[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,616 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,585 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    408

    Overall
    52,616

ตอนที่ 3 : HUNTER 3 : ศพที่สาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    25 ต.ค. 61



3

หลายวันผ่านไป...

แทฮยองได้โน้ตบุ๊คหนึ่งเครื่องแลกกับการช่วยชางกยุนทำอาหารและเข้าไปสวดภาวนาในโบสถ์ทุกเย็น...ทุกคนในบ้านยอมรับเขาเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่อย่างง่ายๆและงงๆ

แต่แทฮยองก็ไม่ได้สนใจ ขอแค่มีที่ซุกหัวนอนก็พอแล้ว เขาไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่ตลอดไปหรอก แค่อาศัยชั่วคราว พอได้ที่อยู่เป้าหมายชัดเจนแล้วเขาก็จะออกไปทันที เพราะงั้นทุกๆคืนเด็กหนุ่มจะนั่งเฝ้าหน้าจอคอมที่มีอักษรสีขาววิ่งขึ้นมาเรื่อยๆเหมือนกำลังจับตามองหรือรอคอยอะไรบางอย่าง เป็นเวลากว่าหนึ่งอาทิตย์ที่เขาตื่นและทำกิจกรรมในตอนกลางคืนและเข้านอนในตอนเช้า ไม่มีใครเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเขานอกจากการทักทายเล็กๆในมื้ออาหาร ไม่ใช่ว่าไม่มีใครอยากคุยแต่ท่าทีที่หวาดระแวงและปิดกั้นตัวเองของแทฮยองนั้นทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

ครืด!

เสียงขาเก้าอี้ครูดกับพื้นเมื่อแทฮยองเหลอหลารีบลุกจากเก้าอี้ไปควานหากระดาษและปากกา เพราะหน้าจอคอมที่เขานั่งเฝ้ามาอาทิตย์กว่ากำลังกระพริบข้อความเดิมซ้ำๆถี่ๆ...เด็กหนุ่มรีบกลับมาจ้องหน้าจออย่างจดจ่อในมือกำปากกาแน่น รอคอยให้ข้อความกระพริบนั้นดับไปเพื่อที่จะได้จดบันทึกโค้ดลับที่จะบอกเรื่องสถานที่ เวลา และเหยื่อที่จะโดนสังหารในค่ำคืนนี้ มือเรียวจดขยุกขยิกขณะที่ยังจ้องหน้าจอไม่วางตาคัดลอกข้อความลงไปในกระดาษโดยไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่อักษรเดียว เขาพับปิดหน้าจอลงและหันมาสนใจอักษรประหลาดตรงหน้าเมื่อโค้ดลับนั่นหายไป เด็กหนุ่มลงมือถอดรหัสออกมาอย่างชำนิชำนาญราวกับเป็นอีกภาษาที่เขาใช้สื่อสาร ไม่มีใครสามารถเข้าใจโค้ดนี้ได้นอกจากผู้ที่เชี่ยวชาญและรู้จักภาษานี้เป็นพิเศษ เลขศูนย์และหนึ่งเรียงตัวกันยาวนับร้อยๆตัวแต่เขาใช้เวลาเพียงสองนาทีในการตีความหมายมัน

"วูล์ฟจับหัวหน้า ฮันเตอร์ฆ่าลูกน้อง คลาวด์ทาวเวอร์ เที่ยงคืน"

แทฮยองเอียงคอ'วูล์ฟ'คือชื่อที่เขาไม่รู้จักและไม่เคยได้ยิน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจมันมากนัก ร่างสูงบางหยิบแจ็คเก็ตที่ชางกยุนซื้อให้และหยิบมีดสั้นกับลูกอมหนึ่งกำมือใส่กระเป๋าก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

"แทฮยองจะไปไหน สัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่ออกข้างนอกตอนกลางคืน"เสียงชางกยุนร้องทักก่อนที่แทฮยองจะก้าวพ้นประตูบ้าน เด็กหนุ่มประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อคู่สนทนาแต่งกายที่ผิดแปลกไปจากเดิม อีกคนสวมชุดที่เหมือนเครื่องแบบของสำนักอะไรซักอย่างคล้ายๆตำรวจหรือทหารที่เขาเคยเห็นและเคยได้ร่วมงานบ้างเป็นบางครั้ง จะว่าไปแล้วบางคืนคนพวกนี้ก็ชอบออกไปข้างนอกพร้อมกันกลางดึกอยู่บ่อยๆ แทฮยองเองก็สงสัยแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะมันไม่ใช่เรื่องของเขา

"ไปตึกคลาวด์ทาวเวอร์"แทฮยองตอบ ดวงตานิ่งเฉยต่างจากอีกคนที่ทำหน้าตกใจปนฉงน

"อะไรนะ นายจะไปที่นั่นทำไม"

"หาคน"

"ใคร"

"ไม่บอก"

แน่นอนว่าบทสนทนาทื่อๆเป็นเรื่องปกติของแทฮยองและชางกยุนก็ชินกับมันไปเสียแล้ว ไร้ความรู้สึก ไร้อารมณ์ นั่นละคือแทฮยอง

"พวกฉันกำลังจะไปที่นั่นพอดี"แทฮยองหันขวับ เดินเข้าไปประชิดชางกยุน

"ไปด้วย"

"ได้ แต่นายต้องบอกก่อนว่าจะไปตามหาใคร"

"บอกไม่ได้"

"งั้นห้ามไป"

"ได้ งั้นไปเอง"ว่าแล้วก็เดินออกไปทันทีจนชางกยุนต้องรีบดิ่งไปรั้งแขนไว้ กุญแจสำคัญที่จะนำไปสู่ประตูปริศนามากมายอย่างแทฮยองเขาจะปล่อยให้ไปเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกคนเดียวไม่ได้

"ก็ได้ๆ ไปด้วยกันนี่แหละ แต่ต้องสัญญากันก่อนว่าจะไม่ขัดคำสั่ง"

"อือ"

