[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,475 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,578 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    267

    Overall
    52,475

ตอนที่ 27 : HUNTER : 25 THE END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    25 ต.ค. 61



"แทฮยอง?"


"ไม่เป็นไร ปลอดภัยแล้ว ที่เหลือแค่พาไปผ่าเอากระสุนออกแล้วก็หย่อนลงบ่อเพาะเลี้ยงพักฟื้นร่างกาย"ชานยอลว่า พลางหยัดกายขึ้นเต็มความสูงก่อนจะควักเอาบุหรี่มาจุดสูบโดยไม่สนใจสายตางงงวยปนประหลาดใจของทุกคน


"มองอะไร ไม่มีใครดีใจเลยเหรอที่กูยังไม่ตายเนี่ย"คุณหมอตัวสูง ยักคิ้วหลิ่วตาขณะพ่นควันก้อนใหญ่ออกมาจากปาก


"เรื่องจริงใช่มั๊ย?"ซอกจินเป็นคนแรกที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำใสคลอในดวงตากลมด้วยความรู้สึกหลากหลาย ชานยอลไม่เอ่ยอะไรออกมา เขาเพียงแต่เดินเข้าไปหาซอกจินและดึงร่างสูงบางเข้ามาแนบอก เพียงแค่ได้สัมผัสเนื้อหนังที่ยังมีไออุ่น ร่างกายที่ยังมีก้อนเนื้อเต้นตุบๆอยู่ข้างในซอกจินก็รับรู้ว่าคนที่เคยตายไปจากเขาเมื่อหลายปีก่อนยังมีชีวิตอยู่ และกำลังจะกลับมาอยู่กับเขาอีกครั้ง


"พี่ยอล ช่วยด้วยครับ ทางนี้ครับ ฮือ..."ท่ามกลางความเงียบเสียงร้องสะอื้นโหยหวนก็ดังขึ้น ทุกคนหันไปมองและพบว่าจีมินกำลังกอดตระกองร่างเปื้อนเลือดของชางกยุนไว้แนบอกและร้องไห้ปานจะขาดใจ แค่มองด้วยสายตาก็รู้ว่าร่างที่แน่นิ่งนั้นได้จากไปเสียแล้ว 


"ไม่ทันแล้วละจีมิน เจ้ายุนไม่อยู่แล้ว"


"ฮือ...ไม่จริง พี่ยอลโกหกผม ช่วยเขาสิ ปั้มหัวใจสิ ทำอะไรก็ได้ซักอย่างให้ยุนกลับมา ฮือ นะพี่ยอลนะ ผมขอร้อง"จีมินตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ร้องไห้จนหูอื้อ ดวงตามืดมัว กระสุนสีเงินที่ฝังอยู่ในร่างของชางกยุนความจริงแล้วมันควรจะเจาะทะลุส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างจีมิน หากแต่เพราะชางกยุนน้องเล็กของหน่วยเลือกจะปกป้องคนในครอบครัวเป็นครั้งสุดท้าย ด้วยการใช้ร่างตัวเองรับวิถีกระสุนที่สุ่มยิงออกมาอย่างมั่วซั่วของผู้สร้างลำดับที่สี่แทนจีมิน 


มันคือสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของจีมินตั้งแต่เกิดมา หากเขาระวังมากกว่านี้ หากเขาไม่เผลอเรอจนไม่ทันมองทิศทางของปากกระบอกปืน ป่านนี้คนที่นอนเลือดนองอยู่บนพื้นอาจเป็นเขาไม่ใช่ชางกยุน หากเป็นเช่นนั้น หากสามารถย้อนเวลาได้ จีมินก็ยอมที่จะตายแลกกับการที่ชางกยุนยังมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยโดยที่ไม่ต้องเสียสละอะไรให้กับหน่วยอีก


"จีมิน..."


"ฮือออออ ไม่เอา ไม่จริง ไอ้ยุน มึงอย่าทิ้งกู มึงจะทำแบบนี้ไม่ได้ มึงจะทิ้งกูไม่ได้ ฮืออ..."ยิ่งจีมินร้องไห้ ทุกคนก็ยิ่งจะร้องไห้ตาม สุดท้ายแล้วคนที่ทนมองความน่าสงสารของจีมินไม่ไหวอย่างชยอนูก็เดินเข้ามากอดร่างเด็กชายเพื่อปลอบโยน


"เจ้ายุนไปสบายแล้วนะ อย่าร้องไห้ให้เขาต้องเป็นห่วงอีกเลย ถึงตัวเขาจะจากไปแต่ความดีที่เขาทำไว้จะอยู่ในใจเรา...ให้เราได้คิดถึงอยู่เสมอไม่ใช่เหรอ?"


"ฮึก"


"อย่าร้องอีกเลยคนดี ยิ่งเราร้องไห้ทุกคนก็ยิ่งรู้สึกแย่นะ"


"ฮึก แต่ผะ...ผม ทำใจไม่ได้ ฮือ ทำไมมันต้องทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง เสี่ยงชีวิตมากมายขนาดนี้ ฮือ ทำไมผมถึงช่วยเหลืออะไรมันไม่ได้"


"เพราะครอบครัวสำคัญกับชางกยุนไง"


"..."จีมินเงียบลงแทบจะทันที


"เพราะชางกยุนรักครอบครัวยิ่งกว่ารักตัวเอง เพราะครอบครัวทำให้ชางกยุนมีชีวิต ชางกยุนเลยอยากจะปกป้องครอบครัวของตัวเอง ไม่เข้าใจเหรอ?"


"อึก ฮือ..."


ทุกคน ณ ที่แห่งนี้ต่างนิ่งสงบ สายตาจดจ้องไปยังร่างไร้วิญญาณที่หลับตาพริ้มเหมือนกับกำลังมีความสุขก่อนที่จะพบเจอกับวินาทีสุดท้ายของชีวิต ไม่มีใครไม่หลั่งน้ำตาให้กับการจากไปของชางกยุน แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกเศร้าโศกกลับรู้สึกขอบคุณที่ชางกยุนทำให้รู้ว่าสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตที่พวกเขาควรปกป้องก็คือ"ครอบครัว"


...........


วืด วื้ด วื้ด ~


เสียงเครื่องยนต์ของยานบินสีดำลำใหญ่ดังกระหึ่มขณะที่มันถูกโปรแกรมให้ทำงานและค่อยๆทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าหลังจากที่ชานยอลและซอกจินช่วยกันผ่ากระสุนจากร่างกายแทฮยองหลายตำแหน่งและช่วยกันทำแผลให้คนอื่นๆเสร็จเรียบร้อยพวกเขาก็ทำการเคลื่อนย้ายร่างไร้สติของมนุษย์ชีวะอิเล็กตรอนไปหย่อนลงในกระบอกทรงกลมขนาดใหญ่ สายระโยงระยางมากมายถูกเสียบต่อเข้ากับร่างกายแทฮยองที่ล่องลอยอยู่ในของเหลวของกระบอกเพาะเลี้ยง


ณ เวลานี้ที่ยานบินกำลังล่องลอยเหนือน่านฟ้า เหล่าผู้เข้าทำลายฐานทัพใหญ่วอเรดซ์ต่างนั่งรวมตัวกันที่ห้องผู้โดยสาร บรรยากาศเงียบเชียบที่ส่วนหนึ่งมาจากความเศร้าของการสูญเสียสมาชิก และส่วนหนึ่งคือการนั่งจมดิ่งไปกับความคิดของตัวเอง


จองกุกแยกห่างมาจากคนอื่นนิดหน่อย เด็กหนุ่มเลือกที่จะนั่งลงข้างๆกระบอกเพาะเลี้ยงที่มีแทฮยองหลับไหลและล่องลอยอยู่ข้างใน สายตาคมกลมก็บังเอิญเหลือบไปเห็นแบคฮยอนที่กำลังนั่งซบหัวกับแผงอกชานยอลและจ้องมองมาที่แทฮยองอย่างห่วงใยเช่นกัน นานแล้วที่จองกุกเคยสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างแทฮยองกับแบคฮยอน หลายครั้งที่ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะเกี่ยวข้องกันมากกว่าพี่น้องแต่มาวันนี้ที่เห็นสายตาหวานเยิ้มที่มองกันและกันของชานยอลกับแบคฮยอนก็ยิ่งเพิ่มความสงสัยขึ้นไปอีกว่าทั้งคู่นั้นเกี่ยวข้องกันอย่างไร


"
พี่ยอลฮะ"


"
หืม?"ท่ามกลางบรรยากาศเงียบเชียบพอมีใครคนใดคนหนึ่งพูดอะไรขึ้นมา ทุกคนก็ย่อมให้ความสนใจเป็นธรรมดา


"
เอ่อ ผมแค่จะถามว่าคุณแบคฮยอนกับแทฮยองเขาเป็นอะไรกัน"


"
ก็..."


