[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,507 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,578 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    299

    Overall
    52,507

ตอนที่ 16 : HUNTER 13 : ศพสร้างศึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    25 ต.ค. 61






*อยากให้ทุกคนได้ฟังเพลงที่ใส่ฟิคจัง เพลง Hold On,We're Going Home - Drake หน่ะ มันอีโรติกและน่ารักดี อ่านไปฟังเพลงไป เขินแย้เลย >//<*

13

รุ่งเช้า

นัมจุนยกเลิกโทษการกักบริเวณจีมิน จองกุก ยุนกิ และโฮซอกที่ยังเหลือเวลาอีกตั้งหกวันถึงจะพ้นโทษ เพราะอีกสองวันหน่วยวูล์ฟต้องออกปฏิบัติภารกิจ เช้านี้พวกเขาหมดเวลาไปกับการทำพิธีฝังศพให้กับนักสะกดรอยคนนั้น ถึงจะเป็นศัตรูแต่ก็ยังเป็นคน และพวกเขาก็มีจิตใต้สำนึกมากพอที่จะให้เกียรติผู้เสียชีวิตด้วยการทำพิธีกรรมที่ถูกต้องให้กับผู้ที่จากไป

นัมจุนกลับเข้าห้องทำงานทันทีที่พิธีกรรมฝังศพเสร็จสิ้นจีมินถูกเรียกตัวให้เข้าไปจัดการเอกสารกับนัมจุนด้วย จองกุกและโฮซอกลงไปฐานใต้ดินเพื่อฝึกต่อสู้กันเหมือนปกติ ยิ่งมีเหตุการณ์ที่ไม่น่าไว้วางใจแบบนี้เกิดขึ้นกับพวกเขาบ่อยๆจองกุกจึงจำเป็นต้องซ้อมโฮซอกให้หนักขึ้นไปอีกถึงแม้สไนเปอร์จะมีโอกาสเข้าร่วมต่อสู้น้อยเพราะส่วนใหญ่จะซุ่มอยู่ในที่ไกลๆเพื่อคอยซุ่มยิง แต่การฝึกทักษะให้แข็งแกร่งขึ้นนั้นย่อมส่งผลดียามที่เกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินและต้องเข้าร่วมสู้ เพราะฉะนั้นบนบ้านจึงเหลือแค่ยุนกิ แทฮยองและชางกยุน ซึ่งก็เหมือนเหลือยุนกิกับแทฮยองสองคนซะมากกว่า เพราะเมื่อแทฮยองมียุนกิ...ชางกยุนก็เป็นแค่ฝุ่นล่องหน

"ยุนกิ"

"หืม?"

...

"ยุนกิ"

"ว่าไง"

...

"ยุนกิ"

"อยู่นี่"

...

"ยุนกิ"

"อะไร"

...

"ยุนกิ"

 

ปึง ปึง 

แทฮยองห่างจากยุนกิได้แค่สองนาที ก็เดินมาเคาะประตูหน้าห้องน้ำ

"ขี้อยู่โว้ยยย!!"ยุนกิตะโกนออกมาอย่างเหลืออด เพราะไม่เจอหน้ากันเกือบเดือนแทฮยองเลยเอาแต่ขลุกกับยุนกิ เดินตามพี่ตัวขาวต้อยๆเหมือนแมวติดเจ้าของ แม้ชางกยุนจะพยายามโน้มน้าวชวนไปเล่นที่อื่นแล้วก็ตาม แถมยุนกิเองก็ดูยุ่งๆ ตั้งแต่กลับมาจากกรมก็เอาแต่จ้องหน้าจอคอมไม่วางตา เดินถือโน้ตบุ๊คไปไหนมาไหนด้วยตลอด

"ยุนกิ"

-_-!

