[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,627 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,585 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    419

    Overall
    52,627

ตอนที่ 17 : HUNTER 14 : วูล์ฟล่มสลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    25 ต.ค. 61

14

หลังจากกินข้าวกินปลากันเสร็จ โฮซอกก็แบกยุนกิพร้อมกับลากจองกุกตามซอกจินขึ้นไปที่ห้องเพื่อทำแผลด้วยสภาพที่ใกล้ตายเต็มที อันที่จริงแค่ต่อยกันมันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรหรอก แต่ที่โดนมัดตากหมอกตากน้ำค้างนอกบ้านทั้งคืนแถมยังไม่ได้กินข้าวด้วยนี่สิ ร่างกายชายชาติทหารเลยพากันอ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนแทบจะเดินไม่ได้ เดือดร้อนคนในบ้านต้องช่วยกันแบกช่วยกันหามกลับห้อง อาบน้ำทำแผลกันเสร็จสรรพก็ได้เวลานอนตาย ยุนกิเลือกที่จะทิ้งร่างป่วยๆของตัวเองลงบนที่นอนของจีมินและไม่ได้กลับห้อง เสื้อ กางเกง หรือแม้กระทั่งกางเกงในก็ยังจิ๊กของจองกุกมาใส่ ซอกจินเองก็กลับไปพักสายตาที่ห้องเช่นกันเพราะเมื่อคืนต้องเฝ้าเวรทั้งคืนแทบไม่ได้นอน

แทฮยองตื่นหลังจากพระอาทิตย์ขึ้นมาได้ซักชั่วโมงแล้วข้างกายเขาว่างเปล่าไม่มีชางกยุนนอนอยู่เหมือนทุกครั้ง ร่างสูงบางรีบผุดลุกไปเกาะขอบหน้าต่างเพื่อดูว่า  ยุนกิกับจองกุกถูกปล่อยตัวแล้วหรือยัง ก่อนจะถอนหายใจด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ไม่ได้เห็นใครถูกมัดอยู่กลางสวนอีกต่อไป อ้าปากหาวหวอดและเดินกลับมาที่เตียงเพื่อหยิบเหยือกน้ำเชื่อมมาดื่มเหมือนทุกวัน

แครก แกรก

เท้าแทฮยองไปสะกิดอะไรบางอย่างที่หล่นอยู่บนพื้น หยิบขึ้นมาดูก็พบว่ามันคือไดร์ฟเซิร์ฟเวอร์ของเขาที่มันควรจะซ่อนอยู่ในด้ามมีดซึ่งนัมจุนเป็นคนยึดเอาไว้ แทฮยองขมวดคิ้ว มันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

นั่นคือสิ่งที่เขาคิด หรือนัมจุนจะเป็นคนเอามาวาง?

แต่นัมจุนจะเอามาวางไว้ให้เขาทำไมกัน หรือว่าจะเอามาคืน แต่ทำไมถึงคืนแค่ไดร์ฟ ทำไมไม่คืนมีดมาให้เขาด้วย แทฮยองคิดวนกลับไปกลับมา ดื่มน้ำเชื่อมไปอึกใหญ่เพื่อให้สมองแล่น ความจริงเขาเป็นคนหมกมุ่นพอสงสัยหรือข้องใจในสิ่งใดก็เอาแต่คิดหาเหตุผลหรือคำตอบในเรื่องนั้นจนกว่าจะทราบที่มา ในเรื่องนี้ก็เช่นกัน

มันไม่สมเหตุสมผลที่ไดร์ฟแท่งเดียวซึ่งซ่อนอยู่ในด้ามของมีดสั้นจะมาวางแหมะเฉยๆอยู่ในห้องของเขา ไม่เลย ไม่เลยจริงๆ คนที่ทำแบบนี้ต้องมีเหตุผลหรือจุดประสงค์อะไรบางอย่างที่ต้องการจะสื่อให้แทฮยองรู้ เด็กหนุ่มขมวดคิ้วครั้งสุดท้าย วางไดร์ฟลงบนโต๊ะและไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเพื่อลงไปกินข้าว

ความเงียบสงบกลับมาเยือนบ้านสองชั้นหลังโบสถ์ในช่วงสายๆของวันแม้สมาชิกในบ้านจะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา แทฮยองนั่งเล่นโน้ตบุ๊กคนเดียวเงียบๆอยู่ในห้องนอนของชางกยุน เขาไม่ได้เล่นFacebook หรือtwitterเหมือนวัยรุ่นทั่วไปหรอก ของแบบนั้นแทฮยองไม่รู้จักเลยซักนิด สิ่งที่เด่นหราในหน้าอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์คือรูปภาพนับร้อยที่แทฮยองถ่ายมาได้ต่างหาก หลังจากเสียบไดร์ฟและเข้านู่นออกนี่แล้วเขาก็หาไม่เจอว่าคนที่เอาไดร์ฟมาทิ้งไว้ให้เขานั่นมีเหตุผลอะไรแทฮยองก็เลยเปิดภาพเก่าๆที่เคยถ่ายไว้มาถอดเอารหัสทั้งหมดรวมกันและทบทวนคำใบ้เหล่านั้น พยายามคาดเดาถึงสิ่งต่างๆที่อาจจะเกี่ยวข้องและทำให้เขาไปถึงที่หมายได้โดยที่ไม่รอคำใบ้จากภารกิจอีก หลังจากนี้คงจะไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอกแล้วเพราะเขาเป็นสมาชิกของหน่วยวูล์ฟอย่างเป็นทางการ การทำอะไรคนเดียวลับๆล่อๆก็ดูจะยุ่งยากขึ้น อีกเหตุผลหนึ่งคงจะเป็นเพราะเรื่องคราวก่อนที่ทุกคนแอบตามเขาไปกันหมดจนเกิดเรื่องและโดนทำโทษ

แทฮยองไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

ไม่อยากให้คนในบ้านได้รับอันตราย

ไม่อยากให้มีใครโดนทำโทษ

ตอนนี้แทฮยองรักและผูกพันกับคนในบ้านหมดหัวใจแล้ว

ติ้ด ติ้ด

ขณะที่กำลังเลื่อนหน้าจอขึ้นๆลงๆอย่างเรื่อยเปื่อยเพราะคิดอะไรไม่ออก สัญญาณอักษรสีขาวในหน้าจอสีดำสนิทที่แทฮยองแฮกเข้าระบบขององค์กรและเปิดออนไลน์ไว้เพื่อคอยส่องว่าองค์กรมอบหมายคำสั่งภารกิจอะไรให้ใครบ้างนั้นก็กระพริบถี่เร็วเหมือนทุกครั้งที่มีคำสั่งให้ฮันเตอร์ออกทำภารกิจ แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป ไม่มีโค้ดลับ ไม่มีตัวอักษรแปลกประหลาดแต่มีตัวเลขแสดงองศาละติจูดและทิศทางที่ตั้งของสถานที่แห่งหนึ่ง

บ้านสองชั้นหลังโบสถ์

แทฮยองร้อนรนวิ่งออกไปจากห้องอย่างตื่นตระหนก องศาที่ระบุคือที่ตั้งของบ้านเขาอย่างชัดเจน ไม่รู้พวกมันตามหาที่อยู่เขาเจอได้อย่างไร ไม่รู้ว่าพวกมันมีจุดประสงค์ใดที่ทำแบบนี้ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่ต้องมาคิดหาคำตอบของคำถามเหล่านั้น

'งั้นพรุ่งนี้สัญญากันนะว่าจะปกป้องทุกคน'

ขณะกำลังวิ่งคำพูดของชางกยุนก็ลอยเข้ามาในหัวแทฮยอง ถึงเขาจะซื่อๆแต่ก็ไม่ได้โง่ ยิ่งในเรื่องการสู้รบก็ยิ่งฉลาดหลักแหลมกว่าใคร เขาคิดออกขึ้นมาในทันทีว่าใครเป็นคนเอาไดร์ฟมาวางและวางไว้เพื่อจุดประสงค์ใด

เพื่อให้แทฮยองปกป้องทุกคน เพื่อให้แทฮยองเห็นว่าองค์กรจะมีคำสั่งภารกิจ ชางกยุนจึงเอาไดร์ฟมาวางไว้ เพราะเขารู้ดีว่าแทฮยองจะปกป้องทุกคนได้ ขายาววิ่งพรวดกระโดดข้ามบันไดห้าขั้นพุ่งไปหาปุ่มสัญญาณนิรภัย

กริ๊งงงงงง!!!!!

เสียงแหลมหวีดลั่นไปทั่วบ้าน นันจุนพุ่งตัวออกมาถึงห้องนั่งเล่นเป็นคนแรก

"เกิดอะไรขึ้น!!"

"ไม่รู้ครับ!!"

เขาร้องถามใครบางคนที่วิ่งตึงๆออกมาจากห้องครัว และมุดตัวลงไปในช่องใต้โซฟาที่เป็นทางเข้าฐานลับ นัมจุนพะว้าพะวังขณะที่แทฮยองวิ่งกลับมาที่ห้องคว้าคอมพิวเตอร์เครื่องเดิมอีกครั้ง เขาหยิบของสำคัญมาอีกสี่ห้าอย่างเท่าที่จะคว้าได้แล้วจ้ำเท้ากลับลงไปทางเดิม วิ่งคู่ขนานกับจีมินที่ลากคอเสื้อจองกุกออกมาด้วย ตากลมก็เหลือบมองการเคลื่อนไหวในหน้าจอ

ภารกิจปล่อยวิถีกระสุนระเบิด

กำลังจะเริ่มในอีก

60

59 

58

"เค้าต์ดาวน์แล้ว ไปเร็วฮะ เราเหลือเวลาแค่60วินาที!!"แทฮยองตะโกนใส่หน้านัมจุนที่ยังยืนรอให้ทุกคนลงไปข้างใต้

"ชางกยุนละ!?"นัมจุนชะโงกหน้าลงมาในท่อ ตะโกนถามคนข้างในที่ดูเหมือนจะลงไปกันครบแล้ว 

"ออกไปข้างนอกครับ!"จีมินตะโกนตอบกลับนัมจุนซึ่งเขาเองก็ไม่รู้หรอกว่าชางกยุนอยู่ไหนเพราะไม่เห็นอยู่ในบ้านตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ในตอนนั้นเองแทฮยองก็มองหาของสำคัญบางอย่างและพบว่ามันไม่อยู่

"อ้ะ จีมินถือของให้แทฮยองหน่อย"กายบางรีบไต่บันไดกลับขึ้นไปข้างบนอีกครั้ง ตุ๊กตาหมาขนปุยสีขาวที่เขาทำหล่นนอนแหมะอยู่บนพื้นห่างออกไปไม่มากนัก แทฮยองรีบวิ่งไปคว้าหูตุ๊กตาและสไลด์ตัวกลับมาที่ช่องทางใต้โซฟาอย่างรวดเร็ว เพียงเสี้ยววินาทีก็เกิดเสียงดังสนั่นขึ้น

บึ้ม!!

ตู้มมมมมมมมมมมมม!!!! 

เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวดังขึ้นด้านบน แทฮยองมาช้าไปเพียงนิดเดียวและโดนแรงระเบิดอัดจนกระเด็นตกจากบันได แต่จองกุกก็เร็วและแข็งแรงพอที่จะคว้าตัวร่างบางไว้ได้ทันก่อนจะตกลงไปยังน้ำเน่าข้างล่าง

"แทฮยอง!!!" 

