[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,534 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,581 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    326

    Overall
    52,534

ตอนที่ 19 : HUNTER 16 : ศพและผู้ปกป้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3085
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    25 ต.ค. 61


16

"พร้อมไหมครับถ้าจะประชุมกันตอนนี้"แบคฮยอนกอดเด็กดื้อใจร้อนเอาไว้ในอกและหันไปคุยกับหน่วยวูล์ฟทุกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู นัมจุนพยักหน้ารับและเดินมาหาทั้งคู่ที่เตียง

"พร้อมเสมอครับ"ผู้บัญชาการยิ้มมุมปาก แบคฮยอนพยักหน้ารับ

"ผมมีข้อมูลเรื่องที่ตั้ง กำลังคน และรายละเอียดพื้นที่บางส่วน เพราะฉะนั้นจำเป็นต้องรู้เป้าหมายที่แน่ชัดของพวกคุณซะก่อนว่าต้องการจะไปส่วนไหนของตึกวอเรดซ์"

"ส่วนไหนก็ได้ที่สามารถฆ่าคิม ฮิมชาน"

"อ่า...."

"...."

"ฐานทัพของผู้สร้างลำดับที่ 18 ถูกออกแบบให้เป็นวงกลม ภายในจะเป็นเหมือนเขาวงกต ผมรู้มาว่าคิม ฮิมชานประจำอยู่ที่ศูนย์กลางของตึก แต่ไม่รู้ว่าชั้นไหน"แบคฮยอนเล่า ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเจออุปสรรคใหญ่อีกระลอกหนึ่งแล้ว นอกจากจะต้องไปวิ่งในเขาวงกตรังของศัตรูแล้วยังไม่รู้ที่อยู่แน่ชัดของตัวการสำคัญแบบนี้อีก

"เซ็นเตอร์ชั้นสองไงฮะ"

"หืม? แทฮยองรู้เหรอ"

"ฮะ ตรงอิฐก้อนที่สิบสามนับจากข้างล่างมีประตูกลซ่อนอยู่"

"อ๋อ......"

ให้ตายสิ แบคฮยอนลืมไปได้ยังไงว่าแทฮยองเป็นถึงฮันเตอร์สีทอง 

มียศกับอำนาจสูงสุดเทียบเท่าผู้สร้าง

ซึ่งหมายความว่าแทฮยองเป็นคนเดียวที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับองค์กร

"เรามีหนทางแล้วละครับผมลืมไปว่าเด็กคนนี้มีข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับองค์กร"

"จริงเหรอแทฮยอง?"โฮซอกถามอย่างตื่นเต้น

"ฮะ"

"แทฮยองรู้โครงสร้างทั้งหมดในตึกหรือเปล่า"นัมจุนถามบ้าง

"ฮะ"

"งั้นเขียนแผนที่ตึกให้เราได้ไหม"

"ได้ฮะ แทฮยองจำได้หมดเลย"เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบอย่างขยันขันแข็ง หน่วยวูล์ฟใจชื่นขึ้นมาเป็นกองที่ไม่ต้องไปเดินงมในเขาวงกต

"ดี จีมินไปเอากระดาษมาให้แทฮยองวาดแผนที่ตึก"

"ครับ"คนผมสีส้มรีบวิ่งออกไปจากห้องพยาบาลทันทีก่อนจะกลับมาพร้อมกับกระดาษและปากกาแล้ววางตรงหน้าแทฮยอง อีกคนรับมาแล้วลงมือขีดเขียนเส้นดำๆลงบนแผ่นกระดาษ ทุกคนเข้ามามุงดูโครงสร้างตึกที่วาดโดยฝีมือแทฮยอง ลายเส้นเดี่ยวๆรูปวงกลมและมีช่องสี่เหลี่ยมๆที่ซับซ้อนภายใน บ่งบอกว่าตัวตึกถูกออกแบบและสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นกับดักอย่างดีแก่ผู้ที่โง่เง่าคิดจะบุกรุกสถานที่แห่งนี้ แค่มองด้วยตาเปล่าก็ไม่มีใครสามารถมองเห็นทางเข้าหรือทางออกของฐานทัพของผู้สร้างลำดับที่ 18 ได้เลย นอกเสียจากผู้ที่รู้จักสถานที่แห่งนั้นดี

"โอเค ดูจากแผนที่แล้วถ้าแยกกันทำงานคงไม่รอด"ยุนกิบ่นงึมงำกอดอกยืนดูแผนที่

"อืม ฉันว่าฉันหาตำแหน่งให้แทฮยองได้แล้วละ ให้เป็นเฮดขวาแทนที่ฉันแล้วกัน"

"แล้วแด้ดดี้ละฮะ"

"ฉันจะเป็นเซ็นเตอร์เฮด ว่าแต่คุณแบคฮยอนเคยอยู่ในฐานทัพนี้ใช่หรือเปล่า?"

"ครับ"

"ขนาดอยู่ในฐานทัพแต่ก็ยังรู้ละเอียดบางส่วน แสดงว่าคนอื่นๆก็คงเหมือนคุณแบคฮยอนที่รู้ข้อมูลบางส่วนเหมือนกัน แน่นอนว่าข้างในตึกคงจะมีกล้องวงจรปิด เราจะใช้วิธีปิดหูปิดตาพวกมัน พี่ยุนกิกับโฮซอกอยู่ข้างหลังยิงกล้องทุกตัวที่วิ่งผ่าน เราจะใช้ซอกซอยของตึกวงกตให้เป็นประโยชน์เพราะดูจากแผนที่แล้วมันสามารถวิ่งทะลุได้หลายเส้นทางถูกไหมแทฮยอง"นัมจุนกล่าว แค่มองแผนที่ปราดเดียวเขาก็สามารถวิเคราะห์ทางหนีทีไล่ให้ทีมได้ในเวลาอันสั้น

"ฮะ หนึ่งตรอกวิ่งออกได้สามทาง หนึ่งในสามทางที่วิ่งออกได้จะมีทางตันอยู่หนึ่งทางเสมอ"

"ไหนก็ไหนๆแล้วทำลายทั้งตึกไปเลยเป็นไง"โฮซอกเสนอ ทุกคนต่างเงียบและคิดตาม

"..."

"..."

"..."