ไอ้เด็กนี่

"อะไรนักหนาห้ะ วุ้ย ไปเล่นกับชางกยุนนู่นไป จะทำงาน"ยุนกิบ่นกระปอดกระแปด เกาพุงแกรกๆหลังจากทำธุระในห้องน้ำเสร็จแล้ว

"ไม่เอา แทฮยองจะเล่นกับยุนกิ"

"ยังไม่ว่างจะให้เล่นยังไง หืม?"ชายตัวเล็กทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ หมุนตัวกลับมาเลิกคิ้วใส่แทฮยองที่ทำปากยู่

"งือ แทฮยองนั่งดูยุนกิทำงานเฉยๆก็ได้"

"รู้จักคำว่านั่งเฉยๆกับเขาด้วยเหรอ"เขาพูดติดตลก หันหน้ากลับเข้ามาหาหน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วละเลงนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ ปล่อยให้แทฮยองยืนเขี่ยพื้นอยู่อย่างนั้น เขารู้ว่าแทฮยองอยู่นิ่งๆได้ไม่นานหรอก อีกสักเดี๋ยวก็คงเข้ามาวุ่นวายกับเขาอยู่ดีนั่นแหละ

"ยุนกิ"

นั่นไง

แทฮยองเรียกชื่อยุนกิ พร้อมกับมุดหัวลอดใต้รักแร้อีกคนเพื่อโผล่หน้าเข้ามาดูว่าพี่ชายคนโปรดของเขานั้นกำลังทำอะไรอยู่ ยุนกิส่ายหัว ยกยิ้มมุมปากนิดๆก่อนจะก้มลงหอมหัวแทฮยองที่ขยุกขยิกอยู่ข้างชายโครง เหมือนว่าการมีแทฮยองวนเวียนอยู่ข้างกายจะกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของยุนกิไปเสียแล้ว คนอึนๆซึนๆอย่างยุนกิพอมีแทฮยองที่เหมือนนางฟ้านางสวรรค์ตัวน้อยๆคอยป้วนเปี้ยนก็พลอยแผ่รังสีความอบอุ่นออกมา จนคนรอบข้างอย่างนัมจุนหรือโฮซอกก็ยังสังเกตเห็นรอยยิ้มของยุนกิที่ผุดขึ้นตรงริมฝีปากบางอยู่บ่อยๆ

"ซุนชิมไปไหนซะละ"เอ่ยถามถึงตุ๊กตาหมาขนปุยที่เขาเป็นคนซื้อให้แทฮยองด้วยเงินของซอกจิน พร้อมกับตั้งชื่อให้เสร็จสรรพ

"ซุนชิมนอนอยู่ในห้องฮะ ชางกยุนบอกว่าเอามาเดินเล่นจะสกปรก"พูดตอบพลางเคี้ยวหมากฝรั่งที่แอบขโมยมาจากลิ้นชักโต๊ะคอมของยุนกิ

"แน่ะ ขโมยอีกละ"

"คิก คิก"

"เด็กนิสัยไม่ดี"

"งื้อ ชิ้นเดียวเอง ยุนกิมีตั้งเยอะตั้งแยะ"

"เถียงเก่งขึ้นเยอะนะเราเนี่ย"

"แทฮยองไม่ได้เถียงซักหน่อย แค่พูดให้ยุนกิฟังเฉยๆ"

"เออ นั่นแหละเขาเรียกเถียง"

"ไม่ใช่นะ"แทฮยองถลึงตาใส่ยุนกิ

"จุ๊ๆๆๆ ติดมาจากไอ้จีมินใช่ไหม หน้าตาดื้อๆแบบนี้เนี่ยห้ะ"ยุนกิจุ๊ปาก หยิกคางแทฮยองส่ายไปมา เมื่อลูกหมาที่ยังมุดหัวในแขนเขานั้นแสดงท่าทีดื้อรั้นใส่ อันที่จริงเขาก็สังเกตมาได้สักพักแล้วว่าแทฮยองเริ่มเปลี่ยนไปจากเดิมขึ้นเยอะ เวลาพูดจาก็จะมีท่าทางประกอบตลอด พูดว่าเบื่อเมื่อรู้สึกเบื่อ พูดว่าหิวเมื่อรู้สึกหิว อยากได้อะไรก็ร้องขอ ไม่ชอบอะไรก็บอกต่างจากแรกๆที่เอาแต่เก็บเงียบ เมื่อเจออะไรไม่พอใจก็ร้องท้วงแทนที่จะทำท่าทีก้าวร้าวใส่ เหมือนกับว่าตอนนี้แทฮยองเริ่มมีความเป็นคนขึ้นมาบ้างแล้ว

