดจริงจังอีกครั้ง

"ให้เขาไปอยู่ที่อื่นไหม?"จองกุกเสนอ

"ฉันเห็นด้วย"

"ไม่ได้นะ!"ชางกยุนโพล่งออกมาอย่างร้อนรน จนทุกคนมองมาทางเขาเป็นเดียว เจ้าตัวทำท่าอึกอักก่อนจะตอบเสียงสั่น"คือ...เขาเป็นเบาะแสเดียวที่เรามี ถ้าปล่อยเขาไปเราอาจจะไม่มีโอกาสเข้าถึงพวกนั้นได้เลยนะครับ"เขาพยายามอธิบาย แต่คล้ายๆจะเป็นแถ

"แต่ยังไม่มีอะไรยืนยันว่าเก็บเด็กนั่นไว้ แล้วเราจะได้เบาะแสเรื่ององค์กร ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในบ้านเขาคุยกับเราไม่ถึงสามประโยคด้วยซ้ำ เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องซุ่มทำอะไรก็ไม่รู้"ยุนกิแย้งซึ่งทุกคนต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยกับเรื่องนี้

"ถ้าเกิดสมมุติว่าแทฮยองคือสปายที่แฝงตัวเข้ามาในหน่วยเราละครับ"จีมินว่า

"บ้าน่า!"

"ถ้าเกิดคืนที่เราไปช่วยแทฮยองถูกจัดฉากขึ้นมา ใช้สัญลักษณ์ขององค์กรเป็นตัวล่อ"

ทุกคนเงียบอีกครั้ง ครุ่นคิดหนักกับหลักการ เหตผล และความเป็นไปได้ในเรื่องที่จีมินสันนิฐาน

"ถึงจะเป็นอย่างที่ชางกยุนหรือจีมินว่า มันก็คุ้มที่จะเสี่ยงนะฉันว่า"นัมจุนพูดออกมาในที่สุดหลังจากคิดทบทวนอย่างรอบคอบแล้ว"ถ้าแทฮยองคือเบาะแสขององค์กร หากเราปล่อยเขาไปเราก็จะเสียโอกาส หรือถ้าเป็นสปายแฝงตัวเข้ามา ก็เป็นผลดีของเราที่จะตลบหลังแล้วก็ชิงกำจัดคนที่ส่งแทฮยองเข้ามา จะทางไหนก็เป็นผลดีกับเราทั้งนั้น หน่วยเราก็ไม่ได้อ่อนแอหรือมีช่องโหว่อะไร เพราะสมาชิกทุกคนฉันคัดเลือกมาเป็นอย่างดี ทั้งเรื่องฝีมือ ผลงานแล้วก็ทักษะ ไม่น่าจะมีใครทำลายเราได้ง่ายๆจริงไหม?"นันจุนเอาสองแขนท้าวโต๊ะ ยักคิ้วแล้วสบตากับสมาชิกของหน่วยที่เขาภาคภูมิใจ เป็นที่แน่ชัดแล้วว่านัมจุนเลือกที่จะเก็บแทฮยองไว้ในบ้าน แม้จะมีความเสี่ยงสูงก็ตาม

"เอางั้นเหรอครับ?"จีมินถามย้ำ เพื่อจะจดลงกระดาษ

"ก็ถ้าบอสว่าไง ฉันก็ว่างั้น"ยุนกิกางสองแขนแล้วยักไหล่อย่างไม่แยแส ไม่มีอะไรมาสั่นคลอนความแข็งแกร่งของหน่วยวูล์ฟได้อยู่แล้ว 

"โอเค สรุปว่าเราจะเก็บแทฮยองไว้ งั้นมาพูดเรื่องที่จะทำยังไงแทฮยองถึงจะยอมคุยกับเรานอกจากชางกยุนกันดีกว่า"โฮซอกตบมือเพื่อตัดจบประเด็นและขึ้นเรื่องใหม่ เพราะเขาเป็นคนเดียวที่รู้สึกเอ็นดูและพยายามเข้าหาแทฮยอง แต่ก็มักจะโดนอีกคนปิดกั้นการสานสัมพันธ์มาตลอด

"เรื่องนี้ละ ปัญหาใหญ่เลย นอกจากชางกยุนแล้วผมก็ไม่เห็นแทฮยองจะคุยกับใครเลยอะ"

"นั่นดิ"

"ชางกยุนเธอคิดว่าแทฮยองเป็นคนยังไง?"ซอกจินถามน้องเล็กซึ่งพูดคุยกับแทฮยองบ่อยที่สุด

"ฮะ เขาเป็นคนที่เหมือนกระจก..."

