[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,617 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,585 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    409

    Overall
    52,617

ตอนที่ 2 : HUNTER 2 : ศพที่สอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    25 ต.ค. 61



2


"ฉันเองๆ"เสียงวัยรุ่นอีกคนดังขึ้น จองกุกและจีมินมองหน้ากันถึงจะเป็นคนรู้จักแต่พวกเขาก็ยังไม่ลดอาวุธลงจนกระทั่งอีกคนโผล่หน้าเข้ามา ถึงได้พากันถอนหายใจอย่างโล่งอก

"นึกว่าถูกพวกมันจับไปซะแล้ว"จีมินว่า เก็บดาบและธนูเข้าใต้เตียงเหมือนเดิม

"ก็เกือบแหละ ฉันเห็นพวกมันมาวนเวียนแถวๆนี้เลยซุ่มอยู่พงหญ้าข้างหลังอะ โคตรคันเลย"คนมาใหม่บ่นอุบ กรอกน้ำเข้าปากอึกใหญ่

"เด็กคนนั้นหละ"

"นู้น"จีมินบึนปากไปทางแทฮยองที่กำลังง่วนอยู่กับลูกอมไม่เลิก

"เฮ้ นายนี่ชอบกินลูกอมจริงๆเลยสินะ"เด็กหนุ่มเดินเข้าไปหาแทฮยองและทักทายอย่างเป็นมิตร

"นายสองคนรู้จักกันเหรอ?"จองกุกถาม

"ไม่หรอก ฉันเคยเจอเขาไปเหมาลูกอมในร้านสะดวกซื้อแถวๆโรงเรียนอะ"อีกคนหันมาตอบ

"นายชื่ออะไร ฉันชื่อชางกยุนนะ"ชางกยุนหันมาคุยกับแทฮยองอีกครั้ง

"แทฮยอง"

"แทฮยองเหรอ สภาพนายดูไม่จืดเลย ไปทำแผลที่บ้านฉันก่อนไหม แล้วเราจะพานายไปส่งที่บ้าน"ชางกยุนพูดเข้าประเด็นทันที เพราะบาดแผลมากมายบนตัวแทฮยองนั้นดูเลวร้ายเกินกว่าจะมองข้าม ขืนปล่อยไว้นานๆแผลอาจจะอักเสบและติดเชื้อได้ แต่ความหวังดีของเขาคงส่งไปไม่ถึง อีกฝ่ายถึงได้ส่ายหน้าปฏิเสธ

"ไม่ทำแผลเหรอ ก็ได้ งั้นเราจะพานายไปส่งที่บ้านเลย บอกที่อยู่มาสิ"และเป็นอีกครั้งที่แทฮยองส่ายหัว

"เป็นอะไรไป ไม่ไว้ใจเราเหรอ พวกฉันเดินไปส่งแค่ครึ่งทางก็ได้นะ พวกนั้นมันอาจจะกลับมาทำร้ายนายอีก"

"ไม่มีบ้าน"

"ห้ะ?"

"บ้าน ไม่มี"

แทฮยองว่าและก้มหน้าลงมองพื้นอย่างสลดชางกยุนจึงถอนหายใจออกมา

"งั้นก็ไปอยู่ด้วยกัน"

"เห้ยๆๆๆ ไอ้ยุน ง่ายแบบนี้เลยเหรอวะ มันเป็นใครก็ไม่รู้นะเว้ย แถมไปทำความผิดอะไรมาถึงได้มีคนตามล่าขนาดนี้ ถ้าเราโดนรากแหขึ้นมาจะทำยังไง"จีมินลากชางกยุนออกมา แล้วสวดใส่ชุดใหญ่ ถึงอีกคนจะหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูก็เถอะแต่ยังไงก็เป็นคนแปลกหน้าแถมยังพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องเหมือนเด็กยังไม่โตอีก

"มึงไม่สงสารเขาเหรอวะ แผลเต็มตัวขนาดนี้แถมยังไม่มีบ้านอีก"

"กูเห็นด้วยกับไอ้ยุน"

"อ้าว ไอ้กุก มึงไม่เข้าข้างกูเหรอวะ"

"เหอะน่า แค่ให้พักสองสามวัน แผลหายแล้วค่อยให้เขาไปอยู่บ้านพักคนไร้ญาติไง"ชางกยุนบอกปัดอย่างรำคาญใจที่เพื่อนตัวเองหวาดระแวงไม่เข้าเรื่อง จีมินจึงได้แต่จิ๊ปากอย่างขัดใจ แน่นอนว่าเสียงข้างมากย่อมชนะ แทฮยองต้องไปอยู่บ้าน      ชางกยุนตามที่เจ้าตัวต้องการ 

ซึ่งบ้านชางกยุนก็คือบ้านของเขา ของจองกุก และของพี่ชายอีกสามคน เพราะพวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกัน

"มาเถอะแทฮยอง ไปอยู่บ้านเรานะ ที่นั่นมีลูกอมเพียบเลย ฉันซื้อมาไว้ตั้งสองโหลแน่ะ"แทฮยองหูผึ่ง ลุกขึ้นยืนแล้วพยักหน้าหงึกๆเดินตามชางกยุนโดยที่ไม่วี่แววว่าจะเจ็บปวดกับบาดแผลบนร่างกายของตัวเองซักนิด รอยเหวอะหวะจากการโดนแส้หนังฟาดมันก็ไม่ได้เล็กน้อยอะไรถึงขนาดจะไม่รู้สึกรู้สาแบบนี้ ถ้าจีมินหรือจองกุกเป็นแผลแบบนี้บ้างคงจะเจ็บปวดจนเดินแทบไม่ได้เลยทีเดียว แต่แทฮยองก็ยังเดินได้แทบจะวิ่งเลยด้วยซ้ำ เหมือนกับว่าไม่มีแผลพวกนั้นอยู่บนร่างกาย

เด็กวัยรุ่นทั้งสี่คนพากันเดินออกมาจากที่ซ่อนตัวกลางป่า เส้นทางข้างหน้ามีต้นไม้น้อยใหญ่ขึ้นเบียดเสียดกันจนมืดทึบ ชางกยุนเปิดไฟฉาย หันมามองแทฮยองนิดหน่อยก่อนจะยื่นมือออกมาเพื่อจับมืออีกคนไว้เพราะทางข้างหน้าค่อนข้างมืดและชันเขาเลยจะจับไว้ป้องกันการพลัดหลง

เพี๊ยะ!

"โอ้ย!"ชางกยุนร้องเสียงหลงหลังมือแดงขึ้นมาทันตาเพราะโดนตีลงมาเต็มแรง

"ทำบ้าอะไรวะเนี่ย"จีมินตะเบงเสียงใส่แทฮยองอย่างเดือดๆ จากทีแรกที่ไม่พอใจเรื่องพาแทฮยองไปด้วยกันอยู่แล้วอีกฝ่ายทำแบบนี้ใส่เพื่อนเขาอีกก็เลยฟิวส์ขาด

"ใจเย็นดิ"จองกุกเอามือดันอกจีมินไว้ ตบๆเบาๆเพื่อให้เพื่อนอารมณ์เย็นลง

"ทำไมนายตีฉันละแทฮยอง"ชางกยุนถามอย่างใจเย็นปกติเขาเป็นคนมีเหตุมีผล เลือกที่จะถามสาเหตุการกระทำกับแทฮยองมากกว่าจะตะโกนใส่ปาวๆ

"อย่าจับ ไม่ชอบ"แทฮยองตอบสั้นๆห้วนๆจนจีมินตวัดตาใส่อีกรอบ 

"โอเค เข้าใจละ งั้นเดินใกล้ๆฉันไว้นะ ทางข้างหน้ามันมืดเดี๋ยวหลง"

"อือ"แทฮยองพยักหน้ารับ

"จีมินมึงไปเดินปิดขบวนเลย"ประโยคหลังชางกยุนหันไปออกคำสั่งกับจีมิน เจ้าตัวจึงสะบัดตูดเดินไปอยู่หลังสุด และกอดอกแน่นอย่างไม่พอใจ แล้วขบวนหมีน้อยทั้งสี่ก็ออกตัวเดิน ลัดเลาะป่าไม้ฝ่าความมืดไปข้างหน้าเรื่อยๆจนกระทั่งเห็นแสงไฟริบหรี่อยู่ข้างหน้า เสียงเคี้ยวลูกอมกรอบแกรบดังอยู่เนืองๆ จนชางกยุนหลุดขำบ่อยๆ ไม่นานนักพวกเขาก็มาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในสวนหลังโบสถ์

"ถึงแล้วละ เข้าไปสิ"ชางกยุนเรียกแทฮยองที่หยุดนิ่งอยู่หน้าประตูไม่ยอมเดินเข้าไปซักที ขณะที่สองเกลอเดินนำลิ่วหายเข้าไปในตัวบ้าน แทฮยองยึกยักอยู่ชั่วครู่ก็เดินเข้าไปในบ้านตามชางกยุน เด็กหนุ่มนั่งลงที่ม้านั่งตรงมุมห้องข้างเตาผิงเพราะเจ้าของบ้านบอกว่าจะไปเอากล่องยามาทำแผลให้ คนมอมแมมกวาดสายตามองไปรอบๆตัวบ้านด้วยความใคร่รู้ เป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้ามาในบ้านที่มีคนอาศัยอยู่จริงๆ เครื่องเรือนและของตกแต่งมากมายต่างประดับประดาอยู่บนผนัง

"โฮ่ย ไอ้พวกเด็กเกรียนทั้งหลาย หายหัวไปกันมาวะ เลยเวลาข้าวเย็นมาตั้งนานแล้วนะเว้ย เดี๋ยวพ่อมะเงกคนละทีเลยไอ้พวกนี้นี่"เสียงผู้ชายทุ้มแหลมส่งเสียงแว้ดๆมาก่อนตัว แทฮยองรีบวางโคมไฟที่กำลังสำรวจอยู่ในมือลงที่เดิมแล้วกลับมานั่งหลบอยู่มุมมืดข้างเตาผิง

"ชางกยุน จองกุก จีมะ....."เจ้าของเสียงโผล่มาจากห้องๆหนึ่งและสบสายตากับแทฮยองเข้าพอดี

.

เงียบ

.

