[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,473 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,578 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    265

    Overall
    52,473

ตอนที่ 26 : HUNTER 23 : ภาวะคุ้มคลั่งสูงสุด ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    25 ต.ค. 61



23


ทั้งสามคนกึ่งเดินกึ่งวิ่งจนกระทั่งมาถึงโกดังเขตแปด เลือดสีแดงฉานฝากรอยไว้บนพื้นในทุกย่างก้าวของแทฮยอง บาดแผลที่เกิดจากการกระชากตัวเองให้หลุดจากโซ่ตรวนดูฉกรรจ์ไม่น้อย แต่แน่นอนว่าแทฮยองไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านใดๆ   แค่ไม่มีกระแสไฟฟ้าคอยตัดกำลังการเคลื่อนไหว เด็กหนุ่มผมบลอนด์ก็เดินคล่องปรือ

"แบค ^^"แทฮยองฉีกยิ้มกว้าง วิ่งปร๋อเข้าไปกอดพี่ชายเต็มแรง

"คิดถึงแบคจังเลย"ว่าแล้วผละกอด เดินอ้อมไปยืนตรงหน้าแบคฮยอนเพื่อมองหน้าพี่ชายชัดๆ เด็กหนุ่มยิ้มแฉ่งพร้อมเอียงคอมองคนที่เอาแต่ยืนนิ่งตั้งแต่เมื่อกี้ หยดเหงื่อริมขมับกับสายตาที่ดูกังวลของอีกฝ่ายทำให้แทฮยองเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ"ทำไมแบคไม่คุยกับน้องวีละ?"ประโยคตัดพ้อปนสงสัยจากปากแทฮยองทำให้ทั้งจองกุกและยุนกิเริ่มเอะใจในอะไรบางอย่าง

"แทฮยอง มานี่แปบนึงได้ไหม"จองกุกร้องเรียกคนผมบลอนด์ ขณะที่ยุนกิกระชับปืนในมือแน่นขึ้น การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยของยุนกิฟ้องแทฮยองว่ากำลังเกิดสิ่งผิดปกติบางอย่างขึ้นและเด็กหนุ่มก็ยอมเดินกลับไปหาทั้งสองคนแต่โดยดี

ตึง!

พรึ่บ!

ขาเรียวเขรอะเลือดก้าวออกห่างจากพี่ชายไปได้แค่สองก้าวก็มีแสงสปอตไลท์สว่างรุนแรงสาดส่องลงมา แทฮยองร่างเซเล็กน้อยเพราะแสงสาดลงมากะทันหันก่อนที่เขาจะทันได้เปิดโหมดกลางคืน ดวงตาสีเขียวมรกตกวาดมองไปรอบด้านเพื่อประมวลสถานการณ์ในตอนนี้

"ลูกรัก"

!?

พรึ่บ

ท่ามกลางความมืด เกิดแสงสปอตไลท์อีกวงหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากแทฮยองและแบคฮยอนไม่ไกลนัก และคนที่อยู่กลางแสงสีขาวนั่นก็คือ แดฮยอน ผู้สร้างลำดับที่สี่ เขาสวมชุดเสื้อคอเต่าสีดำและกางเกงหนังสีเดียวกันสวมทับด้วยผ้าคลุมแถบสีทองที่มีชายยาวเสมอพื้น แทฮยองถอยหลังอย่างอัตโนมัติเมื่อเห็นหน้าผู้สร้างลำดับที่สี่

"อ้ะๆ อย่าขยับเชียวเจ้าหนู"

พรึ่บ!

สปอตไลท์อีกวงเกิดขึ้นทางฝั่งซ้ายมือของแทฮยอง เด็กหนุ่มหันขวับก่อนจะเบิกตาโพรงอย่างตกใจ มีคนสามคนยืนอยู่ตรงนั้น ทุกคนล้วนโดนปืนจ่อหน้าผาก

"คงจะนานมากแล้วสินะที่อาจารย์กับลูกศิษย์ไม่ได้เจอหน้ากัน คงจะคิดถึงแย่ ฉันเลยหวังดีพาทั้งสองคนมาเจอหน้ากันไง"

"จะยิงก็ยิงสิวะ จะพล่ามทำห่าเหวอะไรนักหนา"หนึ่งในอาจารย์ของแทฮยองตะโกนออกมาอย่างเหลืออด

"ชู่วว คนไม่มีประโยชน์อย่างพวกเธอไม่มีสิทธิ์ออกความคิดเห็นนะวาสโค่"

ใช่แล้ว วาสโค่ ซีแจม แบล็คนัทคือคนที่โดนปืนจ่อหัวอยู่กลางแสงสปอตไลท์ในตอนนี้ ทั้งหมดคืออาจารย์ของแทฮยอง เซตอันเดอร์กราวน์ที่ฝึกฝนนักฆ่าฝีมือดีมาหลายต่อหลายรุ่น

"อาจารย์ชียองไปไหนฮะ"แทฮยองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ไม่มีเสียงตอบกลับจากเหล่าอาจารย์ พวกเขาทำแค่เพียงส่ายหน้าอย่างเนิบนาบกับดวงตาที่จ้องเขม็งมาทางลูกศิษย์

"ถ้าเธอยอมเชื่อฟังฉันดีๆ พี่ชายเธอ อาจารย์เธอ และเพื่อนเธออีกสองคนจะได้กลับบ้านอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนใดๆทั้งสิ้น"

"อย่าไปฟัง วี!"แบคฮยอนกัดฟันกระซิบบอกแทฮยอง เด็กหนุ่มจึงจ้องมองไปยังใบหน้าของผู้สร้างลำดับที่สี่ด้วยดวงตาแข็งกร้าว มือเรียวที่มีบาดแผลอยู่ประปรายกำเข้าหากันแน่นอย่างเคียดแค้นถึงที่สุด ถ้าเป็นเมื่อก่อน ถ้าเป็นตอนที่แทฮยองยังอยู่บนบัลลังค์ของฮันเตอร์สีทอง เขาจะพุ่งกระโจนเข้าใส่ผู้สร้างในทันทีอย่างไม่ลังเล

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เขาไม่หลงเหลือความเป็นนักฆ่าเลือดเย็นอีกต่อไป ชีวิตที่เหมือนรูปปั้นสีขาวเปลือยเปล่าถูกแต่งแต้มด้วยสีสันแห่งความรัก ถูกถมเส้นด้วยความห่วงใยจากคนรอบข้างกลายเป็นรูปปั้นที่มีชีวิตชีวา สวยงาม และเปราะบาง แทฮยองไม่สามารถทอดทิ้งความกังวลว่าคนที่เขาห่วงใยจะได้รับอันตรายออกไปจากหัวได้ เพราะงั้นตอนนี้เขาถึงทำได้แค่กำมือแน่นและจ้องเขม็งด้วยความโกรธเคือง

"หื้มม สายตาแบบนี้ ยังไม่ยอมแพ้สินะ งั้นเรามาเล่นเกมเดิมพันกันดีกว่า"

พรึ่บ!