นัมจุนที่อยู่บนสุดรับรู้ถึงพลังความรุนแรงของระเบิดครั้งนี้ หูเขามีแต่เสียงวิ้งและอื้ออึงไปหมด ดวงตาพร่าลายเพราะแรงระเบิดเมื่อกี้สั่นสะเทือนรุนแรงจนหัวเขากระแทกกับราวบันไดจนหัวแตก

โฮซอกตกใจที่เห็นเลือดไหลอาบหน้านัมจุน งุนงงอย่างถึงที่สุดเพราะเหตุการณ์เกิดขึ้นฉับพลัน เสียงตูมตามข้างบนยังดังอยู่ต่อเนื่อง ระเบิดไม่ได้ถูกจุดชนวนเพียงแค่ลูกเดียวแต่ดูเหมือนจะกระหน่ำระเบิดซ้ำๆเหมือนอาฟเตอร์ช็อค จีมินที่ยืนตรงตำแหน่งประตูกลพอดีรีบใส่รหัสและย้ายพลกันเข้าไปข้างในตัวอาคารของฐานลับทันที 

จองกุกอุ้มแทฮยองไว้ในอกและวิ่งนำหน้าไปทางห้องพยาบาลของฐานลับโดยไม่รีรอ ตอนนี้คนในอ้อมกอดเขามีแผลเลือดออกที่ข้อศอกและสลบจากแรงอัดของระเบิด ทุกคนวิ่งกรูตามหลังจองกุกด้วยหน้าตาแตกตื่น ไม่มีใครเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้แม้แต่คนเดียว ซอกจินพยุง นัมจุนที่เดินปัดเป๋เพราะหัวสมองมึนเบลอจนไม่สามารถรักษาสมดุลของร่างกายได้ให้ไปห้องพยาบาลด้วยกัน

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นอะ"จีมินถามด้วยความตระหนกและสับสน ในมือยังหอบเอกสารและข้าวของของแทฮยองพะรุงพะรังเต็มมือ 

"ไม่รู้เหมือนกัน ใครเป็นคนกดสัญญาณนิรภัย?"

"เรื่องนั้นค่อยคุยกัน ต้องรีบดูอาการแทฮยองก่อน มีใครบาดเจ็บตรงไหนอีกไหม?!"ซอกจินตัดบท สอดส่องสายตาสำรวจร่างกายเด็กๆอย่างลวกๆขณะเท้าสาวไปข้างหน้าด้วยความเร่งรีบ 

"ไม่มีฮะ พี่ยุนกิเดินไหวมั๊ย"จีมินตอบซอกจินแล้วหันมาสอดมือเข้าที่เอวยุนกิเพื่อช่วยพยุง อีกคนพยักหน้าตอบว่ายังไหวอยู่

"ชางกยุนติดต่อไม่ได้เลยครับพี่ซอกจิน"

"บ้าชิบ มันเรื่องบ้าอะไรวะ"โฮซอกโพล่งออกมา ในมือกำเครื่องมือสื่อสารเขย่าไปมาด้วยความร้อนใจ ยุนกิจึงสบถอย่างหงุดหงิด ทุกคนกำลังสับสนและไม่เข้าใจสถานการณ์ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วโดยที่ไม่มีใครทันได้ตั้งตัว

สมาชิกหน่วยวูล์ฟวิ่งวุ่นกันอยู่ในฐานลับใต้ดินตามข้อตกลงของบ้านสองชั้นหลังโบสถ์ในข้อที่ว่าหากมีอะไรผิดปกติหรือฉุกเฉินให้กดสัญญาณนิรภัย และทุกคนต้องลงมาที่ฐานลับในทันทีโดยไม่มีข้อแม้ ซึ่งข้อนี้แทฮยองรู้ดีเพราะงั้นทุกคนจึงปลอดภัยทั้งหมดด้วยความช่วยเหลือจากเขา ยกเว้นชางกยุนที่ยังไม่รู้ชะตากรรม และตัวคนกดสัญญาณนิรภัยเองที่กำลังหมดสติ

โฮซอก และจีมินพยายามติดต่อหาชางกยุนจากทุกทาง ไม่ว่าจะไลน์ เฟสบุค โทรเข้าเบอร์เพื่อนชางกยุนทุกเบอร์ที่พวกเขามีอยู่แต่ก็ไม่มีใครสามารถตอบคำถามได้ว่าตอนนี้ชางกยุนเป็นอย่างไรปลอดภัยหรือเปล่า ระหว่างนั้นแทฮยองก็ถูกหามขึ้นไปนอนบนเตียงผู้ป่วย ถูกเสียบสายระโยงรยางค์ด้วยฝีมือซอกจิน

"เอ้ะ นี่มันไดร์ฟแทฮยองหนิ มาอยู่นี่ได้ไง?"ยุนกิทักท้วงขึ้นมาเมื่อเหลือบไปเห็นไดร์ฟที่เสียบอยู่ตรงโน้ตบุ๊กในมือจีมิน ขณะรอนัมจุนทำแผล 

"ไม่รู้สิฮะ แทฮยองฝากผมถือตอนก่อนจะปีนกลับขึ้นไปข้างบนอะ"จีมินตอบ

"พี่เป็นคนขอจากผมไปไม่ใช่เหรอ?" นัมจุนถามบ้าง ก่อนจะไปเข้ากรมยุนกิเป็นคนมาขอไดร์ฟของแทฮยองกับเขาเพราะบอกว่าจะเอาไปลองแฮกดูเผื่อจะเจออะไรบ้าง ปกติยุนกิเป็นคนหวงข้าวหวงของไม่ชอบให้ใครยุ่มย่ามแล้วทำไมไดร์ฟมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้

"เมื่อคืนมึงล็อคห้องกูแล้วใช่หรือเปล่าจีมิน"

"ครับ ล็อคแล้ว"

"แล้วก่อนหน้านั้นมึงเห็นใครเข้าไปในห้องกูหรือเปล่า"ยุนกิคาดคั้นจีมิน

"เอ่อ....อ้อ ก่อนจะเข้าไปปิดคอมผมเจอไอ้ยุนในห้องพี่ด้วย เห็นบอกว่าเข้าไปหาซุนชิมให้แทฮยอง"

"ชิบหาย"ยุนกิสบถอย่างหัวเสีย สีหน้าโกรธเกรี้ยวอย่างถึงที่สุดเมื่อหัวสมองของเขาคิดอะไรบางอย่างได้

"..."

 "กูเจอหนอนบ่อนไส้แล้วนัมจุน" ทุกคนทำสีหน้างงงวยเมื่ออยู่ดีๆยุนกิก็เอ่ยอะไรแปลกๆออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

.......?

"ไปห้องควบคุม ตามมาเร็ว"ชายตัวขาวแย่งโน้ตบุ๊คมาจากมือจีมินแล้ววิ่งนำออกไปทางห้องควบคุมที่มีหน้าจอสำหรับเฝ้าดูกล้องวงจรปิดกับวงจรต่างๆที่เป็นระบบอิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมดในฐานลับใต้ดินและบ้านสองชั้นหลังโบสถ์

ปึง ! โครม

ยุนกิถีบเปิดประตูห้องควบคุมอย่างฉุนเฉียวตามมาด้วยนัมจุน จีมิน จองกุก และโฮซอก ส่วนซอกจินอยู่ดูแลแทฮยองที่ห้องพยาบาล ชายหนุ่มกระชากเก้าอี้หมายจะนั่งลงทำงานแต่เขาก็ชะงักเมื่อเจออะไรบางอย่างวางอยู่บนนั้น

กล้องหนึ่งตัวและพาสปอร์ตกับเอกสารหนาๆหนึ่งชุด

จีมินหยิบมันขึ้นมาเปิดในทันทีต่อสายเข้ากล้องเพื่อฉายภาพขึ้นจอใหญ่ในห้องควบคุม ชางกยุนอยู่ในภาพวิดีโอ กำลังนั่งจ้องเลนส์กล้องเงียบๆ เด็กหนุ่มประสานมือขึ้นวางบนโต๊ะด้วยใบหน้านิ่งเฉย ท่าทีเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนกับน้องเล็กของบ้านผู้น่ารักและสดใส

'สวัสดีครับ'ชางกยุนยิ้มแสยะ

'ตอนที่ดูวิดีโอนี้ บ้านเราคงจะเหลือแต่ตอไปแล้วใช่มั๊ย'

'หวังว่าคงจะไม่มีใครกลายเป็นขี้เถ้าไปซะก่อนนะ ผมเตรียมเอกสารกับพาสปอร์ตไว้ให้พวกพี่หมดแล้วจากนี้ไปก็ออกไปจากประเทศนี่ซะ เงินทั้งหมดในบัตรเครดิตที่ผมทำให้คือเงินที่โอนมาจากบัญชีเก่าของพวกพี่ คงจะพอใช้ไปได้อีกประมาณสองสามปี ไปซะนะครับ ไม่ต้องห่วงที่นี่ ฟอกส์จะดูแลทุกอย่างต่อจากวูล์ฟเอง'ชางกยุนเงียบ ก้มหน้าลงและผ่อนคลายลมหายใจด้วยท่าทีสบายๆ

'อย่าพยายามเคลื่อนไหวอะไรอีก ตระหนักไว้ซะว่าพวกพี่ได้ตายไปจากโลกนี้ คงไม่ต้องให้ผมย้ำใช่มั๊ยว่า วูล์ฟหน่ะ ล่มสลายแล้ว ลาก่อนนะครับ...หัวหน้าหน่วย'เด็กหนุ่มยิ้มแสยะอย่างร้ายกาจ ลุกขึ้นจากเก้าอี้และปิดกล้อง

"ไม่จริงหน่ะ"

"เด็กเวร"

"อิม ชางกยุน!!"

โฮซอกส่ายหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ ยุนกิสบถคำหยาบคายออกมาอย่างหัวเสียขณะที่จีมินแผดเสียงร้องเรียกชื่อคนทรยศอย่างโกรธแค้น วูล์ฟล่มสลายลงแล้วจริงๆ ด้วยฝีมือคนในหน่วยที่ขึ้นชื่อว่าซื่อสัตย์ที่สุด

หมาป่าผู้สุมขุมนุ่มลึก ฉลาดเฉลียวและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเป็นสังคมด้วยความรักและผูกพันถูกสุนัขจิ้งจอกที่เป็นสัตว์ในตระกูลเดียวกันหักหลัง แม้หมาป่าจะมองข้ามความเจ้าเล่ห์และไว้เนื้อเชื่อใจพวกมันรับเข้ามาเป็นครอบครัว ออกล่าและแบ่งปันเผื่อแผ่สิ่งต่างๆให้ตั้งมากมาย แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องสูญสลายเพราะความปลิ้นปล้อนและละโมบของจิ้งจอกตัวน้อย

นัมจุนยกมือขึ้นลูบหน้า จิตใจของเขาถูกกัดกร่อนไปกว่าครึ่ง ทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นมาถูกทำลายลงเพียงเพราะเด็กวัยรุ่นคนเดียวที่เขาไว้เนื้อเชื่อใจ เด็กหนุ่มที่มีแต่ความซื่อสัตย์มาตลอด บัดนี้ได้ร่วมมือกับองค์กรชั่วและทำลายเขาลงเพียงเพื่อยึดครองอำนาจ