ต่างคนต่างจ้องหน้ากัน

.

และ

"อ้ากก!!!! ไอ้เห**ยยย ยุนกิฮยอง ใครก็ได้ช่วยกูด้วย อ้ากกก"ชายคนนั้นร้องลั่นบ้าน เสียงโครมครามดังมาจากทุกทิศทาง เมื่อทุกๆคนในบ้านพากันวิ่งลนลานออกมา

"เกิดอะไรขึ้น!!"ชายตัวเล็กผิวขาวซีดมาถึงตัวคนที่กำลังแหกปากก่อนใครๆ 

"ผี ผี ไอ้เห**ย กูเจอผี"

"ไหน ผีอยู่ไหน"จีมินวิ่งลงมาจากชั้นสองในสภาพกางเกงบ็อกเซอร์กับเสื้อที่ยังใส่แขนอีกข้างไม่เสร็จไหล่เปลือยอยู่ข้างนึง กระโดดเกาะผู้ชายตัวเล็กจนอีกคนเซแถ่ดๆ 

"มีอะไรโฮซอก"ผู้ชายตัวสูงอีกคนที่ขายาวมากๆโผล่มาจากทางหลังบ้าน

"ผี ผี"

"ตรงไหน"

"นั่นไง ข้างเตาผิงอะ มึงเห็นไหม เสื้อสีขาวมีเลือดเต็มตัวเลย"

"ใครอยู่ตรงนั้นอะ ออกมานะไม่งั้นฉันยิง"เพราะไม่เชื่อเรื่องผีสางแต่เขาเชื่อเรื่องขโมยขโจร ชายตัวเล็กจึงสะบัดร่างจีมินทิ้งลงพื้น ย่างสามขุมไปทางแทฮยองแล้วยกปืนเล็งไปทางเงาตะคุ่มที่อยู่ในนั้น แทฮยองตื่นกลัวเมื่อเห็นอีกคนมีท่าทีว่าจะเข้ามาทำร้าย ลุกขึ้นยืนควักมีดออกมาจากกระเป๋ากางเกงและถือไว้เตรียมป้องกันตัวเอง เมื่อชายตัวสูงเห็นว่าผู้บุกรุกอย่างแทฮยองมีอาวุธก็ชักปืนขึ้นมาบ้างก่อนจะเดินเข้าไปยืนขนาบคู่กับชายตัวเล็ก

ปืนสองกระบอกกำลังจ่อมาที่แทฮยอง มือเรียวตวัดมีดหันปลายเข้าหาตัวเอง เตรียมตั้งรับหากมีใครจู่โจมเข้ามา ยิ่งทำให้คนในบ้านคิดมาดร้ายต่อเขาเพิ่มอีกเท่าตัว ผู้ชายคนที่โวยวายลั่นบ้านเพิ่งจะตั้งสติได้ก็ควักปืนออกมาบ้าง กลายเป็นว่าแทฮยองโดนล้อมด้วยปืนสามกระบอกไร้ซึ่งทางออกและหนทางรอด ทั้งสี่คนจดจ้องมองหน้ากันอย่างไม่วางตา ต่างคนต่างเงียบสังเกตท่าทีอีกฝ่ายโดยที่ยังไม่มีใครลงมือ

"เดี๋ยวก่อนครับ หยุดก่อนอย่าเพิ่งยิง"เป็นชางกยุนที่รีบวิ่งเข้ามาเอาตัวเองบังแทฮยองไว้ กางแขนสองข้างปกป้องเพื่อนใหม่ที่กำลังโดนหมายหัว

"พี่ครับ เพื่อนผมเอง เขาบาดเจ็บผมเลยจะพามาทำแผล"

"เพื่อนที่ไหนทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้า"

"เพื่อนใหม่ฮะ โฮซอกฮยอง เขาโดนทำร้ายเราสามคนเลยเข้าไปช่วย ไอ้จีมิน พูดอะไรบ้างสิวะ ถามจีมินก็ได้ครับ จีมินก็รู้จักเด็กคนนี้"ชางกยุนอธิบาย ทั้งเอ็ดใส่เพื่อนตัวเองที่มัวแต่ทำหน้าเหรอหราเหมือนเห็นผี

"ออกมาซิ อยู่ตรงนั้นฉันเห็นหน้าไม่ชัด"ผู้ชายตัวเล็กออกคำสั่ง เพราะเป็นคำพูดของน้องเล็กสุดในบ้านที่ซื่อสัตย์และไม่เคยโกหกมาก่อนพี่ๆในบ้านถึงเริ่มปักใจเชื่อไปแล้วครึ่งหนึ่ง แต่ก็ยังไม่ไว้วางใจอยู่ดี ชางกยุนหันมาหาแทฮยอง ปัดมือยิกๆให้เพื่อนใหม่ออกมาจากมุมมืด เพื่อให้พวกพี่ๆได้เห็นหน้าและทำความรู้จักกัน

"ไม่มีอะไรหรอกแทฮยอง พี่เขามีลูกอมนะ นายอยากได้ไม่ใช่เหรอ"คำหลอกล่อเหมือนปลอบโยนเด็กอนุบาลทำให้แทฮยองก้าวเท้าออกมาจากมุมมืด แสงในห้องสาดส่องจนทุกคนเห็นร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลเหวะหวะน้อยใหญ่อย่างชัดเจน