สปอตไลท์สาดส่องลงพื้นทางขวาของแทฮยอง เด็กหนุ่มมือเย็นวาบขึ้นมาในทันที หน่วยวูล์ฟและหน่วยฟอกส์ทั้งหมดถูกคุมตัวอยู่ในสปอตไลท์วงนั้น แทฮยองไม่รู้ว่าผู้สร้างลำดับที่สี่จับตัวทุกคนมาได้อย่างไร แต่ทำแบบนี้มันเกินไปแล้ว

พลั่ก

ปืนลูกโม่พร้อมกล่องกระสุนถูกโยนมาจากที่ไหนซักแห่ง และมันตกแหมะอยู่แทบเท้าแทฮยอง

"เอาล่ะ ฉันในฐานะผู้สร้างลำดับที่สี่ ผู้ซึ่งมีจิตใจกว้างขวางที่สุดในบรรดาผู้สร้างจะเมตตาคิม แทฮยองผู้เป็นลูกชายอันรักยิ่งของฉัน"แดฮยอนกวัดแกว่งมือราวกับกำลังถือไม้กายสิทธิ์และร่ายคำสาปอันโหดร้ายใส่แทฮยอง

"อย่างที่บอกว่าเราจะเล่นเกมเดิมพันกัน เธอมีสองทางเลือกสองคิม แทฮยอง"

"..."

"ทางแรกคือยอมสละชีวิตของเธอให้กับฉัน เพื่อแลกกับอิสรภาพของเหล่าคนอันเป็นที่รักของเธอทั้งหมดในโกดังแห่งนี้"

"..."

"ทางที่สองทั้งเธอและเหล่าคนอันเป็นที่รักจะได้เป็นอิสระ แต่เธอต้องเลือกว่าจะให้ใครได้ไปจากที่นี่พร้อมกับเธอ ส่วนคนที่เหลือเธอต้องฆ่าพวกมันด้วยมือของเธอเอง"

"บ้าหน่ะ!"

"มันจะมากเกินไปแล้ว"

น้ำเสียงขุ่นเคืองและโกรธเกรี้ยวดังระงมขึ้นมาในทันทีที่เงื่อนไขเดิมพันระหว่างแดฮยอนและแทฮยองจบลง แน่นอนว่าเกมนี้แดฮยอนโกงและถือไพ่เหนือกว่าเห็นๆ เมื่อจุดอ่อนถูกเล่นงานความกดดันทั้งหมดจึงตกลงมาที่แทฮยอง เด็กหนุ่มยืนอยู่ในความมืดด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา ดวงตาสีเขียวมรกตเงยขึ้นมองสบกับพี่ชายที่อยู่ตรงหน้า

ที่ห่างกันแค่เอื้อมมือ

มองไปทางซ้ายที่มีอาจารย์ทั้งสามคน พวกเขายืนอยู่ตรงนั้น แม้แทฮยองจะเอื้อมมือไปไม่ถึง แต่เด็กหนุ่มก็สัมผัสได้ถึงเกราะกำบังอันแข็งแกร่งที่ส่งผ่านมาทางสายตาของพวกเขา

มองไปทางขวาที่มีครอบครัวของเขายืนอยู่ ครอบครัวที่เพิ่งมีโอกาสได้รู้จักเป็นครั้งแรกในชีวิต ครอบครัวอันอบอุ่น ครอบครัวอันแสนดี เหล่าศิลปินที่เติมแต้มสีสันให้รูปปั้นจืดชืดอย่างเขาได้มีชีวิตชีวา

แทฮยองหันหลัง ทอดสายตามองไปยังจองกุกและยุนกิที่มีแสงสปอตไลท์ส่องลงมาเช่นเดียวกัน ถึงทั้งคู่จะถือปืนแต่แทฮยองรู้ว่ามันไร้ประโยชน์ ในความมืดนั้น รอบนอกของวงแสงสปอตไลท์ แทฮยองมองเห็นคนของวอเรดซ์กำลังถือปืนจ่อทุกๆคน ดวงตาสีเขียวมรกตมองตรงเข้าไปในดวงตากลมโตของจองกุกที่มองเขม็งมาทางเขาด้วยแววตาแข็งกระด้าง แต่มีความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะมอบชีวิตปกป้องเขาแฝงอยู่ข้างใน แทฮยองละสายตาจากจองกุกและสบตากับยุนกิ ชายผิวขาวซีดทอดมองเขาด้วยแววตาที่ดูเจ็บปวดทรมาน

แทฮยองละสายตาจากทุกคน มองตรงไปยังผู้สร้างลำดับที่สี่ ก่อนจะค่อยๆย่อตัวลงไปหยิบปืนและใส่กระสุนทีละนัดอย่างเชื่องช้า แดฮยอนลอบยิ้มมุมปากเมื่อแมวน้อยจอมดื้อรั้นกำลังหลงกลเกมเดิมพัน

แกรก

เสียงขึ้นนกปืนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทุกคนในโกดังไม่มีใครละสายตาไปจากแทฮยองต่างพร้อมใจที่จะตายหากแทฮยองหันกระบอกปืนไปหาพวกเขาทางใดทางหนึ่ง แต่ผิดคาด แทฮยองเลือกที่จะหันกระบอกปืนเข้าหาตัวเอง

"แทฮยองอย่า!"

ปัง!

"เห้ย!!"

"ไม่นะ"

"ไอ้เหี้ยเอ้ย"

"ชางกยุน!!"