"ไม่ได้การละ จีมินถอดไดร์ฟมา"ยุนกิปาปากกาไปทางไหนซักทางอย่างโมโห ดึงไดร์ฟของแทฮยองออกมาแล้วเสียบกับคอมของตัวเองแทน เขาพิมพ์ขยุกขยิกลงไปบนแป้นพิมพ์ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็เคาะนิ้วลงบนโต๊ะด้วยความร้อนใจ ระหว่างนั้นเขาก็แท็ปหน้าจอไปอีกหน้า ใส่รหัสบางอย่างเพื่อเข้าถึงฐานข้อมูลทั้งหมดของหน่วยวูล์ฟ

"บัดซบเอ้ย ไอ้เด็กเวรนั่นมันเป็นคนส่งข้อมูลเราไปให้ไอ้องค์กร"ยุนกิสบถออกมาอีกรอบ

"ว่าไงนะ"

"มันลบข้อมูลฐานใต้ดินทิ้ง หายเกลี้ยงเลยเหลือแต่ประวัติงาน ภารกิจ ข้อมูลสำคัญๆแล้วมันก็ส่งออกข้อมูล"

"นี่มันล้างบางเราอย่างสมบูรณ์แบบเลยสินะ"

"มันจะมากไปแล้วอิม ชางกยุน"ยุนกิเปิดเข้าหน้าโน้นออกหน้านี้เพื่อตรวจเช็คทุกๆอย่างที่อยู่ในความดูแลของเขา โชคยังดีที่ยุนกิเป็นคนรอบคอบ นอกจากฐานข้อมูลหลักของหน่วยวูล์ฟแล้วเขายังเซฟทุกอย่างไว้ในฐานข้อมูลส่วนตัวที่สร้างขึ้นเองด้วยอีกรอบนึง ซึ่งก็เท่ากับว่าข้อมูลทั้งหมดยังอยู่

คนตัวขาวสลับหน้ากลับมาที่หน้าจอสีดำมืดอีกครั้งเมื่อมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น มือใหญ่ถอดไดร์ฟออกจากคอมและไปเสียบที่เครื่องปริ้นแทน

ครืด...กึด.กึด.กึด

ไม่นานนักก็มีกระดาษไหลออกมาจากเครื่องปริ้นเอกสารตัวใหญ่ อักษรสีดำเด่นหราเหนือตราประทับขององค์กรวอเรดซ์

ชีวะอิเล็กตรอน ฮันเตอร์

HUNTER/V-6400195

(ร่างต้นแบบฉบับสมบูรณ์)

ผู้สร้างลำดับที่ 4

จอง แดฮยอน

 "นี่อะไรพี่ยุนกิ"นัมจุนดึงแผ่นกระดาษออกมาและกางตรงหน้า เพ่งมองตัวอักษรสีดำตัวใหญ่

"ข้อมูลทั้งหมดของแทฮยองตอนที่อยู่องค์กรวอเรดซ์"

"อะไรนะ?"

"พี่เอามาได้ยังไง?"

"ไดร์ฟนั่นไง"ยุนกิชี้ไปทางไดร์ฟสีเงินที่กระพริบไฟสีฟ้าปริบๆ แผ่นกระดาษยังไหลออกมาจากเครื่องปริ้นเรื่อยๆ

"ฉันพยายามแฮกเข้าไดร์ฟของแทฮยองอยู่นานหลายวันแต่ก็เข้าไม่ได้ เหมือนโดนใครบางคนคอยบล็อคไว้ฉันเลยพยายามหาว่าเป็นใครแล้วก็เจอตัวแบคฮยอนคนที่แทฮยองกำลังตามหา"

"เห้ยพี่! พูดจริงดิ?"

"หา??"

"อะไรนะ!"

"เออ จะโกหกทำไมละ"

ช็อค!!

ดับเบิ้ลช็อค!

ช็อคซ้ำช็อคซาก

ช็อคแล้วช็อคอีก

ช็อคจนเกือบจะสติแตก

หน่วยวูล์ฟเหมือนถูกกระชากให้ตกหลุมซ้ำๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัวหลายๆเรื่องมารวมกันจนไม่สามารถตั้งสติและทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้

"พี่เจอเขานานแล้วเหรอ"

"มึงคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง"

"งั้น..."

"เพิ่งเจอสองวันก่อน ก่อนที่จะโดนมัดไว้ที่สวนหลังบ้านนั่นแหละ"ยุนกิว่า เอื้อมมือไปหยิบปึกเอกสารที่หนากว่าสองนิ้วขึ้นมาเปิด

"ฉันเล่าทุกอย่างให้เขาฟังไปเมื่อกี้ แล้วเขาก็บอกว่าจะช่วย แลกกับที่เราช่วยอะไรบางอย่าง"

"เราจะไว้ใจเขาได้งั้นเหรอ?"สัตว์ป่าเมื่อมันบาดเจ็บย่อมระแวดระวังตัวเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองนั้นบาดเจ็บอีกซ้ำสอง นัมจุนที่สูญเสียสิ้นทุกอย่างกำลังอ่อนไหวในทุกๆสิ่ง ทั้งที่ปกติเขาเป็นคนคิดอะไรอย่างละเอียดถี่ถ้วนและรอบคอบ แต่คราวนี้เขากลับพูดมันออกมาอย่างไม่ไตร่ตรองใดๆทั้งสิ้น เมื่อหัวหน้าที่คอยแบกรับทุกอย่างกำลังสิ้นหวัง รองหัวหน้าอย่างยุนกิจึงต้องทำหน้าที่แบกรับแทนและฉุดดึงคนเป็นเสาหลักขึ้นมา

"มึงเชื่อใจกูมาตลอดไม่ใช่เหรอนัมจุน"ยุนกิถาม สบตาหัวหน้าหน่วยวูล์ฟที่เพิ่งจะล่มสลาย คนตัวขาวลุกขึ้นส่งมือข้างหนึ่งมาหานัมจุน สายตาจริงจังของยุนกิที่แผ่รังสีอำมหิตอ่อนๆชนิดที่สามารถฆ่าใครก็ได้อย่างไร้ความปราณีสร้างกำลังใจและจุดความเชื่อมั่นของนัมจุนให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

"ผมไม่เคยระแวงหลังเลยซักครั้งถ้ามีพี่คอยคุ้มกัน"นัมจุนตอบกลับ ยื่นมือออกไปจับมือยุนกิและกระชับแน่นเหมือนทำสัญญาพันธมิตรในแบบทหาร พี่ชายตัวขาวจึงยกยิ้มอย่างพอใจที่นัมจุนกลับมาฮึดสู้ได้ในเวลาอันสั้น

"ดี ได้เวลาเอาคืนแล้วไอ้หนู"เมื่อเป็นหมาป่าแล้วถูกหักหลังก็ถึงเวลากลายร่างเป็นไฮยีน่าและออกฉีกทึ้งเหยื่อแล้ว

หมาที่ล่าเนื้อเป็นฝูงมันมีแค่หมาป่ากับสุนัขจิ้งจอกซะที่ไหนกัน

หึ

"เอาเอกสารไปให้พี่ซอกจิน ฉันจะออกไปรับคุณแบคฮยอน โฮซอกคอยเปิดประตูให้ด้วย

"ครับ"ยุนกิออกคำสั่ง ตอนนี้เขาคงต้องเป็นหัวหน้าทีมชั่วคราวไปก่อนเพราะนัมจุนคงจะจิตใจกับความคิดยังไม่เข้ารูปเข้ารอยซักเท่าไหร่ ชายผิวขาวส่งต่อเอกสารให้จีมินและเดินออกไป

จีมิน จองกุก โฮซอกและนัมจุนเฝ้ามองตามแผ่นหลังยุนกิที่เดินอยู่ในตัวฐานใต้ดินผ่านจอมอนิเตอร์กล้องวงจรปิด จากการโดนระเบิดถล่มทำให้กล้องวงจรปิดของหน่วยวูล์ฟได้รับความเสียหายเกือบทั้งหมด นอกจากกล้องที่ติดตั้งในตัวอาคารและหน้าประตูกลทั้งหกด้านแล้ว ก็เหลือกล้องวงจรปิดด้านหลังสุดของสุสานแค่ตัวเดียวที่พวกเขาสามารถใช้สอดส่องรอบนอกได้ แต่มันก็ไม่ช่วยอะไรได้มากนักเพราะกล้องตัวนั้นติดตั้งในสถานที่ที่ค่อนข้างห่างไกล

กล้องวงจรปิดของประตูที่หกทิศตะวันออกของฐานลับฉายภาพมิน ยุนกิยกชูนิ้วโป้งเป็นสัญญาณให้เปิดประตู โฮซอกเอื้อมมือไปกดปุ่มและมองร่างขาวย่างกรายออกสู่ข้างนอกของฐานทัพ ความวิตกกังวลเริ่มก่อตัวแก่สมาชิกที่นั่งเฝ้ามองจอมอนิเตอร์ จองกุกเพิ่งจะมาคิดได้ในตอนนี้ว่าทำไมเขาไม่ไปกับยุนกิด้วย เผื่อเกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยเหลือทัน แต่ก็นั่นแหละ เกิดเรื่องมากมายถาโถมเข้ามาดั่งคลื่น      สึนามิซัดสาดมันเลยทำให้เขาไม่ทันได้คิดคำนวณหรือคาดการณ์อะไรออก ลำพังมารู้ว่าโดนชางกยุนหักหลังก็สับสนและงงพอแล้ว ยังจะมารู้ว่าเจอตัวแบคฮยอนบุคคลสำคัญของแทฮยองอีก หัวเขาเลยมัวแต่คิดวกกลับไปกลับมาเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้และไม่เหลือพื้นที่ให้คิดสิ่งอื่นๆอีก

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ยุนกิกลับมาพร้อมกับใครบางคนที่ตัวเล็กและมีความสูงไล่เลี่ยกับเจ้าตัว มือขาวยกขึ้นประสานกันและแปลงให้มันเป็นคล้ายๆสี่เหลี่ยมผืนผ้ากับกล้องซึ่งเป็นสัญลักษณ์ง่ายๆสำหรับเป็นรหัสผ่านเพื่อแสดงตัวตนของหน่วยวูล์ฟ

โฮซอกเอื้อมมือไปกดเปิดประตูเมื่อเห็นรหัสผ่าน ยุนกิยังคงรอบคอบในทุกสถานการณ์ สาเหตุที่ชายหนุ่มเลือกใช้ประตูที่หกในการเข้าออกเพราะมันเป็นประตูเดียวที่ไม่สามารถเปิดเข้าหรือออกด้วยตนเองได้นอกจากการเปิดจากห้องควบคุมเท่านั้น วิธีนี่สามารถรักษาความปลอดภัยให้กับพวกเขาได้ในระดับหนึ่ง ถ้ามีคนสะกดรอยตามหรือบุกรุกเข้ามา

ทั้งสี่คนในห้องควบคุมย้ายก้นออกไปจากที่นี่ทันทีเมื่อเห็นยุนกิเปลี่ยนทิศทางจะไปห้องพยาบาลแทนที่จะกลับมาที่ห้องนี้ นัมจุนยังคงงกๆเงินๆ เดินเป๋ซ้ายเบ้ขวาจนลูกชายต้องเข้าไปช่วยพยุง

"ไม่ได้เจ็บตรงไหนนะ"

"ฮะ แด้ดดี้"

เป็นครั้งแรกที่พ่อลูกคุยกันหลังจากนัมจุนสั่งทำโทษ ชายผู้เป็นพ่อยกมือขึ้นวางบนหัวและจุมพิตลงบนกลุ่มผมสีดำของลูกชาย 

"แด้ดดี้โอเคนะ?"จองกุกถามกลับบ้าง เขารู้ว่านัมจุนรักและทุ่มเทให้กับหน่วยวูล์ฟมากแต่ไหน ยอมแบกรับภาระมากมายเพื่อธำมรงค์อยู่และได้ออกพิทักษ์สันติราษฎร์ สร้างความถูกต้องและปกป้องกฎหมายไว้

"นิดหน่อย"นัมจุนว่า ส่งยิ้มอ่อนๆให้จองกุกเพื่อให้ลูกชายไม่ต้องกังวลไปกับเขา กำลังใจสำคัญยืนอยู่ตรงนี้แล้วเขาจะแสดงความอ่อนแอและจิตตกให้ลูกเห็นไม่ได้เด็ดขาด ทั้งคู่ยิ้มให้กันอีกครั้งและประคองกันก้าวเดินไปข้างหน้า

...