"สภาพดูไม่ได้เลยวะ ไปฟัดกับหมีมาเหรอวะ"โฮซอกทำหน้าเหยเกกับบาดแผลที่ดูเลวร้ายมากๆ เดินเข้าไปหาแทฮยองเพื่อจะได้สำรวจใกล้ๆ แต่เพราะยังไม่ได้เก็บปืน แทฮยองจึงระแวง มือเรียวปัดหลังมือโฮซอกจนปืนตก พันแขนตัวเองเข้ากับแขนโฮซอกอย่างมีชั้นเชิง ปลายศอกแหลมกระแทกใส่สันกระดูกตรงต้นแขนของอีกฝ่ายให้ลำแขนอ่อนแรงก่อนจะจับบิดฝ่ามือขาวไพร่มาด้านหลังจนโฮซอกเสียท่า รู้ตัวอีกทีก็โดนคมมีดจ่ออยู่ที่คอหอยโดยที่มีแทฮยองยึดแขนเขาซ้อนอยู่ข้างหลังเสียแล้ว กระบวนท่ารวดเร็วและว่องไวเสียจนมองตามไม่ทัน

แกรก!

แกรก!

"ถ้าแกขยับ ฉันยิงสมองไหลแน่"ผู้ชายตัวเล็กพูดเสียงเหี้ยม ปลายกระปอกปืนจมเข้าไปในกระหมับของแทฮยองขณะที่อีกฝั่งก็มีผู้ชายตัวสูงถือปืนคุมเชิงอยู่

อืม บันเทิงจริงๆ

ชางกยุนถอนหายใจอย่างกลุ้มๆ ยกมือกุมหัวอย่างจนปัญญา พิธีต้อนรับแขกของบ้านเขามันช่างน่าเริงรมย์ใจเสียจริงๆ

"พี่ครับ ใจเย็นๆกันก่อนได้ไหม ขอโอกาสผมได้อธิบายบ้าง"น้องเล็กสุดของบ้านทำหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

"อธิบายอะไร แกไม่เห็นมีดที่จ่อคอหอยไอ้โฮซอกเหรอ"

"แทฮยองเขาตื่นคนครับ พี่โฮซอกเดินเอาปืนจ่อเข้าไปหาเขาแบบนั้น เขาก็ต้องป้องกันตัว"

"คนธรรมดาที่ไหนมันพกมีดวะ"ผู้ชายตัวเล็กพูดเถียง ตายังจ้องเขม็งราวกับจะกินหัวแทฮยอง ชางกยุนเลยได้แต่ส่งสายตาอ้อนวอนไปทางพี่ชาย พร้อมพูดออดอ้อนด้วยความละเหี่ยใจ

"ผมไม่รู้ แต่คุยกันก่อนได้ไหมครับ...นะครับ พี่ยุนกิ พี่นัมจุน"

"เอาไงนัมจุน?"หันไปถามคนตัวสูงกว่า อีกคนจึงพยักหน้ารับแล้วลดปืนลง ไม่มีใครรู้หรอกว่าทำไมทุกคนในบ้านถึงได้เชื่อทุกคำพูดของน้องเล็กง่ายๆขนาดนี้ นอกจากพวกเขาที่รู้จักกันดีว่าถ้าชางกยุนจะคุยเรื่องไหนแสดงว่าเรื่องนั้นมันต้องเป็นเรื่องใหญ่มากแน่ๆ

"บอกมันปล่อยโฮซอก"คนตัวเล็กออกคำสั่งชางกยุน

"แทฮยองปล่อยพี่เขาเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว"

แทฮยองกรอกตาซ้ายขวา ไม่ได้รู้สึกไว้วางใจแต่อย่างใด ถึงปืนกระบอกนึงจะถูกลดลงแล้วแต่ก็ยังมีปืนอีกระบอกจุ่มอยู่ในกระหมับเขา ไม่มีอะไรรับรองว่าถ้าเขาปล่อยตัวประกันแล้วตัวเขาจะปลอดภัย

"ให้ตายสิ แทฮยอง เชื่อฉันเถอะ ไม่มีใครทำอะไรนายแล้วจริงๆนะ"แทฮยองไม่ขยับ ชางกยุนกัดปากอย่างหนักใจ 

"ไอ้ยุน เอาลูกอมล่อมันดิ"เสียงจีมินดังลอดมาจากข้างหลังยุนกิ วินาทีนั้นชางกยุนทำตามที่จีมินพูดอย่างว่าง่าย หยิบลูกอมที่เขาตั้งใจจะเอามาให้แทฮยองอยู่แล้วออกจากกระเป๋า

"แทฮยอง ฉันมีลูกอมนะ นายไม่อยากได้เหรอ?"โบกเม็ดหวานในมือไปมาเหมือนเอากล้วยล่อลิง แทฮยองเริ่มเขว มีความลังเลในดวงตาอย่างชัดเจน