ก่อนที่แทฮยองจะได้ลั่นไกใส่ตัวเอง แดฮยอนก็ชิงตัดหน้ายิงปืนออกมาเสียก่อน และชางกยุนคือผู้โชคร้ายที่โดนกระสุนจากการสุ่มยิงมั่วๆของผู้สร้าง ร่างของเด็กหนุ่มทรุดลงกับพื้นแทบจะทันที วูล์ฟและฟอกส์สบถออกมาไม่เป็นภาษาด้วยความตกตะลึง

"อย่าเล่นนอกเกม แทฮยอง"เสียงเหี้ยมเปล่งออกมาจากลำคอของแดฮยอนเพื่อตักเตือนให้เด็กหนุ่มเล่นตามกติกา แทฮยองมือสั่น ดวงตาไหวระริก เขามองไปทางหน่วยวูล์ฟ เห็นทุกคนต่างนั่งลงคุกเข่าล้อมรอบร่างอ่อนปวกเปียกของชางกยุน จีมินเป็นคนแรกที่ทนไม่ไหวและร้องไห้ออกมา

แทฮยองเห็นซอกจินยืนปิดปากและสะอื้นเบาๆ...

แทฮยองเห็นหน่วยฟอกส์จับมือกันแน่น ไม่มีใครร้องไห้ เพราะกำลังช็อคและรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น...

แทฮยองเห็นโฮซอกซุกหน้าลงบนไหล่นัมจุน...

แทฮยองเห็นนัมจุนกำลังพยายามสบตาเขา เม้มปากและปั้นยิ้มฝืนๆมาให้...

แทฮยองหันหลังมองไปทางยุนกิและจองกุก...

แทฮยองเห็นจองกุกน้ำตาไหล โดยที่สายตามองตรงไปยังร่างของชางกยุน...

แทฮยองเห็นยุนกิหันหน้าหนีไปอีกทาง ปลายจมูกโด่งรั้นเป็นสีแดงเหมือนคนกำลังร้องไห้...

พี่นัมจุนร้องไห้...พี่ซอกจินร้องไห้...พี่โฮซอกร้องไห้...ยุนกิร้องไห้...จีมินร้องไห้...จองกุกก็ร้องไห้...แทฮยองไม่อยากเห็น...

ไม่อยากเห็นทุกคนร้องไห้...

ไม่

ไม่ร้อง

ต้องไม่มีใครร้องไห้

แทฮยองทรุดตัวลงนั่ง ดวงตาของเขาสั่นระริก หอบหายใจถี่หนัก ความทรงจำเก่าๆและเลวร้ายกำลังหลั่งไหลเข้ามาในหัวเขา

"ฆ่าเลยวี  ตอนนี้แม่เธอป่วยและกำลังทรมาน"

"..."

"แทงเลย แทงลงตรงหัวใจนั่นหน่ะ เธอช่วยแม่ได้นะ"

"..."

"ถ้าไม่อยากเห็นแม่ทรมานอีกเธอต้องฆ่าแม่ทิ้ง"

"อย่านะลูก แทฮยองอย่าทำตามที่พ่อพูดนะ"เสียงอ่อนโรยของหญิงสาวบนเตียงผู้ป่วยเอ่ยอย่างอ้อนวอน

"รออะไรอยู่แทฮยอง แม่เขารักแทฮยองนะ เขาทนทรมานเพื่อจะได้อยู่กับ  แทฮยองไปนานๆ ถึงเวลาแทฮยองช่วยให้แม่หายทรมานแล้ว"

"อย่าลูก ฮึก พ่อของลูกเป็นปีศาจ หนูฟังแม่นะ อย่าไปเชื่อที่พ่อหนูพูดเด็ดขาด แทฮยอง หนีไปซะ หนีไปจากพะ... อึก..."

ยังไม่ทันได้สั่งเสียดี หญิงผู้เป็นมารดาก็จากไปด้วยคมมีดของลูกชายคนเดียวของตน น่าเศร้ากว่านั้นการตายของเธอยังเป็นก้าวแรกขงการทดลองร่างชีวะอิเล็กตรอนของแดฮยอน ศพของเธอไม่ได้ถูกทำพิธีกรรมที่ถูกต้องตามหลักศาสนา หนำซ้ำเธอยังถูกครหาว่าทนกับความบ้าครั่งของสามีไม่ไหวและทิ้งลูกกับสามีไปในที่สุด ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องจริงแม้แต่เสี้ยว แต่ใครเล่าจะล่วงรู้วามจริงนอกจากสองพ่อลูก

....

"ฆ่ามันสิ ฆ่ามัน ปาดคอมันเลยวี เส้นเลือดตรงนั้นหน่ะ"

เสียงทุ้มนุ่มของคนเป็นพ่อดังก้องอยู่ในหู ฝ่ามือใหญ่และอบอุ่นยัดมีดสั้นสีเงินเข้ามาในมือเขา เบื้องหน้าคือชายร่างผอมแห้ง จมูกและปากของคนคนนั้นมีเลือดแห้งกรังติดอยู่ นี่คือชายผู้เข้ารับการทดลองแล้วล้มเหลว และวอเรดซ์กำลังจะกำจัดทิ้ง 

"อ๊ากกกกกกก!!!"แทฮยองกุมหัว กรีดร้องออกมาอย่างคุ้มคลั่ง ดวงตาเบิกโพลงอย่างน่ากลัว เขาดึงทึ้งหัวตัวเอง หอบหายใจรุนแรง ทุกคนลุกฮือขึ้นอย่างตกใจกับอาการของแทฮยอง แม้แต่ผู้สร้างลำดับที่สี่ยังไม่กล้าแม้แต่ออกคำสั่งให้ใครทำสิ่งใดทั้งสิ้น จองกุกเป็นคนแรกที่จะวิ่งเข้ามาหาแทฮยอง แต่กลับโดนแบคฮยอนรั้งเอาไว้อย่างตื่นกลัว

"ไม่ได้นะ เข้าไปใกล้เขาตอนนี้ไม่ได้"

"ทำไม แทฮยองเป็นอะไร!!"จองกุกตวาด อารมณ์หลายๆอย่างผสมปนเปกันไปหมด ทั้งเศร้า เสียใจ หวาดกลัว

"ภาวะคุ้มคลั่งสูงสุด"

!!