"แทฮยองไม่ได้ดื้อซักหน่อย"ยู่ปากที่ดูเหมือนจะทำจนติดเป็นนิสัยใส่คนเป็นพี่ ปากสีชมพูเล็กๆห่อเข้ามากองรวมกันจนยุนกิต้องหยิกไปทีอย่างหมั่นเขี้ยว

จุ๊บ

และอดใจไม่ไหวต้องแนบริมฝีปากตัวเองประทับลงไปด้วย

"หึ"

ทำเสร็จแล้วก็ออกมาหัวเราะหึในลำคออยู่คนเดียว รู้สึกตลกตัวเองขึ้นมาเสียเฉยๆเมื่อเผลอทำอะไรไปอย่างลืมตัว แถมหัวใจเจ้ากรรมก็ยังเต้นสั่นจนแทบหลุดออกมาข้างนอกแบบนี้อีก

"เมื่อกี้ยุนกิทำอะไรฮะ"

"จุ๊บไง"

"จุ๊บเหรอ จุ๊บทำไม"

"ยุนกิชอบแทฮยองก็เลยจุ๊บไง"เขาตอบคำถามคนใสซื่อ แต่หน้าก็เสมองไปทางอื่นเพื่อหลบตาใสๆคู่นั้น

จุ๊บ

แล้วภาพเบื้องหน้าของยุนกิก็ถูกบดบังด้วยเส้นผมสีบลอนด์ของแทฮยองที่ชะโงกหน้าเข้ามาจากด้านบน กลีบปากนุ่มนิ่มกดประทับลงบนปากเขาอย่างแผ่วเบา นั่นก็ทำให้สติของยุนกิถูกชัตดาวน์ในทันที เขานิ่งขึง ดวงตามองตรงไปทางไหนซักที่ที่ไม่ใช่ใบหน้าทะเล้นของแทฮยอง

"แทฮยองก็ชอบยุนกิ คิกคิก"เด็กหนุ่มหัวเราะอย่างพออกพอใจที่ได้บอกว่าชอบยุนกิซึ่งใบหน้าแดงเถือกลามไปถึงหู ชายหนุ่มซุกใบหน้าลงกับฝ่ามือหนาของตัวเอง ซ่อนรอยยิ้มเขินอายไว้เพราะไม่อยากให้แทฮยองเห็น ขี้เกียจจะมาตอบคำถามของคนขี้สงสัยหากเห็นใบหน้าแดงๆของเขา

"ยุนกิไม่สบายเหรอ"พอเห็นคนเป็นพี่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเลยต้องถามออกมาอย่างเป็นห่วง

"อ่า ปวดหัวนิดหน่อย ไปบอกจีมินหายาให้ยุนกิหน่อยสิ"เขาตอบเสียงอู้อี้ลอดฝ่ามือออกมา อีกคนที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าแล้ววิ่งดุ้กดิ้กออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

เสียงฝีเท้าเงียบไปแล้ว ยุนกิโผล่หน้าออกมาจากฝ่ามือ ลุกเดินอย่างคนไร้วิญญาณไปที่เตียง ก่อนจะเอาหัวโหม่งลงบนที่นอน

"โว้ยยยยย คิมแทฮยอง กูจะบ้าตายอยู่แล้ว แม่งเอ้ย แม่ง แม่ง แม่ง"กรีดร้องและดีดดิ้นบนเตียงคนเดียวเหมือนจะเป็นโรคประสาท จับก้อนเนื้อที่ตรงอกซ้ายและพบว่ามันไม่ได้อยู่ตรงนี้อีกต่อไป

เพราะหัวใจของมิน ยุนกิลอยไปอยู่ที่คิม แทฮยองหมดแล้ว/บร้า เขินจัง >//<

"จีมิน"แทฮยองเดินเข้ามาในห้องเพื่อตามหาจีมินให้เอายาไปให้ยุนกิตามที่อีกคนสั่ง เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าเพื่อนตัวเล็กอยู่ส่วนไหนของบ้านจึงเดินเข้าห้องนั้นออกห้องนี้ไปเรื่อยๆจนมาถึงห้องสุดท้ายที่เป็นห้องของจีมิน จองกุก และโฮซอก