"เอางั้นเลยเหรอ"ซอกจินว่า 

"ก็เป็นความคิดที่ไม่เลวนะ หึหึ"นัมจุนขำครืนในลำคอ

"ตึกนี้มีทั้งหมดเจ็ดชั้น มีเขาวงกตรูปแบบเดียวกันทั้งหมด ถ้าจะทำลายคงต้องจัดการกับเสาเอกของตึก"ยุนกิวิเคราะห์

"ชั้นล่างมีเสาหลักอยู่ตั้งแปดต้นเลยนะครับ จะทำยังไงกับมันเหรอ?"       แบคฮยอนแย้ง ดูจากรูปการแล้วไม่น่าจะมีวิธีไหนที่จะทำลายเสาใหญ่ที่คอยค้ำยันตึกเอาไว้ถึงแปดต้นให้พังทลายลงด้วยคนแค่แปดคนได้เลย

"ก็แค่บึ้ม..."ยุนกิว่า สบตากับโฮซอกที่ไหวไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ งานระเบิดงานพังเขาถนัดอยู่แล้ว ทุ่มเทเรียนมาตั้งหกเจ็ดปีแต่ไม่ค่อยจะได้ใช้ความรู้ความสามารถซักเท่าไหร่เพราะส่วนใหญ่ก็ทำแต่ภารกิจกับหน่วยวูล์ฟ

"แทฮยองว่ามันยากเกินไปนะฮะ เสาแปดต้นตั้งตามทิศทั้งแปดทิศ แต่ละต้นมีระยะห่างตามแนวมุมฉาก 20 เมตร หนึ่งต้นมีรัศมี 2 เมตร ถ้าจะถล่มตึกจริงๆแทฮยองว่าเราเข้าไปเปิดระบบดิสทรอย(Destroy)ไม่ดีกว่าเหรอฮะ"

"ดิสทรอย?"

"ดิสทรอย คือระบบทำลายตัวเองอัตโนมัติที่ถูกติดตั้งไว้ในทุกๆฐานทัพของวอเรดซ์ พวกคุณก็รู้ว่าองค์กรไม่ได้ทำงานสะอาด มันเลยต้องมีระบบนี้เอาไว้ป้องกันการรั่วไหลของข้อมูล เมื่อเปิดระบบนี้ภายในตัวตึกจะค่อยๆถูกทำลายลง"แบคฮยอนอธิบายตอบความสงสัยของซอกจิน

"โอโห แฟนตาซีไปอีก นี่มันไม่คิดจะปล่อยให้องค์กรตัวเองมีช่องโหว่เลยหรือไง เซฟตัวเองจากทุกทางแบบนี้ ไม่น่าละเราถึงตามสืบอะไรไม่เคยเจอเลย"จีมินบ่น ยกมือยีผมจนยุ่งฟู ความรอบคอบของวอเรดซ์คือความยุ่งเหยิงสุดๆของหน่วยวูล์ฟ ตั้งแต่คนในองค์กรยันตัวตึกล้วนแล้วแต่มีระบบป้องกันความลับรั่วไหลทั้งสิ้น

"เอาไงนัมจุน จะระเบิดหรือเปิดดิสทรอย"ยุนกิหันไปถามความเห็นผู้บัญชาการหน่วย ที่ตอนนี้กำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างใช้ความคิด หัวที่มีไอคิว 150 กำลังทำงานอย่างหนักเพื่อเข่นเขี้ยวหาทางออกสำหรับตอนนี้

"ทำมันทั้งสองอย่างนั่นแหละ ฟังนะ งานนี้ต้องแบ่งคนเป็นสองชุดปีกขวาทั้งหมดโฮซอก ซอกจิน แทฮยอง ไม่ไม่ จีมินดีกว่า ลงไปชั้นล่างติดตั้งระเบิดเวลาไว้กับเสา ส่วนชุดปีกขวาตามหาห้องที่เปิดระบบดิสทรอย คอยป่วนอยู่ข้างบนดึงความสนใจของพวกมัน"

"ผมว่ามันค่อนข้างเสี่ยงนะถ้าจะแยกกลุ่มกัน พวกคุณไม่คุ้นเคยกับพื้นที่"  แบคฮยอนแย้ง

"งั้นคุณช่วยไปกับชุดวางระเบิดได้ไหมครับ?"

"ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะครับ"

"ขอบคุณครับ ปีกขวาฉันให้เวลาพวกนายปฏิบัติภารกิจแค่สามสิบนาที เมื่อครบกำหนดต้องกลับมารวมตัวกับทีม ห้ามเจ็บ ห้ามตาย โอเค๊?"นัมจุนเลิกคิ้ว สบตากับสมาชิกปีกขวาที่กลืนน้ำลายดังเอื้อกก่อนจะอ้อมแอ้มตอบ

"ครับ"

"ดี คราวนี้ก็เหลือระบบดิสทรอยที่ยังไม่รู้ว่าอยู่ส่วนไหนของตึก แทฮยองรู้หรือเปล่า?"

"ไม่รู้ฮะ"เด็กหนุ่มส่ายหัว 

"เฮ้ออออออ"เสียงถอนหายใจของใครบางคนดังขึ้น อย่างรู้สึกเหนื่อย

"หาตัวฮิมชานให้เจอแล้วเค้นคำตอบมันซะก็สิ้นเรื่อง"

"...."

"...."

"อ่า เอาตามนั้น"นัมจุนเออออตามข้อเสนอของยุนกิ ถึงพวกเขาจะหาห้องระบบดิสทรอยไม่เจอก็ยังมีระเบิดที่วางไว้ยังไงก็คงจะสร้างความเสียหายได้บางส่วน

"ใครมีอะไรจะเสนออีกไหม?"

"เริ่มภารกิจวันไหนครับ?"

"อีกสองวัน"

"..."

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เอาเป็นว่าจบการประชุม คุณแบคฮยอนรบกวนไปกับโฮซอกแล้วก็ยุนกิด้วยครับ พอดีต้องการข้อมูลสร้างโมเดลตึกสำหรับทำระเบิด"

"ได้ครับ"

"งั้นด้านนี้เลยครับ"โฮซอกว่าแล้วเดินนำออกไป แบคฮยอนกำลังจะตามไปเช่นกันแต่ก็โดนใครบางคนรั้งไว้เสียก่อน หันไปมองก็พบกับเด็กน้อยที่หน้าตาเหมือนลูกหมากำลังยู่ปากอย่างงอแง

"แบคไปแปบเดียว เดี๋ยวก็กลับมานะครับ"

"น้องวีไปด้วย"

"ไม่เอาน่า น้องวีอยู่นี่แหละ เดี๋ยวหม่ามี้รีบกลับมานะครับ"ว่าจบก็ก้มลงจุ้บปากนุ่มนิ่มด้วยความเคยชินแทนคำสัญญาว่าจะรีบกลับมาอย่างที่พูดไว้

"งื้อ"แทฮยองทำเสียงงุ้งงิ้งแล้วตีหน้าบูดบึ้ง แบคฮยอนได้แต่ลูบหัวอีกคนเบาๆแล้วเดินตามโฮซอกออกมาข้างนอก ยุนกิที่ยืนมองทั้งสองคนจุ้บปากกันอยู่ก็ได้แต่เอามือล้วงกระเป๋าแล้วทำหน้านิ่ง ทั้งที่ในใจมันปวดหนึบไปหมด

"เอ่อ คุณแบคฮยอนครับ"

"เรียกแบคเฉยๆก็ได้ครับ"แบคฮยอนตอบโฮซอกที่อยู่ๆก็เรียกชื่อเขาระหว่างเดินไปตามทางเพื่อไปห้องคลังอาวุธ

"อ่าครับ แบค ผมถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ?"