"หืม?"

"กระจก?"

"ถ้าเราอ่อนโยนกับเขา เขาก็จะอ่อนโยนกลับ แต่ถ้าเราก้าวร้าวใส่เขา เขาก็จะก้าวร้าวกลับเหมือนกัน พวกพี่ก็เห็น วันแรกที่เจอแทฮยอง ตอนนั้นที่เขาเอามีดจี้คอพี่โฮซอกเพราะพวกพี่สามคนเอาปืนไปจ่อเขาก่อน เขาเลยตอบโต้กลับมาแบบนั้น"ชางกยุนยกไม้ยกมืออธิบาย

"อืม ยังไงอีก"

"ฮะ เขาติดลูกอม ไม่สิ พวกของหวานอะฮะ ชอบมากจนบางครั้งผมคิดว่าเขาอาจจะไม่ได้กินมันเพราะชอบ แต่อาจจะกินเพราะจำเป็นต้องกิน ท่าทางเขาเหมือนพี่ยุนกิที่ติดบุหรี่มากเลยฮะ"

"ติดลูกอมเหรอ?"ซอกจินเอียงคอ คิดตามคำบอกเล่าของชางกยุน 

"เอาเถอะ ถ้าจะให้เร่งรัดหาให้รู้ว่าแทฮยองเป็นใครมาจากไหนวันนี้เราคงไม่ได้คำตอบแน่ๆ อย่างที่เราเคยคุยกันไว้ตั้งแต่แรกว่าจะดูแลแล้วก็หาเบาะแสองค์กรจากแทฮยองไปเรื่อยๆ เพราะฉะนั้นตั้งแต่วันนี้ไป..."ซอกจินเริ่มการอภิปราย"พวกนายทุกคนต้องเข้าไปตีสนิทกับแทฮยอง เข้าหาเด็กคนนั้นอย่างอ่อนโยนและเป็นมิตร ฉันไม่แน่ใจว่าที่นิสัยแทฮยองเป็นแบบนี้เกิดจากอะไร แต่อาการเขาคล้ายกับเด็กเป็นออทิสติก เก็บตัวเงียบ ไม่คุยกับใคร ไม่เข้าหาใครก่อน ไม่กล้าที่จะมีสังคม หมกมุ่นอยู่แค่กับสิ่งที่ตัวเองชอบ"

"ออทิสติกเหรอฮะ"

"เออ ฉันเห็นมันเอ๋อแดกบ่อยๆ บางทีกินข้าวอยู่ดีๆก็นั่งเหม่อ"ยุนกิผู้ขวานผ่าซากที่สุดในบ้านพูดออกมาอย่างเบื่อหน่าย

"ก็แค่คาดเดาอะนะ ยังยืนยันไม่ได้หรอกว่าเขาเป็นจริงๆ แค่คิดเผื่อไว้ก่อน"

"สรุปตามที่พี่ซอกจินบอกละกัน สังเกตพฤติกรรมเขาไปด้วย เราจะประชุมเรื่องนี้กันทุกอาทิตย์ว่าได้อะไรจากแทฮยองมาบ้าง เก็บข้อมูลแล้วก็รายละเอียดเล็กๆน้อยๆไปเรื่อยๆ ส่วนพี่ยุนกิกับชางกยุนฉันมีงานให้ทำ หาข่าวหรือข้อมูลที่เกี่ยวกับพวกเด็กหาย เด็กถูกลักพาตัว เรื่องอะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับเด็กในช่วงปี 90-99 ให้ผมหน่อย บางทีอาจจะเจออะไรซักอย่างที่มันเกี่ยวข้องกับแทฮยอง"ยุนกิและชางกยุนพยักหน้ารับ ส่วนจีมินก็รีบจดสิ่งที่ทั้งสองคนได้รับมอบหมายลงในบันทึกด้วย

"จบหรือยัง? มีเรื่องอะไรอีกไหม?"ซอกจินถาม ก้มดูเวลาก็พบว่าเข็มสั้นกำลังชี้ไปที่เลขสอง

"น่าจะไม่มีอะไรแล้วแหละ เรื่องอื่นเอาไว้คุยกันวันหลัง ทุกคนแยกย้ายได้"

"แล้วแทฮยอง..."