"I got my eyes on you~

You’re everything that I see~

I want your hot love and

Emotion, endlessly~"

เสียงร้องเพลงของใครบางคนดังแว่วออกมาจากห้องน้ำ แทฮยองจึงค่อยๆย่างเท้าเข้าไปเรื่อยๆ ตามทำนองและน้ำเสียงนุ่มปนเซ็กซี่นิดๆของเจ้าของเสียง มือเรียวผลักเปิดประตูห้องน้ำที่ไม่ได้ล็อคเข้าไปข้างใน ลืมเลือนเรื่องตามหาจีมินไปเลยอย่างสิ้นเชิง หยดน้ำกระทบพื้นกระเบื้องประสานคลอกับเสียงร้องนุ่มละมุนนั่น ร่างผอมบางกระโดดขึ้นไปนั่งบนบาร์อ่างล้างหน้า ขณะที่คนในห้องยังไม่รู้ตัวว่าโดนลุกล้ำเพราะมีมู่ลี่กั้นเอาไว้

แทฮยองโยกตัวตามทำนองเพลงที่เขาเคยได้ยิน แกว่งไกวเท้าอย่างเพลิดเพลิน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

"I got my eyes on you~

You’re everything that I see~

I want your hot love and

Emotion, endlessly~"

เขาร้องตามเมื่อถึงท่อนตัวเองชอบ เจ้าของเสียงหยุดชะงักทันที เสียงฝักบัวเงียบลงพร้อมกับคนในห้องน้ำที่โผล่แค่หน้าออกมา

"ใครอะ?"จองกุกเอาสองมือปิดหัวนม เอียงตัวออกมาจากมู่ลี่

"แทฮยอง"

"เข้ามาทำอะไรตอนฉันอาบน้ำเนี่ย แอบดูฉันเหรอ?"จองกุกยิ้มแซว

"แทฮยองเปล่า แค่มาฟังจองกุกร้องเพลงเฉยๆ"ตอบกลับด้วยหน้าตาใสซื่อเช่นเดิมสำหรับคนอื่นคงดูน่ารักแต่กับจองกุกแล้วเขาคิดว่ามันน่าแกล้งมากต่างหาก

"งั้นเหรอ"พูดแค่นั้นก่อนจะหายเข้าไปหลังมู่ลี่ รีบล้างสบู่ออกจากตัวให้สะอาดแล้วพันผ้าขนหนูรอบเอวเปลือยท่อนบนชุ่มน้ำออกมาหาแทฮยอง ถ้าเป็นคนทั่วไปคงคิดว่าเหตุการณ์แบบนี้มันล่อแหลมและวิ่งเตลิดไปแล้ว แต่นี่คือแทฮยอง เขาไม่รู้สึกรู้สาอะไรซักนิด แถมยังทำตาโตใส่นมล่ำๆของจองกุกอีก

"โห จองกุกทำได้ยังไง"แทฮยองถาม เอื้อมมือไปจับกล้ามหน้าอกจองกุกที่เดินมาท้าวแขนตรงบาร์อ่างล้างหน้าพอดี กลายเป็นว่าจองกุกกำลังใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างกักตัวแทฮยองที่นั่งอยู่ตรงกลางเอาไว้

"ออกกำลังกายไง"จองกุกตอบ จ้องหน้าใสไม่วางตา ทั้งทีอีกคนควรจะหวั่นไหวกับสถานการณ์แบบนี้ แต่เปล่าเลย กลับเป็นจองกุกเสียเองที่ต้องกลั้นยิ้ม

"แทฮยองรู้จักเพลงเมื่อกี้ด้วยเหรอ?"เด็กหนุ่มถามคนวัยเดียวกันที่อยู่ใต้อาณัติแข็งแกร่งของตน

"อือ แบคชอบร้องให้ฟัง"

"เหรอ ร้องให้ฟังอีกรอบเอาไหม?"จองกุกว่าด้วยเจตนาไม่บริสุทธิ์ เด็กที่พ่อส่งไปเรียนอเมริกาสามปีอย่างเขามีหรือจะไม่รู้ความหมายเพลงนี้ มันช่างเข้ากับสถานการณ์ตอนนี้เสียเหลือเกิน

"อืออือ จองกุกร้องเพลงเพราะเหมือนแบคเลย"

"ได้สิ แต่แทฮยองรู้ความหมายของเพลงนี้หรือเปล่า?"