"
ไม่ใช่แค่พี่น้องใช่ไหมฮะ"


"
ก็ไม่เชิง ทำไมถึงถาม"


"
เปล่าฮะ เห็นแทฮยองยอมหนีออกจากองค์กรเพื่อตามหาคุณแบคฮยอนผมเลยอยากรู้"



"เพราะแบคฮยอนเป็นแม่ของแทฮยอง"


"..."


นาทีนี้ทุกคนต่างมองไปทางแบคฮยอนเป็นตาเดียวอย่างตกตะลึง


"ไม่ใช่เด็กคนนี้ เจ้าหนูนี่ชื่อป๋ายเซียนน้องชายต่างแม่ของแบค อา-ยอน ในวัยเด็กที่แทฮยองได้รับการผ่าตัดครั้งแรก เขาสูญเสียความทรงจำไปบางส่วน แต่ยังจำคนคนเดียวได้ก็คือแม่ เพียงแต่ตอนนั้นแม่ได้จากไปแล้ว เหลือแค่ป๋ายเซียน คำแรกที่แทฮยองพูดกับป๋ายเซียนคือแบค ฮ-ยอนเพราะเขาโดนปลูกฝังแล้วก็หัดพูดหลายภาษาจนเกินไป แทนที่จะเรียกชื่อแม่'แบค อายอน'ของตัวเองอย่างถูกต้องมันเลยผิดเพี้ยนออกมาเป็นแบคฮยอนแทน ตั้งแต่นั้นมาแทฮยองก็เลยเรียกป๋ายว่าแบคฮยอนมาตลอดจนติดปาก"


"งั้นพี่ป๋ายเซียนคือน้าของแทฮยองสินะฮะ"


"อืม"


"ป๋ายดูแลแทฮยองด้วยความรักมาตลอด เพราะเป็นคนเดียวในสายเลือดที่ยังหลงเหลืออยู่ บางครั้งถึงกับต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องแทฮยอง"ชานยอลพูดพลางยกมือขึ้นลูบหัวป๋ายเซียนก่อนจะเอ่ยต่อ


"พักผ่อนเถอะ อีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงฐานทัพใต้ดิน หลังจากนี้ยังมีหลายเรื่องที่ต้องจัดการ"เขาว่าพลางเหลือบตามองไปทางศพของชางกยุนซึ่งวางอยู่กลางห้องผู้โดยสาร ไม่มีใครเอ่ยอะไรต่อทุกคนนิ่งเงียบและเป็นเช่นนั้นไปตลอดทาง


....


พิธีศพของชางกยุนถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่สุสานข้างฐานทัพใต้ดินแห่งเดิม หลุมศพที่เคยเป็นของชานยอลถูกแทนที่ด้วยป้ายหินอ่อนซึ่งมีชื่ออิมชางกยุนสลักอยู่บนนั้น ดอกไม้สีขาวละลานตาถูกวางซ้อนทับกันบนเนินดินเพื่อไว้อาลัยแด่ผู้ที่จากไป แม้จะไร้ร่างน้องเล็กแห่งหน่วยลับแต่ก็ยังหลงเหลือชื่อและเกียรติยศมากมายให้พี่ๆได้จดจำ จีมินยังคงเป็นคนเดียวที่หลั่งน้ำตาต่อหน้าหลุมศพของคนที่เป็นทั้งเพื่อนและครอบครัว น้ำตามากมายไหลรินอาบใบหน้านวลผ่อง หลายวันมานี้เขาเอาแต่ร้องไห้จนร่างกายซูบผอม ดวงตาก็บวมเป่งจนพลอยทำให้โฮซอกกับซอกจินเป็นห่วงไปด้วย 


"
ไอ้ยุน ฮึก...มึงไปอยู่บนฟ้าแล้วอย่าลืมมองมาที่กูนะ กูสัญญาว่ากูจะปกป้องแล้วก็ดูแลพี่ๆทุกคนให้ได้แบบที่มึงทำ มึงไม่ต้องเป็นห่วง ฮึก"คำร่ำลาสุดท้ายถูกเอื้อนเอ่ยต่อหน้าหลุมศพ สมาชิกหน่วยวูล์ฟและฟอกส์ค่อยๆเดินจากไปพร้อมกับแสงสุดท้ายของวันที่ค่อยๆจางหายซึ่งเป็นสัญญาณบอกว่าวันใหม่ที่ดีและสดใสกำลังจะมาถึง


ครืด...


"
พี่ยอล"


นัมจุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงสัยทันทีที่ประตูลับของฐานทัพใต้ดินถูกเปิดออกและพบกับชานยอลซึ่งยืนรอพวกเขาอยู่ตรงหน้าประตู


"อ้าว กำลังจะออกไปหาอยู่พอดี"


"มีอะไรเหรอฮะ เกิดอะไรขึ้นกับแทฮยอง"จองกุกแทรกตัวผ่านทุกคนออกมายืนต่อหน้าชานยอลทันทีด้วยใบหน้าตื่นๆ นับตั้งแต่กลับจากถล่มวอเรดซ์มาถึงฐานทัพใต้ดินทุกอย่างถูกจัดการจนเสร็จสิ้นรวมถึงศพของชางกยุนจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปราวเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว มนุษย์ชีวะอิเล็กตรอนก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะฟื้นคืนสติขึ้นมาได้ง่ายๆ ขณะที่ชานยอลเป็นคนอาสารับหน้าที่ดูแลแทฮยองเพราะฉะนั้นก็ไม่แปลกที่จองกุกจะถามถึงแทฮยองทุกครั้งที่เจอหน้าชานยอล


"ก็....มี นิดหน่อย"


"อะไร แทฮยองเป็นอะไร"จองกุกลนลาน จับร่างชานยอลเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอนด้วยความร้อนใจ


"บ๊ะ ไอ้นี่ ใจเย็นสิวะ แทฮยองไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ แค่ตอนนี้ฟื้นแล้ว"


"ฟื้นแล้ว!"


"จริงเหรอฮะ"


"ฟื้นแล้ว แทฮยองฟื้นแล้ว แด้ดดี้ได้ยินมั๊ย แทฮยองฟื้นแล้ว"จองกุกกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เด็กหนุ่มหันไปพูดกับพ่อทั้งๆที่รอยยิ้มกว้างประดับฉายชัดอยู่บนใบหน้า


"ครับๆๆ ฟื้นแล้วก็รีบไปหาซะสิ"นัมจุนบอกปัดอย่างเหนื่อยหน่ายปนโล่งใจ 


"ฮะ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"ว่าแล้วก็วิ่งจู้ดหายไปอย่างรวดเร็ว จองกุกย่ำเท้าไปบนระเบียงทางเดินชั้น B2 ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม มือใหญ่ยกขึ้นกุมหน้าอกด้านซ้ายเพราะเขารู้สึกได้ว่ามันเต้นระส่ำรุนแรงจนเหมือนจะกระเด็นออกมาข้างนอกอยู่รอมร่อ ห้องพักฟื้นของแทฮยองอยู่ข้างหน้าห่างจากจองกุกไปเพียงแค่ไม่กี่เมตร เด็กหนุ่มชะลอฝีเท้าเปลี่ยนจากวิ่งเป็นค่อยๆเดินค่อยๆก้าวเข้าไปหาประตูอย่างเชื่องช้าก่อนจะเอื้อมมืออันสั่นเทาขึ้นจับลูกบิด เขาพยายามสงบสติอารมณ์และความตื่นเต้นเพื่อไม่ให้ดูออกหน้าออกตาจนเกินไป แต่ในวินาทีนี้จองกุกไม่สามารถสั่งตัวเองให้หุบยิ้มลงได้เลย ไม่มีใครรู้หรอกว่าคนที่เอาแต่มานอนเฝ้ากระบอกเพาะเลี้ยงพร้อมกับเล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ให้คนที่ล่องลอยอยู่ในกระบอกฟังทุกคืนๆอย่างจองกุกหน่ะ รู้สึกดีใจแล้วก็ตื่นเต้นแค่ไหนที่จะได้เห็นอีกคนตื่นขึ้นมาเพื่อมอบรอยยิ้มให้เขาอีกครั้ง


แกรก!