"เดี๋ยวฉันเฝ้าเอง"โฮซอกเสนอตัว

"โอเค ตามนั้น ถ้าเด็กมันฟื้นแล้วก็โทรไปบอก ฉันคงจะกลับมานอนที่บ้านสักพักใหญ่ๆ"ซอกจินว่า สางหัวยุ่งๆด้วยความง่วงนอน

"เย้ จะได้กินกับข้าวอร่อยๆแล้ว"

"ซอกจินฮยองพรุ่งนี้ผมอยากกินเสต็ก"

จองกุกกับจีมินร่าเริงขึ้นมาทันทีเมื่อซอกจินบอกว่าจะกลับมานอนที่บ้านเพราะก่อนหน้านี้ชายหนุ่มไปนอนที่หอพักของโรงพยาบาลไม่ได้กลับมาอยู่บ้านนานแล้ว คนเป็นพี่ยิ้มละมุน ยกมือขึ้นยีผมเด็กสองคนเบาๆแล้วเดินออกไป ทุกคนทยอยกันเข้าลิฟเพื่อกลับขึ้นไปบนบ้าน เหลือเพียงโฮซอกที่ลงกลางทางเพราะต้องนอนเฝ้าแทฮยอง

...

ครืด ครืด ครืด 

โทรศัพท์ซอกจินสั่นครืดๆที่หัวเตียง ชายหนุ่มปรือตา ควานหาต้นเสียงอย่างสะเปะสะปะ 

"ฮัลโหลครับ....อา ฟื้นแล้วเหรอ...จีมินจัดการไปแล้วใช่ไหม...อืมๆเดี๋ยวฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วจะลงไป"ร่างสูงโปร่งขยี้หัวตัวเอง สะบัดผ้าห่มกับเขี่ยขาของนัมจุนที่พาดอยู่บนตัวเขาออก อีกคนจึงพลอยตื่นขึ้นมาด้วย

"ตื่น ไอ้ทิเบตม่อน แทฮยองฟื้นแล้ว"ซอกจินเอาตีนเขี่ยตูดนัมจุนเบาๆ เจ้าของตูดเหี่ยวๆจึงตีขาขาวกลับ

"รู้แล้วน่า"นัมจุนว่าแล้วเอาผ้าห่มคลุมโปง ถึงซอกจินจะอายุมากกว่า แต่ด้วยความที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกันมานานหลายปีจึงเป็นเหมือนเพื่อนสนิทกันมากกว่าพี่น้อง จะมีแค่เวลาอยู่ต่อหน้าน้องๆในบ้านเท่านั้นแหละนัมจุนถึงจะเรียกซอกจินว่าพี่

"ตามมาละกัน"ซอกจินว่า หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว แต่นัมจุนยังขยุกขยิกอยู่ในผ้าห่มไม่ยอมลุกซักทีเขาจึงจะล่วงหน้าไปก่อน  ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ขยับโซฟาหนังสีแดงตรงมุมห้องหมุนทวนเข็มนาฬิกาสองรอบ   พื้นด้านใต้ถูกปลดล็อคและเด้งออกเผยให้เห็นบันไดหนีไฟซึ่งข้างใต้เป็นท่อระบายน้ำขนาดใหญ่แอ่งน้ำเจิ่งนองไหลเอื่อยๆไปตามท่อ ประตูลับนำไปสู่ฐานใต้ดินแห่งนี้เป็นหนึ่งในเจ็ดประตูลับเข้าฐาน ซึ่งตบตาคนที่บังเอิญเจอประตูนี้ได้เป็นอย่างดี เพราะถ้าไม่รู้จริงๆก็คงจะคิดว่าเป็นแค่ท่อระบายน้ำธรรมดา

ซอกจินไต่ลงบันไดมาเรื่อยๆ ปากอิ่มคาบไฟฉายกระบอกเล็กส่องนำทางในความมืดของท่อระบายน้ำ เขาหยุดยืนที่บันไดขั้นที่ 24 ก่อนจะใช้มือดันอิฐก้อนที่อยู่ตรงหน้าซึ่งอยู่ตรงกลางของขั้นบันไดเข้าไปข้างใน ก้อนอิฐเด้งตัวออกจากช่องและเคลื่อนขึ้นด้านบน เผยให้แป้นสำหรับใส่รหัสผ่าน ซอกจินเลือกที่จะแสกนฝ่ามือเพราะเขาจำไม่ได้แล้วว่ากรอกรหัสอะไรไว้ 