"ถ้าผมตอบได้ก็จะตอบครับ"

"ทำไมแทฮยองถึงเรียกแบคว่าหม่ามี้ แบคเป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอ"

"อ๋อ ผมคงหน้าเหมือนแม่แทฮยองเขาหน่ะครับ"

.

.

บางทีโฮปก็คิดนะว่าแบคกำลังกวนตีนโฮป

ชายหนุ่มคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกไปเพราะผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาแถมจิตใจดีราวเทพบุตรอย่างเขานั้นไม่สามารถพูดจาหยาบคายกับคนหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มอย่างแบคฮยอนได้ลง จึงได้แต่ยิ้มและพยักหน้ารับ ก่อนจะค่อยๆเว้นระยะห่างจากแบคฮยอนมาเดินข้างยุนกิแทน

ด้านห้องพยาบาล

หลังจากยุนกิ โฮซอก และแบคฮยอนออกไปได้เพียงครู่เดียว นัมจุนก็ยกมือขึ้นลูบหัวแทฮยองแล้วเดินออกไปโดยมีจีมินพ่วงท้ายไปด้วยเพราะต้องสรุปและเขียนรายงานการประชุม ตามหลังด้วยซอกจินที่บอกว่าจะไปหาอะไรมาให้แทฮยองทาน ทั้งห้องจึงเหลือแค่จองกุกและแทฮยองสองคน

เด็กหนุ่มฟันกระต่ายเม้มปาก กระสับกระส่ายเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ไม่กล้า

"จองกุกเห็นซุนชิมไหม?"เจ้าของชื่อสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อแทฮยองเป็นฝ่ายเริ่มสนทนากับเขาก่อน

"เอ่อ คือ มันตกลงไปในน้ำอะ"

"งื้อ แทฮยองสงสารซุนชิม"

"แหะ แหะ เราคว้าไม่ทันอะ ขอโทษนะ"จองกุกตอบพลางก้มหน้าแล้วลอบมองแทฮยอง

"อือ"

แล้วความเงียบก็เข้าครอบคลุมไปทั่วทั้งห้อง แทฮยองนั่งเขี่ยผ้าห่มระหว่างรอแบคฮยอนกลับมา ส่วนจองกุกได้แต่ยืนโง่ๆอยู่ตรงนั้น เขามีอะไรบางอย่างอยากจะพูดกับแทฮยองแต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาจากพื้นและเจอกับดวงตาใสๆของแทฮยองที่หันมาสบตากับเขาพอดี คนบนเตียงฉีกยิ้มเหมือนจะลืมเรื่องที่เขาทำไม่ดีไว้ไปเสียแล้ว นั่นเรียกความมั่นใจให้จองกุกมีความกล้ามากขึ้น

"คือ แทฮยอง...."

"หือ?"

"จริงๆมีเรื่องนึงที่เราโกหกแทฮยอง"

"อะไรเหรอ"

"เรื่องจูบ คือจริงๆแล้วมันไม่ได้มีเอาไว้ทรมานคนหรอก"

"เอ๋?"แทฮยองทำตาโตแล้วเอียงคอมอง ปากก็อ้าเหวอเมื่อรู้ว่าตัวเองโดนหลอก

"ขอโทษที่ทำให้แทฮยองตกใจนะ จองกุกมันนิสัยไม่ดีเอง แทฮยองอย่าโกรธจองกุกเลยนะ"

"..."

เมื่อเห็นแทฮยองนั่งนิ่ง จองกุกจึงถือโอกาสค่อยๆเอื้อมสองมือไปกุมมือของแทฮยองเอาไว้ มือหยาบกร้านในแบบของผู้ชายที่ไม่ได้เล็กบอบบาง แต่เจ้าของมือสีแทนนี้กลับดูเปราะบางและน่าถะนุถนอมในสายตาของจองกุก พอนึกถึงตอนที่เขาปล้ำจูบแทฮยองแล้วก็รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ อยากจะตบปากตัวเองซักร้อยครั้งที่ทำอะไรสั่วๆแบบนั้นกับคนที่ดูบริสุทธิ์และไร้เดียงสาขนาดนี้

แทฮยองมองหน้าจองกุก ตาใสจ้องเข้าไปในดวงตาคมโตของอีกคนราวกับจะมองหาความหมายของการกระทำ ในตอนนั้นจองกุกยิ้มบางๆให้เขา ปล่อยสองมือที่กุมไว้และเอื้อมมาติดกระดุมเสื้อที่หลุดจนคอเสื้อตกลงมาเผยกระดูกไหปลาร้ากับแผ่นอกบางนิดๆให้มันอยู่ในสภาพที่เรียบร้อย ก่อนจะวางมือใหญ่ลงบนผมสีบลอนด์นุ่มลื่นมือและยิ้มหล่อเหลาโชว์ฟันกระต่ายอีกรอบ

ความจริงใจจากรอยยิ้มและการกระทำที่อ่อนโยนของจองกุกทำให้แทฮยองตอบรับด้วยการฉีกยิ้มจนปากเป็นสี่เหลี่ยม

"ยุนกิบอกว่าถ้าจุ้บใครหมายความว่าชอบคนนั้น แต่จองกุก....?"

"อื้อ ถ้าจุ้บหมายถึงชอบ แต่ที่จองกุกทำกับแทฮยองวันนั้นเรียกว่าจูบ..."

"..."

"จูบที่เอาไว้ใช้กับคนที่เรารักไงละ"

"จองกุกรักแทฮยอง?"