จองกุกกลั้นหายใจ เพราะเขาตื่นเต้นจนเกินเหตุเลยเผลอหมุนลูกบิดอย่างลืมตัว ทั้งๆที่อยู่ในสภาวะอารมณ์ไม่ค่อยพร้อมจะเจอหน้าแทฮยองซักเท่าไหร่


"ใครหน่ะ เข้ามาสิ"


'อาาา เสียงแทฮยองยังหล่อเข้มเหมือนเดิมเลย'จองกุกเม้มปากพยายามหุบยิ้ม เขาคิดว่าหากสามารถก่อตั้งลัทธิให้ตัวเองได้ลัทธิหนึ่ง เขาคงจะก่อตั้ง'ลัทธิแทฮยอง'ขึ้นมา ตอนนี้เขารู้สึกได้ว่าตัวเองหลงใหลและคลั่งไคล้ในตัวแทฮยองจนแทบโงหัวไม่ขึ้นแล้ว


"จองกุกเหรอ จองกุกใช่ไหม เข้ามาหาแทฮยองสิ"


"จะเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละครับ"


เมื่อไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากคนข้างนอก แทฮยองจึงเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง เขาเองก็ไม่รู้ว่าใครหรอกที่ยืนอยู่อีกฝั่งของประตูรู้เพียงแต่ชื่อของจองกุกเป็นชื่อแรกที่ผุดมาในหัวเขาจึงเอ่ยมันออกมา ซึ่งแน่นอนว่าแทฮยองทายถูก จองกุกทำหน้าตาเหรอหราทันทีที่เขาลืมตัวตะโกนตอบรับแทฮยองแล้วพรวดพราดแทรกตัวผ่านประตูเข้ามาในห้องทั้งที่ยังไม่พร้อม


เอาจริงๆแล้วจองกุกก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองพร้อมที่จะเจอหน้าแทฮยองตอนไหน เพราะไม่ว่ายังไงก็ยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่ดีที่จะได้เจอแทฮยอง แม้แต่ตอนนี้ที่ได้มองหน้าคนผมบลอนด์ซึ่งกำลังนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยสภาพเปลือยท่อนบนและกำลังฉีกยิ้มสีเหลี่ยมมาทางเขาอย่างสดใสก็ตาม


"อะ..อรุณสวัสดิ์"จองกุกยึกยัก ยกมือโบกทักทายแทฮยองด้วยท่าทางเงอะงะ


"คิคิ อรุณสวัสดิ์อะไรกัน ตอนนี้หกโมงเย็นแล้วนะ"


"เอ้อ จริงด้วย แหะๆ"


"จองกุกมาใกล้ๆแทฮยองสิ"


เพราะอีกคนเอาแต่เดินเก้ๆกังๆไปรอบๆแทฮยองจึงกวักมือเรียกให้เข้ามาหา จองกุกสบตาแทฮยองเพียงชั่วครู่ก่อนจะรีบเสมองทางอื่นเมื่ออีกฝ่ายช้อนตาโตๆขึ้นมองตน ขายาวก้าวเข้าไปใกล้เตียงอย่างเชื่องช้าตามคำร้องเรียกของอีกฝ่าย จนกระทั่งร่างสูงโปร่งเดินมาชิดขอบเตียงแทฮยองจึงอ้าแขนกว้างแล้วเอนตัวเข้าไปซบกอดร่างกำยำของจองกุกอย่างแนบแน่น


"แทฮยอง"


"แทฮยองคิดถึงจองกุกจังเลย"


"ห้ะๆ"


'บ้าเอ้ย'จองกุกสบถในใจ เขาอยากจะตะโกนใส่หน้าแทฮยองเสียเหลือเกินว่าการทำแบบนี้มันอาจทำให้เขาเป็นบ้าตายขึ้นมาได้


"จองกุกไม่คิดถึงแทฮยองบ้างเหรอ"


"คะ คิดถึงสิ จองกุกคิดถึงแทฮยองที่สุดเลย"


"แทฮยองขอโทษที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ แทฮยองได้ยินเสียงจองกุก อยากไปหาจองกุกแต่ควบคุมร่างกายไม่ได้เลย แทฮยองกลัวว่าจะทำร้ายจองกุก"


"แทฮยองอ่า"จองกุกร้องเรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆเมื่ออีกคนเอ่ยสารภาพออกมาอย่างซื่อตรง ที่แทฮยองพูดคงจะหมายถึงตอนนั้น ตอนที่กำลังเข้าสู่ภาวะคุ้มคลั่งนั่น...เพียงแค่นึกถึงความรู้สึกผิดก็เริ่มจู่โจมจองกุกขึ้นมาในทันที ทั้งทีตอนนั้นเขามีแคปซูลอยู่ในมือแท้ๆ หากตัดสินใจวิ่งออกไปฉีดเข้าร่างแทฮยอง อีกฝ่ายคงไม่ต้องเข้าสู่ภาวะคุ้มคลั่ง คงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้ เด็กหนุ่มดึงร่างเปลือยเปล่าและซีดขาวที่กำลังกอดซบตนออกจากร่างตัวเอง ก่อนจะค่อยๆกวาดสายตามองผิวเนื้อที่เต็มไปด้วยบาดแผลทั่วเรือนร่างของอีกฝ่าย นิ้วโป้งใหญ่ยกขึ้นเกลี่ยรอยแผลเป็นพวกนั้นเบาๆด้วยความเจ็บใจ


"จองกุกขอโทษนะ ทั้งๆที่คอยเอาแต่พูดว่าจะปกป้อง จะดูแลแทฮยอง จะไม่ปล่อยให้แทฮยองต้องบาดเจ็บ แต่จองกุกก็ไม่เคยทำได้เลย ไม่มีครั้งไหนที่จองกุกสามารถปกป้องแทฮยองได้เลย ขอโทษจริงๆนะ"


"ฮือ แทฮยองก็ขอโทษที่ไม่ดูแลตัวเอง"


"อย่าพูดอย่างนั้นสิแทฮยองอ่า"


"ทีหลังแทฮยองจะดูแลตัวเองดีๆ จะไม่ทำให้จองกุกเป็นห่วงอีก"


"ไม่ได้หรอก จองกุกรักแทฮยองหนิ ไม่เป็นห่วงคนที่ตัวเองรักแล้วจะเป็นห่วงใครละ"


"เง้อ งั้นแทฮยองก็เป็นห่วงจองกุกเหมือนกัน เพราะแทฮยองก็รักจองกุก"


"ห้ะ!?"


"..."