จีมินส่งต่อเอกสารให้ซอกจินเมื่อมาถึงห้องพยาบาลที่มีแทฮยองนอนสลบอยู่บนเตียง คุณหมอคนหล่อมีอาการตกใจปนงงงวยไม่ต่างจากคนอื่นๆที่รู้เรื่อง      แบคฮยอนและการได้มาซึ่งประวัติแบบละเอียดยิบของแทฮยอง บทจะง่ายก็ง่ายอะไรปานนั้น ที่สำคัญทำไมต้องมาเกิดหลายๆเหตุการณ์พร้อมกันจนไม่สามารถคิดอะไรออกแบบนี้ ชายหนุ่มรับเอกสารเล่มหนามาอ่าน สีหน้าและท่าทางตกตะลึงกับเนื้อหาข้างในจนคนที่คอยฟังพลอยขมวดคิ้วตามไปด้วย ข้อมูลในเอกสารส่วนใหญ่มีแต่คำศัพท์เกี่ยวกับแพทย์ ดังนั้นจึงมีแต่ซอกจินที่อ่านรู้เรื่อง ซึ่งตอนนี้เขารู้ข้อมูลทั้งหมดแล้วและกำลังเล่าต่อให้สมาชิกที่เหลือฟัง

"ร่างกายถูกดัดแปลงในหลายๆส่วน ต่อมหมวกไตถูกทำอะไรบางอย่างทำให้อะดรีนาลีนในร่างกายหลั่งออกมาเยอะกว่าปกติเด็กคนนี้ถึงได้มีแรงมหาศาล เคลื่อนไหวว่องไว หวาดระแรงเตรียมพร้อมสำหรับป้องกันตัวตลอดเวลา และต้องกินน้ำตาลเป็นถังๆเพื่อรักษาสมดุลให้ร่างกาย"

"..."

"เป็นร่างกายที่ไม่ปลอดภัยและค่อนข้างเสี่ยงถ้าร่างกายเสียสมดุลจะกลายเป็นอัมพฤกษ์ชั่วคราวอย่างที่เราเคยเห็นก่อนหน้านี้ อ่า ไม่สิ หมายถึงตอนที่แทฮยองไม่ได้กินลูกอมแล้วก็ชักวันนั้น หัวใจยังถูกฝังชิพบางอย่างซึ่งฉันคิดว่าคงเอาไว้ควบคุมการเต้นของหัวใจเมื่อสารอะดรีนาลีนหลั่งออกมา โดยปกติแล้วร่างกายมนุษย์ทั่วไปถ้าหลั่งสารอะดรีนาลีนออกมามากเกินไปจะทำให้หัวใจวายและตายได้...."

"ฮือ"จีมินครางฮือกับความโหดร้ายที่เกิดขึ้นกับแทฮยอง

"กระแสประสาทก็โดนดัดแปลงด้วยกลไกที่โคตรจะซับซ้อนแบบที่ฉันไม่รู้จัก ทำให้ไม่รู้สึกเจ็บปวดเมื่อร่างได้รับบาดแผล ต่อให้ถูกยิง ถูกแทง หรือถูกตีถ้าไม่โดนจุดตายก็จะไม่เป็นอะไรทั้งนั้น ซึ่งสำหรับฉันคิดว่าเรื่องนี้โหดร้ายที่สุดในบรรดาความเลวร้ายในร่างกายแทฮยอง พวกนายรู้ไหมว่าพวกนั้นทำแบบนี้กับแทฮยองเพื่ออะไร"ซอกจินถามสมาชิกที่ยืนกระจัดกระจายกันอยู่ด้วยความรู้สึกเดือนดาดอย่างที่สุด ทุกคนต่างส่ายหัวปฏิเสธ

"เพราะมันทำให้ร่างกายแทฮยองยังทำภารกิจต่อไปได้จนกว่าจะเสร็จสิ้นถึงแม้จะโดนยิงจนเลือดทะลักเกือบหมดตัวก็เถอะ เหอะ ไอ้องค์กรชั่วร้าย โคตรจะไร้จรรยาบรรณทำแบบนี้กับคนเป็นๆได้ยังไง"

"ชื่อโครงการก็บอกอยู่'ชีวะอิเล็กตรอน ฮันเตอร์โครงการสั่วๆสร้างนักฆ่าที่สมบูรณ์แบบโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรม"เสียงของผู้มาใหม่ดังขึ้นเรียกความสนใจให้คนในห้องหันมามองเป็นตาเดียว ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มฉีกยิ้มเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าจนตาปิด บุคคลผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายแทฮยองจนทุกคนอึ้ง

ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา เพียงแต่จดจ้องใบหน้าของแบคฮยอนอยู่อย่างนั้นจนคนตัวเล็กต้องเอียงคอและเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

"ทุกคนนี่คุณแบคฮยอนคนที่แทฮยองกำลังตามหา อดีตนักฆ่าจากองค์กรวอเรดซ์"ยุนกิแนะนำ

"อดีตสัตว์ทดลองต่างหากละ ฮ่าๆๆๆๆๆ"แบคฮยอนพูดแย้งเชิงตลกขบขัน ทุกคนหัวเราะตามเบาๆกับความขี้เล่นเป็นกันเองของคนหน้าตาจิ้มลิ้ม

"คุณแบคฮยอนจริงๆเหรอครับ?"

"ตัวจริงเสียงจริงเลยละ"

"คุณ เอ่อ...กับแทฮยอง?"โฮซอกชี้นิ้วไปมาระหว่างแทฮยองกับแบคฮยอนด้วยความอยากรู้ว่าทั้งคู่สัมพันธ์กันอย่างไร แทฮยองถึงได้ออกตามหาอีกคนอย่างไม่ลดละขนาดนี้

"อ่า ผมกับแทฮยองเราเป็นคู่หูกันหน่ะครับ แบบ...ผมเป็นฮันเตอร์สีเงิน ส่วนแทฮยองก็ฮันเตอร์สีทอง"

"เอ๋? แทฮยองไม่ได้มีฮันเตอร์สีเงินสี่คนหรอกเหรอครับ?"จีมินแย้งเมื่อนึกถึงคำพูดของนักสะกดรอยที่เคยพูดไว้

"อ๋า ฮันเตอร์สีเงินสี่คนใช้เฉพาะเวลาทำภารกิจใหญ่ๆนะครับ เอ้ะ!? พวกคุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง"

"ก่อนหน้านี้เราจับคนของวอเรดซ์ได้ ก็เลยสอบสวนไปนิดหน่อย แล้วมันก็ชิงตายไปเสียก่อน"ยุนกิกล่าว

"ตาย? ตายยังไงครับ"

"อยู่ดีๆก็ชักตาย"

"ตรงคอมีรอยช้ำเลือด?"

"คุณรู้"

"ก็...มันเป็นวิธีฆ่าปิดปากของ องค์กรเวลามีใครจะแพร่งพรายเรื่องภายในหนะครับ อันที่จริงผมจะมาขอความช่วยเหลือพวกคุณเรื่องนี้แหละ"แบคฮยอนว่าแล้วเดินเข้าไปใกล้เตียงแทฮยองที่ยังสลบอยู่ มือเรียวเล็กยกมือขึ้นลูบใบหน้าและเกลี่ยผมเด็กหนุ่มเบาๆก่อนจะก้มลงจุมพิตหน้าผากมนด้วยความรักและคิดถึง สมาชิกต่างพากันอ้าปากพะงาบๆเพราะยังมีคำถามอีกตั้งมากมายที่พวกเขาอยากจะถามแบคฮยอน แต่ดูเหมือนการปล่อยให้คนที่พลัดพรากจากกันได้ทักทายกันก่อนคงจะไม่เสียหายอะไร ยังไงซะแบคฮยอนก็อยู่ฝั่งพวกเขาอยู่แล้วและคงจะร่วมทีมกันไปอีกนาน

"อ้วนขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย"แบคฮยอนพึมพำ ไล่สายตาสำรวจร่างกายอีกคน

"พวกคุณคงดูแลเขาเป็นอย่างดีเลยสิ ขอบคุณมากๆเลยนะครับ"ชายหนุ่มหันมาโค้งต่ำเพื่อขอบคุณทุกคนที่ดูแลคู่หูผู้น่าสงสารของเขา

"แทฮยองเป็นเด็กดีแล้วก็น่ารักมากครับ"ซอกจินพูดเรื่องจริง

"ซอกจิน คุณเป็นหมอใช่หรือเปล่า"แบคฮยอนถาม

"ใช่ครับ"

"คุณผ่าตัดได้มั๊ย"

"แน่นอนว่าไม่มีปัญหาครับ"

"งั้นช่วยผ่าตัดเส้นเลือดใหญ่ตรงลำคอแทฮยองให้ผมที"

"ไม่มีปะ...หะ...ห๊ะ? อะไรนะครับ!"ซอกจินเอ๋อไปชั่วขณะ 

"ครับ ได้ยินไม่ผิดหรอก วอเรดซ์ฝังชิพไว้ในลำคอเกาะติดกับเส้นเลือดใหญ่ของร่างทดลองทุกคนเหมือนเป็นโซ่ล่ามเราไว้กับพวกมัน ชิพพวกนั้นทำหน้าที่สองอย่างคือเป็นเซ็นเซอร์ติดตามและตัดเส้นเลือดหากร่างทดลองขัดขืนคำสั่ง"

ทุกคนอ้าปากค้างกับความโหดร้ายและชั่วช้าสามัญที่ไม่สิ้นสุดขององค์กร

"ตั้งแต่ผมหนีออกมาจากนรกนั่นผมก็พยายามส่งสัญญาณให้แทฮยองรู้ถึงวิธีการปิดการทำงานของชิพจัญไรนี่มาตลอด แล้วหมาน้อยของผมก็ฉลาดพอที่จะปิดมันได้และหนีออกมา แต่มันยังไม่จบถึงจะปิดสัญญาณติดตามได้แต่ชิพก็ยังฝังอยู่ถ้าพวกมันตามหาตัวแทฮยองเจอ หรือเจาะระบบเข้าได้พวกมันก็จะสั่งชิพให้ตัดเส้นเลือดใหญ่ทันที ไม่มีลังเล ไม่เสียดายแม้เจ้าตัวเล็กนี่จะเป็นนักฆ่าฝีมือดีและฉลาดที่สุดขององค์กรก็ตาม"

"...."