ปัง

ปัง ปัง

แทฮยองในร่างปีศาจกำลังสาดกระสุนออกมาโดยไม่สนหน้าพรมหน้าอินทร์ แสงไฟสปอตไลท์ถูกทำลายไปหมดด้วยกระสุนห่าใหญ่ของแทฮยอง ในโกดังจึงมืดสนิท ไม่ใครกล้าที่ขยับตัวหรือแม้แต่หายใจเสียงดัง

ตึง

ปัง

โครม

เสียงข้าวของถูกทำลายดังสนั่นต่อเนื่อง จองกุกคลำทางในความมืดลาก   แบคฮยอนให้ไปรวมตัวกับหน่วย ก่อนจะเหลือไปเห็นแสงไฟวิบวับเล็กๆที่กำลังมุ่งมาทางพวกเขา จองกุกกระชับปืนและเล็งไปทางนั้นด้วยความหวาดระแวง

"พวกฉันเอง ถอยไปที่หน้าประตูทางออกเร็ว!!"เสียงซีแจมออกคำสั่ง ชยอนูได้ยินดังนั้นก็ไม่รีรอที่จะอุ้มร่างของชางกยุนไว้ในอกและวิ่งตามหลังเซตอันเดอร์กราวน์ไป อันที่จริงเขามองไม่เห็นอะไรเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่วิ่งตามเสียงไฟเล็กๆที่มาจากไฟฉายนาฬิกาของซีแจมกับแบล็คนัทก็เท่านั้น

ตุบ

พลั่ก

"โอ้ย"

ฮยองวอนร้องลั่นพร้อมกับทรุดลงไปบนพื้นเพราะโดนอะไรบางอย่างเหวี่ยงมากระแทก วอนโฮรีบกลับไปแบกฮยองวอนขึ้นหลังและออกตัววิ่งโดยไม่ลังเลและสงสัยสิ่งใดทั้งสิ้น 

พรึ่บ

ทั้งโกดังส่องแสงสว่างอีกครั้งหลังจากวาสโค่พยายามงมหาสวิสต์เพื่อเปิดไฟ ซีแจมกดหัวจองกุกให้ก้มต่ำเพื่อหลบให้พ้นจากสายตาแทฮยอง ทั้งหมดหลบอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ผุๆ และมีสองสามรูที่เพิ่งเกิดจากกระสุนของแทฮยอง ทุกคนนั่งนิ่ง สายตาทอดมองเข้าไปในโกดังที่มีแทฮยองกำลังอาละวาดอยู่ในนั้น ตอนนี้ในหัวพวกเขาไม่ควรจะคิดอะไรทั้งนั้น นอกจากทางหนี

แทฮยองน่ากลัวเกินไป 

สิ่งที่พวกเขากำลังวิ่งหนีนั้นไม่ใช่ผู้สร้างลำดับที่สี่หรือวอเรดซ์แต่กลับกลายเป็นอดีตสมาชิกครอบครัววูล์ฟ ซึ่งกำลังกลายร่างเป็นปีศาจและไร้สิ่งใดที่สามารถควบคุมได้

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกก ตายไปซะ ไอ้สวะ"แทฮยองยังแหกปากอย่างต่อเนื่อง ระบายความโกรธที่มีมากมายมหาศาลออกมาด้วยการอาละวาดไปทั่ว เขากระชากคานเหล็กที่อยู่ใกล้มือออกมาแล้วฟาดมันไปทั่วอย่างสะเปะสะปะ แทฮยองทำลายข้าวของทุกอย่างจนไม่เหลือชิ้นดี พุ่งตัวไปหาจอง แดฮยอนที่หลบอยู่ในห้องควบคุมเล็ก

เคร้ง!

เคร้ง!

เคร้ง!

แทฮยองระดมฟาดท่อนเหล็กลงกับกระจกหน้าต่างห้องควบคุมไม่ยั้ง คนข้างในเริ่มสั่นเทาอย่างตื่นกลัว กดปุ่มทุกปุ่มบนแผงควบคุมอย่างมั่วซั่วเพื่อหาทางเอาตัวรอด ในเวลาปกติก็แทบไม่มีใครต่อกรกับแทฮยองได้ เมื่อคุ้มคลั่งแบบนี้แล้วใครจะไม่หวาดกลัวกัน

"หยุดนะ แทฮยอง ฉันเป็นพ่อแกนะ!!"แดฮยอนตะโกนฝ่าเสียงกระบองเหล็กที่กระแทกกระจกออกมาหวังจะหยุดแทฮยอง แต่ไม่เป็นผล เด็กหนุ่มหูหนวกตาบอดไปหมด ไม่เห็นหรือไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น รู้เพียงแค่ความโกรธที่มันเอ่อล้นอยู่ในอกนี้ต้องได้รับการปลดปล่อย อยากจะฉีกเลือดฉีกเนื้อสวะทุกตัวที่ทำคนที่เขารักต้องร้องไห้

อยากฆ่ามันให้ตาย

ให้สาสมกับทุกหยาดน้ำตาที่ครอบครัวเขาต้องสูญเสีย

เคร้ง!

เคร้ง!

เคร้ง!

แทฮยองยังกระหน่ำทุบกระจก ดวงตาเหลือกถลนออกมาอย่างหิวกระหาย เขาไม่รู้หรอกว่าไอ้สวะตรงหน้านี้เป็นใคร เพียงแต่เขาเจอมันเป็นคนแรกและเขาต้องการที่จะฉีกเนื้อมันทิ้ง ต้องการที่จะเห็นเลือดสดๆของมันไหลอาบอยู่บนพื้นก็เท่านั้น...แทฮยองกำลังคิดว่าควรสังหารมันด้วยวิธีไหนดี หากแทงหัวใจมันก็คงตายอย่างทรมานอาจเป็นภาพที่น่าดู แต่เขาไม่ชอบที่จะรีรอ...หากจะฆ่าปาดคอมัน เลือดสดก็คงไหลท่วมอย่างที่ใจปรารถนา แต่ก็จะไม่ได้ยินเสียงมันกรีดร้องด้วยความทรมาน การตายอย่างเงียบๆของสวะมันไม่หฤหรรษ์ใจต่อแทฮยองเช่นกัน...ทุบให้สมองเละคงเป็นทางเดียวที่จะทำให้แทฮยองเพลิดเพลินสุดๆได้ในเวลานี้