"เมื่อกี้แทฮยองว่าอะไรนะ"


"คิคิ จองกุกคนโง่ แทฮยองบอกว่าแทฮยองรักจองกุกไง"


"ห้ะๆๆ"จองกุกหัวเราะโง่ๆออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง เขายกมือขึ้นเกาใบหูที่แดงเถือกพลางพยายามหุบยิ้มเป็นรอบที่ร้อยแต่ก็ทำไม่ได้เลยเมื่อได้อยู่กับแทฮยอง ยิ่งเห็นรอยยิ้มสดใสของอีกคนมุมปากของเขาก็เหมือนจะยกสูงขึ้นเสียจนกล้ามเนื้อแก้มปวดเมื่อยไปหมด...ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นประคองพวงแก้มกลมอย่างถะนุถะนอม ดวงตาคมกวาดมองสำรวจใบหน้าคมคายที่กำลังส่งยิ้มมีชีวิตชีวามาให้เขา จองกุกยิ้มอย่างมีความสุขค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่ายจนปลายจมูกโด่งแตะสัมผัสกัน เด็กหนุ่มส่ายหัวไปมาถูไถปลายจมูกตัวเองกับปลายจมูกอีกคนอย่างหยอกล้อก่อนจะประทับริมฝีปากตัวเองบนกลีบปากนุ่มนิ่มด้วยความรักใคร่ จองกุกฉีกยิ้ม ประทับจุมพิตแล้วผละออกอยู่อย่างนั้นซ้ำๆโดยไม่มีการล่วงล้ำแต่อย่างใด เขารักแทฮยอง ถะนุถะนอมและรู้สึกเทิดทูนเกินกว่าที่จะย่ำยีให้แปดเปื้อนได้ รอยยิ้มบริสุทธิ์ของแทฮยอง จองกุกอยากจะรักษาเอาไว้ให้ได้นานที่สุดเท่าที่ชีวิตของเขาจะทำได้


ปึง


ประตูห้องพักฟื้นที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อยในตอนแรกส่งเสียงดังจนสองคนในห้องที่กำลังคลอเคลียกันอยู่ต่างชะงักและหันไปมอง มิน ยุนกิก้มหน้ามองเท้าตัวเองด้วยดวงตาแดงก่ำ เขาค่อยๆถอยออกจากประตูที่เผลอกระชากปิดมันจนเกิดเสียงดังอย่างไม่ตั้งใจ ชายผิวขาวเม้มปาก กำมือสีซีดของตัวเองแน่นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ควรรู้สึกเช่นไร...รู้แค่ภาพบาดตาบาดใจเมื่อครู่นี้มันทำให้หน้าอกด้านซ้ายของเขาเจ็บหนึบจนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วกระบอกตา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังยิ้มออกมา


...รอยยิ้มที่แสดงความยินดีอย่างจริงใจ 


"พี่ยุนกิ"


ขวับ


เสียงเข้มต่ำที่คุ้นเคยของใครบางคนจากทางด้านหลังทำยุนกิหันขวับ เขายกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำอะไรก็ไม่รู้ที่มันเปรอะเปื้อนอยู่บนดวงหน้าขาวอย่างลวกๆพลางสูดน้ำมูกก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของเสียง


"นัมจุน...มีไร?"


"เปล่า...ทำไมตาแดง? ร้องไห้?"


"เรื่องของกู"


"พี่ยุนกิ..."


"ไม่ต้องมาเรียก จะไปไหนก็ไป"


"พี่ยุนกิ"


"อะไรนักหนาวะ บอกว่าไม่ต้องมายุ่...."เสียงของยุนกิหายไปพร้อมกับร่างผอมบางทั้งร่างที่ลอยหวือเข้าไปจมอยู่ในแผงอกหนาใหญ่ของอีกคน นัมจุนไม่ปล่อยให้คนเป็นพี่ได้มีโอกาสดิ้นหรือขัดขืน เขากระชับวงแขนแน่นขึ้น ใช้ฝ่ามือประคองแผ่นหลังและโอบรัดตัวพี่ชายตัวขาวเอาไว้อย่างเด็กเอาแต่ใจ


"พี่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบเห็นพี่ร้องไห้"


"แล้วใครบอกมึงว่ากูร้องไห้"


"น้ำตาเลอะขนาดนี้พี่ไม่ได้ร้องแล้วไปทำอะไรมา"


"เรื่องของกูเหอะนัมจุน"


"ไม่ได้ ผมเป็นห่วงพี่"


"ทำไมมึงต้องมาห่วงกู"


"ก็ผมรักพี่"


"ว่าไงนะนัมจุน?"


!!


ประโยคเมื่อครู่ไม่ได้ออกมาจากปากยุนกิ หากแต่ดังมาจากใครอีกคนที่ยืนตาแดงก่ำอยู่ต่อหน้าทั้งคู่ ซอกจินยืนอยู่ตรงนั้น กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ภาพยุนกิจมอยู่ในอ้อมกอดของนัมจุนทำเขากัดฟันกรอด อารมณ์ในกายร้อนรุ่มเสียจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ 


พลั่ก


ยุนกิฉวยโอกาสที่นัมจุนกำลังเผลอรีบผลักอีกฝ่ายออกห่างจากร่างตัวเอง เขาก้มหน้างุดไม่กล้าแม้แต่จะสบตาซอกจินหรือนัมจุน ขณะที่ตัวต้นเรื่องเอาแต่ยืนโง่ๆ หันมองยุนกิที ซอกจินทีสลับกันไปมาอย่างไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าควรจะทำอะไร พอเห็นแบบนั้นแล้วซอกจินจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายที่ล่าถอยออกไป ชายหนุ่มหันหลังให้คนทั้งสองพร้อมกับน้ำใสที่หยดแหมะลงบนพื้น เขารีบวิ่งออกมาจากตรงนั้น ไม่รู้จุดหมายปลายทางว่าจะวิ่งไปไหน รู้แค่ต้องออกไปให้ไกลๆจากตรงนี้ ให้ไกลจากคิม นัมจุน ผู้ชายหลายใจที่ไม่เคยให้ความชัดเจนอะไรกับเขาเลยตลอดสิบปีที่ผ่านมา


"ไอ้โง่ ยืนโง่อยู่นั้นแหละ ตามไปสิวะ"ยุนกิตบหัวนัมจุนอย่างแรงจนคะมำคว่ำด้วยความสะใจล้วนๆไม่มีความปรานีผสม


"แต่พี่..."


"กูไม่ได้เป็นอะไร แทฮยองชอบไอ้จองกุกและกูหลีกทางให้ ตอนนี้กูยังทำใจไม่ได้แต่ในอนาคตกูจะสบายดี ทำไมกูต้องมายืนอธิบายเรื่องง่ายๆให้คนโง่ๆอย่างมึงฟังด้วยวะ กูสำคัญกว่าคิมซอกจินที่เป็นเมียมึงรึยังไง ห้ะ!!?"


"ไม่ใช่อย่างนั้น ก็ผมรักพี่แบบพี่ไง ผมก็เป็นห่วงกลัวพี่ไม่โอเค"


"กูบอกแล้วไงว่าไม่ต้องเสือก!!"ยุนกิตะโกนใส่หน้านัมจุนอย่างเหลืออด เขารู้ว่านัมจุนเป็นห่วงเป็นใยพวกพ้องครอบครัวอยู่เสมอ แต่เขาก็ไม่คิดว่าอีกคนจะโง่เง้าในเรื่องความรักถึงขั้นแยกแยะไม่ออกว่าใครสำคัญกว่าใคร


"ยังไม่ไปหาซอกจินอีก เดี๋ยวพ่อถีบไส้แตก"ว่าพลางยกเท้าขึ้นจะถีบจริงๆ นัมจุนรีบกระโดดหลบ ก่อนจะเกาหัวตัวเองอย่างงุนงงด้วยใบหน้าโง่ๆขณะวิ่งออกไปทางเดียวกับที่ซอกจินเพิ่งจากไป ชายหนุ่มไม่รู้ว่าคนรักของตัวเองนั้นติดใจอะไรนักหนาเรื่องความสัมพันธ์เก่าๆอันลึกซึ้งระหว่างเขากับยุนกิ จริงอยู่ที่หลายปีก่อนหน้าที่เขาจะเจอกับซอกจินเขาเคยคบหากับพี่ชายตัวขาวมาก่อน แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยุติความสัมพันธ์ลงเพราะต่างคนต่างก็รู้ว่าความรักที่มีให้ต่อกันมันก็แค่ในฐานะพี่น้อง หลายครั้งหลายคราที่นัมจุนพยายามอธิบายให้ซอกจินฟังซึ่งทุกครั้งซอกจินมักจะพยักหน้าเหมือนเข้าใจแต่เมื่อเห็นนัมจุนกับยุนกิคลอเคลียกันเมื่อไหร่ก็ชวนทะเลาะขึ้นมาอยู่เรื่อย


