[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,453 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,576 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    245

    Overall
    52,453

ตอนที่ 29 : HUNTER Special : HAPPY NEW YEAR

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1655
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    25 ต.ค. 61

*เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นระหว่างบทสรุปท้ายบทกับตอนพิเศษในเล่มสำหรับใครที่สั่งเล่มจะได้ไม่งง ส่วนใครที่ไม่ได้ซื้อก็อ่านได้นะคะ ไม่มีอะไรให้งงเนอะ*


HAPPY NEW YEAR ^^

กริ้ง!~~~~


เสียงโทรศัพท์สำนักงานเครื่องเก่าแผดเสียงร้องลั่นบนโต๊ะทำงาน ชายหนุ่มร่างสูงหากแต่กำยำด้วยมัดกล้ามยกหูขึ้นรับด้วยความหงุดหงิดใจ สามวันสามคืนแล้วที่เขาต้องจุ่มปุกอยู่กับงานเสงเครงในมือและต้องคอยรับโทรศัพท์ร้องเรียนเรื่องงี่เง่ามากมายที่เกิดขึ้นในสำนักงาน


"สวัสดีครับ"


'ฮัลโหลจองกุก แทฮยองอยู่กับนายหรือเปล่า'


"หือ? ไม่หนิ แทฮยองอยู่บ้าน พี่โฮซอกมีอะไรหรือเปล่า"


'ที่บ้านก็ไม่มี แทฮยองบอกว่าจะเอาข้าวกล่องไปให้นายตั้งแต่เมื่อเช้า ป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย'


"ว่าไงนะ! พี่แน่ใจเหรอ"


'อือ ฉันเป็นคนส่งแทฮยองขึ้นรถเอง'


"บ้าเอ้ย ทำไมถึงปล่อยให้มาคนเดียว แล้วทำไมพี่ถึงเพิ่งบอกผม"


'ฉันขอโทษ'


"ให้ตายสิ"


ตึง!


จองกุกกระแทกหูโทรศัพท์ลงที่เดิมด้วยความว้าวุ่นใจสุดๆ ตอนนี้ทั้งมือและเท้าเขาชาวาบและใจสั่นแบบแปลกๆ ชายหนุ่มรีบกอบโกยข้าวของใส่กระเป๋าแบบลวกๆก่อนจะวิ่งตรงที่ห้องทำงานเล็กๆของหัวหน้า


ปึงๆๆ


"เข้ามา"


"เอ่อ ขออนุญาติกลับบ้านครับหัวหน้า"


"ทำไม มีปัญหาอะไรงั้นรึ"


"ครับ แฟนผมหายตัวไปครับ"


"ว่าไงนะ! แทฮยองหาย?"คนเป็นหัวหน้าถึงกับผุดลุกจากเก้าอี้ มีสีหน้าไม่ต่างจากจองกุกซักเท่าใดนัก เพราะคนที่หายตัวไปก็เป็นคนในครอบครัวของเขาเหมือนกัน


"ได้ อนุญาติให้กลับ เลิกประชุมแล้วฉันจะตามไป"


"ครับ"จองกุกพูดขอบคุณโดยที่ไม่มีเวลาแม้แต่จะรู้สึกซาบซึ้งกับความใจดีของหัวหน้า ก็ในเมื่ออยู่บ้านเดียวกัน เอาไว้แสดงความซาบซึ้งทีหลังคงไม่เสียหายอะไร สิ่งที่สำคัญกว่าตอนนี้คือแทฮยอง ไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง ถ้าหายไปตั้งแต่เช้าจนป่านนี้สี่ทุ่มกว่าๆหวังว่าคงจะไม่เกิดอะไรร้ายๆขึ้นกับแทฮยองหรอกใช่ไหม


ครืด~ ครืด~


ขณะกำลังวิ่งออกจากที่ทำงาน มือถือพกพาของจองกุกก็สั่นครืนจนเจ้าตัวต้องหยุดวิ่งและกดรับ


"ครับแด้ด"


'ยังอยู่ที่ทำงานใช่ไหม'


"ครับ กำลังจะออก"


'ดี แทฮยองบอกว่าจะไปหาเราแต่ไปไม่ถึง แสดงว่าเด็กคนนั้นต้องหายตัวไประหว่างทาง เวลาประมาณ 10-11โมง เพราะฉะนั้นไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดตั้งแต่ถนนหมายเลข 13 กับ 16 ให้หมด"