"อ่า จริงสิ ถ้าร่างทดลองเผลอพูดคำต้องห้ามเกี่ยวกับองค์กรออกมาชิพมันก็จะตัดเส้นเลือดอัตโนมัติแบบเดียวกับคนของวอเรดซ์ที่พวกคุณจับมาได้ตายนั่นแหละ"แบคยอนอธิบายมือก็ยังลูบหัวคนบนเตียงและมองด้วยสายตาภาคภูมิใจสุดๆ ส่วนสมาชิกหน่วยวูล์ฟนั่นถึงกับอ้าปากค้างจนเหงือกแห้งไปแล้วเรียบร้อย

ไม่คิดไม่ฝันว่าโลกนี้จะมีเรื่องเลวร้าย ซับซ้อน และก้าวล้ำไปถึงขนาดนี้ ถ้าไม่ติดว่าหยิกแขนตัวเองแล้วรู้สึกเจ็บพวกเขาคงคิดว่าตัวเองต้องล่องลอยในหนังหรือนิยายเรื่องใดเรื่องหนึ่งอยู่แน่ๆ(ก็นิยายเรื่องนี้แหละพวกเอ็งเอ้ย)

"โหดร้าย"โฮซอกพึมพำ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ สงสารแทฮยองขึ้นมาจับใจ

"ถ้าคุณกับผมร่วมมือกัน เราจะปลดแอกให้แทฮยองได้อย่างสมบูรณ์แบบ และเราจะกลับไปถล่มพวกมัน ทหารแค่ร้อยคนไม่คณามือแทฮยองหรอก พวกคุณก็รู้"แบคฮยอนว่า กอดอกด้วยท่าทางเชิดๆดังนางพญา

"ยังไง"นัมจุนถาม น้ำเสียงบอกว่าตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด ไม่คิดว่าโอกาสที่เขาจะได้ออกล่าและเอาคืนมันจะลอยมาหาเขาง่ายและเร็วแบบนี้

"แฮกเข้าระบบองค์กรเพื่อปิดการทำงานชิพของแทฮยอง และคุณซอกจินจะผ่ามันออกมา เท่านี้แทฮยองก็จะมีชีวิตที่เป็นอิสระ แฮกเกอร์มือดีอย่างคุณยุนกิคงไม่ได้มีปัญหาอะไรใช่มั๊ยครับ"แบคฮยอนอธิบายและหันไปถามยุนกิ แฮกเกอร์ผู้ที่สามารถตามหาแบคฮยอนเจอท่ามกลางเน็ตเวิร์กนับร้อยนับพันล้านบนเครือข่ายถ้าไม่ใช่มือหนึ่งก็คงจะเป็นเทพเจ้าแล้ว เพราะฉะนั้นงานส่วนของการแฮกไม่น่าจะยากเท่าไหร่แต่การผ่าตัดนี่สิ ทำเอาซอกจินถึงกับเหงื่อแตกพลั่กเพราะจุดที่ต้องผ่านั้นค่อนข้างบอบบางและต้องใช้ความละเอียดอ่อนสูง

"อย่ากังวลไปเลย ผมมีตัวช่วย"แบคฮยอนเดินมาตบบ่าซอกจินเบาๆเมื่อเห็นคุณหมอคนหล่อยกมือลูบคางอย่างตึงเครียด ก่อนจะหยิบกล่องเล็กๆออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วส่งให้

"นี่อะไรครับ"ซอกจินถาม

"จีเนียส แอล คอนแทค คอนแทคเลนส์แบบเดียวกับที่ฝังอยู่ในตาข้างซ้ายของแทฮยอง"

"อะไรนะครับ ฝังอยู่ในตาเหรอ เลนส์แบบนี้เนี่ยนะ?"

"ครับ ผมนึกว่าพวกคุณรู้แล้วซะอีก แทฮยองมีคอนแทคเลนส์พิเศษฝังในดวงตาทั้งสองข้าง ข้างขวาเรียกว่าจีเนียส อาร์ คอนแทค ทำหน้าที่จับภาพและบันทึกลงเมมโมรี่ ในเลนส์จะมีมอนิเตอร์เล็กๆสำหรับเรียกดูภาพเก่าๆที่ถ่ายไว้ได้ ส่วนข้างซ้ายจะเรียกว่าจีเนียส แอล คอนแทค ทำหน้าตรวจจับกระแสความร้อน ประจุไฟฟ้า และสารพิษที่มีสี เลนส์มีโหมดการทำงานสองโหมดคือโหมดปกติ และโหมดตรวจจับเมื่ออยู่ในโหมดนี้เลนส์จะปล่อยรังสีอินฟราเรดทำให้เปลี่ยนเป็นสีฟ้าในตอนกลางวันและเป็นสีเขียวในตอนกลางคืน"

"ว้าว"

"อเมซิ่งจิงเกอเบล"

โฮซอกและจีมินพูดต่อกันซะจนเรื่องน่าเหลือเชื่อเกือบจะกลายเป็นเรื่องตลกเพราะทำให้นัมจุน ยุนกิ และแบคฮยอนหลุดขำออกมา

"สุดยอดเลยใช่ป้ะละ คอนแทคเลนส์นี่ถือเป็นอุปกรณ์ที่ไฮเทคที่สุดเท่าที่องค์กรเคยมีมา และมีแค่แทฮยองคนเดียวเท่านั้นที่มีคอนแทคนี้ เพราะเขาเป็นคิดค้นและสร้างมันขึ้นมาด้วยมือตัวเอง"ทุกคนอ้าปากค้างอีกรอบ ความฉลาดเหนือความคาดหมายของแทฮยองทำเอาพวกเขาแทบอยากจะก้มลงกราบ

"แล้วตาสีส้มละครับ?"จองกุกถาม เขาคงเป็นคนเดียวละมั้งที่สังเกตเห็นดวงตาสีนี้ของแทฮยอง

"เอ๋? สีส้มเหรอครับ ไม่แน่ใจนะ ปกติแทฮยองไม่ชอบแสงแดดหน่ะครับ รังสียูวีมันทำลายม่านตากับรังสีอินฟราเรด บางทีอาจจะเป็นโหมดป้องกันที่เพิ่งพัฒนาขึ้นมา ก่อนที่ผมจะหนีออกจากองค์กรก็ได้ยินเขาบ่นให้ฟังอยู่บ่อยๆ คุณเคยเห็นโหมดนี้ตอนไหนเหรอ"

"ก็ตอนกลางวันครับ เวลาออกไปเล่นข้างนอกด้วยกัน"

"อื้มมม งั้นก็คงจะเป็นโหมดป้องกันจริงๆนั่นแหละ"แบคฮยอนพยักหน้า จองกุกเองก็ไม่พูดอะไรต่อ

"ก็เอาเป็นว่าการนำเสนอสินค้าก็จบลงเท่านี้ เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า ขอโทษที่ต้องออกคำสั่งนะครับ แต่พวกคุณต้องแยกย้ายกันไปเตรียมตัวแล้วละ"แบคฮยอนเขย่งตัวบนปลายเท้า ยกสองมือกุมประสานที่หน้าอกแล้วยกยิ้ม กวาดสายตาสบไปรอบๆ และทุกคนก็พยักหน้าแล้วแยกย้ายกันไปเตรียมตัว อดีตนักฆ่าจากวอเรดซ์เลือกที่จะเข้ามาช่วยซอกจินใส่คอนแทคเลนส์เพราะเจ้าเลนส์ที่เขานำมานั้นมันยังไม่สมบูรณ์

"มันจะค่อนข้างเคืองและทำให้คุณเวียนหัวในตอนแรก เพราะเลนส์มันยังไม่สมบูรณ์ รังสีอินฟราเรดในเลนส์จะเปิดทำงานตั้งแต่คุณใส่มันไว้ในดวงตา ผมไม่สามารถพัฒนาให้คนใส่ควบคุมการเปิดปิดรังสีแบบแทฮยองได้ แต่ก็ถือว่าสามารถทำงานได้ในระดับหนึ่ง"

"ครับ"ซอกจินตอบสั้นๆขณะหลับตาและสะบัดหัวไปมาเพราะรู้สึกเวียนหัวและปวดตาสุดๆ มันไม่ได้ระคายเคืองแต่รู้สึกว่าตัวเลนส์ค่อนข้างหนัก

"คุณโอเคไหม ถ้าไม่โอเคก็ไม่ต้องใช้มันก็ได้นะ ผมแค่คิดว่าใส่แล้วมันอาจจะทำให้คุณมองเห็นพวกเส้นเลือดหรือเส้นประสาทอะไรพวกนั้นชัดขึ้นหน่ะ"

"ครับ เริ่มโอเคแล้วครับ"คุณหมอตอบตามความจริงเมื่อเริ่มปรับภาพได้ และค่อนข้างอึ้งกับภาพในดวงตาตัวเอง เขาสามารถมองทะลุผ่านเนื้อหนังหรือเสื้อผ้าคนตรงหน้าได้อย่างชัดเจน แอบคิดในใจว่าหากนำเลนส์นี้ไปใช้ในวงการแพทย์คงจะมีประโยชน์ไม่ใช่น้อย

"งั้นอีกสิบนาทีจะเริ่มนะครับ"แบคฮยอนเดินจากไปแล้ว ทิ้งให้ซอกจินมองหันซ้ายหันขวาเพื่อปรับสมดุลภาพอยู่คนเดียว จนกระทั่งจองกุกเดินเข้ามา มาหาแทฮยองหนะนะ เห็นแบบนั้นเขาจึงเดินออกไปเพื่อจะได้ปล่อยให้จองกุกอยู่กับแทฮยองตามลำพัง

"พอตื่นขึ้นมานายก็จะเป็นอิสระแล้วนะแทฮยองอ่า"จองกุกว่า มือใหญ่ทั้งสองข้างกุมแก้มอูมของแทฮยองไว้อย่างถะนุถนอม

"ฉันรู้แล้วว่านายเจออะไรที่เลวร้ายมาบ้าง หลังจากนี้ฉันจะดูแลนายเอง ไม่ปล่อยให้นายต้องเจ็บปวดอีกแล้ว อยู่กับฉันตลอดไปเลยนะหมาน้อย"พูดจบก็จุมพิตเบาๆลงบนปากสีชมพูนุ่มนิ่มที่ปิดสนิท ก่อนจะละออกมาและยิ้มให้คนที่กำลังหลับใหล

"โอเค ผมจะแบ่งหน้าที่ให้พวกคุณนะครับ ขั้นตอนการแฮกจะแบ่งเป็นสองส่วนคือการแฮกเข้าเซิฟเวอร์องค์กรวอเรดซ์และแฮกเข้าชิพของแทฮยอง ซึ่งส่วนนี้คือประเด็นสำคัญ ผมอยากให้คุณยุนกิคอยดูและบล็อคไอพีหากเราเผลอหลุดแฮกเข้าไปในเมมโมรี่ของแทฮยอง ตัวชิพจะผูกติดกับบางส่วนของเมมโมรี่แต่ไม่ต้องห่วงครับแค่วงจรส่วนนอกหน่ะนะ"

"ทำไมถึงเข้าเมมโมรี่แทฮยองไม่ได้เหรอครับ"นัมจุนถาม เขาพอจะมีความรู้เรื่องการแฮกอยู่บ้างเลยอาสามาช่วยและจำเป็นต้องรู้ เข้าใจระบบขั้นตอนก่อนที่จะลงมือทำจริงๆจะได้ไม่มีข้อผิดพลาดเกิดขึ้น

"ระบบเมมโมรี่ของแทฮยองนั้นมีเพียงเจ้าตัวที่สามารถเข้ารหัสได้ หากมีการเข้ารหัสจากที่อื่นเมมโมรี่จะทำการย้ายที่อยู่อัตโนมัติ อธิบายสั้นๆก็คือทุกสิ่งทุกอย่างจะย้ายจากเมมโมรี่แทฮยองมาอยู่ที่เครื่องคอมพิวเตอร์ที่เข้ารหัส และเมมโมรี่แทฮยองจะว่างเปล่า เท่ากับขโมยความทรงจำบางส่วนซึ่งอยู่ในรูปแบบของภาพถ่ายออกมา"