ติ้ด ติ้ด 

สัญญาณเตือนดังขึ้นเบาๆ ผนังทั้งแถบรวมถึงขั้นบันไดที่ซอกจินยืนอยู่จึงค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าไปในกำแพงก่อนจะมาโผล่ในตัวอาคารของฐานใต้ดิน ซอกจินกระโดดลงจากขั้นบันได กดปุ่มสีเขียวข้างประตูกลเพื่อส่งมันกลับไปที่เดิมก่อนจะเดินตรงไปที่ลิฟท์เพื่อลงไปชั้น B2 

"ว่าไงเด็กๆ"ซอกจินทักทายอย่างอารมณ์ดีเมื่อโผล่เข้ามาในห้องสีขาวที่มียุนกิ จีมิน จองกุก ชางกยุนและโฮซอกนั่งกระจุกกันอยู่ที่มุมห้อง ห่างจากแทฮยองที่นอนกรอกลูกตาไปมาบนเตียงผู้ป่วย

"ไหนดูซิ อาการเป็นยังไงบ้างแทฮยอง"ซอกจิน หยิบสเตโทสโคปมาเสียบที่หูและเดินเข้าไปหาแทฮยอง คนไข้ทำท่าหวาดระแวงทันทีที่ซอกจินเข้าใกล้

"ไม่ต้องกลัวนะ พี่แค่จะเช็คร่างกายเธอนิดเดียว"ซอกจินว่าอย่างใจดี

"พี่เขาเป็นคนผ่าเอากระสุนออกให้แทฮยองแหละ"ชางกยุนเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียง พูดบอกแทฮยอง อีกคนจึงยอมนอนดีๆให้ตรวจ 

"ที่เหลือก็แค่รอดูว่าแผลจะติดเชื้อหรือเปล่า ระหว่างนี้ก็ต้องกินยาแล้วก็นอนพักผ่อนเยอะๆนะ"ซอกจินยิ้มใจดีอีกครั้งหลังจากตรวจเช็คร่างกายเท่าที่อีกคนให้ตรวจ แทฮยองเอียงคอมองหน้าซอกจินเล็กน้อย สลับกับมองหน้าชางกยุน

อ่า คุณหมอใจดีจังแหะ

ทำไมเขาถึงใจดีกับเรานะ?

เขาอาจจะเป็นคนที่แกล้งเป็นหมอก็ได้

ไม่สิ หมอเป็นคนผ่ากระสุนให้เรานี่นา

แบคบอกว่าถ้ามีคนใจดีกับเราเราก็ต้องใจดีกลับ

แบ่งลูกอมให้หมอดีไหมนะ?

ตอนนี้เหลือแค่ห้าเม็ดเองอะ

แบ่งให้แค่เม็ดเดียวก็ได้ เราก็จะเหลืออีกตั้งสี่เม็ด

แทฮยองกรอกตามองข้างบนอย่างใช้ความคิด ขมวดคิ้วสลับกับคลายออกสักพักก่อนจะยื่นมือออกมาหาคุณหมอ ในมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นกำอะไรบางอย่างไว้ ซอกจินเลิกคิ้วเป็นเชิงคำถามแต่ก็ยอมแบมือรับของจากแทฮยอง

"หืม? ลูกอม? ให้พี่เหรอ"

"อือ"

แทฮยองพยักหน้ารับ ลูกอมรสสตรอว์เบอร์รี่เม็ดเล็กๆเม็ดเดียววางแหมะอยู่ในฝ่ามือซอกจินทำเอาทุกคนในห้องหลุดยิ้มไปตามๆกัน เพราะความน่าเอ็นดู และไร้เดียงสา ทั้งๆที่เมื่อคืนยังถือมีดไล่แทงคนอื่นจนเลือดสาดอยู่แท้ๆ วันนี้กลับกลายเป็นคนละคนไปเสียได้

แทฮยองมองหน้าคนนู้นที คนนี้ทีอย่างไม่เข้าใจ เขาให้ลูกอมกับซอกจินเพราะซอกจินช่วยชีวิตเขาไว้มันน่าขำตรงไหน แถมซอกจินยังเป็นหมอคนแรกที่ใจดีกับเขามาก ถึงมากที่สุด เพราะทั้งชีวิตที่ผ่านมาเขาเจอแต่หมอที่ใจร้ายทั้งนั้น นอกจากจะทำให้เขาเจ็บปวดทรมานแล้วบางทีก็ทำเขาหายใจแทบไม่ออกแทฮยองยู่ปากทำหน้าฉงน

"ขอบคุณนะ"ซอกจินพูดไปยิ้มไปอย่างเอ็นดูแทฮยอง

"ขอบคุณ?"