"ยื่นนิ้วออกมา"

"ทำไม"

"เกี่ยวก้อยสัญญาไง"แทฮยองเอียงคอมองนิ้วก้อยที่ยื่นออกมาของชางกยุนแล้วทำตาม เหมือนเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

"นายไม่รู้จักเกี่ยวก้อยสัญญาเหรอ"แทฮยองส่ายหัวแทนคำตอบ ส่วนชางกยุนก็ได้แต่ยกมือกุมขมับแล้วเดินนำเด็กหนุ่มไปขึ้นรถ ชายห้าคนที่นั่งรอในรถอยู่แล้วต่างมองแทฮยองเป็นตาเดียวเมื่อเขากระโดดขึ้นไปนั่ง คนเหล่านั้นต่างส่งสายตาเป็นเชิงคำถามไปหาชางกยุน

"แทฮยองบอกว่าจะไปตามหาคนที่คลาวด์ทาวเวอร์เลยให้ติดรถไปด้วยอะ"ทั้งหมดพยักหน้ารับรู้แล้วนั่งเงียบกันไปตลอดทาง แทฮยองเหลือบตามองทุกคนเป็นระยะตั้งข้อสงสัยในใจว่าคนพวกนี้จะไปทำอะไรที่ตึกคลาวด์ทาวเวอร์ แล้วทำไมต้องใส่ชุดเครื่องแบบเหมือนกันเขาขมวดคิ้ว อ้าปากกรอกตามองข้างบนอย่างใช้ความคิด เขาคิดว่าบางทีคนพวกนี้อาจจะไปซื้อของเพราะที่นั่นมีห้างสรรพสินค้า แต่ทำไมถึงต้องไปพร้อมกันแล้วทำไมต้องแต่งตัวเหมือนกัน? ไม่เข้าใจ เขาเอียงคอไปทางขวาขมวดคิ้วหนักกว่าเก่า เมื่อตั้งคำถามในหัวไปเรื่อยๆ

"เห้ยๆ มึงว่าน้องมันเป็นเอ๋อปะวะ"โฮซอกกระซิบเสียงเบากับจีมินหลังจากนั่งสังเกตแทฮยองที่นั่งขมวดคิ้วและอ้าปากเหวอมาสักพัก

"ผมก็คิดงั้นอะ เหมือนคนจิตหลุดยังไงไม่รู้"จีมินกระซิบกลับบ้าง เหลือบตามองแทฮยองที่ยังนั่งกรอกตามองข้างบนเหมือนคนไร้สติ

"เอาเด็กมันมาด้วยจะดีเหรอวะ เรามาทำงานนะเว้ย ถ้าความแตกขึ้นมาทำไง"โฮซอกดึงแขนเสื้อชางกยุนแล้วตำหนิเบาๆ

"ไม่หรอก พอถึงแล้วก็ปล่อยลงตรงหน้าตึก เพราะยังไงเราก็ต้องไปเริ่มงานที่หลังตึกอยู่ดี เสร็จแล้วค่อยโทรตาม"คนโดนตำหนิกระซิบตอบกลับ ซึ่งแน่นอนว่าแทฮยองไม่ได้ยิน เด็กหนุ่มเปลี่ยนจากอ้าปากเหวอมาเป็นก้มหน้าและกัดเล็บตัวเอง

"อย่ากัดเล็บ มันสกปรก"มือใครคนนึงเอื้อมมาปัดนิ้วออกจากปาก แทฮยองเงยหน้าขึ้นมามองก็พบว่าเป็นจองกุก อีกคนทำหน้าตำหนิใส่เขาแล้วตีหลังมือเบาๆหนึ่งที ท่าทางของจองกุกเหมือนพี่ชายของแทฮยองมากจนเจ้าตัวฉีกยิ้มแหะ แหะ ปากสีชมพูฉีกออกเป็นรูปสี่เหลี่ยม ลูบมือส่วนที่โดนตีป้อยๆเหมือนเด็กน้อยมีความผิด

...รถเคลื่อนตัวมาถึงหน้าตึกชางกยุนปล่อยแทฮยองลงและไม่ลืมที่จะเอามือถือตัวเองให้อีกคนเก็บไว้ โดยบอกทิ้งท้ายว่าเสร็จธุระแล้วจะโทรตาม แทฮยองพยักหน้ารับและโดดลงมาจากรถอย่างว่าง่าย ยืนล้วงกระเป๋ามองตัวรถที่เคลื่อนห่างและหายเข้าไปทางหลังตึก เด็กหนุ่มจึงหยักยิ้มแล้วหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง

อินเอียร์ของจองกุก

เขาฉกมาได้ตอนที่เจ้าของทำมันร่วงออกมาจากกระเป๋า ยัดเครื่องมือสื่อสารตัวจิ๋วใส่หูอีกข้างและกดสวิสต์เช็คสัญญาณว่ามันทำงานหรือยัง เงียบในทีแรกแต่สองนาทีต่อมาก็มีเสียงคนพูด แทฮยองเงี่ยหูฟังขณะที่หลบอยู่ในเงาต้นไม้หน้าตึก

"อ่าๆๆ เช็คๆ ไอเอ็มเช็คสัญญาณ วูล์ฟได้ยินแล้วรายงานด้วย"เสียงชางกยุน

"เจเค รายงานตัว"เสียงจองกุก

"มาม่อน รายงานตัว"เสียงทุ้มใหญ่ที่แทฮยองคิดว่าน่าจะเป็นนัมจุน

"เจโฮป รายงานตัว"เสียงโฮซอก

"จิม รายงานตัว"เสียงจีมิน

"ชูการ์ รายงานตัว"เสียงยุนกิ

"จินละ ได้ยินเราหรือเปล่าครับ"ชางกยุนร้องหาใครบางคนที่นอกเหนือจากคนที่นั่งรถตู้มาด้วยกัน