"ได้ครับ"


จองกุกตอบรับ รีบบึ่งไปที่ลานจอดรถก่อนขึ้นคร่อมคาวาซากิคู่ใจและบิดออกไปอย่างไม่คิดชีวิต ชายหนุ่มจิตใจร้อนรน มันปวดร้าวและเจ็บหนึบจนเหมือนจะระเบิดออกมาอยู่รอมร่อ มันผิดที่เขามัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลามาใส่ใจคนรัก แทฮยองถึงได้ดิ้นรนมาหาเขาด้วยตัวเองแล้วก็หายตัวไปแบบนี้...ยิ่งตอนนี้เขาได้ข่าวว่าคนของวอเรดซ์กำลังอาละวาด พวกมันออกเก็บกวาดคนที่เคยทำงานกับองค์กรทุกคนที่ยังเหลือรอดซึ่งแปรพักต์กลับตัวกลับใจมอบตัวแล้วให้การกับตำรวจ จองกุกก็ยิ่งรู้สึกกลัวมากขึ้นเป็นสองเท่า ได้แต่ภาวนาให้แทฮยองแค่หลงทางหรือเลวร้ายที่สุดก็ขอให้เป็นแค่โจรกระจอกที่จับตัวแทฮยองไป ขออย่าให้เป็นวอเรดซ์เลย


"สวัสดีครับ ผมมาจากสถานีตำรวจ X ขออนุญาติตรวจสอบกล้องวงจรปิดเพื่อหาเบาะแสคนร้ายครับ..."ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีขาวกับเนคไทลายริ้วว่าพลางโชว์บัตรประจำตัวพนักงานต่อเจ้าของสถานที่ เขาทำอย่างนี้ซ้ำๆ ร้านแล้วร้านเล่าที่ตั้งอยู่ติดกับถนนใหญ่ซึ่งเป็นเส้นทางระหว่างบ้านถึงที่ทำงานของตัวเอง แต่ไม่ว่าจะที่ไหนก็ไม่มีวี่แววของแทฮยองแม้แต่เงา ยิ่งอีกคนหายไปอย่างลึกลับไร้ร่องรอยแบบนี้จองกุกก็ยิ่งกลัวหนักเข้าไปเป็นสองเท่า เขากังวลและเคร่งเครียดเสียจนไม่สามารถควบคุมสติให้มั่นคงหรือแม้แต่รักษามารยาทของตัวเองทั้งๆที่ใส่เครื่องแบบของผู้พิทักษ์สันติราษฎ์ได้เลย


ปี้บ!! ปี้บ!!


ขณะที่กำลังจอดรถติดไฟแดง เสียงแตรรถจากเบนซ์สีขาวคันงามก็ดังขึ้น จองกุกหันไปมองก็พบว่าเป็นรถของหัวหน้า ชายหนุ่มจึงถอยมอเตอร์ไซต์คันใหญ่กลับมาเพื่อคุยกับผู้บังคับบัญชาของตัวเอง


"หัวหน้า ประชุมเสร็จแล้วเหรอครับ"


"แค่ประชุมรายสัปดาห์ เดี๋ยวค่อยไปอ่านรายงานย้อนหลัง แทฮยองละ"


"ยังไม่เจอเลยครับ ดูกล้องวงจรปิดของถนนเส้นนี้หมดแล้วแต่ก็ไม่มีวี่แววเลย"


"หารอบนอกหรือยัง ถนนเส้นเบี่ยง หรือในซอยอะไรพวกนี้"


"ยังครับ"


"อือ ไปหาซะ เดี๋ยวกูจะกลับบ้านแล้วไปถามคนแถวนั้นดูว่าเจอแทฮยองบ้างไหม"เมื่อนอกเวลางานแล้ว คนที่เคยเป็นหัวหน้าและพูดจาสุภาพก็มีท่าทีเปลี่ยนอย่างชัดเจน 


"อือ"


"มึงอย่าคิดมาก แทฮยองอาจจะแค่หลงทาง เดี๋ยวก็เจอ"


"เออ กูขอให้เป็นแบบนั้น"


"มึงต้องคิดในแง่ดีเอาไว้ ไฟเขียวแล้ว กูไปละ"


"เห้ยเดี๋ยวจีมิน ฝากเอากระเป๋าไปเก็บที่บ้านหน่อย"