ปัง ปัง ปัง

ห่ากระสุนสาดใส่ร่างแทฮยองที่กำลังระดมแรงทุบกระจก คนของวอเรดซ์พยายามปกป้องเจ้านายอย่างกล้าๆกลัวๆ แทฮยองตาลุกวาวและฉีกยิ้มอย่างน่าสยดสยอง ก่อนจะกระโจนลงมาจากนั่งร้านชั้นสอง มือเรียวชูกระบองเหล็กสูงเหนือหัวและฟาดลงกลางกบาลของมือปืนคนแรก ตามด้วยเหวี่ยงไปด้านข้างเต็มแรงโดนด้านข้างศีรษะของอีกคนซึ่งตรงกับตำแหน่งที่บอบบางที่สุดของกะโหลกทั้งสมองและเลือดจึงไหลทะลักออกมา

"ฮี่ ฮี่ ฮี่"

ยิ่งได้กลิ่นเลือดแทฮยองยิ่งคุ้มคลั่ง เด็กหนุ่มกระโดดโลดเต้นอยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้คุมวอเรดซ์ซึ่งต่างพากันล้มตายอย่างสยดสยองไปทีละคนสองคน แดฮยอนจึงอาศัยจังหวะนี้โผล่ออกมาจากที่หลบภัยพร้อมกับเล็งปืนไปทางแทฮยอง

'จะหยุดภาวะคุ้มคลั่งสูงสุดของฮันเตอร์สีทองได้ มีทางเดียวคือต้องฆ่าทิ้ง'

พิมพ์เขียวที่ตั้งใจจะสร้างและรอคอยมาเนิ่นนานคงต้องพับมันไว้ ยังมีฮันเตอร์สีทองอีกหลายคนที่เข้าข่ายร่างสมบูรณ์ ใช้ร่างอื่นก็คงไม่เสียหายอะไร ขืนปล่อยให้แทฮยองคุ้มคลั่งต่อไปเขานั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายตายเองเสียก่อน

ปัง!

กระสุนถูกปล่อยไปแล้ว แต่แดฮยอนยิงพลาด ซึ่งเท่ากับชี้เป้าให้แทฮยองมาหาตน เด็กหนุ่มผมบลอนด์แยกเขี้ยวใส่แดฮยอน วางศพที่หัวเละเป็นออมเล็ทลงพื้นแล้วกระโจนขึ้นมาหาแดฮยอนทันที

"อย่านะ อย่า!"

พลั่ก

ปั่ก!

เหล็กแหลมถูกเสียบแทงเข้าไปกลางศีรษะแดฮยอน ผู้สร้างลำดับที่สี่สิ้นใจอยู่ตรงนั้นทันทีด้วยน้ำมือของลูกชายที่เขาเลี้ยงดูมาเยี่ยงสัตว์ ฝึกสอนทุกอย่างเพื่อให้เป็นนักฆ่า บัดนี้ทุกความชั่วร้ายที่เขายัดเยียดให้เด็กไร้เดียงสาตั้งแต่หกขวบนั้น หวนกลับมาสู่เขาแล้ว ดวงตาคมเบิกโพลงขณะไร้ลมหายใจบ่งบอกว่าเขาไม่ได้จากไปอย่างสงบหากแต่เต็มไปด้วยความทุกข์ทน และเหลือสิ่งคั่งค้างมากมายในชีวิตที่ยังไม่สำเร็จ

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฮี่ ฮี่"แทฮยองหัวเราะลั่นด้วยความสนุกสนานอย่างถึงที่สุด บรรดาผู้คุมที่เห็นเจ้านายตายคาที่ก็ดวงตาเหลือกลนด้วยความกลัวและแตกกระเจิงกันไปคนละทาง ทั้งโกดังจึงเหลือแค่เสียงชื้นแฉะจากกระบอกเหล็กที่แทฮยองใช้ทุบตีร่างไร้วิญญาณจนมันเละไม่มีชิ้นดี

กลิ่นเหม็นคาวเลือดคละคลุ้งจนมินฮยอกต้องยกมือขึ้นอุดจมูก

"แย่ละ ถ้าไม่รีบออกไปก่อนแทฮยองเห็น ได้ตายกันหมดแน่"วาสโค่เอ่ยเสียงเครือ

"ประตูโกดังล็อคจากด้านนอก ออกไปไม่ได้"ซีแจมว่าบ้างเพราะเมื่อกี้เขากดปุ่มเปิดประตูไปแล้วตั้งหลายครั้ง

"บ้าเอ้ย ทำไงวะ"

"ต้องไปออกประตูฝั่งขวา เข้าช่องระบายอากาศแล้วลงข้างห้องเก็บเครื่องบิน ปัญหาคือจะออกไปยังไงโดยที่ไม่ให้วีเห็น"

"ผมล่อให้เอง"

"เห้ย อย่าจองกุก!!"

"ไม่ทันแล้ว ไอ้บ้าเอ้ย"

"วิ่ง!!!"

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วนับจากจองกุกบอกว่าจะเป็นตัวล่อและวิ่งออกไป จีมินสบถตามหลังสุดเสียงซึ่งทำให้แทฮยองหันมาเห็นพวกเขาทั้งหมด วาสโค่จึงตัดสินใจออกตัววิ่งทันทีในตอนนั้น ทุกคนวิ่งตามหลังกันหมด แต่นัมจุนกลับแตกออกจากแถวและวิ่งไปหาจองกุกแทน ทุกอย่างอยู่ในภาวะชุลมุนวุ่นวาย แถวค่อยๆแตกออกเพราะหน่วยลูล์ฟต่างไม่มีใครทอดทิ้งใคร วิ่งเข้าไปหาจองกุกที่กำลังกลิ้งตัวหลบแทฮยอง กระบองเหล็กในมือของเด็กหนุ่มกำลังยกสูงเหนือหัวหมายจะฟาดใส่จองกุกเต็มแรง

"นายท่านครับ!!"