"เอ่อ...อือ -//-"เออ ออในลำคอแล้วเสใบหน้าไปทางอื่นเพราะเขินอาย แทฮยองชอบทำแบบนี้กับเขาอยู่เรื่อย ชอบถามอะไรออกมาตรงๆจนเขาไปต่อไม่ถูกแบบนี้

จุ๊บ

!

เหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อจู่ๆริมฝีปากจองกุกโดนคนบนเตียงทาบทับเบาๆแล้วผละออก ร่างสูงชะงักค้าง เบิกตาโตเท่าที่มันจะสามารถโตได้อย่างตกตะลึงกับการกระทำของแทฮยอง

"แทฮยอง...ทะ.ทำอะไรของนาย"

"ก็จุ้บไง แทฮยองชอบจองกุกก็เลยจุ้บ..."เจ้าตัวพูดแล้วยิ้มจนตาปิด

"แต่แทฮยองไม่จูบจองกุกหรอก แทฮยองรักแบคฮยอนคนเดียว แทฮยองจะจูบแบคฮยอน^^"จบคำจองกุกถึงกับหน้าเจื่อน จากที่ขวยเขินและปลื้มปริ่มจนหัวใจพองโตก็เริ่มเหี่ยวแฟ่บลงแทบจะทันที แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นรวดร้าวอะไร เขารู้ว่าแทฮยองไม่รู้จักความรัก ไม่รู้ว่าความรักที่เกิดจากความผูกพันและหวงแหน กับความรักของผู้ชายคนหนึ่งที่มีให้กับคนที่ตนอยากปกป้องนั้นมันต่างกันอย่างไร

"งั้นเหรอ?"

"อื้อ"

"ก็ยังดีที่แทฮยองชอบเรา เราก็ชอบแทฮยองเหมือนกัน รักแทฮยองด้วย จำไว้นะ"จองกุกว่าด้วยสายตาจริงจัง ก้มลงไปหาแทฮยองจนใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน อีกคนสะดุ้งเอนหลังหลบใบหน้าในระยะประชิดของจองกุกอย่างหวาดระแวงว่าจะโดนจูบอีก แต่เปล่าเลย จองกุกแค่มองหน้าเขานิ่งๆและยิ้ม ตาคมกวาดมองทั่วใบหน้าของแทฮยอง จดจำและซึมซับทุกอย่างจากคนคนนี้ ทั้งรอยขี้แมลงวันตรงปลายจมูกโด่งรั้นและใต้ดวงตาข้างขวาแพขนตายาวที่ทำให้แทฮยองดูเป็นเด็กชายตัวน้อยๆน่าถะนุถนอมในยามที่หลับตา แม้แต่รอยแดงๆของสิวตรงแก้มกลมข้างซ้าย จองกุกจดจ้องอยู่อย่างนั้นก่อนจะสบสายตากับนัยน์ตาเรียวโตสีน้ำตาลเข้มที่ขยับหลุกหลิกเหมือนเด็กกลัวโดนผู้ใหญ่ดุเมื่อทำความผิด

"จองกุกรักแทฮยองนะครับ"

"..."

"จองกุกสัญญาว่าจะปกป้องแล้วก็ดูแลแทฮยองด้วยชีวิต"

"..."

"อย่าโกรธจองกุกเลยนะ"

"อือ"แทฮยองพยักหน้ารับ จองกุกยิ้มออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวัน ชายหนุ่มเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้แทฮยองอีกครั้ง คราวนี้อีกคนไม่ได้โยกตัวหลบหรือมีท่าทีหวาดระแวง เพียงแต่มองตามการกระทำของจองกุกอยู่เงียบๆ ใบหน้าหล่อคมคายเคลื่อนเข้าไปหาปากนุ่มนิ่มสีชมพู เขาไม่ได้ประทับริมฝีปากตัวเองลงตรงนั้น แต่กดจูบลงที่มุมปากของแทฮยองแทน

ชายหนุ่มผละออกมาและหยิกแก้มนิ่มของแทฮยองอย่างเอ็นดู ขณะที่เจ้าตัวนั้นมองตามใบหน้าจองกุกไม่วางตา การกระทำเมื่อกี้ทำให้แทฮยองรู้สึกถึงความอบอุ่นของจองกุกและเลิกหวาดระแวงอีกคนได้อย่างหมดสิ้น

"นอนพักซะนะ ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น จะพรุ่งนี้หรือมะรืนไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นจองกุกจะปกป้องแทฮยองเอง"

"อื้อ"

"ไปนะ"

"อื้อ"

"ไม่บอกลาหน่อยเหรอ?"

"ลาก่อน"

-_-!!

"เห้อออออออออ ไม่ได้หมายถึงลาแบบนี้โว้ย"จองกุกสางหัวด้วยความยุ่งเหยิง ยอมแพ้และล้มเลิกที่จะให้แทฮยองพูดอะไรหวานๆเป็นการส่งเข้านอน ชายหนุ่มเดินห่างไปจากเตียงสองก้าวก่อนจะกลับตัวและฉกจุ้บริมฝีปากนิ่มไปหนึ่งทีแล้วรีบวิ่งหนีออกไป ปล่อยให้แทฮยองอ้าปากเหวออยู่คนเดียว

ชายหนุ่มฟันกระต่ายเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดี ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวหลังจากขโมยจุ้บจากแทฮยองมาได้ตั้งสองครั้งติดกัน กลิ่นหวานๆกับความนุ่มนิ่มยังติดตรึงอยู่ตรงริมฝีปากเขาไม่หาย 

"มีความสุขจังเลยนะครับ คุณจองกุก"

!!

เสียงแบคฮยอนดังมาจากข้างหลังจองกุกที่เขาเดินผ่านมาโดยไม่ทันได้สังเกตเพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตายิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว ผู้ชายที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายแทฮยองยืนกอดอก สีหน้าและท่าทางดูเย่อหยิ่งแตกต่างจากครั้งแรกที่เจอกันอย่างชัดเจน 

จองกุกเหงื่อตก เขาคิดว่าแบคฮยอนคงจะรู้และเห็นทุกๆอย่างที่เขาเพิ่งทำไปเมื่อกี้แน่ๆเพราะตำแหน่งที่แบคฮยอนยืนอยู่ ก็คือหลังประตูห้องพยาบาล

"ผมเห็นนะว่าคุณทำอะไรแทฮยอง"ชายตัวเล็กกว่าจองกุกย่างกรายเข้ามาใกล้เขา ชายหนุ่มหลบตาแบคฮยอน