"ตื้ดด ซ่าาาาาา อ่า ได้ยินๆ จินรายงานตัวครับ"เสียงที่แทฮยองไม่คุ้นเคยตอบกลับมา สัญญาณเบามากจนแทบจะไม่ได้ยิน แต่ทว่าในเวลานี้แทฮยองก็ไขปริศนาในหัวไปได้ตั้งหลายข้อ...เขาสรุปได้ว่าภารกิจสังหารนี้พรรคพวกของชางกยุนคือหน่วยวูล์ฟที่จะเข้าไปจับกุมตัวหัวหน้า รู้โดยไม่ต้องสืบเลยว่าแท้จริงคนพวกนี้คือหน่วยพิเศษของกรมตำรวจ

"ขอย้ำภารกิจอีกรอบ เจเค มาม่อนบุก โดยมีจิม จินซึ่งเป็นหน่วยแพทย์ตามประกบข้างหลัง ชูการ์ เจโฮปคอยคุ้มกันจากที่สูง ไอเอ็มจะคอยบอกทางและตรวจจับ นักฆ่าจากหน่วยฮันเตอร์จะเป็นคนเคลียร์ทางให้พวกนายเพื่อเข้าจับกุมตัวการใหญ่ เมื่อได้ตัวมาแล้วให้ถอนกำลังออกจากพื้นที่ เราจะส่งมอบผู้ต้องหาให้คนจากกรมเป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจ หวังว่างานนี้จะราบรื่น ขอให้ทุกคนโชคดี....ครืด"เสียงนัมจุนที่แทฮยองเดาว่าคงจะเป็นหัวหน้าหน่วยอธิบายภารกิจยาวยืด เด็กหนุ่มผู้ดักฟังพยักหน้าตามเป็นเชิงรับรู้ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจนี้ด้วย

"เป้าหมายกบดานอยู่ในโรงงานร้างฝั่งตะวันออกหากจากจุดสตาร์ทไปห้าร้อยเมตร เราจะเดินเท้าเข้าไป"แทฮยองยิ้มกว้างทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาอยากรู้มากที่สุด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีเขียวอำพัน ก่อนจะพุ่งตัวออกไปยังสถานที่ดังกล่าวด้วยความเร็วผิดมนุษย์ เขาวิ่งเร็วมากเสียจนร่างเป็นเส้นสีดำลางๆเหมือนฉากในหนังและมาถึงหน้าโรงงานร้างภายในเวลาสองนาที ล่วงหน้าก่อนพวกนัมจุนจะมาถึงด้วยซ้ำแม้จะออกตัวทีหลังก็ตาม ร่างผอมบางขยับตัวหาที่ซ่อนเมื่อได้ยินเสียงเท้าใครบางคน เขาถีบตัวเองขึ้นเหนือพื้นจับกิ่งไม้ใหญ่และโยนตัวเองขึ้นไปนั่งอยู่บนนั้นเพื่อรอดูฉากต่อสู้ฉากใหญ่ที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้

"ติ้ด ซ่าาาา ฮันเตอร์ออกตัวแล้ว พวกนายจะถึงที่หมายในอีกสามนาที"เสียงจากวิทยุไร้สายที่แทฮยองขโมยมาจากจองกุกยังคงดังอยู่เรื่อยๆโดยมีชางกยุนคอยรายงาน

ดวงตาสีเขียวกวาดมองไปรอบๆ รังสีอินฟราเรดในดวงตาเขาทำให้มองเห็น ศัตรูในรูปของพลังงานความร้อนอย่างชัดเจน มีคนอยู่ในพื้นที่แห่งนี้มากราวๆยี่สิบกว่าคนกระจายตัวอยู่ตามซากตึกเล็กตึกน้อยรอบๆโรงงาน ฝั่งซ้ายมือของแทฮยองเริ่มมีการเคลื่อนไหว ฮันเตอร์ที่ว่าคงจะเริ่มงานกันแล้ว...เหยื่อถูกสังหารสี่คนภายในเวลาหนึ่งนาทีเด็กหนุ่มที่กำลังซุ่มหลบอยู่บนต้นไม้บึนปากเพราะฮันเตอร์คนใหม่ที่มาแทนที่เขานั้นฝีมือดีกว่าที่คิด เงียบเชียบและรวดเร็ว เหยื่อเริ่มถูกลดจำนวนลงเรื่อยๆแทฮยองเริ่มรู้สึกตื่นเต้นจนอยู่ไม่สุขเมื่อได้กลิ่นคาวเลือด จากตรงนี้เขามองเห็นมือสังหารที่เข้ามาใกล้ได้อย่างชัดเจน ร่างเล็กเพรียวดูท่าทางอายุน้อยกว่าแทฮยองสวมชุดสีดำทั้งตัว ผ้าคลุมสีดำแถบชายผ้าสีทองแผ่สยาย อาร์มสีเงินเด่นชัดอยู่กลางหลัง อดีตเจ้าชีวิตของเขา องค์กรที่สร้างนักฆ่ามือฉมังค์ ไร้ข้อผิดพลาด ไร้ความปราณี ไม่ขึ้นตรงต่อผู้ใดทั้งสิ้น ทำงานให้ใครก็ได้ที่มีเงินหนาพอ แทฮยองแสยะยิ้มอย่างรังเกียจไม่อยากจะมองตราสัญลักษณ์นั้นแม้แต่วินาทีเดียว

"ฮันเตอร์เคลียร์พื้นที่เรียบร้อย อีกหนึ่งนาทีพวกนายจะไปถึงที่นั่น"               ชางกยุนรายงานอีกรอบ แทฮยองรีบกระโดดลงจากต้นไม้และเข้าไปในพื้นที่ที่เพิ่งมีการลอบฆ่ากันเกิดขึ้นร่างไร้วิญญาณกระจัดกระจายอยู่รอบๆ เขาเดินสำรวจไปทั่วบริเวณมองหาสัญลักษณ์อะไรบางอย่างซึ่งจะเป็นคำบอกใบ้เกี่ยวกับใครคนนึงที่เขาอุตส่าห์แหกคอกออกมาจากองค์กรเพื่อตามหา