"หมายความว่าแทฮยองมีความทรงจำในรูปแบบภาพถ่ายเหรอครับ"

"ไม่เชิงครับ สมองเขาได้รับการกระทบกระเทือนจากการผ่าตัดดัดแปลงร่างกายหลายๆครั้งเลยเสียความทรงจำบางส่วน สมองเขาไม่สามารถเก็บความทรงจำระยะยาวเองได้ เลยต้องอาศัยเก็บในรูปแบบภาพถ่ายหน่ะครับ"คำบอกเล่าของแบคฮยอนทำให้นัมจุนตระหนักได้ว่าแทฮยองคือ มนุษย์ชีวะอิเล็กตรอน อย่างแท้จริง เทคโนโลยีมากมายถูกทำให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายแทฮยองด้วยวิธีการและจุดประสงค์ที่โหดร้าย

"อ๋อ เข้าใจละครับ ผมจะตั้งใจทำงานครับ"นัมจุนรับคำอย่างหนักแน่น     แบคฮยอนจึงได้แต่ยิ้มรับอย่างซาบซึ้งที่ทุกคนกระตือรือร้นที่จะช่วยเหลือหมาน้อยของเขาขนาดนี้

"เมื่อเราแฮกเข้าไปปิดชิพและล้างข้อมูลแทฮยองออกจากระบบได้แล้วผมจะส่งสัญญาณให้คุณซอกจินเริ่มผ่าได้ทันทีนะครับ"ซอกจินพยักหน้ารับ เขาอยู่ในชุดสีขาวเตรียมพร้อมผ่าตัด แต่สถานการณ์และสถานที่ในการทำงานที่ค่อนข้างแตกต่างนั้นทำให้เขารู้สึกกดดันและประหม่า ไม่เคยผ่าตัดใครในห้องที่มีคอมพิวเตอร์สามตัววางเรียงกันแบบนี้มาก่อน ไหนจะกังวลเรื่องความสะอาดภายในห้องอีก

ราวๆหนึ่งชั่วโมงเศษที่ยุนกิกับนัมจุนต่างจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความตึงเครียด หัวสมองต้องประมวลผลอย่างหนักกับการใช้โค้ดและการคิดคำนวณเข้ามาใช้ในการดำเนินงานครั้งนี้ หลายครั้งที่แบคฮยอนเกือบหลุดเข้าไปในเมมโมรี่แทฮยองและความตาไวของยุนกิก็ช่วยเซฟไว้ได้ทุกครั้ง จนกระทั่งหน้าจอของนัมจุนแสดงข้อความว่า'ลบข้อมูลร่างต้นแบบเสร็จสิ้น'แบคฮยอนก็ส่งสัญญาณให้ซอกจินเริ่มผ่าตัดได้ คุณหมอหยิบมีดขึ้นมาและขยับตัวเข้าใกล้ตำแหน่งที่จะผ่า คิ้วเรียวขมวดชนเล็กน้อยเพราะเขาเห็นแผ่นสี่เหลี่ยมเล็กๆเป็นรอยนูนขึ้นมาบนผิวเนื้อซึ่งสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า คงเป็นเพราะชิพถูกปลดล็อคจากการเกาะตัวกับเส้นเลือดนั่นละมันถึงได้ลอยตัวในผิวเนื้อแบบนี้ ซอกจินโล่งใจขึ้นมาเป็นกองเมื่อมองเห็นว่าสามารถทำงานได้ง่ายขึ้น มือเรียวบรรจงกรีดเนื้อตรงลำคอเนียนของแทฮยองดำเนินการผ่าตามวิชาที่ได้เรียนมาและประสบการณ์ที่เคยทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ใช้คีมเหล็กหนีบชิพที่มีขนาดเล็กกว่าเหรียญสองเท่าออกมาวางและเย็บปิดแผล การผ่าตัดก็เป็นอันเสร็จสิ้น

ง่ายดายกว่าที่คิด

"ฟู่วววววว"เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของใครสักคนที่อยู่ในห้องนี้ดังขึ้นเมื่อซอกจินวางมีดและถอดถุงมือยางออก

"เท่านี้ก็เรียบร้อย ขอบคุณที่ช่วยนะครับ"แบคฮยอนเดินมาหยุดข้างเตียงแทฮยอง ก่อนจะโค้งขอบคุณทุกคนที่อยู่ในห้อง

"ขอบคุณ ขอบคุณทุกคน ขอบคุณจริงๆ ฮึก ขอบคุณมากๆเลยครับ ฮือ"คนที่เอาแต่โค้งขอบคุณเริ่มเสียงสั่น และสะอื้นในนาทีต่อมา สมาชิกหน่วยวูล์ฟต่างทำท่าอึกอักเมื่อเห็นแบคฮยอนโค้งไปสะอื้นไป

"เอ่อ คือ ไม่เป็นไรหรอกครับ แทฮยองก็เป็นคนในครอบครัวเรา พวกเราดีใจซะด้วยซ้ำที่มีโอกาสได้ช่วยเหลืออะไรแทฮยองบ้าง"ซอกจินตอบ พลางจับแขน  แบคฮยอนไว้ไม่ให้โค้งขอบคุณพวกเขาอีก ตัวตนและที่มาที่ไปของแทฮยองกำลังถูกเปิดเผยความเลวร้ายที่เกิดขึ้นในชีวิตของเด็กหนุ่มสร้างความรู้สึกสงสารและต้องการที่จะช่วยเหลือให้กับเหล่าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นครอบครัวซึ่งรักและผูกพันกันไปแล้วแม้จะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานก็ตาม 

"ครับ แทฮยองโชคดีจริงๆที่ได้เจอพวกคุณ"อดีตนักฆ่าจากวอเรดซ์นับถือความมีน้ำใจและโอบอ้อมอารีของหน่วยวูล์ฟจากหัวใจ รู้สึกขอบคุณที่แทฮยองได้เข้ามาใช้ชีวิตร่วมกับหน่วยวูล์ฟ จากตรงนี้เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความรัก ความห่วงใย และคำว่าครอบครัวอย่างแท้จริง อ่า ครอบครัวใหญ่เสียด้วยสิ



สีฟ้า โหมดตรวจจับกลางวัน

สีเขียว โหมดตรวจจับกลางคืน

สีส้ม โหมดป้องกัน


T A L K

ขอแสดงความยินดีกับที่เดาเรื่องมาถูกจนถึงตอนนี้ด้วยค่ะ เย้ ตบมือสามครั้ง แปะ แปะ แปะ โอ้ยๆๆๆ ความจริงจะตัดจบไปไว้ตอนหน้าเลยก็ได้นะที่เหลืออีกห้าสิบเปอร์เซ็น แต่อยากเอาลงพาร์ทนี้ให้จบจะได้ไม่หลายตอนกันไป คนเขียนเองจะได้ไม่งงด้วย(ปมเยอะจัดเขียนเองงงเอง) อ่านมาถึงขนาดนี้แล้วมีใครเอะใจซักนิดมั๊ยว่าแทฮยองเหมือนฮีโร่ตัวหนึ่งในมาร์เวล คิก มาเดากันว่าเหมือนใคร เดี๋ยวจะมาเฉลยในพาร์ทที่เหลือเนอะ

50%

แทฮยองคือเดดพูล + นาตาชาค่ะ โอ้ยยยยยยย โดนทดลองเยอะไปมั๊ยลูก คือฟิคเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากหนัง นิยาย การ์ตูน รวมกันหลายเรื่องมากๆ แล้วการทดลองต่างๆเราก็เอามาจากหนังเรื่อง เมซ รันเนอร์อะ ที่เขามีการทดลองกับมนุษย์เพื่อหายารักษาโรคไข้วาบเลยหยิบมาใส่ฟิค ทีแรกคิดว่ามันคงดูพิลึก เว่อร์วังเกินไปไรงี้ แต่เอาจริงๆแล้วพอลองหาข้อมูลนู่นนี่นั่นในโลกความเป็นจริงมันทำได้จริงๆนะ ถ้าตัดเรื่องจริยธรรมออกไป มนุษย์สามารถเป็นครึ่งคนครึ่งอิเล็กตรอนได้เลยแหละ เดี๋ยว!! นี่แพล่มเรื่องไร 555555555555 มีรีดเดอร์คอมเม้นว่าไรต์หมกมุ่น ยอมรับเลยค่ะ 555555555555 ไรต์ชอบอ่านนิยายมาก แล้วถ้าอ่านเรื่องไหนนะก็ต้องอ่านให้จบทีเดียว ถ้ามีพันหน้าก็จะอ่านทีเดียวพันหน้า ไม่หลับไม่นอนด้วยนะเออ พอมาเขียนนิยายให้คนอื่นอ่านบ้างในหัวมันก็จะชอบคิดว่า เห้ย เขาจะค้างป่าววะ เขาจะมีความอยากอ่านต่อเหมือนเรามั๊ยนะ ไรงี้ 555555555555 หมกมุ่นเนอะ แต่ก็สนุกดี 


มีคนเดาเรื่องฝังชิพถูกอีกแล้ว เย้ ดีใจจัง เริ่มมองแนวทางฟิคออกแล้วใช่ม้า จากนี้ก็คงจะบู๊แหลกถล่มทลายแล้วละมั้ง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดหน่ะนะ เราจะพารีดเดอร์กับหน่วยวูล์ฟไปถล่มฐานทัพวอเรดซ์กัน ฮิฮิ


งั้นเจอกันตอนหน้านะ อาจจะอีกหลายวันเพราะมันเริ่มเขียนยากแล้ว อีกอย่างไรต์เตอร์ไม่สบายค่ะ 


ฮรึก 


เก๊าฟันผุงะ T^T

ตอนนี้ปวดฟันมากๆๆเงย งื้อออออออออออออออออออออออออออออ ไม่อยากไปหาหมอ แค่คิดว่าต้องโดนคีมใหญ่มางัดฟันก็รู้สึกกลัวแล้ว จะนอนระทมอย่างนี้ต่อไป งึ ไม่ไปหรอก คุณหมอใจร้าย


[แก้ไข]

ขออนุญาติแก้ไขนิดนึงนะฮับ ตรงประโยคที่ว่า 'วอเรดซ์ฝังชิพไว้ในเส้นเลือดตรงลำคอ' เปลี่ยนเป็น 'วอเรดซ์ฝังชิพไว้ในลำคอเกาะติดกับเส้นเลือดใหญ่' แทน งื้อ ขอบคุณ *Heineken*มากที่ช่วยบอก เค้าไม่เสียใจหรืออะไรหรอก ดีใจซะอีก คือการที่มีคนหาช่องโหว่หรือข้อผิดพลาดฟิคเค้าเจอเนี่ย หมายความว่าต้องอ่านฟิคเรื่องนี้แบบละเอียดมากๆแล้วก็คิดตามไปด้วยตลอดแน่ๆ คือดีใจงะ แต่งมาแล้วมีคนตั้งใจอ่านแบบนี้ ฮือ ขอบคุณนะ <3