"พี่โฮซอก บอกแทฮยองสิว่าพี่ก็มีลูกอม"จีมินบอกโฮซอก ขยิบตายิกๆเพื่อให้อีกคนทำตาม ชายผู้รวยฟันหน้าเหงื่อตก เริ่มแสบคอเพราะโดนคมมีดกดทับแน่นมากจนมันบาดผิวเนื้อ

"อะ เอ่อ ใช่ ฉันมีลูกอม ตะ แต่ มันอยู่ในห้องฉันอะ ถ้าไม่ปล่อยก็เอาให้ไม่ได้"โฮซอกพูดเสียงสั่น เขาไม่เห็นหนทางว่ามันจะได้ผลอะไรที่จะให้อีกคนยอมปล่อย เพราะท่าทางก็ดูจะโตเป็นผู้ใหญ่เกินจะกินลูกอมและเชื่อคำพูดหลอกเด็กที่แม้แต่เด็กอนุบาลสามยังเดินหนี

แต่....

เชื่อเถอะครับ

แทฮยองยอมปล่อยโฮซอก เด็กหนุ่มเช็ดใบมีดยัดใส่ฝักแล้วเก็บใส่กระเป๋า เห็นแบบนั้นผู้ชายตัวเล็กจึงลดปืนลงอย่างงงๆ ไม่คิดว่าอีกคนจะเชื่อคนง่ายขนาดนี้     แทฮยองจ้องหน้าโฮซอกแล้วแบมือเขรอะเลือดออกมา

"ลูกอม"

เป็นคำแรกจากปากแทฮยอง โฮซอกอ้าปากค้างไปต่อไม่ถูก มองหน้าทุกคนรอบๆอย่างขอความช่วยเหลือ

"อยู่ห้องพี่โฮซอกไง ไปสิ ไปเอาลูกอม จีมินก็จะไปด้วยนะ นายต้องทำแผลก่อน"ชางกยุนดันหลังโฮซอกให้เดินนำ ส่งสายตายิกๆแบบเดียวกับจีมินประมาณว่าให้ตามๆน้ำไปเดี๋ยวอธิบายให้ฟังทีหลัง ส่วนจีมินก็ดึงหน้าอย่างขีดสุด

"ทำไมต้องเป็นกูด้วยวะ"

"ก็ปกติหน้าที่มึง เหอะน่าทำแผลให้แทฮยองหน่อย เดี๋ยวกูตอบแทนพระคุณที่มึงทำในครั้งนี้เอง แต่ตอนนี้กูขอร้องละ กูมีเรื่องต้องคุยกับพวกพี่ๆ นะ คุณหมอปาร์ค"ได้ยินประโยคเยินยอเข้าหน่อยจีมินก็บึนปาก จะยิ้มก็ไม่กล้ายิ้มเพราะกลัวเสียฟอร์มเลยได้แต่เดินกระทืบเท้าขึ้นไปที่ชั้นสองห้องของโฮซอกแทน 

. . .

"แทฮยอง นั่งลง ฉันจะทำแผลให้"

"เป็นหมอเหรอ?"

"ใช่"

"ไม่เอาหมอ"

"เอ้อ ฉันไม่ใช่หมอแต่กำลังจะเป็น เอาเป็นว่าฉันไม่ใช่หมอแต่ทำแผลให้นายได้หนะ"

"ไม่เอาหมอ เอายามา ทำเอง"แทฮยองแบมือขอกล่องปฐมพยาบาลจากจีมิน เขาหวาดกลัวกับการที่ต้องมีคนมายุ่มย่ามกับร่างกาย ยิ่งโดนสัมผัสพร้อมกับมีกลิ่นแอลกอฮอล์ทาแผลยิ่งแล้วใหญ่ แทฮยองกระวนกระวายอยู่ไม่สุข

"ไม่เจ็บหรอก นิดเดียวเอง ปล่อยไว้นานๆร่างกายนายจะแย่นะ"จีมินพูดปลอบ พอเห็นแทฮยองดูกลัวๆเลยนึกสงสารขึ้นมาเสียเฉยๆ ลืมความรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น 

"ไม่เอา จะทำเอง"

"อย่าดื้อได้ไหมแทฮยอง แผลกว้างตรงนั้นต้องเย็บนะ นายเย็บแผลเป็นหรือไงเล่า!"จีมินตะเบงเสียงใส่แทฮยองอย่าเหลืออด เพราะเป็นคนมีความอดทนต่ำและชอบใช้เสียงผลเลยออกมาอย่างที่เห็น ดวงตาแทฮยองแข็งกร้าวขึ้นมาอย่างชัดเจน ตั้งท่าจะต่อต้านจีมินเต็มที่

"ใจเย็นดิไอ้จีมิน มึงนี่ใจร้อนตลอดเลย"สุดท้ายโฮซอกก็ทนดูเด็กสองคนตีกันไม่ไหว รีบออกตัวมาห้ามทัพเอาไว้ก่อนจะมีใครตาย หน้าตาเอาเรื่องทั้งคู่แบบนี้ไม่น่าจะได้ทำแผล น่าจะทำศพกันไปเลย

"ก็มัน..."