แครก

แครก

แทฮยองกระพริบตาขวาสองครั้งเพื่อบันทึกภาพที่เขากำลังมองอยู่ เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วแทฮยองก็กลับไปนั่งบนต้นไม้ที่เดิมอีกครั้งเพื่อรอดูการแสดงฉากต่อไป ทีมของนัมจุนเข้ามาถึงพื้นที่แล้ว ร่างสองร่างแยกตัวจากขบวน ยิงสมอขึ้นไปบนกำแพงตึกสูงห้าชั้นคนละฝั่งแล้วดึงตัวเองไปอยู่บนนั้นด้วยสายแลนเส้นหนา     แทฮยองรู้ได้ทันทีว่าสองคนนั้นคือสไนเปอร์ที่คอยระวังหลัง มือซุ่มยิงทั้งสองวิ่งคู่ขนานทีมตัวเองไปจนสุดยอดตึกแล้วหมอบซ่อนตัวอยู่ในที่มืดเพื่อคอยยิงคุ้มกันทีมจากทั้งสองด้าน อีกสี่คนที่เหลือวิ่งต่อเข้าไปในโรงงานร้าง แทฮยองอยากจะวิ่งตามเข้าไปดูฉากตำรวจจับโจรจะแย่แต่เพราะลูกกระจ้อกถูกกำจัดหมดแล้วคงจะไม่มีการนองเลือดเกิดขึ้น อาจจะหมดสนุกและเสียเวลาเปล่าเขาจึงเลือกที่จะรอฟังสถานการณ์จากวิทยุสื่อสารแทน

ปัง ปัง ปัง !!

เสียงปืนดังสนั่นทำแทฮยองหูผึ่ง ลุกขึ้นยืนแล้วชะเง้อคอมอง

"ได้ตัวมาแล้ว เตรียมถอนกำลังได้"นัมจุนออกคำสั่งเสียงหอบฮักหลังจากเสียงปืนเงียบไปนานหลายนาที

"ครับบอส"

"รับทราบครับ"เสียงสไนเปอร์ทั้งสองตอบรับ เป็นสัญญาณว่าการแสดงในค่ำคืนนี้จบลงแล้ว แทฮยองส่ายหัวอย่างเซ็งๆกระโดดลงจากต้นไม้และเดินล้วงกระเป๋าออกไป

"แย่ละสิ!! พวกมันมีกำลังเสริม ทุกคนรีบถอนกำลังออกมาเร็วเข้า!"เสียงแตกตื่นของชางกยุนทำแทฮยองชะงักเท้า หันหัวกลับทางเดิมอีกครั้งเมื่อได้ยินว่ากำลังจะมีการนองเลือดเกิดขึ้น

ตู้มมมมมมมม!!

"บ้าชิบ มันมีระเบิด!"

"ไอเอ็มพวกมันมีกี่คน"

"จากเรดาห์ที่ตรวจพบมีประมาณห้าสิบกว่าคนครับ พวกมันมาจากทุกทางเลย"

"บัดซบ เจโฮป ชูการ์ รอพวกฉันออกไปจากตึกแล้วลงมารวมตัวกันข้างล่าง"

"ครับบอส"ยุนกิขานรับ

"เจโฮปได้ยินหรือเปล่า! เจโฮป"

"เฮ้ เจโฮป ตอบหน่อยสิ!"

แทฮยองได้ยินแล้วรีบวิ่งจ้ำไปทางที่โฮซอกอยู่อย่างรวดเร็ว เพราะไม่มีสัญญาณตอบรับจากเจ้าของโค้ดเนม ยุนกิเองรีบโผล่ออกจากที่ซ่อนเพื่อมองหาเพื่อนร่วมทีม และก็เห็นว่าอีกคนกำลังประจันหน้ากับศัตรู

"บอส ศัตรูเจอตัวเจโฮป กำลังต่อสู้กันอยู่"

"เวรเอ้ย!"นัมจุนสบถเข้าเต็มๆหูแทฮยอง เด็กหนุ่มแสยะยิ้มขณะกำลังวิ่งด้วยความเร็วสูงไต่บันไดเพื่อขึ้นไปบนยอดตึก เขามองเห็นโฮซอกที่กำลังโดนคนสองคนไล่ต้อนให้จนมุมและกำลังจะเสียท่า

พลั่ก!!

อั้ก

เด็กหนุ่มกวาดขาสูง เตะก้านคอศัตรูสลบเหมือดในพริบตาเดียว เพราะการมาอย่างรวดเร็วของแทฮยองทำให้ศัตรูไม่รู้สึกตัวเลยเสียท่า ผู้มาใหม่กำหมัดและตั้งการ์ดเตรียมพร้อมเข้าสู่สังเวียน ศัตรูอีกคนรีบพุ่งเข้าใส่เขาทันทีที่เห็นว่าเพื่อนถูกกำจัด แทฮยองตั้งรับด้วยการแตะมือลงบนท้องแขนของมันเพื่อเบี่ยงทิศทางหมัด แตะบนต้นแขนอีกรอบเพื่อทำให้กล้ามเนื้อศัตรูอ่อนแรงก่อนจะใช้ปลายเท้าตัวเองสะกิดปลายเท้าฝ่ายตรงข้ามจนมันเสียการทรงตัวแล้วตวัดศอกเข้าที่ปลายคางเต็มแรงจนมันสลบล้มพับไป

"แทฮยองเหรอ?"โฮซอกถามงงๆปนอึ้ง เพราะเห็นการขยับตัวเพียงนิดเดียวของแทฮยองที่สามารถล้มศัตรูลงได้อย่างรวดเร็ว

"เอาสลิงมา จะไปช่วยยุนกิ"ไม่มีเวลาให้มาถามไถ่กัน แค่แทฮยองมองไปทางยุนกิเพียงแวบเดียวก็เห็นแล้วว่าสไนเปอร์อีกคนกำลังโดนล้อมด้วยศัตรูที่มีจำนวนเยอะกว่า โฮซอกส่งสลิงสำหรับโรยตัวให้แทฮยองทันที และวิ่งนำหน้าไปทางบันไดเพื่อจะได้ไปช่วยยุนกิ