ขอขอบคุณทุกคอมเม้นต์ น่ารัก ><


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ


ขอบคุณที่กดติดตามนิยายเรื่องนี้ด้วย


ขอบคุณที่เข้าไปเล่นแท็ก #ficHtBtS ดีใจงะ นิยายที่เราเขียนมีคนมีกรีดร้องด้วย เง้อ


 รักนะจุ้บ  <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

70 ความคิดเห็น

  1. #1266 Chinago (@campernrena) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 23:11
    ตอนที่จินใส่คอนแทคแล้วเห็นทะลุเสื้อผ้าเนี่ย พี่แกแอบคิดว่ามันคงจะมีประโยชน์ทางการแพทย์ คือแบบ พี่เป็นคนคิดดีจริงๆ ไอ่คนอย่างเราแค่เห็นคำว่าทะลุเสื้อผ้าก็คิดดีไม่ได้ล่ะ
    #1266
    0
  2. #1241 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 23:57
    นี้คิดว่าบับจริงๆแล้วยุนไม่ได้อยากเข้าร่วมนะ แน่นอนเลย เพราะไม่งั้นจะเตือนน้องก่อนทำไม
    #1241
    0
  3. #1210 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 22:09
    โหย คือร่างกายแทฮยองโดนดัดแปลงขนาดนี้ได้ยังไง ฮื่ออออออออ
    คือน้องจะต้องเจ็บกี่ครั้งผ่ากี่ครั้งดัดแปลงกี่ครั้งกัน นี่มันเกินไปแล้วมัน
    ไม่แปลกเลยน้องจะผิดปกติมากกว่าคนทั่วไปก็เพราะโดนแบบนี้มา
    ดีที่แบคฮยอนช่วยไว้ นี่ฝังชิพไว้เลยอ่ะ เอาออกแล้วนายจะเป็นอิสระแล้วนะ
    กลไกลการทำงานแบบไฮเทคจนแบบบ ฮื่อออ ทั้งเจ็บทั้งปวดเลยใช่ไหมแทฮยองอ่า
    #1210
    0
  4. #1148 Bee-Phinixo (@Bee-Phinixo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 19:17
    มีThe dark sun ด้วยไหมอ่ะ อันเซียงะๆ
    #1148
    0
  5. #1119 Noeyoey (@Noeyoey) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 20:20
    เขินรูปอ่ะะ ฮือออออกำลังนึกอยู่ว่าแทจะเป็นยังไงถ้าตาเปลี่ยนสี ขอบคุณที่หามาให้ค่ะ <3
    #1119
    0
  6. #1088 Obscura (@Pattranit--) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:19
    ชอบพล้อตเรื่องมากๆเลย ไรท์เก่งจริงๆที่แต่งเรื่องได้.ับซ้อนและดำเนินเนื้อเรื่องอย่างไม่สะดุดเลย สนุกจริงๆค่ะะะ เป็นคนชอบอ่านแนวนี้อยู่แล้วด้วย เสพติดฟิคนี้เลยค่ะ
    #1088
    0
  7. #819 enjmvsg (@dodimi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 02:19
    เป็นอะไรที่ลุ้นมากกกกก พล็อตเรื่องโคตรดี แต่งดีมากๆอ่า
    #819
    0
  8. #786 Paperheart96 (@Paperheart96) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 22:32
    โอ้ยยย ลุ้นมาตอนพี่จินผ่าตัด ดีที่ง่ายกว่าที่คิด ฮื้อออ ไรท์เก่งมาก เพป็นเรื่องทร่ดีมากๆๆจริงๆ
    #786
    0
  9. #782 newnew_ (@Eve_donoven) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 20:19
    ไรท์เก่งมากอะคือแบบมันไม่ติดขัดอะไรเลยทั้งๆที่เราควรจะงงแต่เราก็ไม่งง แบบคือดีอะ
    #782
    0
  10. #597 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 19:40
    หนุกมะๆโลย เป็นฟิคที่อ่านแล้วไม่เบื่อจริงๆ
    #597
    0
  11. #596 เด็กแดนแทกู (@advicerbs) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 19:21
    ไรท์อธิบายมาเราไม่เข้าใจอาจเป็นเพราะเราโง่
    #596
    0
  12. #595 `daํrlingx7 (@watu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 15:07
    รอติดตามนะคะะไรท์สู้ๆ
    #595
    0
  13. #593 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 20:43
    แบคมาแล้ว คลายปมได้หลายอย่างเลย แทแทเป็นอิสระจากองค์กรแล้วใช่มั้ย องค์กรนรก!!! รอน้าา ไรท์สู้ๆๆๆ><
    #593
    0
  14. #584 chiraporn-ageg (@chiraporn-ageg) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 11:36
    สนุกมากเรยค่ะไรต์
    #584
    0
  15. #583 songsonglove2 (@songsonglove2) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 23:35
    งื้ออออออ แทเป้นอิสระแล้วใช่ไหมมมเย้!!! ที่เหลือคือต้องไปถล่มพวกฟอกสะ สงสารแทแทโดนทำเรื่องบ้าบอกับร่างกายชีวิตวัยรุ่นก้ไม่มี หื้อออออ // ไรท์เราชอบแนววิทยาศาสตร์แบบนี้มากกกกก รอนะคะะะรอรอออ
    #583
    0
  16. #582 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 22:12
    ตอนที่เเบคโค้งขอบคุณเเล้วเริ่มสะอื้นนี่เราเกือบร้องตามเเล้ว ฮือออออ ลุ้นมากๆอ่ะเพราะถ้าพลาดนิดเดียวคือจบเลยอ่ะ เข้าใจความรู้สึกเเบคเลย เเต่เราสงสัยอยู่อย่างว่าเเล้วเเบคล่ะ?เป็นเเบบนี้มั้ย?ถ้าเรื่องชิพต้องมีอยู่เเล้ว เเล้วเเบคเอาออกได้ยังไงกันนะ? เเต่เราชอบความสามารถของร่างกายเเทนะ555555 รู้สึกอยากเป็นเเบบนั้นบ้างเเต่ไม่เอาชิพฝังคอนะคะ ไหนจะเลนส์ตาที่เจ้าตัวคิดเองอีก เก่งไปเเล้วนะหมาน้อย เเล้วคือคราวนี้เราเอาชิพออกเฉยๆใช่มั้ยคะ?ร่างกายจะไม่มีไรเปลี่ยนเเปลงใช่มั้ย?ยังอยากเห็นเเทใช้พลังอีก5555 กุกกี้ขโมยจุ๊ฟเเทอีกเเล้ว เเต่ตอนนี้คือละมุนไม่ดุเดือดเเบบครั้งก่อนอ่ะเนาะ
    ปล.ไรท์ฟันผุนี่กินลูกอมเยอะเกินไปรึเปล่า????55555 เเทเเทเเบ่งให้เเน่เลย~
    ปล2.เราเป็นเหมือนไรท์เลย อ่านเรื่องไหนก็จะจ่ออยู่กับอันนั้น เเล้วก็จะอ่านต่อให้จบในคราวเดียวเลย อย่างอ่านฟิคนี้พอจบตอนนี้ปุ๊ปเราก็จะรอคอยเเจ้งเตือนของเรื่องนี้มากกว่าเรื่องอื่นๆเลยค่ะ รู้สึกใจเต้นทุกครั้งที่ไรท์มาอัพ มันก็อยากรู้อ่ะเนาะว่าจะเป็นไงต่อ5555
    #582
    0
  17. #581 XoArnneeB (@nicha3591) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 21:11
    วูลฟดูแบบว่าสามัคคีกันมากอ่ะ คือถ้าไม่เจ๋งจิงสถานการณ์แบบที่หัวหน้าอยู่ในช่วงมึนงงแบบนี้นี่ไม่รอดนะ เก่งจิงๆขอชมเลย ยุนกิตอนนี้โคตรหัวหน้า โคตรรอบคอบ โคตรระวังอ่ะ ขอแสดงความยินดีกับน้องกุกที่ได้คุยกับแด๊ดดี้แล้ว อิองกรณ์แม่งร้ายกาจค่ะ ดัดแปลงอะไรเบอร์นั้น แฟนตาซี 55555555 ชีวะอิเล็กตรอนฮันเตอร์ได้ยินชื่อแล้วนึกถึงวิชาเคมีทอมสันรังสีแคโทดไรงี้เลยค่ะ .... วิธีฆ่าขององค์กรคือไม่ได้จะโฟกัสเรื่องโหดนะ แต่แบบแม่งล้ำมาก 555 มีจุ้บหน้าผากด้วยงุ่ยยเขิน -/- ' ปลดแอกแทฮยองคือไรนี่งง ปลดแฮกหรอ? ก้ไม่น่า? ' นางพญามากค่ะแบคฮยอน ชื่อคอนแทคล้ำอีกแล้ว 5555 แทอย่างเมพ คิดขึ้นเองด้วย สุดยอดๆๆ อเมซิ่งจิงเกอเบล รู้สึกแบบเดียวกับโฮปและมินมากค่ะ แทแทโชคดีจิงๆนะ รอต่อฉากบู๊นะไรท์ เอาให้กระจายยย มนุษย์สวะไม่สมควรได้มีชีวิตบนโลกใบนี้ ไปค่ะ เอาให้แหลก ไรท์คงจะไม่หักมุมอีกใช่ป้ะ แบบจู่ๆองค์กรแอบชิพอะไรไว้อีกตัว .... เดี๋ยวๆลืมหวีดที่แบคเป็นฮันเตอร์สีเงิน แกร้ แบคก็ใช่ย่อย >.< ใบหาหมอแป้บเดียวจบนะไรท์ยิ่งเก็บไว้เดี๋ยวยิ่งปวดยิ่งลามน้าา ถึงหมอเค้าจะเก็บเงินแพงเท่าไหร่ก็ตาม!!! เจอหมอมือเบาก้ไม่เจ็บหรอกก แกฉีดยาชาให้ ปล.ยาชาแม่งขม ฮรือออ ถ้าอ่านเม้นไม่ต่อเนื่องไม่ต้องสงสัย คืออ่านในคอมเม้นในโทสัพ อยากหวีดตอนไหนก้พิม ! เป็นเหมือนกันกะไรท์เลยเวลาอ่านต้องอ่านยาวๆเลย เดี๋ยวค้าง ฉะนั้นเวลาไรท์อัพก็อย่าให้ค้างนะจำวรั้ย 5555555 รักแรงเรื่องนี้ รอต่อๆๆๆๆ แทฮยองปิดฉาก เย่~ เดี๋ยวๆ ถ้าปิดแล้ว...ก็ไม่หนุกละดิกำ ขอss2 ....ตลกละ 555555555
    #581
    0
  18. #580 แฟนฟิค (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 19:44
    สนุกมากๆเลยไรท์มาต่อเร็วๆนะค้าาาาาาาา##ขอให้หายเร็วๆน้าฟันอ่ะ# เป็นกำลังใจให้สู้ๆ เดี๋ยวจะรอทุกวันเลยยยยยิ่งอ่านก็ยิ่งสนุกอ่ะ แล้วสรุปพระเอกนี่กุ้กกี้ใช่มั้ยย ขอให้เป็นกุ้กกี้นะค้าาาาาาาาาาาาาา