นัยน์ตาที่มีจิตสังหารคุ้มคลั่งอยู่ข้างในนั้นทำเอาจองกุกขนลุกขนพองไปทั่วร่าง ใบหน้านิ่งตึงของแบคฮยอนนั้นมีอิทธิพลทางจิตสูง เพียงแค่จ้องมองก็รู้สึกเหมือนประสาทจะกินจองกุกคิดว่านี่คงเป็นความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งของแบคฮยอนที่ทำให้ได้เป็นคู่หูของแทฮยอง คนหนึ่งก็ใช้สายตา อีกคนก็ใช้ท่าทาง ใครเจอสองคนนี้ตามฆ่าคงจะประสาทหลอนไปตั้งแต่ยังไม่โดนเชือดแน่ๆ

"มาคุยกันหน่อยซิ คุณจองกุก"

"ครับ"

ตบปากรับคำแล้วก็ก้มหน้าเดินตามหลังหม่ามี้ของแทฮยองไปด้วยเหงื่อที่ไหลซก ความคิดในหัวจองกุกกำลังตีกันวุ่นวายด้วยความกังวล ไม่รู้ว่าแบคฮยอนจะคุยเรื่องอะไรกับเขา อาจจะโดนตำหนิที่ทำอะไรเกินเลยกับแทฮยอง หรือบางทีอาจจะโดนสั่งห้ามให้ไปยุ่งวุ่นวายอีกไปเลยก็ได้ เพราะดูท่าทางแบคฮยอนก็หวงแทฮยองไม่ใช่น้อย หากเป็นอย่างนั้นจริงเขาก็จะพยายามทำทุกทางเพื่อให้แบคฮยอนยอมรับในตัวเขา

"ตรงนี้ละกัน"แบคฮยอนเอ่ยขึ้นหลังจากเดินออกมาค่อนข้างห่างจากห้องพยาบาล ตรงนี้เป็นซอกหน้าห้องน้ำรวมของฐานทัพซึ่งบรรยากาศค่อนข้างเงียบเชียบและอึมครึม

"ผมจะไม่อ้อมค้อมนะ และขอให้คุณตอบคำถามผมอย่างซื่อตรงด้วย"

"ครับ"

เอาแล้วไง -_-'

"คุณเคยเห็นแทฮยองคุ้มคลั่งหรือเปล่า?"

"ห้ะ!?"

"หมายถึงตอนที่เขาไล่ฆ่าคนด้วยความสนุกหน่ะ คุณเคยเห็นไหม?"

"อ๋อ ครับ เคยเห็น"

"งั้นคุณก็รู้ใช่ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน ทั้งต่อตัวแทฮยองและคนรอบข้าง"

"..."

"ผมแค่จะบอกว่าภาวะคุ้มคลั่งสูงสุดของเขาอาจจะรุนแรงกว่านั้นสิบเท่า"

"อะไรนะครับ"

"สปีดของเขาจะเพิ่มขึ้น เพราะอะดรีนาลีนที่หลั่งออกมาจำนวนมหาศาล แน่นอนว่ามันอันตรายต่อร่างกายเขามาก ถ้าไม่โดนฆ่า ก็คงหัวใจวายตาย เพราะฉะนั้น..."แบคฮยอนหยุดคำพูดไว้ตรงนั้นและล้วงอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า แคปซูลเม็ดเล็กที่ดูเหมือนจะมีเข็มตัวจิ๋วอยู่ที่ปลายกระบอก จองกุกมองตามของสิ่งนั้นก่อนจะเลิกคิ้ว

"ยาระงับประสาทชนิดรุนแรง ผมอยากให้คุณเก็บไว้ เผื่อแทฮยองเกิดหลุดขึ้นมา"

"ทำไม....ให้ผม?"

"คุณบอกว่าจะปกป้องเขาไม่ใช่หรือ"

"ใช่ครับ แล้วทำไมถึงให้ผมแค่คนเดียว?"

"เพราะถ้าให้ทุกคน คุณคิดว่าพวกเขาจะไม่ระแวงแทฮยองเหรอ ถ้าต้องระวังศัตรูไปด้วย ระแวงแทฮยองไปด้วยมันจะเป็นผลดีต่อทีมคุณหรือไง?"

"..."

"ถ้าคุณไม่อยากรับไว้ก็ไม่เป็นไรครับ ผมแค่คิดว่าคุณอาจจะอยากปกป้องเขาแบบที่ผมทำ"

"ไม่ครับ เอามาให้ผม ผมจะเก็บมันไว้เอง"จองกุกปฏิเสธทันควัน แบมือขอแคปซูลจากแบคฮยอน

"จำไว้ว่าต้องใช้มันก่อนที่แทฮยองจะเข้าโหมดภาวะคุ้มคลั่งสูงสุด ถ้าหากแทฮยองหลุดไปแล้วอย่าเข้าใกล้เขาเด็ดขาด นอกจากคุณจะช่วยเหลืออะไรเขาไม่ได้แล้ว คุณอาจจะตายได้"

"แล้วผมจะรู้ได้ยังไงครับว่าเขาจะหลุดตอนไหน?"

"ถ้าคุณรู้จักแทฮยองดี คุณจะรู้ว่าหมาน้อยกำลังจะกลายร่างเป็นปีศาจตอนไหน"แบคฮยอนสบตากับจองกุกด้วยสายตาจริงจัง เด็กหนุ่มเข้าใจในทันทีว่าถ้าถึงเวลานั้นแล้วเขาคงจะสัมผัสได้เองว่าแทฮยองจะเปลี่ยนไปตอนไหน

"ครับ"จองกุกรับคำสั้นๆ แล้วแบคฮยอนก็พยักหน้าและเดินแยกออกไปทันที เด็กหนุ่มจึงเดินกลับมาทางเดิมด้วยใบหน้ากังวล ถึงแบคฮยอนจะไม่ได้ตำหนิติเตียนอะไรเขาอย่างที่คิด เพราะอีกคนคงจะรักแล้วก็เป็นห่วงแทฮยองมากจริงๆถึงได้เอาใจใส่รายละเอียดเล็กๆน้อยๆขนาดนี้ และก็คงจะเข้าใจจากสายตาและรอยยิ้มของแทฮยองว่าทั้งสองคนนั้นรู้สึกต่อกันเช่นไร แต่จองกุกกลับรู้สึกหนักอึ้งที่ต้องมาแบกรับแคปซูลเม็ดเล็กที่คงจะหนักไม่ถึง 10 กรัมด้วยซ้ำ เสมือนว่าแบคฮยอนกำลังฝากชะตาชีวิตของแทฮยองไว้ที่เขา เด็กหนุ่มยกมือล้วงกระเป๋าและเดินเอื่อยๆมาที่ห้องพยาบาลคืนนี้เขาอาสาจะอยู่เป็นเพื่อนแทฮยองแต่ไม่รู้ว่าซอกจินจะอนุญาติหรือเปล่า