"ใช่ขอบคุณ แทฮยองให้ลูกอมพี่ พี่เลยบอกว่าขอบคุณ ถ้าแทฮยองอยากตอบแทนที่พี่ช่วยรักษาให้ แค่พูดขอบคุณก็พอแล้ว"

"ขอบคุณ"

"มีหางเสียงด้วยสิแทฮยอง ขอบคุณฮะพี่ซอกจิน"ชางกยุนพูดแนะ

"ขอบคุณฮะ"

"ฮ่าๆๆๆๆๆ นายกี่ขวบกันเนี่ยแทฮยองอ่า ทำไมถึงน่ารักแบบนี้"

"18 ฮะ"แทฮยองตอบซอกจิน เพราะคิดว่ามันคือประโยคคำถาม แต่อีกคนก็หัวเราะร่าขึ้นมาอีกรอบ

"แทฮยองเรามาเป็นเพื่อนกันดีไหม?"ซอกจินนั่งลงบนเตียงใกล้ๆแทฮยองเพื่อจะได้มองหน้าซูบตอบชัดๆ ร่างกายผอมกะหร่องแต่แรงเยอะมหาศาล เป็นเคสคนไข้ที่น่าค้นหาสำหรับซอกจิน

"เพื่อน? แทฮยองกับชางกยุนเป็นเพื่อนกัน"แทฮยองว่ามองหน้าชางกยุนแล้วยิ้มให้

"พี่ก็อยากเป็นเพื่อนกับแทฮยองบ้างไง ทุกคนก็อยากเป็นเพื่อนแทฮยองนะ"

"ทุกคนเหรอ?"

"ช่ายยย เราจะเล่นด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน แล้วก็แบ่งขนมกัน แบบนั้นดีไหม?"ซอกจินยังคงยิ้ม แทฮยองมองหน้าทุกคนที่ตอนนี้เดินมายืนล้อมเตียงเขาเอาไว้ ใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรเหล่านั้นทำให้แทฮยองต้องหลุบตาลงต่ำอย่างทำตัวไม่ถูก

เอาไงดี

จะมีเพื่อนเยอะๆแบบนี้ได้ยังไง

เราไม่ได้มีลูกอมเยอะๆพอจะแบ่งคนพวกนี้ซักหน่อย

"แทฮยองอ่า พี่จะแบ่งลูกอมให้นายด้วยนะ"โฮซอกว่า แทฮยองเงยหน้าฉับ

"เป็นเพื่อนกัน"

"อื้ม"

"แทฮยองเป็นเพื่อนกับทุกคน"

"เยี่ยมเลย"ซอกจินตบมือฉาดอย่างพอใจ

"ทีนี้เราต้องแนะนำตัวกันก่อน เราจะได้รู้จักกัน"

"อื้อ อื้อ แทฮยองรู้จักทุกคนแล้ว"แทฮยองส่ายหัว ชี้หน้าและไล่พูดชื่อเรียงตามลำดับการยืนของเพื่อนใหม่

"ชางกยุน พี่ซอกจิน จีมิน จองกุก พี่โฮซอก"เจ้าของชื่อต่างพยักหน้ารับเมื่อแทฮยองชี้มาที่ตัวเอง เหลือคนสุดท้ายในห้องนี้ที่แทฮยองยังไม่เอ่ยชื่อ ซึ่งยืนยิ้มแป้นแล้นด้วยสีหน้าเสแสร้งเป็นมิตรสุดๆ

"มิน ชูกา"

กา....กา....กา

อำนาจมืดและความเป็นผู้ทรงอิทธิพลในบ้านนี้กำลังถูกสั่นคลอนโดยเด็กไร้เดียงสาอย่างแทฮยอง ยุนกิหุบยิ้มและทำหน้านิ่งทันทีเมื่ออีกคนเรียกชื่อเขาเต็มยศ แถมยังไม่มีคำว่าพี่นำหน้าซึ่งแสดงถึงความเคารพอีก สามแสบอายุน้อยในบ้านต่างกลั้นหัวเราะกันจนไส้บิดเพราะยังไม่เคยมีใครกล้าท้าทายอำนาจมิน ยุนกิด้วยใบหน้าตายด้านสุดๆแบบแทฮยองมาก่อน

"ก็ เอ่อ เอาเป็นว่าเราเป็นเพื่อนกันละเนอะ ยุนกิเนอะ"ซอกจินละล่ำละลั่กพูด

"แต่พี่ซอกจิน...."