    #580
    0
  19. #576 m_mark2 (@M_MARK) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 13:17
    เราเคยอ่านนิยายแปลไทยเรื่องหนึ่ง เนื้อเรื่องนี้แบบ หือเวอร์วังอลังบึ้มบ้านมากกกกก (กไก่ล้านตัว )เส้นผมเลเซอร์เอ่ย ปีกโลหะที่เป็นเหล็กไหลในร่างกายเงั้ยะ มีโหมดระบบปิดกั้นความรู้สึกขนาดนั้นเลย เพราะงั้นตอนหน้าแทฮยองออกล่า รีดผู้นี่ก็ขอให้ไรท์จัดเต็มไปเลยกับอาวุธชีวะอีเล็กตรอนแทแทไปเลยค่ะ 5555555 อะไรที่ยังไม่งัดออกมาในตัวแทแทก็คงต้องถึงเวลาแล้วละค่ะ ป.ล หนังสือเรื่องนั้นชื่อ The dark sun นะไรท์ นี่ไม่ใช่การขายหนังสือให้เขาแต่อย่างใด แต่เค้าอยากให้ไรท์ไปอ่านจริงนะ ไรท์เป็นคนชอบอ่านนิยายด้วยใช่ปะละ 55555 พล็อตเรื่องแทฮยองจะได้แบบลื่นไหลๆ หรือไรท์อาจจะอ่านเรื่องนี่ไปแล้วก็ไม่รู้นะ เพราะแต่งฟิคได้เก่งขนาดนี้อาจจะไม่มีอะไรให้อ่านแล้วก็ได้ 555เพราะอ่านไปหมดแล้วไง ป.ล2 ถ้าฟันไม่หายปวดเร็วๆนี้จะส่งหมอซอกจินไปแงะฟันผุออกให้นะไรท์ อย่าดื้อสิ หวังว่าไรท์จะอ่านคอมเม้นจนจบไม่เคยเม้นเยอะขนาดนี้เลยพูดจริง เม้นไม่พอมีโฆษณาหนังสืออีก 555555 ไปนะ แล้วจะรออ่านตอนหน้าเมื่อไรท์หายปวดฟันจ้า
    #576
    0
  20. #575 MyMaiiz (@makoechan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 12:48
    ตอนหน้าขอบู้แบบจัดหนักเลยนะคะ อยากเห็นแทแทบู้มากค่ะ ไรท์สู้ๆ
    #575
    0
  21. #574 *Heineken* (@heineken007) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 12:28
    เราไม่ชอบดูหนังและอ่านนิยายจำพวกต่างประเทศหรือแปลด้วยเลยไม่รู้ข้อมูลอะไรเลย แต่พอรู้กลไลการทำงานของร่างกายแทฮยองแล้วแบบ ทึ่งอะ ร่างกายถูกดัดแปลงไปมากมายขนาดนี้ได้ยังไงกัน มันอเมซิ่งจิงเกอเบลจริงๆแหละ555555 ลองคิดว่าแบบวันนึงมีโครงการอะไรแบบนี้ออกมาจริงและแพร่หลายมันน่าทึ่งจริงๆนะ แต่นั่นแหละ โหดร้ายเกินอีก แต่การผ่าชิพออกและการแฮกเข้าระบบองค์กรมันดูง่ายมากอะ การเจาะเข้าระบบองค์กรแบบเจาะๆเข้าไปแล้วลบโดยที่องค์กรไม่รู้ ไม่พบความผิดปกติ ไม่ส่งคลื่นรบกวน ไม่มีการป้องกันอะไรเลยเหรอคะ อย่าน้อยองค์กรใหญ่ๆแบบนี้ระบบรักษาความปลอดภัยมันต้องแน่นหนาพอควรเลยนะ เราเข้าใจนะว่ายุนกิเก่งในเรื่องนี้ แฮกเข้าระบบเงียบๆแบบไม่มีใครรู้ตรวจจับไม่ได้ไล่ไม่ทันคงจะเป็นเรื่องง่าย แต่เราอยากให้มันดูตื่นเต้นและเสี่ยงอีกสักหน่อยแค่นั้นเอง55555555 การผ่าตัดเอาชิพออกมาก็เลยดูง่ายตามไปด้วย เรื่องแฮกตรงนั้นถ้าไม่ลงรายละเอียดแบบลึกๆเราพอจะเข้าใจ แต่เรื่องชิพเราสงสัยนิดหน่อยค่ะ (อันนี้ถ้ามีในหนังเราไม่รู้นะเพราะเราไม่เคยดู อย่างที่บอกไปคือเราไม่ชอบดูหนังเนาะ) มันน่าจะอันตรายพอสมควรเลยนะถ้าเกาะกับเส้นเลือดตรงนั้นอะ แต่คุณไรท์บอกว่า #วอเรดซ์ฝังชิพไว้ 'ใน' เส้นเลือดตรงลำคอ# ถูกไหมคะ นั่นแปลว่าชิพถูกฝัง 'ภายใน' ไม่ใช่แค่การเกาะติดภายนอกของเส้นเลือดละ ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่ชิพจะลอยขึ้นมาชนผิวเนื้อชั้นในของลำคอแล้วผ่าออกมาง่ายดาย คือถ้ามันลอย(คิดว่าตรงนี้ก็เป็นไปไม่ได้แต่สมมติแล้วกันนะคะ)แปลว่าเส้นเลือดของแทฮยองฉีกขาดแล้วนะอันตรายถึงชีวิตเลยทีนี้ถ้าห้ามเลือดไม่ได้ แต่นั้นแหละมันเป็นไปไม่ได้กับการผ่าคีบเอาชิพออกแล้วเย็บแผล หรืออะถเามองข้ามแล้วคิดว่ามะนเป็นไปได้แทฮยองไม่เสียเลือดอะไรเลยเหรอคะ ตรงนั้นถือว่าเป็นจุดบอบบางของร่างกายจุดหนึ่งเลยนะ คิดว่าเนื้อหามันยาวจนคุณไรท์อาจจะไม่เจาะรายละเอียดมากนักแต่นั่นแหละเราเป็นคนคิดอะไรซับซ้อนค่ะ อย่างตอนที่แล้วคนอื่นเดากันว่าเป็นชางกยุนนี่ยังสงสัยคนอื่นเลยเพราะคิดโยงนั้นจับนี่มาวิเคราะห์ซึ่งผิดไปตามระเบียบ(สมน้ำหน้า) ตรงนี่จะบอกว่าเป็นการจับผิดก็ได้สำหรับบางคน(หรือหลายคน) แต่กับเราเราแค่อยากบอกช่องโหว่ของเรื่องเท่านั้นเอง ฟิคก็คล้ายละครทีวีหรือหนังซีรี่ย์นั่นแหละค่ะ ต้องสร้างสตอรี่ให้มันดูสมจริง ความเป็นมาของตัวละคร เบื้องลึกเบื้องหลังหรือภูมิหลังของตัวละครอันนี้สำคัญ มันสามารถทำให้คนที่อ่านได้เข้าถึงเนื้อเรื่องเหมือนได้ดูหนังดีๆสักเรื่อง เหมือนตัวละครตัวนั้นมีอยู่จริงอะไรทำนองนี้ แตกต่างตรงที่ว่าฟิคถูกถ่ายทอดออกมาเป็นตัวหนังสือเท่านั้นเองซึ่งสำหรับเรารายละเอียดเป็นสิ่งสำคัญ เราอ่านไม่ได้ดูเป็นภาพหรือฟังเป็นคำพูดแล้วเข้าใจ บางคนอาจจะบอกว่า(ไม่อาจแหละดรียกว่าด่าเลย)ขนาดนี้แล้วมาลองเขียนเองเลยไหม ใจเย็นๆนะคะ เราแค่เม้นในสิ่งที่เราสงสัยเฉยๆ ฮือ555555555555 เราชอบฟิคเรื่องนี้ค่ะ ชอบมากจนคิดว่ามันคือวรรณกรรมเล่นโปรด เลยอยากบอกหรือแนะนำตรงจุดเล็กๆที่คนเขียนอาจจะพลาดไปหรืออาจจะจงใจไม่ใส่ก็ได้ แต่เราเพียงแต่อยากให้เขาทราบในความคิดของเราที่มีต่องานของเขา อา ยังไงก็ตามมันไม่ง่ายเลยที่จะเขียนออกมายาวๆแบบนี้ได้ในแต่ละตอน รู้ว่ามันสูญเสียพลังงานไปเยอะหากจะสร้างสรรค์ผลงานออกมาสักอย่าง หากอ่านคอมเม้นของเราแล้วไม่สบายใจหมดกำลังใจเราต้องขอโทษด้วยนะคะจากใจเลย แต่อย่างที่บอกไปว่าเราเพียงแค่บอกความรู้สึกนึกคิดของเราให้คนเขียนรับรู้แค่นั้น ถ้าคุณไม่พอใจจริงๆ ไม่ใช่เรื่องผิดที่คุณจะโกรธเรานะ เราเข้าใจเวลาตั้งใจทำอะไรสักอย่างแล้วถูกวิเคราะห์วิจารณ์มันเสียกำลังใจในการทำต่อ แต่มันไม่ใช่สิ่งที่จะทำให้เราหยุดทำในสิ่งที่เรารักค่ะ คอมเม้นของเราให้ถือว่ามันเป็นฟีดแบคที่ทำให้คุณเขียนเรื่องออกมาดีกว่าเดิม ให้มันเป็นแรงผลักดันต่องานเพื่อมาตอกหน้าเราก็ได้(ซึ่งนั่นจะเป็นเรื่องที่ดีมากๆสำหรับเรา) สุดท้ายละขอบคุณสำหรับฟิคดีๆเรื่องนี้นะคะ เป็นกำลังใจให้นะ สู้ๆค่ะ
    #574
    0
  22. #573 `daํrlingx7 (@watu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 12:22
    สนุกกกรออ่านนะคะ ไรต์หายป่วยไวๆน้า
    #573
    0
  23. #572 Chëetαн´ (@honey-candy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 11:46
    อลังการงานสร้างสุดๆค่ะ 
    แบบมันดูล้ำมากๆเลย ><
    แทตื่นมาเจอแบคคงดีใจแน่ๆ
    #572
    0
  24. #571 vnim910 (@vnim910) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 11:25
    โอยยยยย เเบคมาดีนี่รู้สึกเบาหวิวเลยค่ะโล่งใจไป อีกเปราะนึง หน่วยวูฟเเต่ละคนนี่เทพๆทั้งนั้นเเทฮยองนี่ลูกหมาจริงๆขนาดสลบอยู่ยังมีออร่าความน่ารักเลย เดี๋ยวก็ต้องบู้ล้างผลาญละ เป็นกำลังใจให้นัมจุนเเก้เเค้น อุวะฮ่าฮ่า เเต่นี่ช็อคเรื่องชางกยุนมากอ่ะ นึกไว้เเล่วต้องมีหนอนเเต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ 55555 มาต่อเร็วๆน้าาาาาสู้ๆค่ะ
    #571
    0
  25. #570 Ukiro . (@ninenine11) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 11:03
    มีการฝังชิพจริงด้วย นี่ดีใจอยู่อย่างคือสรุปแทเป็นคนค่ะ55555555 แค่โดนดัดแปลงเฉยๆ
    ตอนผ่าตัดชิปหรือแฮกเข้าระบบเราก็กลัวเหมือนกันนะว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น ผิดพลาดไรงี้ แต่ก็ราบรื่น โล่งใจมากค่ะ TwT
    เท่ากับว่าตอนนี้หมาน้อยของเลาเป็นอิสระแล้ว
    นี่เขินเบาๆตอนจองกุกแอบจุ้บน้องแท หึยๆๆๆๆ T///T ละมุนละไมอะไรปานฉะนี้
    ตอนหน้าคงจะบู๊แล้วใช่มั้ยคะ ตื่นเต้น
    เหมือนเดิมค่ะ เราอยากเม้นยาวกว่านี้แต่ลืมหมดแล้ว 55555555
    #570
    0