มือหนาเปิดผลักประตูเบาๆก่อนจะชะงักเมื่อเห็นใครบางคนอยู่ข้างในกับ   แทฮยอง

มิน ยุนกิ

รอยยิ้มสว่างสดใสประดับอยู่บนใบหน้าแทฮยองทุกครั้งที่อยู่กับยุนกิ และจองกุกก็ชอบมันมากเสียจนได้แต่ยืนมองไม่กล้าที่จะเข้าไปขัดเพราะกลัวรอยยิ้มของแทฮยองจะหายไป เด็กหนุ่มจึงได้แต่ยืนมองทั้งสองคนหยอกล้อกันเงียบๆ เฝ้ามองดวงตาใสๆของคนผมสีบลอนด์ที่ยิ้มหยีจนแทบปิดเหมือนหมาตัวน้อยๆ ก่อนจะค่อยๆถอยออกมาแล้วเดินไปจากตรงนั้น

ตอนนี้จองกุกรู้สึกรักและห่วงแทฮยองมากเสียจนยอมเดินตามหลังแทฮยองที่มียุนกิเดินเคียงข้าง เพียงเพื่อได้ปกป้องแทฮยองแม้จะไม่ได้มีอีกคนอยู่ข้างกายเขาก็ไม่รู้สึกเสียใจแม้แต่น้อย

สองวันต่อมา

ถึงเวลาปฏิบัติภารกิจครั้งสุดท้ายในฐานะหน่วยวูล์ฟ สมาชิกทุกคนอยู่ในชุดเตรียมพร้อม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่างานนี้พวกเขาเตรียมตัวเตรียมใจมาดีแค่ไหน งานนี้อาจจะมีใครคนใดคนหนึ่งไม่มีชีวิตรอดกลับมา พวกเขาจึงให้กำลังใจกันและกัน ทั้งหกคนยืนล้อมเป็นวงกลม มือทั้งสิบสองข้างประสานกันแน่นขณะร่วมกันสวดมนต์ภาวนา อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจะอยู่หรือตายคงมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้พวกเขาคงทำได้แค่พยายามอย่างให้ถึงที่สุด 

"ไปกันเถอะ"

เสียงนัมจุนร้องบอก ทุกคนพยักหน้ารับ กระชับอาวุธในมือแล้วก้าวไปข้างหน้าด้วยความมาดมั่น แม้ในใจจะหวาดหวั่นอยู่ลึกๆก็เถอะ แบคฮยอนหันมาให้กำลังใจแทฮยองบ้าง ชายหนุ่มยิ้มบางๆและยกมือลูบหัวอีกคน ขณะที่มืออีกข้างก็แบกถุงระเบิดเวลาที่แบ่งมาจากโฮซอก เด็กหนุ่มผมบลอนด์ยิ้มรับก่อนจะเดินเร็วขึ้นเพื่อไปหายุนกิที่เดินนำอยู่ข้างหน้า

"ยุนกิ"

"ครับ"

"กลับมาแล้วยุนกิต้องพาแทฮยองไปซื้อซุนชิมตัวใหม่ตามที่สัญญานะ"

"แน่นอนอยู่แล้ว"

"คิกคิก"

"เราต้องกลับมาด้วยกันนะ"

"อื้อ"

แทฮยองยิ้มกว้างรับคำยุนกิ ขณะที่มือเรียวถูกมือคนที่ให้สัญญากันเอื้อมมาจับกุมเอาไว้ราวกับกลัวว่าจะไม่ได้จับกันอีก ยุนกิกุมมือแทฮยองไว้แน่น ในใจเขานั้นก็กลัวไม่ต่างจากคนอื่น อยากจะขอล้มเลิกภารกิจกลางคันเสียด้วยซ้ำ แต่วิถีนักรบเมื่อเตรียมศึกแล้วก็ไม่ควรถอยหลัง เขาจึงได้แต่ซึมซับความอบอุ่นจากมือเล็กๆที่กุมเอาไว้เพื่อหล่อเลี้ยงความกล้าและเรียกพลังใจ

ภารกิจครั้งนี้อาจจะล้มเหลว

แต่เขาจะต้องกลับมาเพื่อพาแทฮยองไปซื้อซุนชิมตัวใหม่ 

ยุนกิปฏิญาณต่อตัวเองเช่นนั้น

เช่นเดียวกับจองกุกที่บอกตัวเองว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

เขาจะปกป้องแทฮยองด้วยชีวิต




หนึ่งคนมีความหวังว่าจะอยู่กับคนร้กตลอดกาล


ขณะที่อีกคนหวังเพียงแค่ได้ถวายชีวิตปกป้องคนรักของเขา


ไม่ว่าคำปฏิญาณของพวกเขาจะเป็นจริงหรือไม่ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้นอกจากพระเจ้า



T A L K


ถึงเวลาบุกแล้วจ้า ฟิคเริ่มเหมือนหนังเมซรันเนอร์เข้าไปทุกทีแล้ว 555555555555 มีเขาวงกตมาด้วยนะเออ วอเรดซ์ค่อนข้างซับซ้อนมากจริงๆอะพูดเลย ไม่มีใครงงเรื่องดิสทรอยใช่มั๊ย ไม่หรอกเนอะ พอกดเปิดระบบ ตึกทั้งตึกก็จะระเบิดบึ้มอะไรประมาณนั้น เป็นการทำลายหลักฐานทุกอย่างไม่ให้เหลือซาก คนอื่นจะได้ไม่มีข้อมูลหรือรู้เรื่องเกี่ยวกับองค์กร แต่เหนือวอเรดซ์ยังมีนัมจุนค่ะ ผู้บัญชาการคือดีงาม หัวสมองอันหล่อเหลาและชาญฉลาดของเขาจะนำพาหายนะมาสู่วอเรดซ์เอง /ว่าไปนั้น


เราสงสารพี่โฮปจังเลยค่ะ 5555 รู้สึกสะตั้นแทนเบาๆกับคำตอบของแบค แต่พี่แบคอาจจะพูดเรื่องจริงก็ได้นะ หน้าแบคอาจจะเหมือนแม่แทฮยองก็ได้ มั้ง(?) สำหรับยกนี้คุณจอน จองกุกเขาได้แต้มไปค่ะ กรี้ดดดดดดดดดดดดด แม่คะเขาบอกรักกันด้วย แต่มันไม่โรแมนติกตรงที่แทฮยองไม่รู้จักความรักนี่แหละ 555555555555 แยกแยะไม่ออกเลยว่าความรักของแบคกับจองกุกมันต่างกัน เหมารวมไปหมดแถมยังจะไปจูบแบคอีก ว่าที่พระเอกเราแห้วเลย ก็อย่างว่าอะเนอะแทฮยองนางไม่รู้จักสังคมภายนอก ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร


อ๋าาาาาา ลืมไปเลย คุณจอนเขากำลังจะงานเข้านี่เนอะ วรั๊ยยยยย ไปจุ้บลูกเขาแบบนั้นได้ยังไงคู๊นนนนนนน มารอดูว่าคณจอนเขาจะโดนด่าหรือไม่ ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ทู บี คอนเท้น


60%


เป็นหกสิบที่สั้นมาก พันกว่าคำเอง เสียจุยแต่พอเข้าโหมดดราม่าแล้วมันตันจริงๆ ได้แค่นี้แหละ เอาไว้สนุกพาร์ทหน้าเน้อ ฮือ หน่วงจังงะ เขียนเองหน่วงเอง พี่ยุนกิคือจะเป็นจะตายก็ต้องกลับมากับจองกุกที่ต่อให้ตัวเองตายก็ขอให้แทฮยองรอด บีบหัวใจรีดเดอร์พอมั๊ย รีดเดอร์ไม่บีบแต่ไรต์เตอร์บีบนะ โว้ยยย ไม่ชอบอารมณ์ยังงี้ แง่งๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พาร์ทจะพาแทฮยองไปฆ่าคนให้หายหน่วงเลยคอยดูดิ


ปล.ไปถอนฟันมาแล้วนะ เพราะว่ามันปวดมากจนไมเกรนขึ้นปวดหัวซีกซ้ายแล้วก็เบ้าตาจนลืมตาไม่ขึ้นแน่ะ เลยกินยาแก้ปวดแล้วก็ไปเนียนๆบอกลุงหมอว่าไม่ปวด ตอนนี้ก็มานั่งปวดเหงือกแทน 555555 /บ่นให้ฟังเฉ๊ยๆ


ขอบคุณสำหรับคอมเม้นน้ะ ><


ขอบคุณสำหรับการติดตาม มีคนเฟบถึงห้าร้อยแล้ว เย้/ตบมือ ไม่คิดว่าจะมีคนติดตามเยอะขนาดนี้ แค่ร้อยสองร้อยก็ยิ้มหน้าบานละอะ นี่แบบมากจริงๆ รู้สึกกดดันเล็กๆ กลัวแต่งออกมาแล้วไม่ดี ไม่ถูกใจรีดเดอร์ 


อ่า จริงสิ ตอนเฉลยพระเอกนี่คงมีรีดเดอร์ไม่พอใจแน่ๆ ฮือออออออออ เก๊าเสียใจ อย่าทิ้งกันนะ ไปถล่มวอเรดซ์ให้สิ้นซากด้วยกันก่อนค่อยทิ้งกัน


อ่า ขอบคุณที่เข้าไปเล่นแท็ก #ficHtBtS ด้วย งิงิ เราแอบทำภาพทีเซอร์ภาคต่อของเรื่องนี้ไปแปะไว้ด้วยแหละ หุหุ


ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ มีความสุขกับการอ่านนะ รักส์<3


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #1318 Feungfooo (@Feungfooo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:41
    เราเชียร์พี่ก้า แต่อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกเหมือนกุกจะเป็นพระเอกเลยอ่ะ คะแนนนำไปเลยยย
    #1318
    0
  2. #1311 Kookie04 (@Kooki04) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 09:25
    เราเชียร์กุกนะT.T
    #1311
    0
  3. #1268 Chinago (@campernrena) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 23:18
    ตอนนี้รู้สึกหน่วง กลัวภารกิจจบแล้วจะกลับกันมาไม่ครบ
    #1268
    0
  4. #1243 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 12:20
    กลัวอะ เหมือนยัยกุกจะตายเลยฮือออออ แต่เราว่ามันต้องพลิกอะอาจจะเป็นพี่ก้าที่ตายยย กรี๊สสสปวดหัวววววววว!!!!
    #1243
    0
  5. #1234 Ann Napatsakorn (@0911181528) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 16:41
    ความ'ก้าวี'นี้ ทำใจละลายยยย เอื้ออออ
    #1234
    0
  6. #1212 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 22:33
    ถ้าจัดการที่ฐานได้ก็จบสินะ นี่ดูมีความหลังทีรัสเซียเยอะมากจริงๆหละ
    แต่นี่ไปเป็นทหารมานี่นะ ประสบการณ์คงเพียบจริงๆ
    นี่หน้าเหมือนแม่จิรงๆหรอ เราว่าแบคพูดจริงๆนะ ไม่ได้กวนหรอกพี่โฮป
    หลายๆคงงงการกระทำที่แทฮยองกับแบคสินะ ให้ตายเถอะ 
    คนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจกับคนที่เข้าใจให้ตายเถอะแทฮยองอ่า
    #1212
    0
  7. #1149 Bee-Phinixo (@Bee-Phinixo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 20:44
    โอ้ยยอย่าให้เลือกเลยย เจ็บปวดใจแทน ฮรื้ออออ
    #1149
    0
  8. #1133 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 11:55
    โอ้ยยยหวังว่าจองกุกจะไม่เป็นอะไรนะ ตอนนี้เราว่าเรารู้แล้วว่าแทแทรักใคร แต่จะไม่พูดนะ555
    #1133
    0
  9. #1115 PANGGGGX (@PANGGGGX) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 17:33
    เราถวายใจให้ยุนกิแล้วอะ ยังไงก็ต้องยุนกิจริงๆ อินกับก้าวีไปหมดแล้ว ฮือ พระเจ้าก็คือไรท์ไงคะเรื่องนี้ เราอ้อนวอนต่อไรท์เลย ขอก้าวีเห้อะะะ *กระซิกๆ*
    #1115
    0
  10. #1100 sungmin-pink boy (@sunghyunmin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 00:08
    นี่แอบคิดว่ากุกตายนะจะตายนะเนี่ย
    อารมณ์แบบฟิลลิ่งพระรองมาเต็ม
    โอ๊ยยยยยไม่อยากให้ใครตายเลยอ่ะ
    #1100
    0
  11. #874 PpsdMin (@seameaw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 04:45
    ดูทรงแล้วจองกุกพระเอกนี่จองกุกใช่มั้ยที่จะอยู่ในใจแทฮยองอ้ะะะะะะะแอบเสียใจเบาๆ(จากใจทีมพี่มินยุนกิ)จริงๆไรท์แอบสปอยเราจากชื่อเรื่องว่าเป็นกุกวีตั้งแต่แรกแล้วใช่มะชื่อแรกเลยงี้(หรอวะแก555555555555555) หรือจริงๆพระเอกคือแบคค่ะจบแยกย้ายๆไม่ต้องลุ้น5555555555555
    #874
    0
  12. #792 uustaetae (@uustaetae) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 16:50
    เอ้ยทำไมรู้สึกกุกจะต้องตายไม่ก็บาดเจ็บสาหัสแล้วแทคุ้มคลั่ง หรือไม่ก็เป็นแบคที่เป็นสาเหตุของการคุ้มคลั่งอย่างสุดท้ายของแท โอ้ยยยยย อ่านต่อก่อนดีกว่า
    #792
    0
  13. #784 newnew_ (@Eve_donoven) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 19:07
    หน่วงจริงๆรู้สึกสงสารจองกุกแปลกๆ
    #784
    0
  14. #735 แตมป์ (@stampna) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 17:31
    ฮืออออออ หน่วงมาก ไม่อยากเดาแล้ว จะตามอ่านเท่าที่ไรท์ลง แงงงงง
    #735
    0
  15. #713 Benz1107 (@Benz1107) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 19:47
    งื้อออออออออออ ไม่เอาคนตายสิ ไม่อาววววว
    #713
    0
  16. #699 kookie&vvy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 23:16
    เราจะไม่เดาอะไรอีกแล้ว