"ไอ้บ้านี่ ไฟแดงตั้งนานมึงก็ไม่พูด จะมาฝากอะไรตอนไฟเขียว เอ้า ถอดมาสิ เร็วๆ"จีมินบ่นแว้ดๆใส่จองกุกทันทีเมื่อกำลังจะปิดกระจกรถแล้วโดนอีกคนเรียกเอาไว้ สถานการณ์เริ่มจะอิรุงตุงนังเมื่อจองกุกลนลานถอดกระเป๋าเป้ออกจากหลังขณะที่ไฟจราจรเป็นสีเขียวและรถคันข้างหลังก็กำลังบีบแตรไล่ให้ทั้งคู่ออกรถกันเสียที


"เห้ย!! เป็นตำรวจประสาอะไร กีดขวางการจราจรไม่เห็นเรอะว่ามันไฟเขียวแล้ว!!"


"ขอโทษคร้าบ"จีมินโผล่หัวออกมานอกรถ พลางตะโกนขอโทษขอโพยเจ้าของรถคันข้างหลังที่เปิดกระจกออกมาตะโกนด่าพวกเขา เมื่อกระเป๋าเป้ของจองกุกถูกโยนส่งๆทิ้งไว้ในรถเรียบร้อยจีมินก็เหยียบคันเร่งจนแทบมิดเท้าพาเบนซ์สีขาวของตัวเองพุ่งออกไปจากตรงนั้นในทันที เหลือเพียงจองกุกที่ตีไฟเลี้ยวเข้าข้างทางเพื่อตามหาแทฮยองจากกล้องวงจรปิดต่อไป


23.05


ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วกับการตามหาตัวแทฮยองที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย จองกุกยืนเคว้งคว้างอยู่หน้าร้านขายเบเกอรี่เจ้าประจำแถวบ้านที่แทฮยองชอบมาซื้อ ถามไถ่จากเจ้าของร้านก็ได้ความว่าแทฮยองแวะมาที่นี่พร้อมกับโฮซอกก่อนจะขึ้นรถเมลล์ป้ายฝั่งตรงข้ามไปคนเดียวโดยที่โฮซอกไม่ได้ไปด้วยตามที่เขาได้มาตั้งแต่ทีแรก ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบหน้า ถอนหายใจและเสยผมหน้าม้าขึ้นด้วยความหมดอาลัยตายอยาก เขากำลังรู้สึกผิดและเริ่มโทษตัวเองอีกครั้งเมื่อนึกถึงรอยยิ้มสวยๆกับนิ้วก้อยเรียวของอีกคนที่เคยเกี่ยวสัญญากัน


ทำไมเขาถึงเป็นคนแบบนี้


ทำไมถึงเอาแต่ผิดสัญญากับแทฮยอง


ทำไมนะ ทำไมกัน 


ครืด~ ครืด~


"ครับแด้ด..."จองกุกกดรับสายนัมจุนด้วยน้ำเสียงอ่อนโรยและเซื่องซึม


'เจอข้าวกล่องแทฮยองทำหล่นไว้ที่ตรอก c ตรงถนน 14'


"เจอแล้วเหรอครับ"จองกุกผุดลุกทันทีเมือได้ยินข่าวเกี่ยวกับเบาะแสแทฮยอง


'เจอแต่ข้าวกล่อง รีบมาเถอะ ได้กลิ่นตุๆ'


"ดีหรือไม่ดีฮะ"


'ไม่ค่อยดีเท่าไหร่'


"ครับ ผมจะรีบไป"ชายหนุ่มวางสาย สตาร์ทรถแล้วรีบบึ่งไปสถานที่ดังกล่าวในทันที เขาฝ่าไฟแดงตรงสี่แยกทั้งๆที่สวมชุดตำรวจ แต่เวลาแบบนี้การต้องเสียค่าปรับหรือติดทัณฑ์บนก็ไม่สำคัญอะไรกับเขาทั้งนั้น ใครมันจะสนกัน ถ้าได้เจอแทฮยองเรื่องอะไรๆมันก็ไร้ความหมายกับเขาทั้งนั้นแหละ


ซอย c ถนน 14


คาวาซากิสีดำท่อดังระงมเคลื่อนตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เกินกฏหมายกำหนด ก่อนมันจะหยุดลงข้างๆกลุ่มผู้ชายตัวสูงกลุ่มหนึ่ง นัมจุน ซอกจิน โฮซอกและจีมินยืนรอจองกุกอยู่แล้วด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก


"เจออะไรบ้างครับ"จองกุกถาม และโฮซอกก็ขยับไปทางซ้ายสองก้าว เผยให้เห็นซากเข้ากล่องสีชมพูน่ารักซึ่งอาหารข้างในร่วงกระจายเละเทะไปทั่วพื้น จองกุกใจหล่นวูบ ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ


"กูไปดูกล้องวงจรปิดรอบๆนี้แล้ว มันเอาแทฮยองไปขึ้นรถตู้ที่ท้ายซอยแล้วก็หายไปเลย"


"หายไปเลยเหรอครับ"


"อือ อ้ะ เอารูปไปดู"ว่าจบก็ยื่นโทรศัพท์เครื่องหรูให้จองกุก คนรับมาถึงกับขาทรุดเมื่อได้เห็นภาพนิ่งที่จีมินถ่ายมาจากกล้องวงจรปิดอีกที มันเป็นภาพที่ผู้ชายตัวผอมเล็กผมสีบลอนด์ถูกขนาบข้างด้วยผู้ชายตัวสูงหนึ่งคนและตัวเตี้ยอีกหนึ่งคน ถ้าเป็นแค่โจรกระจอกธรรมดาจองกุกจะไม่รู้สึกกลัวเลยซักนิด แต่ชุดคลุมแถบน้ำเงินกับอาร์มสีเงินตรงกลางหลังมันบ่งบอกชัดเจนว่าคือคนของวอเรดซ์ที่จับตัวแทฮยองไป


"พวกมัน...วะ...วอเรดซ์..."ละล่ำละลั่กพูด ยื่นมือถือกลับไปให้จีมินด้วยมืออันสั่นเทา ทุกคนในที่นี้ต่างรู้ซึ้งดีว่าวอเรดซ์นั้นน่ากลัวแค่ไหน ยิ่งพวกเขาเป็นหัวเป็นต่อเข้าพังทลายวอเรดซ์จนพินาศด้วยแล้ว แรงรักแรงแค้นขององค์กรที่มีต่อพวกเขาคงจะมากเป็นพันเท่า


"ใช่ พวกมันกำลังกลับมา ข่าววงในบอกว่าพวกมันกำลังตามล่าทุกคนที่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์กร แม้แต่คนส่งอาหารในโรงแรมที่มันเคยไปพักก็โดนฆ่า"


"มันกำลังกวาดล้าง"


"ต้องรีบแล้ว ครั้งสุดท้ายที่เห็นรถตู้คือเขต g"


"เขต g เหรอ? มันพาแทฮยองออกนอกเมือง"


"ใช่ ไปกันเถอะ ก่อนจะสายกว่านี้"นัมจุนว่าด้วยน้ำเสียงปลุกปั่น นั่นทำให้จองกุกรีบรุดไปขึ้นและสตาร์ทออกตัวก่อนใคร คนที่เหลือจึงรับกลับไปขึ้นรถของจีมินเพื่อตามจองกุกให้ทัน


ปรื้น~


เสียงท่อรถสี่จังหวะดังระงมไปทั่วถนนเส้นนอกเมือง แน่นอนว่าถนนสายนี้ไม่ค่อยมีใครใช้ มันจึงมืดและเงียบสงัด ยิ่งเห็นบรรยากาศจองกุกก็ยิ่งใจเสีย ไม่รู้ว่าป่านนี้แทฮยองจะเป็นยังไงบ้าง จะรู้สึกกลัวแค่ไหนหรือกำลังโดนทำร้ายร่างกายด้วยวิธีใด ไม่มีทางที่เขาจะคิดดีได้เลยเมื่อรู้ว่าแทฮยองอยู่กับวอเรดซ์ อย่างดีที่สุดที่เขาคิดคือพวกมันอาจจะกำลังทรมานแทฮยอง แต่แง่ร้ายที่สุดคือมันอาจจะฆ่าแทฮยองไปแล้ว


"โว้ยยยยยยยยยย!!!!"ชายหนุ่มร้องตะโกนด้วยความคับแค้น บิดมอเตอร์ไซต์คันใหญ่จนความเร็วมันเพิ่มไปอีกเป็นเท่าตัว เข็มตรงหน้าปัดวิ่งไปทางขวาจนเกือบสุดตามความร้อนรนใจของคนที่ขับมัน


"เอ๊ะ นั่นมัน!"