เสียงตะโกนก้องกังวานดังสนั่นของวาสโค่หยุดทุกการเคลื่อนไหวภายในโกดัง แม้แต่แทฮยองก็ยังชะงักไปนิดหน่อย หน่วยวูล์ฟทุกคนตกตะลึงสุดขีด โฮซอกถึงกับขาอ่อนยวบและคุกเข่าลงกับพื้นราวกับเห็นผี ปาร์ค ชานยอลคนที่มีชื่ออยู่บนหินอ่อนในสุสานกลับมายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ชายตัวสูงหน้าตาหล่อเหลายกปืนขึ้นและเล็งไปยังเป้าหมาย

ปัง!!

แทฮยองร่วงลงพื้นดังตุบเมื่อชานยอลยิงกระสุนใส่ร่างเขาทุกคนตกตะลึงกับการปรากฏตัวและทำอะไรเกินความคาดหมายของชานยอ

"แทฮยองงง!!!!

"ไอ้เหี้ยพี่หมอ มึงทำเหี้ยอะไรของมึงวะ!"ยุนกิเรียกตะโกนชื่อแทฮยองเพื่อหวังจะให้อีกคนได้สติขึ้นมา ในขณะที่จองกุกตะโกนใส่หน้าชานยอลอย่างโมโหสุดขีด เรียกพี่ศักดิ์แค่ในนามแต่ไร้ซึ่งความเคารพ

"ขอโทษนะ แต่จะหยุดภาวะคุ้มคลั่งสูงสุดของฮันเตอร์สีทองได้ มีทางเดียวคือต้องฆ่าทิ้ง"ชานยอลว่า ล้วงนาฬิกาจับเวลาออกมาจากกระเป๋า

"ชียองเอาเครื่องปั๊มหัวใจกับถังออกซิเจนมา"ชานยอลตะโกนเมื่อไปถึงร่างแน่นิ่งของแทฮยอง สมาชิกหน่วยวูล์ฟต่างยืนงงกับท่าทีของชานยอล 

ไม่เข้าใจ

ไม่เข้าใจเลยซักนิด

ตอนนี้ชานยอลกำลังจะทำอะไร เมื่อกี้เขายิงแทฮยองไปแล้ว แล้วทำไมตอนนี้ถึงมีท่าทีเหมือนจะช่วย ที่สำคัญชานยอลตายไปแล้ว ทำไมมาอยู่ที่นี่ ทำไมวาสโค่เรียกว่านายท่าน

"เอ้า ทำหน้าโง่กันทำไม หลบทางสิ คนจะขนของ"ชานยอลว่า ขณะเอาเท้าเขี่ยยุนกิไปให้พ้นๆจากร่างแทฮยอง

"ไอ้หมอ มึงจะทำอะไร"นัมจุนถาม

"ปั๊มหัวใจแทฮยองไง อ้อ กูลืมบอกพวกมึงสินะ ภาวะคุ้มคลั่งสูงสุดหยุดยั้งได้ด้วยการฆ่า แต่ความหมายจริงๆของมันก็คือการที่สมองขาดออกซิเจนไป 30 วินาที การคุ้มคลั่งก็จะหยุดลง สมองมนุษย์ขาดออกซิเจนได้นานสุดแค่ 4 นาที ตอนนี้แทฮยองหยุดหายใจไปแล้ว 20 วินาที ยังเหลือเวลาอีก 3 นาที 40 วินาทีในการช่วยชีวิตแทฮยอง"

"..."

"ไอ้ซอกจิน ยืนโง่อยู่นั้นแหละมาช่วยสิวะ อยากเห็นเด็กนี่ตายรึไง!?"ชานยอลร่ายยาวจนจะแทบฟังไม่ทัน แถมพูดอะไรที่ไม่ค่อยเข้าใจได้ อะไรสามนาที อะไรสี่นาที ซอกจินเองก็ไม่ค่อยเข้าใจชัดเจนนัก รู้แต่ว่าตอนนี้ยังทันที่จะช่วยแทฮยองก็เท่านั้น เขารับเครื่องกระตุ้นหัวใจมาจากชียอง ปรับจูนคลื่นและชาร์จลงบนแผ่นอกเปลือยเปล่าของแทฮยอง

"อีกครั้งนะ"ชานยอลว่าหลังจากกระตุ้นหัวใจไปแล้วสองรอบแทฮยองก็ไม่มีท่าทีว่าจะกลับมา ตอนนี้ผ่านไปแล้วสองนาที พวกเขาคงต้องเร่งมือแล้ว

"ผายปอดเร็ว"ซอกจินว่า ชานยอลพยักหน้า เลียริมฝีปากพร้อมกับบีบจมูกแทฮยองเตรียมจะผายปอด แต่มือใครบางคนก็ดึงรั้งเขาเอาไว้ก่อน เจ้าของร่างนั้นรีบทิ้งตัวลงข้างแทฮยองสองมือใหญ่บีบปากและจมูกแทฮยองก่อนจะเป่าลมเข้าไปข้างใน 

"แทฮยองเป็นของผม ไอ้พี่หมอมึงห้ามแตะ"จองกุกขู่ฟ่อใส่ชานยอล

"มันใช่เวลามาหวงของมั๊ยวะ ไอ้เด็กตะไลนี่"

"แค่กๆๆ"

!!!

แทฮยองไอสำลักหลังจากจองกุกผายปอดและซอกจินช่วยปั๊มหัวใจ พวกเขาใช้เวลาทั้งหมด 3 นาที 30 วินาทีในการช่วยชีวิตแทฮยอง และเปอร์เซ็นน้อยมากที่จะรอดชีวิต แต่พวกเขาก็ทำได้(/ทำใจหน่อยนะมันเป็นสกิลพระเอก)เขาช่วยแทฮยองไว้ได้ทันก่อนที่อีกคนจะจากไปอยู่อีกโลกนึงเสียก่อน

"เฮือก"ร่างบางเปื้อนเลือดหอบหนัก พยายามกอบโกยออกซิเจนเข้าปอดอย่างยากเย็น ซอกจินจึงยัดหน้ากากออกซิเจนครอบหน้าแทฮยองเอาไว้ คนตัวผอมพยายามชูมือไขว่คว้าหาใครบางคนที่เขานึกถึงเป็นคนสุดท้ายก่อนจะสติลืมเลือนเพราะภาวะคุ้มคลั่งสูงสุด