"เฮ้ แทฮยองนั้นเธอจะทำอะไร!"โฮซอกตะโกนถามเมื่อเห็นเด็กหนุ่มถอยหลังจากขอบตึกและพุ่งตัวด้วยความเร็วก่อนจะทะยานตัวออกไป

"ไอ้บ้าเอ้ย ทำบ้าอะไรวะ!"โฮซอกสบถเมื่อเขาวิ่งมาไม่ทันจะคว้าตัวแทฮยอง

"โฮซอกลงไปหานัมจุนที่ข้างล่าง"แทฮยองตะโกนมาจากตึกฝั่งตรงข้าม เขากระโดดข้ามตึกที่อยู่ห่างกันประมาณห้าเมตรซึ่งแน่นอนว่าคนปกติธรรมดาไม่สามารถทำได้ เขารู้ว่าโฮซอกกำลังช็อคในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ไม่มีเวลามาอธิบายอะไรทั้งนั้น ยุนกิกำลังจะเสียท่าพวกมัน ไฮยีน่าสามตัวกำลังจะรุมฉีกทึ้งกวางหนุ่ม       แทฮยองวิ่งพุ่งตัวและกระโดดถีบสีข้างคนที่อยู่ริมสุดมันกระเด็นไปชนอีกสองคนที่เหลือจนพากันล้มระเนระนาด

"คิม แทฮยองมาทำอะไรที่นี่!?"ยุนกิทำเสียงตำหนิ ใจหนึ่งก็โล่งที่มีคนมาช่วย แต่ใจหนึ่งก็ตกใจที่เจอเด็กคนนี้

"ลงไปหานัมจุน"แทฮยองไม่ตอบคำถามยุนกิ แต่ออกคำสั่งสั้นๆโดยไม่มองหน้าอีกคน มือกำหมัดตั้งการ์ดเตรียมพร้อมสู้เต็มที่

"เธอนั้นแหละลงไป เดี๋ยวก็เจ็บตะ..."

"เข้ามาสิวะ"แทฮยองไม่ฟังยุนกิ หงายฝ่ามือแล้วตวัดเรียกให้ศัตรูโจมตี พวกมันเข้าหาเด็กหนุ่มที่ท้าทายอย่างไม่รีรอ

ปัง ปัง ปัง!!! 

เสียงปืนดังมาจากข้างล่างบ่งบอกว่ามีการปะทะเกิดขึ้น แทฮยองตะโกนไล่   ยุนกิอีกครั้งสไนเปอร์ตัวขาวจึงโรยตัวลงไปจากยอดตึก กฎเหล็กของหน่วยวูล์ฟคือ  ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ภารกิจต้องมาก่อน เขาจึงเลือกที่จะทิ้งแทฮยองและไปรวมตัวกับทีม แทฮยองกระตุกยิ้มเมื่อคาวเลือดจากมุมปากกำลังแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก ร่างกายเขากำลังตื่นตัวเต็มที่ความไวเพิ่มเป็นอีกเท่าตัว เขาเสียท่าไปเมื่อกี้เพราะเผลอมองยุนกิจึงโดนหนึ่งหมัดเสยเข้าที่มุมปากเต็มๆ สองมือเคลื่อนไหวตั้งรับศัตรูเปลี่ยนแรงโจมตีของอีกฝ่ายให้กลายเป็นจุดอ่อนและโจมตีกลับอย่างรวดเร็ว 

อ้ากกกกกก

แทฮยองตะปบปัดลำแขนที่สวนหมัดใส่เขา จับมืออีกฝ่ายพลิกและหักแขนข้างนั้นของศัตรูจนมันผิดรูปผิดร่าง เขาแทรกขาเข้าไปเกี่ยวเท้าอีกคนให้ล้มลงและกระทืบเท้าตรงลำคอมันจนกระดูกคอหักดังกร่อบแล้วเจ้าของร่างก็กระอักเลือดและแน่นิ่งไปในที่สุด เหลือเหยื่อรายสุดท้ายมันควักมีดสั้นออกมากระหวัดกระเหวี่ยงพลางถอยหลังอย่างขลาดกลัว แทฮยองแสยะยิ้มสมเพชพุ่งเข้าไปใช้ฝ่ามือด้านหนึ่งดักแขนมันไว้ก่อนจะใช้มืออีกข้างผลักจนข้อมือหัก

อ้ากกกกกก

ขายาวตวัดกลับหลังฟาดเข้าปลายคางศัตรูเต็มๆจนมันหลับกลางอากาศพร้อมกับพลัดตกลงไปข้างล่าง แทฮยองถุยน้ำลายตามร่างนั้น ก่อนจะดึงสายสลิงมาเกี่ยวเอวตัวเองอย่างชำนิชำนาญแล้วโรยตัวลงมาข้างล่างที่กำลังสาดกระสุนใส่กัน

"แทฮยองมาอยู่นี่ได้ไง!!"ทุกคนกำลังมีอาการแบบเดียวกันเมื่อเจอหน้า       แทฮยอง แต่เด็กหนุ่มไม่สนใจ เพียงแค่แสยะยิ้มทักทายและหันหลังให้พวกเขา

"พวกคุณรู้จักฟอร์เมชั่น A144 หรือเปล่า?"แทฮยองถาม 

"รู้สิ เธอรู้จักด้วยงั้นเหรอ?"นัมจุนถามกลับบ้าง ส่วนใหญ่แล้วฟอร์เมชั่นA144 เป็นวิถีการรบโดยมีหนึ่งคนที่สวมเกราะหรือถือโล่บุกนำหน้าเข้าไป ใช้สองคนแถวหน้ายิงคุ้มกันให้ซ้ายขวา อีกสองคนแถวหลังคอยคุ้มกันการโจมตีจากอากาศและการลอบโจมตี ฟอร์เมชั่นนี้ใช้ในกรณีที่ต้องมีการแบ่งคนในทีมลำเลียงเสบียง ผู้ป่วย หรือในสถานการณ์ก็คงเป็นผู้ต้องหาที่จองกุกคุมตัวอยู่นั้นละ