"เอาน่าเรื่องเล็กๆน้อยๆ"พี่ใหญ่ลูบหลังน้องชายที่อายุน้อยกว่าหนึ่งปีให้หยวนๆกับแทฮยอง อีกคนจึงได้แต่กระฟัดกระเฟียดทำหน้าบอกบุญไม่รับ

"ช่ายๆๆๆ เรียกแบบนี้ดูสนิทกันดีออกเนอะ มิน ชูกาเนอะ"จีมินได้ที ทำท่าใหญ่เข้าไปกอดคอยุนกิ

"เพื่อนเล่นเหรอ"

"จุ๊ๆๆ มิน ชูกาอย่าโมโหซี้ ตีนกาขึ้นหมดแล้วนะเนี่ย"จุ๊ปากแล้วเอานิ้วจิ้มๆบนแก้มยุนกิ ทำเอาคนความอดทนต่ำคว้าหมับเข้าที่ผมหน้าม้าจีมินเต็มกำมือ

 

"โอ้ยๆๆ พี่ยุนกิ ผมขอโทษ โอ้ยๆๆๆๆ อย่าดึงๆ"คนอวดดีร้องโอดโอย โยกตัวขึ้นลงตามมือยุนกิที่กุมชะตากรรมเส้นผมนับร้อยของตนไว้

"คึ คึ คึ"แทฮยองหัวเราะที่คนตัวสั้นสองคนตีกันด้วยความขบขัน ซอกจินกับโฮซอกมองหน้ากันและยิ้มออกมาเบาๆ แทฮยองตีสนิทง่ายกว่าที่คิดแถมยังดูซื่อๆหลอกล่อง่ายเหมือนเด็กห้าขวบไม่มีผิด บางทีอะไรๆอาจจะง่ายกว่าที่คิดก็ได้









ความจริงที่ซ่อนอยู่ในเรื่องโกหก

เรื่องโกหกที่ซ่อนอยู่ในความจริง

การค้นหาความจริงที่เป็นดั่งเขาวงกต

ทางออกที่สุดท้ายเป็นทางตัน

คุณ!!! หาทางออกเจอแล้วหรือยัง?


คือบั่บ ตอนนี้กำลังคลั่งกับทีเซอร์ FIRE ของเด็กๆมาก อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อยากดูแล้ว อยากดูเร็วๆแล้ว ชอบเพลงนี้มาก เพลงเร็วๆมันส์ๆแบบนี้แหละคือบังทันจริงๆ อยากดู อดใจรอไม่ไหวเลยทีเดียว เอาเป็นว่าจะเร่งตรวจเนื้อหาที่เหลือแล้วเอามาลงให้เนอะ


ครบแล้วจ้า สำหรับประโยคใต้รูปภาพนั้นเราเอามาจากมุคุโร่นั่นแหละ พอดีชอบตัวละครตัวนี้มาก คำพูดเท่ ตัวตนก็เท่ แถมสกิลยังเท่อีก เลยหยิบอิมเมจเขามาใช้นิดหน่อยกับตัวละคร อยากเขียนเรื่องนี้มันมีหลายๆอารมณ์ อยากให้อ่านแล้วรู้สึกสนุก ตื่นเต้นเราเลยจริงจังบ้าง เล่นบ้าง ปนๆกันไป เครียดเกินมันไม่อรรถรส ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เรื่องนี้จีมินกับยุนกิตีกันทั้งเรื่องนะจะบอก และนางสองคนก็จะตะโกนใส่กันตลอด เอ้อ ไม่สิ ตะโกนใส่กันแทบทุกคนอะแหละ เพราะพวกนางเป็นทหารเก่า เรื่องตะเบงเสียงไม่ต้องห่วง จะมีสัญลักษณ์ตกใจ !!!!!! มาให้เห็นกันจนรำคาญตาเลยทีเดียว 