"เหอะน่า เดี๋ยวพี่คุยเอง ไปหาน้ำอุ่นมาไว้เช็ดตัวให้น้องมันไป มอมแมมยังกับลูกหมา"โฮซอกว่าแล้วนั่งลงแทนที่จีมิน ซึ่งกระแทกส้นเท้าออกไปหาน้ำอุ่นแบบที่  โฮซอกว่า

"ชื่อแทฮยองใช่ไหม"

"อือ"

"บ้านอยู่ไหน"

"ไม่มีบ้าน"

"อ้าวแล้วนายมาจากไหนละ"

"บอกไม่ได้"

"ความลับงั้นเหรอ แล้วอยากกลับไปที่นั่นอีกหรือเปล่า"แทฮยองส่ายหัว ทีแรกโฮซอกกะจะขู่ว่าถ้าไม่ให้ทำแผลจะไม่ให้ออกไปจากที่นี่ แต่อีกฝ่ายดันส่ายหัวแบบนี้เขาเลยต้องเปลี่ยนแผนใหม่

"ไม่อยากกลับเหรอ จะอยู่ที่นี่งั้นสิ"แทฮยองพยักหน้าตอบ

"ถ้าไม่ให้ทำแผลให้ก็ไม่ให้อยู่หรอกนะ ถ้าแผลนายเกิดอักเสบแล้วติดเชื้อขึ้นมา แล้วแพร่เชื้อใส่คนในบ้านจะทำยังไง ฉันไม่ให้อยู่หรอก"คำพูดโฮซอกทำ  แทฮยองสลด ก้มหน้าแล้วยกเล็บสีดำๆขึ้นมากัดอย่างครุ่นคิด โฮซอกอดจะเอ็นดูเด็กคนนี้ไม่ได้ ท่าทางน่าสงสารเสียจนอยากเลี้ยงดู ถึงจะเพิ่งโดนอีกคนเอามีดจิ้มคอหอยมาหมาดๆก็เถอะ

"ให้จีมินทำแผลให้นะ"โฮซอกยื่นมือออกไปหาแทฮยอง เพื่อให้อีกคนวางใจว่าเขาจะไม่ทำอันตรายใดๆทั้งนั้น เจ้าของร่างบอบช้ำช้อนตามองฝ่ามือใหญ่ที่แบมาตรงหน้าสลับกับมองสบเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย โฮซอกเห็นแบบนั้นจึงหยักยิ้มอย่างอ่อนโยนทำให้แทฮยองรีบเบนสายตาหลบไปทางอื่นพร้อมกับค่อยๆยื่นมือมอมแมมของตัวเองไปวางบนมือของโฮซอก ในตอนนั้นเองจีมินก็กลับมาพร้อมกับกะละมังน้ำอุ่น โฮซอกจึงพยักหน้าเป็นเชิงว่าทำแผลได้แล้วจีมินจึงนั่งลงที่เดิมอีกครั้ง

"โอ้โหยย นี่คนหรือหนังเทียมวะเนี่ย โดนมาขนาดนี้แล้วยังเดินได้อยู่อีก"     โฮซอกตาลีตาเหลือก เมื่อจีมินใช้กรรไกรตัดเสื้อแทฮยองออก เผยผิวเนื้อสีแทนที่ผอมแห้งและเต็มไปด้วยรอยแผลที่ฉีกขาดจากแส้หนังที่ร่างผอมโดนฟาดมาไม่ยั้ง

"เจ็บหน่อยนะ ฉันคงต้องเย็บแผลให้นาย ตรงนี้มันฉีกออกเยอะเลยอะ"จีมินว่า น้ำเสียงอ่อนลงอย่างชัดเจน เห็นแผลแทฮยองแล้วเขาก็ยิ่งรู้สึกสงสารจนรู้สึกผิดที่เผลอตะแบงเสียงใส่อีกคนเมื่อครู่นี้

"ฉันไม่เจ็บหรอก"แทฮยองว่า มองตามมือจีมินที่หยิบจับยาและเครื่องมือ   ปฐมพยาบาลด้วยความคล่องแคล่ว

"ฉันจะรอดูว่านายเก่งอย่างที่พูดหรือเปล่า"จีมินว่าแล้วลองจิ้มสำลีชุบแอลกอฮอล์ลงบนปากแผลแทฮยองตรงๆ...

...นิ่งสนิท

ร่างผอมแห้งนั่งนิ่งเฉยไร้การตอบสนอง ไม่มีร้องเจ็บ ร้องโอย หรือสะดุ้งแม้แต่อย่างใด จีมินหันมาสบตากับโฮซอก เลิ่กลั่กแบบไปต่อไม่ถูกแต่ก็ยังเดินหน้าทำแผลไปเรื่อยๆโดยมีแทฮยองนั่งนิ่ง หน้าตั้งหลังตรง ตามองไปข้างหน้าเหมือนหุ่นยนต์เตรียมตัวถ่ายบัตรประชาชน

อีกด้านในห้องใต้ดิน

ชายสี่คนกำลังยืนมุงดูกองรูปบางอย่าง ซึ่งเป็นภาพจากกล้องวงจรปิด ในทุกๆภาพมีอะไรบางอย่างที่คล้ายกัน ตราสัญลักษณ์ขององค์กรอะไรบางอย่างที่สกรีนอยู่บนหลังผ้าคลุมยาวสีดำ โดยคนที่สวมใส่มันมีลักษณะที่แตกต่างกันออกไป ซึ่งผ่านการยืนยันแล้วว่าทุกคนในภาพนั้นเป็นคนละคนกันอย่างแน่นอน บุคคลปริศนาเหล่านี้ถูกจับภาพได้ทุกครั้งหลังมีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้น ซึ่งมือสังหารและองค์กรปริศนานั่นเป็นเรื่องที่พวกเขาพยายามตามสืบกันมานาน