"ผมจะเป็นไลน์ที่หนึ่ง พวกคุณเป็นไลน์ที่สองกับสี่"

"จะบ้าเหรอ มันเสี่ยงเกินไปนะ เธอไม่มีเกราะ"

"ผมไม่ตายหรอก เราต้องรีบออกไปจากที่นี่"แทฮยองว่าแล้วลุกขึ้นยืนจากที่ซ่อนตัว ไม่ฟังคำพูดใครทั้งนั้น เขาไม่มีความรู้สึกกลัวตายใดๆทั้งสิ้น แค่รีบๆอยากออกไปสนุกข้างนอกก็เท่านั้นเอง

"เดี๋ยวก่อนแทฮยอง..."ยุนกิรีบร้องห้าม

ปัง!!

ตุ้บ

!!!!

"แทฮยอง!"

ร่างผอมบางที่ลุกขึ้นยืนหัวโด่เป็นเป้านิ่งโดนกระสุนปืนอัดกระแทกเข้าเต็มๆ ร่างของเด็กหนุ่มเซล้มหงายหลังลงไปบนพื้น จีมินร้องลั่น กระโดดข้ามเศษก้อนอิฐเข้าไปพยุงตัวแทฮยองขึ้นมา ทุกคนรีบเข้ามามุงร่างในอ้อมกอดของจีมิน ยกเว้นจองกุกที่ยังต้องคุมตัวผู้ต้องหาไว้ 

"กระสุนยังไม่โดนจุดตาย ต้องรีบพาเขาออกไปจากที่นี่แล้วผ่ากระสุนออก"นายแพทย์คิม ซอกจินผู้มีโค้ดเนมว่า'จิน'พูดหลังจากตรวจสอบร่างกายแทฮยอง กระสุนสีเงินร้อนผ่าวฝังอยู่ไหล่ซ้าย เหนือกระดูกไหปลาร้าขึ้นไปนิดเดียว นัมจุนแหวกทุกคนออกให้พ้นทางช้อนร่างแทฮยองขึ้นมาอุ้มเพื่อพาออกไปจากสมรภูมิกระสุนอันเดือนดาดนี้

"ปล่อย"เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นในวงแขนนัมจุน แทฮยองดีดร่างตัวเองลงมายืนบนพื้น ควักมีดสั้นออกมาจากกางเกง สายตาเหี้ยมเกรียมไม่มีแววขี้เล่นเหมือนตอนแรก มือเรียวยกปลายมีดแหลมแทงลงบนเนื้อตัวเองเพื่อเขี่ยเอากระสุนออก

"ทำอะไรแทฮยอง แบบนั้นมันจะเป็นบาดทะยักนะ"จีมินร้องห้าม แทฮยองตวัดตาใส่จนจีมินรีบยกมือปิดปาก

"จะกลับบ้านหรือตายอยู่ที่นี่ ถ้าจะกลับก็ตามมา ข้างนอกนั่นมันก็แค่สวะ จะฆ่าทิ้งให้หมด"เด็กหนุ่มปาเศษตะกั่วที่หยิบออกมาจากเนื้อตรงไหล่ทิ้งลงพื้น ยกมีดสั้นไล่เลียเลือดออกจากใบมีดเพื่อให้มันสะอาดเกลี้ยงเกลาสำหรับเลือดอีกหลายๆหยดที่จะถูกสังเวยต่อคมมีดหลังจากนี้

"ถึงเวลาจ่ายค่าที่ซุกหัวนอนให้พวกคุณแล้ว"แทฮยองว่าจบก็กระโดดออกไปหาฝูงกระสุนทันที ทุกคนได้แต่สบถตามหลังและวิ่งออกไปอย่างช่วยไม่ได้ วางฟอร์เมชั่นตามที่แทฮยองต้องการโดยเปลี่ยนให้จีมินกับซอกจินคุมตัวผู้ต้องหาแทน เพราะจองกุกยิงปืนแม่นและมีไหวพริบที่ดีกว่า

"พวกนายทำบ้าอะไรเนี่ย ฝ่าออกมาแบบนั้นได้ยังไง พวกมันมีกันเยอะไม่เห็นเหรอ"เสียงชางกยุนแว้ดๆเข้ามาในวิทยุสื่อสารแข่งกับเสียงกระสุนปืน

"เห็นสิโว้ย แต่ไอ้เด็กแทฮยองมันกระโจนออกมาคนเดียว พวกฉันก็ต้องตามมาคุ้มกันมันสิวะ"จีมินตะโกนกลับ ลั่นไกใส่ร่างบนตึกจนมันร่วงลงมา

"อะไรนะ! แทฮยอง?"

"เออสิวะ จบงานนี้มีคุยกันยาว แต่ตอนนี้บอกทางมาก่อน ไอ้เด็กนั่นมันบ้าเลือดจนวิ่งล่อกระสุนมั่วซั่วไปหมด"โฮซอกตะโกนบ้าง

"รู้แล้วๆ อีกห้าเมตรเลี้ยวซ้ายเข้าซอกตึก วิ่งทะลุตึกไปเรื่อยๆจะออกไปโผล่ตรงชายป่าข้างคลาวด์ทาวเวอร์ น่าจะสลัดพวกมันหลุดได้ระหว่างนั้น แล้วผมจะเอารถไปรับ"แทฮยองเองที่เสียบวิทยุสื่อสารอยู่เช่นกันเปลี่ยนทิศทางตามที่ชางกยุนบอกในทันที เท้ายังวิ่งไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง ร่างแล้วร่างเล่าที่เขาวิ่งผ่านพากันล้มลงพร้อมกับกองเลือด ไม่มีใครทันได้ลั่นไกก่อนที่แทฮยองจะถึงตัวด้วยซ้ำ ร่างผอมบางวิ่งฉิว จ้วงแทงและคร่าชีวิตคนนับสิบราวกับพวกมันเป็นแค่เศษใบไม้

ทัพหลังวิ่งกรูตามแทฮยองด้วยความตึงเครียด ไหนจะต้องคอยยิงคุ้มกัน ไหนจะต้องระวังไม่ให้ยิงโดนแทฮยอง แถมยังต้องรักษาความเร็วเพื่อตามเด็กบ้าเลือดให้ทันอีก

ฟิ้ว

ตุ้บ!