"แทฮยอง" 


T A L K


เอื้ออออออออออออออออออออออออออออออ แทฮยองคุ้มคลั่งแล้ว โดนยิงแล้ว และฟื้นแล้ว หมอมาแล้ว เฉลยไปหมดทุกอย่างแล้ว หมดเปลือกเลย มันจะจบแล้วนะทุกคน ฮรึก/ซับน้ำตา มันยาวนานมากกับการเขียนตอนนี้ ทุกอย่างถูกเฉลยเลยต้องตามอ่านของเก่าๆ เก็บรายละเอียดเล็กๆน้อยๆมารวมกัน ที่สำคัญคือกลัวเขียนออกมาแล้วมันดูรวบรัดตัดตอนจนเกินไป ขาดหายตรงไหน หรอข้องใจอะไรถามได้นะคะ T^T มาถึงตอนนี้รู้แล้วเนอะว่าใครเป็นพระเอก วิ่งออกไปขนาดนั้น ผายปอดขนาดนี้ แถมเรียกพี่หมอยอลด้วยคำหยาบคายปานนั้น เปลี่ยนพระเอกกลับไปกลับมาแล้วล้านรอบ ลังเลมากระหว่างพี่ยุนกิกับจะกุก ฮึก ทำใจเลือกไม่ได้ อยากเก็บไว้ทั้งสองคน/เดี๋ยวนะ เมริงไม่ใช่นางเอก


เอาเป็นว่าขอบคุณที่รอ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณมากๆ จากใจเลย อยู่ได้มาจนถึงขนาดนี้เพราะทุกคนที่คอยติดตามล้วนๆ 


ขอบคุณทุกคอมเม้น


ขอบคุณทุกการติดตาม 


เจอกันตอนจบเนอะ 


รักส์




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #1320 Feungfooo (@Feungfooo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:04
    ฮือออออออ จะจบแล้วหรอออ สุดจริงอ่ะ เรื่องนี้
    #1320
    0
  2. #1282 1612254 (@1612254) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 11:43

    จองกุก จองกุก จองกุก เราเชียจองกุกเฮ้//มันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายแกก็ยังจะหวงอีกนะจองกุกแต่ไม่เป็นไรเพราะเราเชียจองกุก จองกุก จองกุกกกกก เฮ้????????????????????

    #1282
    0
  3. #1275 Chinago (@campernrena) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 22:54
    ของทุกคนคือของจองกุก ของจองกุกก็คือของจองกุก
    #1275
    0
  4. #1249 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 19:17
    หูยยยยยย!!! จริงๆอยากดูฉากยัยอ้วงคลั่งมากกว่านี้อะ ฆ่าพ่อแบบนั้นมันดูตายไวไปอะ น่าจะแบบค่อยฆ่าให้ตายช้าๆ สมกับความชั่วของนางที่ทำกับยัยอ้วงหน่อย พ่อนี้ดูเป็นผู้ชายที่มีความคิดน่ากลัวมากอะ ทำไมถึงคิดอะไรแบบนี้ได้
    แล้วสรุปชางกยุนตายมั้ย ร้องกันแบบนี้ตายแน่เลย//ตบปากตัวเอง