เอี้ยด~ 


จองกุกหยุดรถในทันทีเมื่อพบเจอกับรถตู้สีขาวเก่าเขรอะและดูท่าทางน่าสงสัย ขายาวก้าวฉับไปหารถสีขาวคันเก่าและไม่มีป้ายทะเบียนที่ถูดจอดทิ้งไว้กลางป่าข้างทาง มือเรียวกระชับปืนในมือพลางย่องเข้าใกล้รถคันดังกล่าว ในใจเขาหวังว่าให้มันเป็นแค่รถของใครซักคนที่เสียและจอดทิ้งไว้ แต่อีกใจก็หวังที่จะเจอแทฮยอง...และเขาก็ใจแป้วลงทันทีเมื่อเปิดประตูแล้วพบว่ามันว่างเปล่า


"เจออะไรไหม?"ซอกจินร้องถามเมื่อลงมาจากรถที่พวกเขาเพิ่งจะขับตามจองกุกมาทัน


"ไม่เจอฮะ คงเป็นรถใครซักคนที่เสียแล้วจอดทิ้งไว้"จองกุกพูดตอบด้วยใบหน้าอมทุกข์


"เดี๋ยวนะ ตรงนี้มีร่องรอยการต่อสู้ด้วย"


"อะไรนะ!"จู่ๆจีมินก็ร้องตะโกนขึ้นมา ทุกคนรีบกรูกันไปมุงดูที่จีมินชี้ในทันที มีเศษหินทรายกระจายแตกตัวผิดรูปผิดร่างแถมพงหญ้าข้างๆยังล้มระเนระนาดไม่เข้ารูปเข้ารอยอีกด้วย


"เลือด!"โฮซอกว่าบ้างเมื่อลองสำรวจดูรอบๆและพบกับของเหลวสีแดงเข้มหนืดๆสองสามหยดติดกับเศษหญ้า จองกุกแหวกทางทุกคนแล้วนั่งคุกเข่า เขาเอานิ้วแตะเลือดและขยี้ดูตามที่เคยเรียนมา


"เลือดยังไม่แข็งตัวดี"


"ดูสิ ตรงนี้มีรอยเท้าด้วย"ซอกจินชี้ไปในพงหญ้า จองกุกไม่รอช้าที่จะกระโดดเข้าในนั้น เขาเห็นรอยเท้าที่ดูยุ่งเหยิงและเศษไม้ใบหญ้าแตกหักไปตามทาง ชายหนุ่มจึงใช้มือถือตัวเองเป็นไฟฉายแล้วแกะรอยตามไปอย่างไม่รีรอ...ไม่ว่าจุดหมายปลายทางเขาจะเจอแทฮยองหรือไม่ แต่เหตุที่เกิดอยู่ตรงนี้คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ การเข้าไปช่วยเหลือมันคงเป็นหนทางที่ดีที่สุดสำหรับหน้าที่และชุดที่เขากำลังสวมใส่


ตึก แกรบ


กิ่งไม้แห้งกรอบแตกอยู่ตรงใต้รองเท้าคอมแบทสีดำมันวับ จองกุกตามแกะรอยเท้าของใครบางคนจนมาถึงโกดังเก่าร้างแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มหันไปมองข้างหลังและพบว่าไม่มีใครอยู่ เขาคงจะเดินมาเร็วเกินไปคนที่เหลือจึงตามไม่ทัน คิดได้แบบนั้นเขาก็ตัดสินใจที่จะเข้าไปในโกดังคนเดียวด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถรอไหว ขายาวค่อยๆก้าว กำปืนในมือแน่นพลางสอดสายตาไปรอบๆอย่างระแวดระวัง


ครืด...


ประตูเหล็กสนิมเขรอะถูกเปิดออก มันฝืดเคืองเสียจนยากลำบากต่อการเปิด แต่มีหรือคนแรงเยอะและเต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างจองกุกจะหวั่นเกรง ชายหนุ่มหมอบต่ำทันทีเมื่อเข้ามาข้างในได้...บรรยากาศดูวังเวงเพราะมันมืดสนิท ไม้เลื้อยไม้เถาต่างแผ่ตัวไปทั่วเครื่องจักรที่ไม่ได้ใช้งาน สถานที่ที่ไม่ต่างอะไรกับบ้านผีสิงทำให้จองกุกรู้สึกขนลุกแบบแปลกๆ แต่ด้วยความเป็นชาติชายผู้มาดแมนเขาจึงตัดสินใจเดินสำรวจโกดังแห่งนี้โดยไม่หวั่นเกรง


"จะ...จองกุก..."