"พวกผมสามคนเห็นตราบนผ้าคลุมชัดเจนเลยครับ"ชางกยุนว่าหลังจากเล่าเหตุการณ์ที่พวกเขาเข้าไปช่วยเหลือแทฮยอง

"หมายความว่าเด็กนั่นหนีออกมาจากองค์กร"มินยุนกิ ผู้ชายตัวเล็กที่สุดแต่มหาอำนาจและทรงอิทธิพลที่สุดในบ้านหลังนี้กอดอกพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มๆเมาๆ

"มีความเป็นไปได้ถึงห้าสิบเปอร์เซ็น"คิม นัมจุน ผู้ชายตัวสูงขายาวซึ่งดูจะเป็นคนฉลาดที่สุดในกลุ่มลูบคางแบบครุ่นคิด

"ครับ ผมคิดว่าถ้าเราดูแลเเด็กคนนั้น โอกาสเข้าใกล้องค์กรก็น่าจะมีมากขึ้น"

"อืม งั้นเอาตามนี้ ชางกยุนดูแลอย่าให้คลาดสายตา ถ้ามีโอกาสก็หลอกๆถามเรื่ององค์กรดู ยิ่งเรามีข้อมูลเยอะเรายิ่งมีโอกาสประสบความสำเร็จสูง จะได้จบๆงานนี้ไปซักที เหม็นเบื่อเต็มทนแล้ว"ยุนกิว่า ชางกยุนจึงพยักหน้ารับ

"อย่าเซ้าซี้มากนัก เดี๋ยวเด็กมันจะสงสัยเอา"นัมจุนแนะ

"ครับบอส"

"แล้วเรื่องที่พวกพี่เอาปืนจ่อแทฮยองละฮะ"จองกุกที่เงียบมาตลอดถามขึ้นก่อนที่การประชุมเร่งด่วนนี้จะจบลง ถึงจะไม่อยู่ในเหตุการณ์แต่ทุกคนก็เล่าให้ฟังหมดแล้ว จึงฉุกคิดได้ว่าคนธรรมดาที่ไหนเขาพกปืนติดตัวคนละกระบอกกัน