    ดีใจค่ะที่เดาถูก คือน้องดูยอมเสียสละเผื่อยัยอ้วงมากอะ พร้อมจะตายแทนไรงี้เว่อร์ ที่คิดว่าเป็นกุกกี้นี้เพราะว่าตอนพิเศษก็เป็นน้องอะ แถมชื่อเรื่องก็กุกวีขึ้นก่อนอีก แล้วพี่ก้าคู่กับจีมใช่มั้ย ใช่ไม่ใช่ ใช่แหละ อิอิ
    #1249
    0
  5. #1219 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 23:50
    มาละนายท่าน มาทันเวลาพอดี ภาวะคุ้มคลั่มสูงสุด
    จริงๆมันมีทางแก้ไขสินะแต่ต้องเข้าใจความหมายจริงๆ
    ก็คือผู้สร้างนี่เอง ความรู้สึกคงผสมปนเปกันไปใช่ไหม
    ทั้งงงสับสนตกใจช็อค ให้ตายเถอะ ฮื่อออออออ
    #1219
    0
  6. #1155 Bee-Phinixo (@Bee-Phinixo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 22:35
    ฮรื้อออออออออออแอแแ
    #1155
    0
  7. #1140 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 14:11
    ชางกยุนนนนน ตอนแรกตกใจที่กุกวิ่งไปนึกว่าจะโดนตีแล้ววว
    #1140
    0
  8. #1107 Spritezeed_Za (@spritezeed87) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 00:13
    ไม่นะ.. ชางกยุน
    #1107
    0
  9. #1009 Patong3 (@Patong3) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 19:23
    ไรท์เค้ารออยู่นะ
    #1009
    0
  10. #1008 Prince_PYC8495 (@Prince_PYC8495) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 09:19
    ไรท์เค้าอ่านมา3รอบแล้วน้าาาาา ฉันยังรอเธออยู่ตรงนี้~~~
    #1008
    0
  11. #1007 siraphatng (@siraphatng) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 10:41
    ไรท์~~รอนานแล้วน้าาาาา
    #1007
    0
  12. #1006 ปะการัง14 (@design_1421) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 15:08
    รออยู่ รีบต่อสิเทอ จุ้บ
    #1006
    0
  13. #1005 Monarchstudio (@Monarchstudio) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 20:11
    ไรท์มาต่อเร็วๆน้าา ขนาดเพิ่งมาอ่านยังรู้เลยว่าแบบ...เฮ้ย มันสนุกว่ะไรงี้ แล้วตกลงเรื่องนี้กุกวีใช่ไหมมม?? รอๆๆๆ
    #1005
    0
  14. #1004 lvbaek (@natha2001) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 07:31
    เย้ๆๆๆ คิดว่าแทจะตายแล้วฮืออออออออ ดีใจมากๆอ่าาาาา จองกุกหวงไรเบอร์นั้นคะ 555555 รออออนะคะไรท์ สนุกเหลือเกิน
    #1004
    0
  15. #999 TAETAE1995 (@TAETAE1995) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 16:25
    ไรท์มาต่อเร็วๆน้าาา. อ่านวนมาหลายรอบแล้ว -..-
    #999
    0
  16. #998 llK.iml3iN1'st (@thethife) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 03:29
    ตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนนี้ ยังถือป้ายไฟก้าวีเหมือนเดิมค่ะ55555
    #998
    0
  17. #996 squide14 (@squide) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 23:37
    จะทำหยั่งงี้กับอ้วนกยุนไม่ได้น้าาา ㅠㅠ
    #996
    0
  18. #995 Pitchanut42 (@Pitchanut42) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 20:18
    คือบั่บไรท์เก่งมากกกกกกกกกคือตอนเเรกเพื่อนเล่าให้ฟังเเล้วเออเห้ยสนุกดีวะเลยเข้ามาอ่านติดตั้งเเต่ตอนเเรกเลยยขอบอกอยากจะอ่านเเนวนี้มานานเเล้วมาเจอนี่ติดเรยชอบหนักมากอ่านไปตรงตอนที่ยุนกิบอกว่าเออเเทฮยองมันเอ๋อเเน่ๆเเล้ววันนั้นไปเรียนรู้สึกว่าเอ๋อรับประทานเหมือนสามี5555555 ที่มาคอมเม้นสุดท้ายเพราะเห็นมันมีหลายตอนเลยอ่านทีเดียวเลย ชอบมากไรท รักไรทมากกกก ขอบคุนน้าที่มาเเต่งเเนวนี้จะหนับหนุนไรทเต็มที่
    #995
    0
  19. #994 Pitchanut42 (@Pitchanut42) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 20:18
    คือบั่บไรท์เก่งมากกกกกกกกกคือตอนเเรกเพื่อนเล่าให้ฟังเเล้วเออเห้ยสนุกดีวะเลยเข้ามาอ่านติดตั้งเเต่ตอนเเรกเลยยขอบอกอยากจะอ่านเเนวนี้มานานเเล้วมาเจอนี่ติดเรยชอบหนักมากอ่านไปตรงตอนที่ยุนกิบอกว่าเออเเทฮยองมันเอ๋อเเน่ๆเเล้ววันนั้นไปเรียนรู้สึกว่าเอ๋อรับประทานเหมือนสามี5555555 ที่มาคอมเม้นสุดท้ายเพราะเห็นมันมีหลายตอนเลยอ่านทีเดียวเลย ชอบมากไรท รักไรทมากกกก ขอบคุนน้าที่มาเเต่งเเนวนี้จะหนับหนุนไรทเต็มที่
    #994
    0
  20. #992 ceeque (@ceeque) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 16:37
    จะจบแล้วเย่... แต่ก็คิดไม่ตกอะ เหลือยงกุกอีกไม่ใช่หรอ? ไม่อยากให้เป็นอย่างที่คิดเลย ไม่นะ??! ;^;
    #992
    0
  21. #991 Prince_PYC8495 (@Prince_PYC8495) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 16:29
    ไม่อยากให้จบเลยยย ตอนที่แทฮยองคุ่มคลั่งโครตน่ากลัวเลยย แต่ถึงน่ากลัวยังไงก็ร้ากกก/หลบเกิย รีดก็จะรอตอนจบนะค่าาา เรื่องต่อไปขอก้าแทน้าาาาไรท์ อยากอ่านมากๆเลย
    #991
    2
  22. #990 +MV+BLACK (@0933971521) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 09:13
    เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กุกวีจริงๆด้วน????
    ไรท์ห้ามเปลี่ยนพระเอกอีกนะเอาคนนี้เเหละ(กุกกี้มักเน่ทองคำ) เเละก็ขอขอบคุณไรท์นะที่เเต่งนิยายสนุกๆให้พวกเราอ่าน

    ฮืออๆๆๆ????(เปลี่ยนโหมดดราม่า)ฟิคใกล้จบเเล้วอ่ะ อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน จะไปเเล้วหรอม่ายยยย555+


    รอลุ้นอ่านตอนจบนะคะไรท์ว่าจะจบยังไงเเบบ(5 ปีต่อมา มีเด็กเล็กๆคนนึงชื่อ จอน จองฮยอง(อายุ3ขวบ) อะไรประมาณนี้ ฮี่ๆๆๆ
    เเละเด็กน้อยที่อายุเท่ากันอีกคนชื่อ มิน จียอง เเละมีเด็กอีกคนชื่อ คิม ซอกคิม
    อะไรประมาณนี้ 55555+)
    #990
    0
  23. #989 Panisa Sonthiwong (@panisz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 00:32
    โอย ตอนก่อนที่แทฮยองจะคุ้มคลั่งนี่เราน้ำตาซึมเลย มันทั้งกดดันทั้งกลัวอะไรหลายๆอย่าง คนรู้จัก คนรอบข้างทั้งนั้นเลย ฮือ แทฮยองฟื้นแล้วนะ โอเคแล้วนะ ผู้สร้างที่ 4 ก็ตายแล้ว ??
    #989
    0
  24. #988 BellkyArmy170 (@BellkyArmy170) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 23:25
    แล้วพี่ยุนแกจะตายไมง่าา~ ไม่อยากให้มีใครตาย สงสารแทแท
    #988
    0
  25. #987 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 22:22
    จองกุกจริงๆด้วย!!! อร้ายยย ฮืออตอนนี้มีหลายอารมณ์มากเลย กดดันตามเเท ตกใจชางกยุน กลัวเเทฮยองที่ไล่เอาเหล็กฟาด กลับกันก็รู้สึกสะใจที่ฟาดเเดฮยอนได้เช่นกัน เสียวตอนจองกุกออกมาช่วย เเปลกใจที่พิชานช่วยเเทได้ ขำตอนไรท์เเอบเเซะพระเองเบาๆ55555 อย่างงี้เเหละพระเอก55555 ใจหายมากนะคะที่รู้ว่าจะจบเเล้วฮืออ อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน
    ปล.ตอนเเทคุ้มคลั่งเป็นอะไรที่น่ากลัวมาก ฉากทุบหัวนี่ผุดขึ้นมาเลยเหมือนwalking daedเลยฮืออออออ
    #987
    0