"รู้"

"งั้นเหรอ?"จองกุกรู้ว่าแทฮยองรู้แค่ความหมายของคำ ไม่รู้จริงๆหรอกว่าเพลงนี้มันสื่อถึงอะไร ร่างสูงกำยำขยับเข้าไปใกล้คนตรงหน้ามากขึ้นก่อนจะฮึมฮัมเพลงออกมาเบาๆ ดวงตาคมที่มองเมียงอีกคนด้วยแววตาที่เหมือนอยากกลืนกินเข้าไปทั้งตัวกับน้ำเสียงเซ็กซี่ที่เอื้อนร้องเพลงอย่างแผ่วเบายิ่งขับให้จองกุกดูมีเสน่ห์และเจ้าเล่ห์เหลือร้าย

I got my eyes on you~

(ฉันจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ)

You’re everything that I see~

(เธอคือทุกสิ่งที่ฉันมองเห็น)

ตาคมสบลึกเข้าไปในแก้วตาใสซื่อ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกลุ่มหลง

I want your hot love and emotion endlessly~

(ฉันต้องการความรักและอารมณ์อันร้อนแรงจากเธอ)

I can't get over you, you left your mark on me~

(ฉันไม่สามารถลืมเธอได้, เธอทิ้งร่องรอยไว้บนตัวฉัน)

I want your hot love and emotion endlessly~

(ฉันต้องการความรักและอารมณ์อันร้อนแรงจากเธอ)

จองกุกกัดปาก เขารู้ว่าเขาต้องการแทฮยองอย่างในเพลงที่ร้องออกมาจริงๆ มือใหญ่เอื้อมไปสัมผัสเอวบางที่ขอดกิ่วเพราะผอมแห้งเกินไป มันบางมากถึงขั้นที่ฝ่ามือเขาประคองเอวของแทฮยองไว้ได้พอดี

Cause you're a good boy and you know it~

(เพราะเธอคือหนุ่มน้อยที่แสนดี)

You act so different around me~

(เธอทำตัวแตกต่างออกไปเมื่ออยู่ใกล้ฉัน)

Cause you're a good boy and you know it~

(เพราะเธอคือหนุ่มน้อยที่แสนดี)

I know exactly who you could be~

(ฉันรู้ดีว่าเธอคือใคร)

จองกุกเปลี่ยนเนื้อเพลงนิดหน่อยเพื่อให้มันเข้ากับแทฮยอง เพราะแทฮยองช่างแตกต่าง ถึงแม้จองกุกจะไม่รู้จักอดีตของแทฮยองแต่จองกุกก็รู้จักตัวตนของอีกคนดี

Just hold on we're going home~

(แค่อดทนไว้เรากำลังจะได้กลับบ้านกัน)

Just hold on we're going home~

(อดทนไว้เดี๋ยวเราก็ได้กลับบ้านแล้ว)

It's hard to do these thing alone~

(มันยากที่จะทำสิ่งเหล่านั้นด้วยตัวคนเดียว)

Just hold on we're going home~

(อดทนอีกหน่อยแล้วเราจะได้กลับบ้านกัน)

แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่บ้านแล้ว ไม่จำเป็นต้องรออะไรอีกต่อไป จองกุกหยุดร้องเพลงแล้วคืบคลานหาริมฝีปากสีชมพูอ่อน ตาคมยังจ้องมองนัยน์ตาใสอยู่ไม่ห่าง

"บอกฉันมาซิแทฮยอง นายเป็นใครกันแน่ ไม่งั้นฉันจะจูบนาย"เขาถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ หากแต่ก็มีความต้องการคำตอบอยู่ในนั้น หลายสิ่งหลายอย่างทำให้จองกุกนึกสงสัยในตัวแทฮยอง อะไรหลายๆอย่างมันทำให้แทฮยองดูเหมือนไม่ใช่คนธรรมดา ทั้งการกระทำ คำพูดและจิตสังหารที่เขาสัมผัสได้ตามสัญชาติญาณ ไหนจะเหตุการณ์เสี่ยงตายที่เขาต้องเขาไปเผชิญเพราะมีแทฮยองเป็นสาเหตุ

"จูบ?"แทฮยองเอียงคอถาม

"ฉันจะจูบจนกว่านายจะหายใจไม่ออก"

"งั้นจูบคือสิ่งที่คนปกติเขาเอาไว้ทรมานกันเหรอ?"