"เห้ย!"จีมินแหกปาก เมื่อแทฮยองโดนปืนไรเฟิลยิงอัดในระยะแทบจะเผาขน แรงกระแทกของกระสุนทำให้แทฮยองล้มลงคุกเข่า กระสุนปืนเจาะเข้าที่ข้างน่อง เด็กหนุ่มลุกขึ้นทันทีที่ล้มลงไม่เจ็บ ไม่อิดออด ไม่โอดโอย พุ่งตัวเข้าไปลากมือยิงออกมาจากบังเกอร์ กระชากหัวมันลงก่อนจะสวนเข่ากระแทกจนหัวแตก ลำคอถูกมีดสั้นกรีดไม่ลึกมากแค่พอให้เลือดไหลซึม แน่นอนว่าไม่มีโอกาสรอดชีวิตเพราะเส้นเลือดใหญ่ฉีกขาด เพียงแต่แทฮยองต้องการที่จะให้มันตายด้วยความทรมานก็เท่านั้นเอง โทษฐานที่ยิงขาตัดกำลังเขา 

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

"อ้ากกกกกกกกกก"

ยังไม่สาแก่ใจ แทฮยองกระหน่ำมีดแทงลงแผ่นอกมันไม่ยั้ง เม็ดเลือดสาดกระเซ็นจนเปรอะเลอะใบหน้าไปหมด เจ้าของร่างได้แต่กรีดร้องอย่างโหยหวนกับความทรมานนี้ นัมจุนที่ทนดูฉากตรงหน้าไม่ได้รีบวิ่งเขาไปหอบแทฮยองออกมาจากที่แห่งนั้นแล้วเลี้ยวเข้าไปในซอกตึกที่ชางกยุนบอกทางก่อนหน้า

"ปล่อย จะฆ่ามัน ฆ่ามันให้หมด ไอ้พวกสวะ"แทฮยองโวยวายอย่างเคียดแค้น เขาเกลียด เกลียดพวกหมาหมู่และชอบลอบกัด อยากจะแทงพวกมันให้เละคามือ อยากกรีดเนื้อพวกมันจนเลือดมันไหลออกมาจนหมดตัว

"พอได้แล้ว พวกมันหนีไปหมดแล้ว กลับบ้านนะแทฮยอง เธอต้องไปเอากระสุนออก"นัมจุนกำลังอุ้มแทฮยองและพูดปลอบโยนไปด้วย ตัวแทฮยองเบาหวิวยิ่งกว่าตอนที่เขาอุ้มจองกุกเสียอีก ตัวเบามากจนเขาอุ้มแทฮยองในท่าลิงอุ้มลูกได้สบายๆ หัวหน้าหน่วยวูล์ฟลูบหลังเพื่อกล่อมให้คนที่ตนกำลังอุ้มอยู่ใจเย็นลง เขาไม่รู้หรอกว่าแทฮยองกำลังโกรธหรือโมโหอะไร แต่จากการที่กระหน่ำแทงคนไม่ยั้งแบบนั้นนัมจุนคิดว่าบางทีแทฮยองอาจจะมีปมฝังใจอะไรบางอย่างที่ทำให้เคียดแค้นมากจนต้องหาที่ระบาย ซึ่งเขาคิดว่าคนประเภทนี้จำเป็นที่จะต้องได้รับความรักและความใส่ใจมากเป็นพิเศษ เขาจึงอ่อนโยนกับแทฮยองทั้งที่อยู่ในสถานการณ์แบบนี้





ก็บอกแล้วไงว่าแทฮยองคือ นักฆ่า







อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แทฮยองโดนยิง สรุปว่าจริงๆแล้วน้องแตยองกำลังตามหาคนนะกั๊บ จริงๆเราเขียนนิยายเรื่องนี้ให้มันดาร์กนะ แต่นักฆ่าของเราดันติดลูกอม ฟิคเลยเปลี่ยนโหมดเป็นมุ้งมิ้งไปเลยทีเดียว จากนี้ก็น่าจะดาร์กยาวๆแล้ว มั้ง(?) 555555555555555555555 ฮือ ก็น้องแตยองมันหล่อดาร์กก็จริง แต่นิสัยเอ๋อๆกับยิ้มบ้องๆดูยังไงมันก็มุ้งมิ้งน่าเอ็นดู แง่ง 


ครบแล้วจ้า แทยองเลือดขึ้นหน้าแล้วคือแทงไม่ยั้ง สามสิบเปอร์เซ็นทำไมมันเหมือนจะไม่ถึงเลยหว่า 55555555555555555555555555


ขอบคุณทุกคอมเม้น


ขอบคุณที่ติดตาม


รัก <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

53 ความคิดเห็น

  1. #1300 peachmasato (@peachmasato) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 20:48
    รู้ละทำไมเรื่องนี้ชื่อว่าฮันเตอร์....โหดเกิ๊นนนน!!!!! ตอนนี้ควรกลัวยัยแทดีไหม 555!!!
    #1300
    0
  2. #1287 SsB3 (@siprang_tong88) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 08:30
    สุดยอดด
    #1287
    0
  3. #1279 1612254 (@1612254) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 12:13