ก็บังทันเป็นวงที่เสียงดังหนวกหูอะนะ 555555555555555555555


เจอกันใหม่ตอนหน้าจ้า


เผื่อมีใครสังเกต เราอัพนิยายทุกๆสองวันนะ 


อยากอัพทุกวันแหละ แต่เนื้อเรื่องไม่เดินเลยไม่มีอะไรให้อัพ แป่ววววววววว


ขอบคุณที่ติดตามนะคะ


รักทุกคอมเม้นเลย อ่านแล้วฟิน มีกำลังใจ อันนี้พูดจริงไม่ได้เสแแสร้ง


อ่านให้สนุกนะก้ะ <3



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

54 ความคิดเห็น

  1. #1308 22CM (@22CM) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 16:19
    เอ็นดูรู้กแท หนูจะมีเพื่อนเยอะๆ แล้วก็กลัวจะต้องแบ่งลูกอมให้เพื่อนเหรอรู้กกกก
    #1308
    0
  2. #1305 Moji.miki (@Tangmo_momayyy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 15:07
    แตยองน่ารักง่าาาา&#8203; ขำความคนตัวสั้นนน
    #1305
    0
  3. #1302 peachmasato (@peachmasato) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 20:58
    น่ารัก ชห. คือตอนนี้ต่อให้แทแทจะฆ่าฉัน บอกแลยว่า แทงมาเลย!!! ถ้าเป็นแทแทฉันยอม! อ่ะเหื้อ!!! (-_-)
    #1302
    0
  4. #1288 SsB3 (@siprang_tong88) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 11:02
    เอ็นดูแตยองงง่า
    #1288
    0
  5. #1256 Chinago (@campernrena) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 23:37
    ตอนที่แทบอกเป็นเพื่อนได้หรอ แต่มีลูกอมไม่พอแบ่ง นี้คือพีคมาก ทำไมต้องมาขำอะไรแบบนี่
    #1256
    0
  6. #1223 แทแท (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 08:57
    แทแทน่ารัก&#10084;&#10084;
    #1223
    0
  7. #1200 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 20:06
    ถ้าน้องเป็นแวมไพร์ก็แบบ ฮื่อออ แต่ก็โดนไปเจ็บขนาดนั้น
    แต่ก็เข้าหาน้องดีๆหละ น้องอาจจะเปิดใจมากขึ้น
    ตอนฝึกมาไม่ได้มีเรื่องพวกนี้อยู่ด้วยสินะ
    นี่ไงเพื่อนใหม่แทฮยองอ่า 
    #1200
    0
  8. #1193 IDSW (@IDSW) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 13:32
    แบคนี่พี่ใช่มะ? แทน่ารักมากอ่ะ มีการแบ่งลูกอมให้ด้วย
    #1193
    0
  9. #1184 Mr.Kimm (@mickey_minnie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 02:12
    นี่ติดใจตอนอ่านเจอชื่อแบคมากๆค่ะ ฮือ เขาคือใครรรรร พี่ชาย? เพื่อน? ฮูอ้ายูวววววววว
    #1184
    0
  10. #1183 Mr.Kimm (@mickey_minnie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 02:12
    นี่ติดใจตอนอ่านเจอชื่อแบคมากๆค่ะ ฮือ เขาคือใครรรรร พี่ชาย? เพื่อน? ฮูอ้ายูวววววววว
    #1183
    0
  11. #1165 KOGA-V (@KOGA-V) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 12:45
    มิน ชูก้า ... กา กา กา 555!! เอาเด้!!! แทแทสายแข็งอ่ะรู้จักป้ะ แหม ต่อให้เป็นพ่อทุกสถาบันก็เถอะ เจอแทแทเข้าไป ก็เป็นได้แค่ มินชูก้า!! กร๊ากก!! โอ้ยตูขำ แต่เท่าที่ดู เบื้องหลังคือแทแทไม่ชอบหมอเพราะหมอใจร้าย ทำให้เจ็บแล้วก็ทรมาน แสดงว่าต้องมีการทำอะไรแปลกๆกับร่างกายของแทแทสินะ..ปล้ำ!!(โดนตบ!!) คิดอะไรตื้นๆจริงเลนเรา ฮรี่ ^^ แต่น่าสนใจ คาแรกเตอร์แทแทดูน่าสนใจมากๆ ขอชื่นชม มันลึกลับ แล้วก็ น่ารัก 555
    #1165
    0
  12. #1059 0012VVV (@Ratha20022000) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 15:15
    ต่อไปบ้านนี้จะกลายเป็นตลกคาเฟ่ไปรึเปล่าก็คงจะต้องติดตามกันนะคะ----
    #1059
    0
  13. #906 grinningcat (@grinningcat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 18:54