เฮ้อ เมียนัมจุนนี่เข้าใจยากสุดๆไปเลย 


"พี่ซอกจินเป็นอะไรครับ"นัมจุนเอ่ยถามทันทีที่เขาวิ่งมาหยุดตรงต้นไม้ริมป่าของสุสาน และเห็นชายไหล่กว้างยืนตัวสั่นเทิ้มอยู่ตรงนั้น


"เป็นหมอไง"


"คุณหมอร้องไห้ทำไมครับ"ชายหนุ่มว่า เดินเข้าไปสวมกอดซอกจินจากทางด้านหลังแล้วย่อตัวเพื่อวางคางเกยบนไหล่กว้าง


"คิดถึงมีดผ่าตัด"


"ไม่ได้คิดถึงผมหรอกเหรอ"


"จิ๊"ซอกจินขมวดคิ้ว จิ๊ปากอย่างรำคาญใจ เขาหันกลับไปมองหน้าคนพูดที่อยู่ด้านหลังด้วยใบหน้าหงุดหงิดสุดๆ เพราะแทนที่อีกฝ่ายจะทำหน้าสำนึกผิดกลับยิ้มแป้นแล้นใส่เขาพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาจูบแก้มที่เปื้อนน้ำตาของซอกจินอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว


"กูต้องพูดเรื่องพี่ยุนกิให้มึงฟังอีกสักกี่ครั้งกัน หืม....? โตๆกันแล้วทำไมยังคิดเล็กคิดน้อยอยู่อีก อยู่ด้วยกันมาตั้งกี่ปีแล้วซอกจิน ที่นอนกอดกันทุกคืน ที่ยิ้มให้กันทุกวัน ที่ร่วมเจ็บร่วมสู้เคียงบ่าเคียงกันมาตลอดมันไม่มีความหมายเลยหรือไง"


"ไม่ใช่..."


"แล้วทำไมถึงยังคิดไม่ได้อีก ไม่รู้เหรอว่ามึงพิเศษสำหรับกู มึงสำคัญกับกูมากกว่าคนอื่น หืม?"นัมจุนเอ่ยถาม พร้อมกระชับร่างซอกจินให้จมเข้ามาในแผ่นอกเพื่อยืนยันคำพูด อีกคนได้แต่ก้มหน้า


"กูรู้ แต่กูแค่รู้สึกอึดอัดเวลามึงอยู่กับพี่ยุนกิ ฮึก กูไม่ชอบ"


"ทำไม ต้องอยู่แบบไหนมึงถึงจะไม่อึดอัด กูก็รักพี่ยุนกิแบบที่น้องคนหนึ่งรักพี่ชาย เขาก็เป็นคนในครอบครัวเราไม่ใช่เหรอ มึงไม่ได้รู้สึกเหมือนกูเหรอที่มีลูก มีน้อง มีพี่ มีครอบครัวของเรา ชีวิตคู่ของมึงกับกูยังต้องการอะไรอีก"


"ฮึก กูไม่รู้"


"หรือจริงๆแล้วมึงไม่มีความสุขกับที่เป็นอยู่ตอนนี้"


"ไม่ใช่"ซอกจินส่ายหน้า น้ำตาร่วงแหมะลงบนหลังมือใหญ่ของนัมจุน


"หรือมึงต้องการได้ยินคำว่ารักจากปากกู"ซอกจินใจกระตุกเมื่อได้ยินคำคำนั้นจากนัมจุน เขานิ่งเงียบเพราะไม่คิดว่าอีกคนจะพูดมันออกมา คิดว่าเขาจะต้องอยู่ในสถานะคุมเครือแบบนี้ไปตลอดชีวิตเสียอีก


"มึงต้องการคำนี้จริงๆสินะ กูนึกว่าการแสดงออกของกูมันน่าจะชัดเจนกว่าคำพูดเสียอีก ทุกๆวันที่กูกับมึงใช้ร่วมกันมันก็สื่อออกมาหมดแล้วไม่ใช่เหรอว่ากูรักมึงมากแค่ไหน กูรักมึงทั้งที่มึงไม่เคยพูดคำว่ารัก แต่มึงกลับรักกูไม่ได้ มึงไม่เข้าใจกูเพียงเพราะกูไม่บอกรักมึงแค่นี้เหรอวะซอกจิน"


"ฮือ กูขอโทษ"


"กูให้อภัยมึงเสมอนั้นแหละ อย่าร้องไห้เลย กูแค่จะพูดเตือนสติมึง อย่าหวั่นไหวกับสิ่งอื่น เพราะหัวใจกูไม่มีใครเลยนอกจากมึงคนเดียวซอกจิน"


"อือ"


"อยู่กับกูนะ ดูแลลูก ดูแลกู ทำกับข้าวจืดๆให้กูกิน เล่นมุกควายๆให้กูฟัง อยู่กับกูจนกว่าร่างกูจะอยู่ในแผ่นหินอ่อนของสุสานได้ไหม"


"อือ"


"แต่งงานกันนะ"


"อือ...."


"...."


"ห้ะ!? เดี๋ยว"


"เดี๋ยวอะไรละ รับปากแล้วหนิ ปฏิเสธไม่ทันแล้ว"


"อย่ามาล้อเล่นนะนัมจุน"


"หน้าตาผมเหมือนคนล้อเล่นเหรอครับคุณหมอ"


ซอกจินเงียบ สบตาคมของนัมจุนด้วยความระแวง เขารู้ว่านัมจุนไม่เคยพูดล้อเล่นกับเรื่องอะไรที่มันสำคัญๆ แต่ในสถานการณ์แบบนี้เขาก็ไม่คิดว่านัมจุนจะพูดจริงเช่นกัน


"เห้อ ไม่เชื่ออีก"นัมจุนว่า ผละกอดจากร่างขาวบอบบางก่อนจะก้มๆเงยๆเด็ดก้านไม้ใบหญ้าแถวนั้นขึ้นมาจำนวนหนึ่งก่อนจะค่อยๆพันขดพวกมันเข้าด้วยกันจนเป็นวงแหวนเล็กๆวงหนึ่ง เขาชูมันต่อหน้าซอกจิน ก่อนจะย่อตัวคุกเข่า


"แต่งงานกันนะ"นัมจุนพูดด้วยรอยยิ้มและสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักมากมายที่มีต่อซอกจิน เขาเอื้อมมือไปจับกุมมืออีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆสวมแหวนจากดอกหญ้าเข้าไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของอีกคน จบท้ายด้วยการจุมพิตอย่างรักใคร่บนหลังมือขาวอย่างที่พระเอกในละครชอบทำกัน


"ฮึก คนบ้า กูยังไม่ตอบตกลงเลยนะ"


"ลูกเต็มบ้านเต็มเมืองขนาดนี้ยังจะกล้าปฏิเสธอีกเหรอ"


"หุบปากไปเลย"


......