!


"แทฮยอง!!"จองกุกร้องลั่นเมื่อเดินผ่านตรอกเล็กๆของโกดังทะลุออกมาที่ห้องห้องหนึ่งที่ดูคล้ายโถงกว้าง ร่างเล็กๆของแทฮยองถูกผูกติดกับกำแพงและอยู่สูงขึ้นไปเหนือหัว ใบหน้าอิดโรยของอีกคนทำให้จองกุกรีบวิ่งเข้าไปหาโดยไม่มีการตรึกตรองใดๆทั้งสิ้น


...และนั่นทำให้จองกุกติดกับ....


พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ


จู่ๆโกดังเก่ารกร้างก็มีแสงส่องสว่างไปทั่ว จองกุกแตกตื่นในทันทีเมื่อมันเป็นเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในวอเรดซ์ แต่เขาก็ต้องเอียงคอเมื่อมองไปที่แทฮยองและพบกับโบว์สีแดงอันใหญ่ที่ผูดติดอยู่ตรงหน้าอกคนผมบลอนด์ เขาทำหน้าเหวอหันมองไปรอบๆก่อนจะสะดุ้งเฮือกกับเสียงตะโกนประสานเสียงของคนหลายคน


"HAPPY NEW YEAR จองกุกอ่า!!!"


ปัง ปัง ปัง 


"อะไรกันเนี่ย!"จองกุกเหวเสียงดัง ยกสองมือปิดหูหลีกหนีเสียงพลุกระดาษที่ถูกจุดจนเศษพลุฟุ้งกระจายไปทั่ว 


"ฮ่าๆๆ เซอร์ไพร์"


"แด้ด!"


"ตกใจละสิ"


"โห ต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ"ชายหนุ่มพูดเสียงงอแงทันทีเมื่อรู้ตัวว่าถูกหลอก


"ก็เห็นแกทำแต่งานอะ พวกฉันก็เลยจะช่วยคลายเครียด"โฮซอกว่าด้วยสีหน้าขำๆ


"แบบนี้มันทำให้ผมเครียดกว่าเดิมนะครับฮยอง"


"ฮ่าๆๆๆ เอาน่า ไหนๆก็ปีใหม่แล้ว แฮปปี้ๆน่า"


"ใครเป็นคนคิดเนี่ย"


"ลองทายดูสิ"


"พี่ซอกจิน?"


"ม่ายช่ายยย นู้นนน ไอ้คนที่ผูกโบว์นู้นแน่ะ"


"แทฮยองเหรอ?"จองกุกเลิกคิ้ว หันไปมองทางแทฮยองที่มีชานยอลกับแบคฮยอนในชุดเสื้อคลุมวอเรดซ์กำลังช่วยกันแก้มัดให้ เจ้าตัวส่งยิ้มสี่เหลี่ยมมาทางเขาด้วยใบหน้าหมาๆนั่นทำให้จองกุกถึงกับต้องปั้นหน้าบูดบึ้งใส่ อีกคนจึงเบะปากในทันทีเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะโดนโกรธ


"จองกุก"


"สนุกนักนะ"เขาว่าพลางชี้หน้าคาดโทษเจ้าตัวดี


"งือ ก็แทฮยองคิดถึงจองกุก"


"ไม่ต้องมาพูดอ้อนเลย"ชายหนุ่มพูดแค่นั้นก่อนจะแกล้งหันหลังจะเดินหนีเพื่อแก้เผ็ด แทฮยองเห็นแบบนั้นจึงรีบวิ่งเพื่อมาให้ทันถึงตัวจองกุก แต่โบว์เจ้ากรรมดันมีชายเชือกยาวเฟือยคนผมบลอนด์จึงเผลอไปเหยียบมันและล้มลงกระแทกพื้น


โครม!


"เห้ย แทฮยอง"จองกุกหันขวับในทันทีเมื่อได้ยินเสียงโครมคราม เขาตกใจเล็กน้อยที่เห็นร่างผอมๆนอนคว่ำหน้าคลุกดิน ก่อนจะหลุดขำพรืดเมื่อเดินเข้าไปใกล้แล้วพบว่าอีกคนหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษฝุ่น และปากแตกจนมีเลือดไหลย้อยที่มุมด้านซ้าย


"ไงละ แกล้งคนอื่นดีนัก"


"งือ จองกุกใจร้าย"


"หึหึ เอ้าลุกขึ้น"หัวเราะร่วนอย่างชอบอกชอบใจกับใบหน้าบูดบึ้งของคนรักก่อนจะดึงตัวอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นยืน


"นี่อะไรเนี่ย เอาเชือกมาผูกตัวเองทำไม"


"ของขวัญ"


"หืม?"