    ไรท์ให้เป็นแบบไหนก็แบบนั้นแหละ

    เราจะอยู่สู้ความจริงกับยัยลูกหมาเอง

    แต่เอ๊ะหรือว่าม่ามี้แบคจะเป็นรายต่อไป

    เพราะคนที่แทรักและผูกพันธ์มากที่สุด

    ก็คือมี้แบค สิ่งนี้หรือเปล่าที่จะทำให้แทคลุ้มคลั่ง

    แบคอาจไม่แน่ใจว่าตัวเองจะรอดหรือเปล่า

    หรือคิดจะสละชีวิตเพื่อปกป้องทุกคน

    คือฮิมชานนี่คงไม่ธรรมดาแน่ๆ

    ด้วยเหตุนี้เลยเอาแคปซูลมาฝากกุกไว้

    เพราะกุกคือคนที่แบคคิดว่า

    เหมาะสมที่สุดที่จะปกป้องแทได้

    งื้ออออว่าจะไม่เดาแล้วนะแต่มันอดไม่ได้

    เราอยากให้พี่กิกับกุกรอด

    เพื่อที่จะไปสอนให้เจ้าแทรู้จักกับความรัก

    ในภาค2 5555 เรามโนไปไกลละไรท์
    #699
    0
  17. #686 แทแท. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 16:40
    ไรท์ไม่อยากให้มีคนตายยยT^Tยุนกิกะกุกต้องอยู่!ทุกคนต้องรอดคงไม่ม่าใช่มั้ยไรท์อย่าม่านเะไรท์
    #686
    0
  18. #685 rapbit- (@jukialol) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 22:52
    ว้ากก มันไม่เชิงศึกชิงนางแต่สงสารทุกคนเลย ดราม่าไป เดี๋ยวไปบู๊ใครตายขึ้นมาล่ะ ฮืออออออ

    #685
    0
  19. #684 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 21:23
    พระเจ้าก็ไรท์มั้ยล่ะ??ฮือออออ เเค่นี้ก็หน่วงเเล้วอ่ะ เหมือนจะไปรบกับเขาด้วย555 กดสคริปข้ามไปตอนหน้าเลยได้มั้ย??หวังว่าจะรอดกันทุกคนนะ ต้องรอดสิฮือออออ เเต่ไรท์ปูทางมาเเบบนี้เเล้วเราว่าเเทเเทต้องหลุดเเน่ๆเลยอ่ะ
    #684
    0
  20. #683 แฟนฟิค (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 21:22
    ไรท์อ่าาา พระเอกอ่ะขอให้เป็นจองกุกกี้น้าาาาา เป็นกุ้กกี้จะได้ไหมมมม พลีสสสสสสสสสสสสสส&#128518;&#128518;&#128518;
    #683
    0
  21. #682 m_mark2 (@M_MARK) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 19:21
    "พันธะอนุสัญญาชุมชิม" 555555 ขอเรียกงี้แล้วกันนะ ยุนกิชี่น่ารักจัง พูดครับด้วย ปกติ หื้ม? อย่างเดียว
    #682
    0
  22. #681 MyMaiiz (@makoechan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 17:13
    ขนลุกแปลกๆ ยุนกิต้องพาแทๆไปซื้อซุนซินให้ได้น๊าาา T-T //สู้ๆค่า เรารออ่านอยู่จ้าา
    #681
    0
  23. #680 XoArnneeB (@nicha3591) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 12:31
    มาหน่วงแรง ฮื้ออ นึกว่าแบคจะเรียกไปว่าอะไร ที่ไหนได้ งิ้งง รอดตัว จองกุกอ่า ฝากแทฮยองด้วยนะคนดี ต้องปกป้องแทๆน้ะ ยุนกิกับแทฮยองเป็นโมเม้นต์ที่น่ารัก แต่สำหรับจองกุก บางทีน้องก็อยากเป็นคนที่แทฮยองอยู่ด้วยแล้วยิ้มละมุนแบบนั้นเหมือนกัน สู้ๆนะ ออกจากฐานวอเรดทุกคน แล้วอยู่ด้วยกันแบบมีความสุขเถอะนะ พาแทไปซื้อซุนชิมด้วย พาร์ทหลังเป็นอะไรที่หน่วงปนละมุนอ่ะ หวังตอนหน้าเลย บุกเอาให้หายหน่วง ! สู้ๆไรท์ รอต่อๆๆ ปล.อย่าตัดจบแบบค้างน้ะ !!! ปล2. ถ้าตัดแล้วค้างก็มาต่อไวๆนะฮือ 55555
    #680
    0
  24. #679 Chëetαн´ (@honey-candy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 11:06
    ยุนกิคงไม่ตายใช่มั้ยแก ;w 
    รู้สึกว่าต้องสูญเสียใครไปแน่ๆ 
    #679
    0
  25. #678 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 08:21
    อย่าหลุดนะแทแท??
    #678
    0