"ใช่ มันเป็นการทรมานโดยทำให้ขาดอากาศหายใจตายไงละ"จองกุกกระตุกมุมปาก แทฮยองส่ายหัวปฏิเสธที่ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธเรื่องอะไร แต่ใครจะสนกัน จองกุกเลียริมฝีปาก ตรงเข้างับเจลลี่นุ่มนิ่มกลิ่นมินต์อย่างอดใจไม่ไหว แทฮยองสะดุ้งดันไหล่หนาให้ออกห่าง แต่เจ้าของกายแกร่งกลับแทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างขาแทฮยอง มือหยาบกร้านเกี่ยวเอวอีกคนเข้ามาแนบชิด ร่างบางแทบจะจมหายเข้าไปในผิวเนื้อชุ่มน้ำของจองกุกปลายคางถูกนิ้วโป้งสากกดดันให้แหงนเงยขึ้นรับจูบ แทฮยองตัวเล็กและเตี้ยกว่าจองกุก ไร้กล้ามเนื้อและผอมแห้งจึงโดนเอาเปรียบจากทุกทาง จองกุกบดเม้มปากเรียวเนิ่นนานจนมันบวมช้ำแต่ก็ยังไม่พอใจกับสัมผัส มือหนากดสันกรามบังคับให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดอ้าปากเพื่อรับลิ้นร้อนแฉะของตน

แทฮยองสะบัดหน้าออก หลุดพ้นจากการโดนสูบวิญญาณเพื่อหอบหายใจแต่ก็ได้เพียงห้าวิจองกุกก็ตามมาประกบจูบอีกครั้ง ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปข้างในโพรงปากหอมหวานกลิ่นมินต์ และรสชาติหวานคลุ้งไปทั่วยิ่งทำให้จองกุกกอดรัดร่างแทฮยองแน่นขึ้นเพื่อเพิ่มสัมผัสให้แนบแน่น ละเมียดละไมกวาดลิ้มชิมความหอมหวานข้างในอย่างลุ่มหลงไม่รู้วิธีถอนตัว"อื้อ..."คนถูกริบรอนลมหายใจร้องออกมาเบาๆ แต่จองกุกยังดื้อรั้นไม่ยอมให้อิสระริมฝีปากกับแทฮยองง่ายๆ

ลิ้นใหญ่ชื้นไล่กวาดหมากฝรั่งที่แทฮยองเคี้ยวอยู่ก่อนหน้านี้ เขาสนุกไปการไล่กลิ้งมันไปบนแผ่นลิ้นแทฮยอง แรงมหาศาลกดร่างสูงบางจนนอนราบไปบนบาร์อ่างล้างหน้า คนด้านบนขยับปากและลิ้นสูบกลืนวิญญาณออกจากร่างแทฮยองเสียจนอ่อนเปลี้ย มือสีแทนกำและจิกลงบนลำแขนแน่นกล้ามของจองกุกเมื่อความวาบหวิวก่อตัวขึ้นในท้องน้อย

"แฮ่ก จะบอกฉันได้หรือยัง?"จองกุกถาม หอบหายใจถี่ขณะที่ใบหน้ายังแนบชิดกับใบหน้าอีกคน

"ฮือ แทฮยองบอกไม่ได้"เจ้าตัวส่ายหัว ใบหน้าบูดบึ้งเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมาจริงๆ

แทฮยองกลัวจองกุก

จองกุกทำอะไรกับแทฮยองกันแน่

นี่มันเป็นการทรมานแบบไหนทำไมเขาถึงรู้สึกปั่นป่วนแบบนี้

แทฮยองหายใจไม่ออก

เมื่อกี้เขาจะตายไปจริงๆแล้วด้วยซ้ำ

"ช่วยไม่ได้นะ ฉันให้โอกาสนายแล้ว"

"ฮือ ไม่อะ...อุ๊บ!"