    ฮือออออ น่ารักกกกกกก
    ตอนแบ่งลูกอมให้พี่จินนี่เด็กน้อยมาก ก็พี่จินใจดีนี่เนอะ ♡♡
    สงสัยว่าแบคน่าจะเป็นพี่ชายแท เป็นคนที่กำลังตามหาอยู่หรือเปล่าน้า...
    สุดท้ายนี้ขอพูดถึงมินชูก้ากับปารคจีมิน ชอบอะ 5555 ความตบตีมันน่ารักก ตลก 555
    #906
    0
  14. #896 dawalo52 (@dawruang-52) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 01:02
    แทฮยองน่ารักว่ะ ตอนจะแบ่งลูกอมให้นี่แบบ โอยยยฟหดเสวว น่ารักกก
    ปล.
    ชอบเครื่องหมายนี้!!!!จังค่ะ55555
    #896
    0
  15. #808 enjmvsg (@dodimi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 00:44
    แทโคตรน่ารัก ขอเอากลับบ้านหน่อย บ้านเราลูกอมเพียบเลยนะแทททท
    #808
    0
  16. #770 newnew_ (@Eve_donoven) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 20:37
    โอ้ยลั่นอะแทฮยองน่ารักเกินบรรยาย
    #770
    0
  17. #588 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 14:14
    แทน่ารักเหมือนเด็กๆเลย ช่วยบอกทีว่าเป็นคนเดียวกันกับคนที่โหดๆนั่น5555555
    #588
    0
  18. #493 วจ.ชป. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 12:58
    เเทซื่อเหมือนเด็กเลยอะ น่าร้ากกกกกกก เเล้วเเบคเป็นไรกะเเทอะ
    #493
    0
  19. #467 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 15:54
    รวั้ก อยากเก็บกลับบ้านทุกคน..
    #467
    0
  20. #396 BTSisDOPE (@BTSisDOPE) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 18:43
    โอ้ยยย ฮา65665555 ไม่รู้จะสงสารแทฮยองดีไหม ทำไมทุกคนถึงมองหนูเป็นเด็กเอ๋อเป็นออทิสติกกันหมด โถววว น้องก็แค่เป็นคนแปลกๆนิดหน่อย(?)เอง ถถถถถถถถ ฮื้อออ แทออกจะน่ารักน่าเอ็นดูวว ไม่ไหวแล้วถ้าเป็นฉันจะจับฟัดจับเหวี่ยงให้รู้แล้วรู้รอด555555 มีความหวงลูกอม มาอยู่บ้านเจ๊มาเดี๋ยวเจ๊จะซื้อให้ทั้งโรงงาน /โดนตบ
    #396
    0
  21. #326 P_pang1997 (@P_pang1997) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 10:24
    นี่มันออลวีจริงๆใช่ไหมไหนตอบฉันต้องการมม.ใจสั่น5555
    นี่อะไรระห่ำเหลือเกิน5555
    แต่มันนะลั้คอะฮืออออไรต์ขอมมไห้ใจสั่นมั้งนะฮะ;-;55555
    #326
    0
  22. #300 Present'Mind (@07-mind-mee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 18:41
    แทลูก หนู 18 จริงๆใช่ไหม? 555 ตั้ลล้าดดด มีการกลัวลูกอมหมดคือไร? เป็นเพื่อนกันต้องแบ่งลูกอม ตรรกะนี้เอามาจากไหนลูก มิติที่ 8 หรอ?
    ความจริง โกหก คืิอไร๊?
    งง งงหนักมาก แต่ไม่เป็นไร แทแทน่ารักเป็นพอ(เกี่ยว?)
    ปูเสื่อรอเก็บโมเม้นท์เลยค่ะจังหวะนี้ ไฟท์ติิ่งนะคะไรต์เตอร์!!
    #300
    0
  23. #234 Ⓒᶜᵃᵗ (@copycat52) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 03:18
    ประโยคโปรยตอนจบตอนนี่คือสปอยล์ใช่มั้ยคะหรือพิมพ์เล่นๆ ;-; นี่กลัวใจจังเลยว่าแทฮยองจะหักหลัง ปมคลายยากจังค่ะ5555555555555555555 แทฮยองคนแมนตอนเมื่อกี้หายไปแล้ว กลายเป็นน้องแตยองซะงั้น มีม่อนจินกับยุนมินด้วย ฮือ พายเรือหลายลำเลยทีนี้
    #234
    0
  24. #124 atommic_tae (@atommictae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 04:16
    ห้าขวบจริงๆโอ้ยยยยยพออ่านตอนแทฮยองคิดจะแบ่งลูกอมนี่แบบโฮรรรรรคนอะไรเนี่ย กี่มิติเนี่ย55555555 ถ้าป็นเราจะกลัวคนแบบนี้มากเลย ไบโพล่ามาก โอ้นยยยยย
    #124
    0
  25. #109 Gagakonman (@gigkii) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 01:02
    แท้หมือนเด็ก 5 ขวบจิงๆ 5555
    #109
    0