1 เดือนต่อมา


แถ่น แท แด แด่~


แถ่น แท้ แด แด่~


บทเพลงแห่งความชื่นมื่นถูกขับบรรเลงขณะชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีขาว ใบหน้าเปี่ยมยิ้มกำลังถือช่อดอกไม้สีขาวละมุนค่อยๆทอดกายเดินบนพรมสีแดงสด นัยต์ตาสีน้ำตาลเข้มของเขากำลังจดจ้องไปที่บุคคลที่กำลังจะเป็นสามีอย่างเป็นทางการในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า นัมจุนในชุดสูทสีดำสะอาดผูกโบว์สีเดียวกันกับชุดก็กำลังมองมาทางเขาอยู่เช่นกัน ซอกจินกวาดสายตามองไปรอบๆอย่างรู้สึกปลื้มปริ่มราวกับว่านี่คือความฝันที่เขาไม่อยากตื่น หากแต่สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่เอื้อมมาจับกุมและพาขึ้นไปยืนต่อหน้าแท่นคัมภีร์และบาทหลวงนั้นสามารถเตือนสติเขาได้เป็นอย่างดีว่านี่คือความจริง ไม่ใช่แค่ความฝัน เจ้าบ่าวและเจ้าสาวต่างยืนสบตากันด้วยแววหวานหยดรอคอยให้บาทหลวงเริ่มพิธี


ขณะเดียวกัน ในมุมเล็กๆตรงหน้าซุ้มดอกหน้าทางเข้าลานพิธียังมีคู่รักอีกคู่หนึ่งที่คอยส่งสายตาหวานชื่นให้กันและกันไม่แพ้คู่บ่าวสาวด้านบน...จอน จองกุกเด็กหนุ่มผู้มีใบหน้าเปื้อนยิ้มแทบจะทั้งวันกำลังกวาดสายตามองคนข้างๆเขาที่แต่งกายด้วยชุดสูทสีขาวสะอาดตา คอขาวประดับด้วยโบว์สีแดงอันเล็กอย่างน่ารัก ทั้งหมดทั้งมวลที่เป็นแทฮยองมันดูกลมกลืน น่าหลงใหลและน่าถะนุถะนอมจนจองกุกไม่สามารถอธิบายได้ เขากอบกุมมือเล็กไว้ในมือ ก่อนจะค่อยๆหันหน้าเข้าหาอีกฝ่ายและยกมือเรียวของอีกคนขึ้นมาเมื่อบาทหลวงกำลังจะเริ่มพิธี


"เอาล่ะ พ่อจะเริ่มพิธีละนะ...คิม นัมจุน คุณจะรับคิม ซอกจินเป็นภรรยาของคุณไหมคุณสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อเขา ทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และสบายดี จะรักเขาและให้เกียรติเขาชั่วชีวิตของคุณหรือไม่"


"คิมแทฮยอง คุณจะรับจอน จองกุกเป็นสามีของคุณไหมคุณสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อเขา ทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และสบายดี จะรักเขาและให้เกียรติเขาชั่วชีวิตของคุณหรือไม่ "จองกุกพูดเลียนแบบบาทหลวงที่กำลังทำพิธีให้กับนัมจุนและซอกจิน แววตาคมมองสบดวงตากลมใสของคนผมบลอนด์ตรงหน้าอย่างไม่ลดละด้วยความรักใคร่


"รับครับ"นัมจุนตอบรับซอกจินเป็นภรรยา


"รับครับ คิคิ"แทฮยองจึงเอ่ยรับขึ้นมาบ้าง พลางหัวเราะคิกคักเพราะคิดว่าจองกุกกำลังชวนเล่นเรื่องสนุก


"คิม ซอกจินคุณจะรับคิม นัมจุนเป็นสามีของคุณไหมคุณสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อเขา ทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และสบายดี จะรักเขาและให้เกียรติเขาชั่วชีวิตของคุณหรือไม่"


"จอน จองกุก คุณจะรับคิม แทฮยองเป็นภรรยาของคุณไหมคุณสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อเขา ทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และสบายดี จะรักเขาและให้เกียรติเขาชั่วชีวิตของคุณหรือไม่"แทฮยองเองก็เลียนแบบบาทหลวงอย่างที่จองกุกทำเช่นกัน อีกคนได้แต่อมยิ้มด้วยแววตาเป็นประกายเพราะความซุกซนและขี้เล่นของคนตรงหน้า


"รับครับ"ซอกจินตอบรับนัมจุนเป็นสามีขณะเดียวกัน จองกุกก็กำลังพูดตอบรับแทฮยองเป็นภรรยาเช่นกัน


"รับครับ"


"คิคิ"แทฮยองหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ ฉีกยิ้มกว้างพลางเอียงคอน้อยๆมองใบหน้าหล่อคมคายของจองกุกที่เซตผมเรียบแปล้เสียจนดูหล่อเหลาและดูภูมิฐาน...ในตอนนั้นที่แทฮยองกำลังทอดมองดวงหน้าจองกุกอย่างเพลิดเพลินเขาก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่แข็งและเย็นเยียบ แทฮยองก้มลงมองนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองและพบว่ามีแหวนสีเงินเกลี้ยงเล็กๆวงหนึ่งถูกสวมอยู่บนนั้นโดยฝีมือของจองกุก


"เอาไว้จองกุกทำงาน มีบ้าน มีรถ มีตังค์แล้วจะจัดงานที่ใหญ่ๆกว่านี้ให้นะ"ชายหนุ่มกระซิบ ส่งยิ้ม ก่อนจะก้มลงจุมพิตเบาๆบนหลังมือของอีกฝ่าย


"ขอบ่าวสาวจงแสดงความรักที่มีให้แก่กันเบื้องหน้าพระองค์ และศาสนนิกชนของพระองค์"บนเวทีเตี้ยๆที่รายรอบไปด้วยดอกไม้สีขาวและแสงเทียนอันละมุนละไม ทั้งนัมจุนและซอกจินต่างสบตากันอย่างสื่อความหมาย ริมฝีปากของทั้งคู่หยักยิ้มอย่างอิ่มเอมใจในความสุขก่อนจะค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าหากันและมอบจุมพิตแห่งคำมั่นสัญญาให้แก่กันต่อหน้าแขกที่มีร่วมงานในครั้งนี้จนเกิดเสียงโห่แซวดังเจี้ยวจ้าวอย่างครื้นเครง


จองกุกที่อยากทำแบบนั้นบ้าง จึงโอบรัดเอวบางขอดให้เข้ามาใกล้ก่อนจะส่งยิ้มแพรวพราวไปให้แทฮยอง มือใหญ่ยกขึ้นโอบประคองแผ่นหลังบางของคนที่เพิ่งจะเป็นภรรยาแบบไม่เป็นทางการๆของเขา ก่อนจะค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้และประกบริมฝีปากลงไปบนกลีบปากสีชมพูสด กลิ่นหอมหวานจากเทียนกลิ่นวนิลลาที่เพิ่งถูกจุดในตอนพลบค่ำยิ่งทำให้จองกุกรู้สึกอยากจะจูบแทฮยองอย่างดูดดื่มมากกว่าครั้งไหนๆที่ผ่านมา เขาค่อยๆละเมียดละไมช่วงชิมกลืนกินริมฝีปากอ่อนนุ่ม ดูดดึงอย่างหยอกเหย้า ฝ่ามือใหญ่ลูบโลม โอบประคองแก้มกลมนวลเนียนด้วยความถะนุถะนอมขณะค่อยๆใช้นิ้วชี้เรียวของตัวเองดุนดันให้ริมฝีปากอีกคนเผยอออกเพื่อแทรกลิ้นร้อนของตัวเองเข้าไปข้างในโพรงปากหอมหวานกลิ่นลูกกวาดรสสตรอเบอร์รี่ แทฮยองเกร็งตัวเล็กน้อยเมื่อเจอกับสัมผัสแปลกใหม่จากจองกุก คนผมบลอนด์ยกมือตัวเองขึ้นเกาะไหล่อีกฝ่ายทันทีอย่างอัตโนมัติ ลิ้นเล็กคอยขยับหลบหนีปลายลิ้นชื้นที่คอยแต่จะชอนไชรุกรานอย่างเย้าแหย่


ยิ่งจูบดูดื่มจองกุกก็ยิ่งหลงไหลในตัวแทฮยอง เขาแตะเกลี่ยปลายลิ้นไปทั่วโพรงปากของอีกคน ชอกชอนสำรวจในทุกพื้นที่จนพอใจถึงได้ผละออก แทฮยองหอบตัวโยนในตอนนั้น พยายามอ้าปากกอบโกยอากาศเข้าปอดแต่ก็เพียงแค่เสี้ยววิ เพราะจองกุกยึดครองริมฝีปากเขาไปอีกรอบ แต่คราวนี้จองกุกทำเพียงแค่กดจูบหนักๆอย่างที่ชอบทำเพียงเท่านั้น ก่อนจะผละออกมาสบตากับคนตัวผอมบางที่อยู่ในอ้อมกอด จ้องมองดวงหน้าเนียนใสที่ปนด้วยเลือดฝาดสีแดงระเรื่อตรงพวงแก้ม ไม่มีคำใดสามารถนิยามแทฮยองในมุมมองของจองกุกได้นอกจากคำว่า