"ฉันจัดการเอง"ชางกยุนว่า ทุกคนพยักหน้ารับรู้ แล้วแยกย้ายสลายตัว









พาร์ทนี้ยังไม่มีคนตาย แต่แทฮยองกลายเป็นเหยื่อ 555555555555555555555


รักทุกท่านที่คอมเม้น 


หอมเหม่งทุกท่านที่ติดตาม 


ซียูนะแจ้ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #1322 Ise-sasaki (@Ise-sasaki) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 20:00
    จาก-ลายเป็นเเมวน้อยเลยลูกกก เมื่อเจอลูกอม5555
    #1322
    0
  2. #1299 peachmasato (@peachmasato) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 20:38
    ฝีมือระดับเทพแต่ดันตกม้าตายเพียงเพราะคำว่า ลูกอม ....อ่ะจ้ะ เอาที่หนูสบายใจเลยจ้ะแทแท 555! แทแทน่ารักมากๆ แต่ทำไมหนูไม่มีความรู้สึกตอนทำแผลเลยล่ะคะ? (พูดแล้วก็กลัวเอง^^) หรือจริงๆหนูเป็นผี ว๊ากกก!!!
    #1299
    0
  3. #1286 SsB3 (@siprang_tong88) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 15:44
    หูยยยยย
    #1286
    0
  4. #1254 Chinago (@campernrena) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 23:34
    ถ้าใครเค้าเอาลูกอมมาล่อ หลอกให้หนูเป็นเมีย หนูก็จะยอมเค้าหรอลูกกก
    #1254
    0
  5. #1235 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 20:55
    ฟิคกับรูปนี้คนละฟีลเลยอะ 555
    #1235
    0
  6. #1231 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 16:26
    หาพระเอกยากจังง 5555555
    #1231
    0
  7. #1198 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 19:48
    แทฮยองโดนเลี้ยงมาด้วยลูกอมหรอกหรอ
    องค์กรนั่นท่าทางจะทำงานสีเทาแฮะ
    แต่แทฮยองทำไมถึงออกมาหละ เบื่อหรอ 
    #1198
    0
  8. #1180 Mr.Kimm (@mickey_minnie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 00:22
    โหยยยยย อยากจะเอาลูกอมมาล่อสักกระสอบ;////;
    #1180
    0
  9. #1162 KOGA-V (@KOGA-V) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 12:12
    แทแท บ้านเรามีลูกอมสิบโหลเลยน้า~ เอาป่าวววว (ใช่หรอ ว ะ ?) เอิ่ม แต่นี่คือ แทแทกลายเป็นเครื่องมือของทุกคนไปแล้วใช่มั้ย หึ คิดจะใช้ประโยชน์จากแทแทอย่างงั้นหรอ!!! อย่าลืมเอาลูกอมมาแลกกับข้อมูลล่ะ (อะ..อ้าว) แค่เม็ดเดียวคงได้ข้อมูลไปเพียบอ่ะ 555
    #1162
    0
  10. #1123 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 18:43
    แน่นอนว่าแทไม่ใช่มนุษย์ ว้าวว หาพระเอกยากเลย
    #1123
    0
  11. #1096 sungmin-pink boy (@sunghyunmin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 15:15
    ยัยแทมากินลูกอมที่บ้านเราก็ได้นะ เรามีเป็นตัน55555556
    #1096
    0
  12. #1057 0012VVV (@Ratha20022000) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 18:42
    ว่าจะไม่ขำแล้วนะ เจอรูปตอนท้ายไปนี้หลุดขำจริงจัง 555555
    #1057
    0
  13. #903 grinningcat (@grinningcat) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 18:15
    งื่ออออ แทแทน่ารักก เอาลูกอมมาล่อน้องจะให้ไปซ้ายก็ซ้าย ขวาก็ขวา คือน่ารักอะ 55555
    แทแทเจออะไรมาบ้างเนี่ย คือแบบเย็บแผลแล้วยังไม่เจ็บ คือน้องโดนบ่อยจนชิน หรือว่ามีการตัดต่อพันธุกรรม มีความgmoหรือเปล่า? จำได้ว่าเหมือนตาน้องข้างหนึ่งก็มีแอปพลิเคชั่นเสริมเยอะกว่าคนปกติเนอะ..
    #903
    0
  14. #892 dawalo52 (@dawruang-52) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 00:42
    เกลียดต่อโว้ยยย ของไรต์มาก ทำไมขำไรเตอร์อ่ะไม่เข้าใจจริงๆ5555555555555555555
    ????แทแทติดลูกอมนี่น่ารักจริงๆเลยค่า มีเหตุผลมีเงื่อนงำแน่ๆ อ่านต่อๆ
    #892
    0
  15. #805 enjmvsg (@dodimi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 01:10
    น่ารักตรงลูกอมนี่แหละ 5555
    #805
    0
  16. #768 newnew_ (@Eve_donoven) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 19:27
    มันน่ารักตรงติดลูกอมนี่แหละค่ะ
    #768
    0
  17. #586 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 13:22
    แทแทยัยเด็กติดลูกอม5555
    #586
    0
  18. #490 วจ.ชป. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 12:26
    เเทเเทเป็นมนุษย์รึป่าวเนี่ย 55555 ไม่เจ็บเลยเหรอ
    #490
    0
  19. #464 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 14:40
    เราขำตรงรูปอ่ะ55555555
    #464
    0
  20. #436 Macchiato Girl (@chaninya28) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 03:59
    แทแทเป็นตัวอะไรอะ แต่น่ารักมากเลย แทแทมาหาพี่มา จะซื้อลูกอมให้วันละ 3 โหลเลย *0*
    #436
    0
  21. #393 BTSisDOPE (@BTSisDOPE) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 17:25
    สนุกมากโลยยย>< ชอบแนวนี้อ่าแทแทคนซึนเหมือนเด็กสามขวบที่กำลังจะโดนหนุ่มๆแทะโลม ถถถถถ แทบจะรอดูฉากนั้นไม่ไหว ตอนสั้นไปนิดนึง แต่ไม่เป็นไรเราจะรอ สู้น้าๆ มาตามเมนท์ให้
    #393
    0
  22. #322 P_pang1997 (@P_pang1997) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 09:57
    ห--รรมมาก555555555
    เป็นฟิคที่เนื้อเรื่องซีเรียสรี่แอนด์เจ้มจ้นมากแต่บรรยายสะ5555555555
    #322
    0
  23. #302 Present'Mind (@07-mind-mee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 18:52
    เข้าบ้านมาก็โดนปืนล้อม สงสารแทได้ไหม?555
    จีมลูก น้องแทน่ารักนะ อย่าโมโหเลยยย ชยุนใจเย็นมากกก นับถือเลย ปมแน่นจนอยากหากรรไกรมาตัดเลย555 สู้ๆนะคะไรต์เตอร์
    #302
    0
  24. #248 someone_ssk (@someonessk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 13:26
    ลูกอมมันมีค่าขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน55555 ฟิคเรื่องนี้จะเป็นฟิคที่โหดเ-้ยมมากถ้าไม่มีความมุ้งมิ้งของเด็กน้อยผู้รักลูกอม????????????
    #248
    0
  25. #228 Ⓒᶜᵃᵗ (@copycat52) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 02:28
    ตลกตอนจีมินทำแผลให้อ่ะ นึกภาพแทฮยองนั่งแบบนั้นแล้วขำ555555555555555555555 แทฮยองเกือบเท่แล้ว ถ้าไม่ชอบลูกอมจะเท่แล้ว ดูเหมือนน้องไม่ใช่คนเลยอ่ะ โดนนักวิทยาศาสตร์ทำอะไรมาปะเนี่ย ด้านชาเกินไป มีกลิ่นอายมาม่าลอยมา หิวเลย ฮือ ;-;
    #228
    0