    มันส์มากค่ะไรท์//พึ่งอ่าน

    #1279
    0
  4. #1255 Chinago (@campernrena) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 23:09
    แทแทโหดก็จริง แต่น้องก็โครตน่าเอ็นดู บ้าจริง ทำไมเอ็นดูนางโครตๆ ทั้งที่นางโหดไม่ลืมหูลืมตา
    #1255
    0
  5. #1232 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 16:45
    ชอบอะไรแบบนี้มากกค่ะะะ 
    #1232
    0
  6. #1222 แทแท (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 13:45
    แทหนูโหดได้ใจแม่มาก แต่ก็น่าสงสารไปด้วย
    #1222
    0
  7. #1199 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 19:57
    ถูกฝึกและปลูกฝังมาให้ฆ่าไร้ความเมตตานี่นะ ให้ตายเถอะ
    แต่เป็นใครก็ตกใจไหมหละนี่แทฮยองอ่า ใจเย็นกว่านี้หน่อย
    งานนี้คงคุยกันยาวๆเลยหละ 
    #1199
    0
  8. #1191 IDSW (@IDSW) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 13:21
    คิมแทคนโหด????
    #1191
    0
  9. #1181 Mr.Kimm (@mickey_minnie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 01:23
    ฮือออ ชอบบบบ เวลาน้องเดือดดาล พี่นัมจุนก็จะคอยปลอบงี้อ่อออ น่ารักเกินไปแหล่ว;-;
    #1181
    0
  10. #1163 KOGA-V (@KOGA-V) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 12:26
    เ ชี่ ย แทแท หนูเท่มากค่ะ สวยด้วย(?) ชอบลักษณะพิเศษที่ตาของแทแทอ่ะ จับรังสีความร้อน อื้อหือ บันทึกภาพก็ได้ แผนที่ก็มี!!! ไหนจะความสามารถอื่นๆอีก นี่มัน ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาซะแล้ววว!!! แต่ต้องเติมพลังงารด้วยการกินลูกอม -.- นี่มันยิ่งกว่าเด็กอนุบาลอีก เออ แล้วก็อยากรู้ภูมิหลังของแทแทเหมือนกันแหละ เจออะไรมาบ้างนะเด็กคนนี้ ..
    #1163
    0
  11. #1124 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 19:02
    เห็นขนาดนี้แล้วอย่าคิดว่าน้องอ่อนแออีกเลยคะ555
    #1124
    0
  12. #1121 Malinee72 (@Malinee72) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 09:41
    ชอบมากๆๆๆ
    #1121
    0
  13. #1097 sungmin-pink boy (@sunghyunmin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 15:28
    ชอบบบบบบ ยัยแทแบบนี้มากกกกก
    #1097
    0
  14. #1058 0012VVV (@Ratha20022000) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 14:41
    ชอบการบรรยายมากค่ะ เห็นภาพเลย //////
    #1058
    0
  15. #904 grinningcat (@grinningcat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 18:28
    อือฮืออออ  แต่งได้มันมากกก
    ปกติไม่ค่อยอ่านเรื่องบู้ๆนะ แต่อันนี้ดีจริงๆอะ ชอบบ 
    แทแทบ้าดีเดือดมากลูก ใจเย็นๆๆๆ พวกพี่เขาวุ่นวายไปหมด 5555
    สงสัยว่าแทแทตามหาพี่ชายอยู่หรือเปล่า เห็นนึกถึงแล้วก็ยิ้ม ดูน่าจะรักมาก
    #904
    0
  16. #893 dawalo52 (@dawruang-52) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 00:50
    นึกว่าดูหนังบู๊อยู่ อะไรจะมีความมันส์ขนาดนี้ พออ่านลงรายละเอียดแล้วมันสนุกจริงๆเลยค่ะ
    #893
    0
  17. #866 ningx5 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 20:57
    ฮือ มันส์มากๆเลยตอนนี้ สนุกมากๆๆค่ะ
    #866
    0
  18. #806 enjmvsg (@dodimi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 01:41
    สนุกจนไม่ได้นอน 55555 พรุ่งนี้ทำงานนะเห้ย
    #806
    0
  19. #769 newnew_ (@Eve_donoven) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 20:02
    เลือดสาดเต็มจอเลยท่าน
    #769
    0
  20. #587 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 13:54
    แทแทโครตอึดอ่ะ ชอบๆๆๆๆ มันส์มาก
    #587
    0
  21. #491 วจ.ชป. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 12:41
    เเทเเทเป็นใครเนี่ยทำไมหนูโหดเเบบนี้ 5555 เเล้วกำลังตามหาใครอยู่เนี่ย
    #491
    0
  22. #465 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 14:53
    สรุปดาร์คใช่ไหม สับสนนานมากกับลูกอมและยิ้มเอ๋อ5555
    #465
    0
  23. #438 bunyaporn08 (@bunyaporn13) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 11:33
    ไรท์แต่งเก่งและดีมาก นี่นึกภาพออกเลยนะ มันไม่ใช่ฟิคแบบมุ้งมิ้ง555 แต่มันโหดมากๆ
    #438
    0
  24. #394 BTSisDOPE (@BTSisDOPE) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 17:57
    ไรต์แต่งเก่งมากอ่ะ ยอมใจ?? บรรยายได้แบบเห็นภาพและสุดยอดมาก จริงๆฟิคแบบนี้แต่งยากมากนะการบรรยายฉากบู๊นี่ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ คาราวะเลยฮือออ คือดีงามเอาไปเลย10ดาว แงงงชอบโหดเลือดสาดมาก แทนี่ไร้ความรู้สึกได้อี๊กกก นี่คนหรือหุ่นยนต์ค่ะลูกกก แต่ฮาอ่ะตรงพวกพี่ๆถาม '-ว่าน้องมันเอ๋อป่าววะ' 555555 น่าสงสารเอะอะก็หาว่าเอ๋อ แทแค่ไม่เข้าใจเอ๊งงง โถวๆ ชีวิต
    #394
    0
  25. #324 P_pang1997 (@P_pang1997) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 10:07
    ฮอลลลลล
    คนอ่านแทบบ้า55555555
    ระทึกสมกับเป็นฟิคแอคชั่นจริงๆ555555
    #324
    0