น่ารักและน่าถะนุถะนอม


"จองกุกรักแทฮยองนะ สัญญาว่าจะดูแลแทฮยองให้ดีที่สุดเท่าที่ชีวิตของจองกุกจะทำได้"


"อือ แทฮยองก็รักจองกุก"


ท้องฟ้าสีดำทะมึนในคืนนี้ต่างถูกประดับประดาด้วยดวงดาวระยิบระยับ ราวกับว่าคนบนฟ้าที่จากไปกำลังยินดีและเฉลิมฉลองไปกับงานอันชื่นมื่นของพวกเขา ครอบครัวที่ต่างประสบทั้งเรื่องดีและเรื่องร้ายมามากมาย กำลังจะกลายเป็นครอบครัวที่อบอุ่นและสงบสุขอีกครั้ง...



HAPPY ENDING...


FIN


กรี้ดดดดดด จบแล้ววววววว ฉากจบตามแบบฉบับนิยายรักหวานแหววเป๊ะๆ ฮืออออ กว่าจะทำใจปิดจบได้นี่มันไม่ง่ายเลยนะ ให้ตายเถอะ กลัวคิดถึงทุกคนง่ะ เลยไม่ได้มาปิดซักที อีกอย่างหนึ่งคือทำใจเขียนฉากอำลาอาลัยชางกยุนไม่ออก โฮร่รรรรร ไม่รู้จะเขียนยังไงดี มันเขียนไม่ออกจริงๆนะ รู้สึกรักตัวละครชางกยุนมากจนไม่อยากให้เรื่องนี้สูญเสียเจ้ายุนไปเลย แต่ก็นั้นแหละ นิยายสวยหรูเกินไปมันก็ดูไม่อินใช่ม่ะละ ก็เลยต้องเขียนให้ออกมาแบบนี้แหละ อยากให้ทุกคนรักยุนแบบที่จีมินกับเรารักนะ 


อาาาา คู่นัมจินไม่ได้ดูแย่งซีนพระนางของเราเท่าไหร่ใช่ม้า คือไปไล่ๆอ่านตอนเก่าดูแล้วมันไม่เหลือปริศนาอะไรให้ต้องเฉลยละเนอะ จะเหลือก็แต่เรื่องคู่ป๊ากับม๊าแล้วก็พี่ยุนกินี่แหละที่ยังครุมเครือ ก็เลยถือโอกาสเฉลยในตอนสุดท้ายซะเลย อิอิ เสียใจสำหรับคนที่รออ่านเอ็นซีกุกวีเรื่องนี้นะ เราวางพล็อตให้น้องวีใสซื่อบริสุทธิ์มาตั้งแต่ต้น ไม่สามารถสร้างเอ็นซีย่ำยีความบริสุทธิ์น้องได้จริงๆ ขอโทษที่ทำให้ผิดหวังนะ ยังมีอะไรที่อยากพูดเยอะแยะเลย เดี๋ยวไปเจอกันใน END TALK ละกันเนอะ


ขอบคุณทุกคอมเม้น


ขอบคุณทุกการกดติดตามนิยาย


ขอบคุณจริงๆ


ขอบคุณจากใจ


รัก



ฮือออออ ไปจริงๆแล้วนะ อันยอง~~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

38 ความคิดเห็น

  1. #1324 ploy_amtaev (@ploy_amtaev) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 17:01
    ชอบมากกกก ชอบเรื่องนี้มากๆ ตรงกับเเนวการอ่านที่อยากได้ทุกอย่างเลย
    #1324
    0
  2. #1321 Feungfooo (@Feungfooo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:16
    ถึงจะทำใจมาแล้วว่ากุกต้องได้เป็นพระเอกแน่ๆแต่ก็สงสารพี่ก้าอ่าาาาาา แงงงงง แต่จบได้หวานหยดย้อยน่ารักมากค่ะ
    #1321
    0
  3. #1312 22CM (@22CM) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 02:06
    จบหวานแหววสุดๆ 55555
    #1312
    0
  4. #1283 1612254 (@1612254) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 12:24

    กรี๊ดดดดดดดด คู่พ่อแม่ก็ดี คู่ลูกก็ฟิน เหลือแต่คู่พี่ก้ากะจีมสินะว่าจะลงเอ๋ยกันตอนไหน//โอ๊ยยยยย ฟินโวยยยย

    #1283
    0
  5. #1276 Chinago (@campernrena) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 23:29
    ถึงจะรักกุกวี ดีใจที่ทั้งคู่ลงเอยกัน แต่หลังจากวีกลับมาครั้งนี้ก็แอบหวังว่าจะมีโมเมนท์น้องวีเรียก "ยุนกิ ยุนกิ" บ้าง รู้สึกโหยหา และเหงาแทนพี่กิอย่างมากมาย ขอบคุณนะคะสำหรับฟิคดีๆ แบบนี้ ประทับใจ
    #1276
    0
  6. #1250 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 19:49
    เขิงงงงงงงงงงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คือตอนนั้นก็สงสัยนะว่าใครเมียพี่ม่อน ละก็สงสัยว่าเป็นพี่จินด้วยนางเขาชอบมาวอแว เขินอะฮือออออออ ชอบความพ่อแม่ลูกนี้มาก แล้วหลังจากนี้ยังมีหน่วยวูฟอยู่อีกมั้ยหรือไม่มีแล้ว เขาจะไปหางานทำกัน น้องกุกพูดคลุมเคลือมั่กๆ
    #1250
    0
  7. #1229 closway (@closway) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 13:55
    ฮื่อ! สงสารคุนยุนอ่ะ:( อยากให้แทฮยองคู่กับคุนยุนแต่อีกใจก็อืมคู่กับจองกุกก้ได้(?)แห่ะๆย้ากกไ
    ๆ(?)//ผมบ้าแล้วครับ555
    #1229
    0
  8. #1220 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 00:00
    กว่าจะผ่านเรื่องราวกันมา ถึงตอนนี้ก็มีเวลาที่เป็นของครอบครัวจริงๆซักที
    ใจเย็นๆน่า พี่หมอใจร้อนไปหน่อยนะ หมายถึงแบบนัมจุนห่วงแบบพี่
    แต่เข้าใจหละว่าอยากได้ยินคำว่ารักบ้าง พี่ยุนกิไม่เป็นไรใช่ไหม
    แล้วแทฮยองกับจองกุกนี่ โถ่ น่ารักกันเกินไปแล้วนะ ฮื่อ 
    หวังให้เจอแต่ความสุขทั้งคู่เลยนะ ฮื่ออ 
    #1220
    0
  9. #1176 Pitcha-nurse (@Pitcha-nurse) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 22:23
    งื้ออออ เราชอบม้ากกก อินสุดไรสุด ร้องไห้น้ำตาเป็นลิตรๆ งื้อออ พี่ก้าคนดีของหนู มาหาหนูก็ได้ อยากให้มีสเปเชี่ยวง่าาา ฮึ้ยยย ชานเเบค ก้าวี(?) ไรงี้5555
    #1176
    0
  10. #1158 Rin66 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 07:21
    จบแล้ววว สนุกมากๆเลยค่าา ลึกๆก็แอบเชียร์ก้าวีอยู่หน่อยๆเหมือนกันนะคะ 555 คู่นี้น่ารักดีนะค่าาา