"ของขวัญแทฮยองให้จองกุก"


"ห้ะๆ งั้นเหรอ"


"อือ"


"รักจองกุกมากงั้นสิ"


"อือๆ แทฮยองรักจองกุกม๊ากมาก"


"ห้ะๆจองกุกก็รักแทฮยอง รักมากด้วย อย่าทำแบบนี้อีกนะ"


"..."


"จองกุกกลัวมากเลยรู้ไหม"


"แทฮยองขอโทษ"พูดบอกเสียงอ่อยพลางช้อนตาขึ้นมองคนตัวสูงกว่าด้วยใบหน้าสำนึกผิด จองกุกจึงยกมือขึ้นประคองแก้มนุ่มนิ่มอย่างรักใคร่ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้อีกคนและแตะลิ้นชื้นเช็ดกวาดคราบเลือดออกจากปลายคางและริมฝีปากให้ แทฮยองหลับตารับสัมผัสของคนรักยกสองมือเรียวขึ้นประคองแก้มสากก่อนจะตรงเข้างับปากอีกฝ่ายด้วยความใสซื่อ จองกุกชะงักนิดๆ แต่ก็ปล่อยให้แทฮยองดูดดึงริมฝีปากของตัวเองอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งกำลังจะผละออกนั้นแหละ เขาถึงได้กดต้นคออีกฝ่ายให้กลับมาประทับจูบ


จูบที่เต็มไปด้วยความหอมหวาน


จูบที่เต็มไปด้วยความคิดถึงและโหยหา


จูบที่เต็มไปด้วยความรักและคิดถึง


จูบที่ไม่ได้เป็นของจองกุกแค่คนเดียว แต่มันเป็นจูบของคนที่รักกันทั้งสองคนเพราะแทฮยองเองก็จูบตอบจองกุกด้วยการใช้ปลายลิ้นเรียวเขี่ยหยอกล้อกับจองกุกอย่างซุกซน มือเรียวโอบรอคอคนรักเหมือนคนต้องการความอบอุ่น ความอ่อนโยนจากจองกุกที่เขามักจะโหยหาและได้รับมาเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ...ทำไมนะเหรอ?


เพราะแทฮยองรักจองกุกมากยังไงละ


<3


จุ้บ


T A L K


ว้ายยยยย สวัสดีปีใหม่ค่ะทุกโคน >.< ไม่ได้มาสายอะไรหรอกใช่ไหม คือจะอัพตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่โดนพี่ไฮเนเก้นเรียกตัวออกไปตั้งแต่หัวค่ำเลยไม่ได้อัพ งือออออออออออออ เขินมั๊ยอะ พยายามเขียนให้เขินแต่มันออกไปทางลุ้นระทึกซะมากกว่า อารรมณ์เหมือนทำบัวลอยไข่หวานแล้วยังมีกลิ่นคาวไข่ขาวติดอยู่ 55555555555555 สวัสดีปีใหม่อีกรอบนะคะ คิดถึงเรื่องนี้มากๆ จบแล้วก็ยิ่งคิดถึงเลยมาอัพตอนพิเศษสำหรับคนที่คิดถึงเรื่องนี้เหมือนกัน(จะมีเหรอ? 5555) เรายังไม่กดปิดเรื่องเพราะอาจจะเขียนตอนพิเศษแบบนี้อยู่เรื่อยๆ ทิ้งมันไว้แบบนี้แหละเนอะ เพื่อว่างๆจะแวะมาทักทาย ตอนนี้ขอตัวไปนอนก่อนละ คร่อก ZZZZ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #1284 1612254 (@1612254) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 12:44

    จบแล้วหรอเนี้ย ฮืออยสกอ่านอีกอ่ะ

    #1284
    0
  2. #1251 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 20:05
    โหยยยยย โดนต้มไปด้วยอีกคนง้าาาา รักความขี้อ้อนของยัยอ้วนมั้กเลย
    #1251
    0
  3. #1142 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 15:08
    ตอนแรกก็คิดว่าวางแผนแกล้งกุกแต่พิหลังๆทุกคนเนียนไงเลยลังเล และถูกเป๊ะ วางแผนกันจริงๆด้วย จริงๆเลยยย แต่ได้เห็นความน่ารักของกุกวีแล้วหยวนให้
    #1142
    0
  4. #1079 lvbaek (@natha2001) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 21:18
    โอ้ยยยยน่ารักมากกกกก น่ารักสุดๆแต่กลอนมากอะ จริงจังกันเกินไปมั้ย 555
    #1079
    0
  5. #1075 Honey_VK (@bb_buay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 10:16
    Happy New Year  ค่ะ
     