    ตอนจบนี้จบแฮปปี้นี้คือดีมากเลยยค่าาา ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ ขอบคุณมากๆๆเลยนะคะ > <
    #1158
    0
  11. #1141 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 14:29
    กุกวีโคตรน่ารักก พี่ก้าไปหาจีมนะจริงๆตอนแรกก็นึกว่ายุนมินเห็นพี่ก้าชอบแหย่น้อง เอ้าไม่ได้ชอบน้องแฮะ
    #1141
    0
  12. #1116 PANGGGGX (@PANGGGGX) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 19:02
    จบแล้ววววว สนุกมากกกก เห็นมีภาคต่อด้วยจะรออ่านนะคะ แต่เป็นกุกวีก็ยินดีด้วยค่ะฮือออ แต่เราเชียร์ก้าวีนะคะเรื่องนี้ เพราะก้าวีมาก่อนกุกวีอะ เราเลยเชียร์ แล้วก้าวีมันน่ารักมาก โคตรเขิน ในขณะที่จองกุกเหมือนมาทีหลังเลยค่ะฮืออ เราชิปกุกวีด้วยซ้ำนะคะ แต่มันอ่านยังไงก็คือก้าวีอะค่ะ คือเหมือนปูทางให้ก้าวีมาก่อน แล้วพอมาจบเป็นกุกวีเราเลยงงๆ+เศร้าประหนึ่งอกหักเอง แงงงง สงสารเมนตัวเองเลย นึกว่าจะเป็นพระเอก เอาเถอะ จองกุกคือคนที่ใช่ค่ะ บอกตัวเอง ยุนกิคือคนที่ไม่ใช่! จัมวรั้ยยย บอกตัวเองอีกที เหมือนตอกย้ำตัวเองไงไม่รู้ แล้วทำไมต้องเศร้าประหนึ่งเป็นยุนกิเองด้วยเล่า เอ๊อ! 55555555555 ยังไงถึงจะขัดใจเรื่องคู่พระ-นายบ้างแต่ก็ไม่สามารถขัดความสนุกจองฟิคเรื่องนั้ได้ค่ะ ไม่มาขัดความจริงที่ว่าไรท์นั้นแต่งฟิคดีมากกกก สนุกมากๆ บรรยายดีสุดๆได้เลยค่ะ ยังไงก็มีภาคต่อเป็นยุนมินแล้ว ไม่ก้าวีก็ไม่เป็นไรค่ะ เพราะนี่ชิปยุนมินเป็นเรือหลักด้วย ฮอลลลล~ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆนะคะ<3
    #1116
    0
  13. #1103 PPatrick (@PPatrick) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 16:37
    ไรท์แต่งนิยายได้อ่านสนุกมาก เอาจริงๆ3pก็ดีนะ 555555
    #1103
    0
  14. #1091 Obscura (@Pattranit--) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:16
    ฮื่อออออ พี่ก้ามากอดที เสียจายยย *ล้องห้ายยย* สนุกดีค่าาา ชอบ555
    #1091
    0
  15. #1082 PumPkin Pie (@black-which) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:56
    โอ้ยฮือออออออ กยุนลูกกกกกกกก ??
    ไรท์เก่งมากๆเลยค่ะ เนื้อเรื่องแบบเราชอบมากกกก อธิบายต่อไม่ได้แล้ว ?? กยุ๊นนนนนนนนนนนนนนน ??
    //ขอสเปมินยุนพอหอมปากหอมคอได้มั้ยคะ5555555
    #1082
    0
  16. วันที่ 15 มกราคม 2560 / 21:57
    ฉันสงสารก้า โถ่พ่อเหนือเมนชุนนนน
    #1080
    0
  17. #1054 Pitchanut42 (@Pitchanut42) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 19:04
    ขอบคุนไรท์มากที่มาต่อน้า ชอบเรื่องนี้มากจริงๆ จะติดตามตลอดไปน้า
    #1054
    0
  18. #1041 แตมป์ (@stampna) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 18:16
    แงงงงง เป็นฟิคที่สนุกมากกกกเลยฮับ น้องวีเรื่องนี้บริสุทธิ์มากๆจริงแหละ แงงงงงงงง อ่านแล้วน่ารักน่าทะนุถนอม น่ายกขึ้นหิ้งจริงๆ //ปาดน้ำตา แต่สงสารพี่ก้าไม่เป็นไรนะ พี่ยังมีเรา แป่ว 555555
    #1041
    0
  19. #1040 KIM_TaTa (@siraphatng) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 17:48
    โอ้ยย โคตรจะรักฟิคเรื่องนี้อ่ะ เอาใจไปเลยชอบมากกกกกกกกกกกก // ปาหัวใจรัวๆ???
    #1040
    0
  20. #1034 ZYX_LY (@ZYX_LY) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 07:24
    นึกว่าจะพลิกแบบนัมก้า โอ้ยยสนุกมากก ขอบคุณไรท์นะงับที่อต่งฟิคสนุกๆให้อ่าน จะติดตามผลงานตลอดไปนะะะะ
    #1034
    0
  21. #1033 llK.iml3iN1'st (@thethife) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 14:32
    พี่ยุงกิอย่าร้องไห้ เลาจะซับน้ำตาให้เพ่เอง ฮืออ
    #1033
    0
  22. #1032 Kookv (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 12:08
    ขอขอบคุณไรท์น่ะค้าาา ที่แต่งฟิคดีๆมาให้อ่านและขอเป็นกำลังใจให้ไรท์แต่งฟิคกุกวีออกมาให้พวกเราอ่านเยอะๆน่ะค้าาา สู้ๆน้าา •-•
    #1032
    0
  23. #1031 flower25438 (@flower25438) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 08:16
    จริงๆเชียร์ก้าวีหนักมากเลย555
    สุดท้ายก็กุกวี~แอบสงสารยุนกินิดๆ555~แต่ว่าง่า..จบแล้วหรอ~~~
    #1031
    0
  24. #1029 FahNCKZ (@FahNCKZ) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 02:32
    อ่านยังไงก็ก้าวีอ้ะะะ มันมาโผล่กุกวีหนักหน่วง2ตอนสุดท้ายละกุกก็ได้ไปเฉย ความจิงนี่กุกวีนะเนี่ย5555 เเต่เรื่องนี้ก็ทำใจไว้นานเเล้วว่ายังไงก็ก้าวี อ่านยังไงก็ก้าวี พอมันเป็นกุกวีเลยงง ขัดใจอ้ะ!!!
    #1029
    2
    • #1029-1 Prince_PYC8495 (@Prince_PYC8495) (จากตอนที่ 27)
      30 พฤศจิกายน 2559 / 21:59
      คิดเหมือนกันค่ะ ยังไงก็ก้าวี
      #1029-1
    • #1029-2 PANGGGGX (@PANGGGGX) (จากตอนที่ 27)
      27 พฤษภาคม 2560 / 18:54
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ ยังไงก็ก้าวีจริงๆ คือนี่ชิปยุนมินกุกวีด้วยนะคะ แต่คือเหมือนปูทางให้ก้าวีมาตั้งแต่เจ้าแทมารู้จักกับทุกคนอะ มม.ก็เยอะ หวานมากด้วย แล้วแบบกุกวีมาทีหลังก้าวีอะ แล้วตอนจบเป็นกุกวีก็งงๆเหมือนกันค่ะ จริงๆถ้าปูทางกุกวีมาก่อนงี้ไม่ขัดใจเลยค่ะ เชียร์กุกวีก่อนด้วย แต่เจอก้าวีก่อนก็เลยเชียร์ก้าวีเรื่องนี้555555555555 แต่เอาเถอะ ยุนกิคนไม่ใช่ก็คือคนไม่ใช่ จองกุกคือคนที่ใช่และมีสกิลพระเอก คนที่แพ้ก็ต้องดูแลตัวเอง ฮือออออ วงวารยุนกิ วงวารตัวเองด้วย เศร้าไม่แพ้กัน555555555
      #1029-2
  25. #1028 W.tae (@milky_cream) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 02:14
    นึกว่า ก้าวี นี้เชียร์มาก555555 เราจะรอเรื่องหน้านะคะ แต่ส่วนตัวอย่างให้แต่งพาร์ทแทกะยุนกิด้วย5555555
    #1028
    0