    ชอบมากเลย

    ฮรืออออออออ อ่านไปอมยิ้มไป

    ติมตามนะคะ สู้ๆ
    #1075
    0
  6. #1074 109bose (@109bose) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 23:08
    แฮปปี้นิวเยียร์ค่าา อย่าปิดเรื่องนะะะ! วันไหนเราคิดถึงจะได้กลับมาอ่านอีกรอบได้ -3- แต่ตอนนี้ยังจำได้ทุกตัวอักษรอยู่ เลยต้องดองไว้นานๆก่อน ฮิฮิ คิดถึงเสม๊ออออ
    #1074
    0
  7. #1073 atym (@kchr-pm) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 22:23
    หมั่นไส้คู่นี้ จะน่ารักไปไหนฮะะะะะ 

    happy new year นะคะ
    #1073
    0
  8. #1072 spinsong (@songsonglove2) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 18:09
    งื้อออออ เล่นใหญ่กว่านี้ไม่มีอีกแล้ว555555 เซอไพร์ปีใหม่นี้กุกคงจำไปอีกนานนนนนนนน // เดี้ยวนะตอนจูบกันนี้พี่ๆคนอื่นๆยังอยู่ด้วยไหม5555
    #1072
    0
  9. #1071 Bright diamond (@pungpond0445) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 17:20
    มีความแอบสงสัยเล็กๆพี่ๆนี่พากันหายไปตั้งแต่ตอนไหนนะ ในตอนที่แทแทกับกุ๊กกี้สวีทกันอยู่เรอะ โฮะๆๆๆๆ แอบออกกันไปเงียบๆใช่ม้าาา อยากให้น้องๆเขาสวีทกันล่ะสิ หุหุ คาดหวังอะไรกันรึเปล่าน๊าาา~~
    #1071
    0
  10. #1070 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 15:43
    นี่เเหละนะ ความที่ฟิคมีฉากคาดไม่ถึงตลอด เลยกลายเป็นเครียดเลย ฮืออเเทฮยองอ่ะมาเเกล้งกันเเบบนี้ได้ไง ใจหายใจคว่ำหมด นี่ก็เล่นใหญ่มาก สมกับเป็นหน่วยวูลฟ์555555
    #1070
    0
  11. #1069 Whz52 (@rrieann) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 15:08
    เล่นใหญ่555555 อ่านตอนเเรกเเบบใจไม่ดีมากอ่ะ พอตอนท้ายอ้าวตายละโดนหลอก อารมณ์คือตามไม่ทันกับตอนท้าย5555555 Happy new year นะไรท์ ปีนี้เราจะผ่านมันไปด้วยกันอีกครั้งกับบังทัน อาร์มี่ทุกคนจะยืนเคียงข้างบังทันกันไปทุกๆปี ><
    #1069
    0
  12. #1067 ´*;#thumb3lina.⋈ (@jollifyz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 12:40
    เกือบเปลี่ยนอารมณ์ไม่ทันแหน่ะค่ะ หู้ยยยยยยย ยัยหนูเล่นใหญ่เหลือเกิน
    #1067
    0
  13. #1066 จ๋าาาาาาาาา I. (@p-neenut) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 12:20
    หนูลูก ต่อหน้าทุกคนเลยหรออออออ เล่นใหญ่มากกกกแต่ละคน คิดถึงไรท์มากเลย HNYนะคะ
    #1066
    0
  14. #1065 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 10:36
    แทเล่นใหญ่มากค่ะลูก ใจหายแวบเลย นึกว่าจะต้องบู๊รับปีใหม่ซะละ
    #1065
    0
  15. #1064 kurojin2 (@Kurojin) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 10:15
    โหว ใจหายใจคว่ำหมดแทแทเอ้ยย อย่าเล่นแบบนี้อีกนะ=_=
    #1064
    0
  16. #1063 Sasasweet (@sah000) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 09:07
    เขิลลลลแทนแทแทฟรินนนนนนน
    #1063
    0