ไม่ทันแล้ว แทฮยองหนีเสืออย่างจองกุกไม่ทันแล้ว มันตามมาขย้ำปากสีชมพูของเขา บดเบียดริมฝีปากและลิดรอนลมหายใจเสียจนรู้สึกทรมาน กระดุมเสื้อกำลังโดนมือหนารุกรานเพราะจองกุกเองก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ยิ่งสัมผัสก็ยิ่งต้องการอีกคนมากขึ้นเรื่อยๆจนแทบไม่มีสติและจิตใต้สำนึกความเป็นคนเหลืออยู่ แทฮยองหลับตาปี๋ ยิ่งดิ้นก็ยิ่งโดนน้ำหนักมหาศาลกดทับ ยิ่งขยับลิ้นหลบก็ยิ่งโดนรุกราน เขากลัวจนไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน เหมือนร่างกายกำลังเสียการควบคุม ใจเขาสั่นรุนแรง หัวสมองก็มึนงงไปหมด จนกระทั่ง

พลั่ก!

ร่างกายเขาเป็นไปเองอย่างอัตโนมัติ แทฮยองผลักจองกุกจนกระเด็นไปกระแทกผนังห้องน้ำอย่างรุนแรง กายบางลุกนั่งติดกระดุมเสื้ออย่างลนลาน มือไม้สั่นไปหมดก่อนจะรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้น ไม่กล้ามอง ไม่กล้าสบตากับจองกุก 

"เดี๋ยวก่อนแทฮยอง อย่าเพิ่งไป บ้าเอ้ย!"ชายหนุ่มรีบรุดออกมาหยิบกางเกงมาใส่อย่างลวกๆแล้ววิ่งตามแทฮยองไปทันทีโดยที่ยังไม่ใส่เสื้อ

"ยุนกิช่วยด้วย!"แทฮยองวิ่งออกจากห้องของจองกุกกำลังจะไปหายุนกิ แต่ก็เจออีกคนที่โถงทางเดินชั้นล่างพอดี กายสูงบางวิ่งตาลีตาเหลือกลงไปหายุนกิในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย 

"แทฮยองเดี๋ยวก่อน"จองกุกวิ่งตามแทฮยองมาติดๆ รีบรั้งแขนอีกคนเอาไว้ก่อนที่กายบางจะลงไปถึงชั้นล่าง เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ แต่อารมณ์มันพาไปจนไม่มีสติและล่วงเกินอีกคนที่ไม่ประสีประสากับเรื่องอย่างว่าแล้วตกใจจนวิ่งเตลิดออกมา

ยุนกิที่เห็นสภาพยุ่งเหยิงของแทฮยองกับร่างกายเปลือยเปล่าท่อนบนของจองกุกก็รู้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น คนตัวขาวฉุนเฉียวขึ้นมาในตอนนั้น เขาเดินกระทืบเท้าปึงปังขึ้นไปกระชากแขนแทฮยองออกมาจากมือจองกุกแล้วลากลงมาชั้นล่างโดยไม่พูดอะไรทั้งสิ้นอย่างข่มอารมณ์ 

บอกตรงๆว่ายุนกิโมโหจองกุกมาก

ไม่รู้ว่าไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว จองกุกทำเรื่องแบบนี้กับแทฮยองที่เขา       ถะนุถนอมมาโดยตลอดได้ยังไงกัน ใจจริงเขาอยากจะตั้นหน้าคมๆของจองกุกเสียด้วยซ้ำ แต่กฎของบ้านว่าด้วยเรื่องห้ามทะเลาะกันนั้นเป็นสิ่งที่เขารักษา ในฐานะที่อายุมากกว่าอีกคนเขาต้องมีสติ

ตอนนี้เขากำลังโกรธมาก

การเดินหนี แล้วรออารมณ์เย็นกว่านี้ค่อยมาพูดคุยกันอีกทีคงจะดีกว่า แต่ดูเหมือนจองกุกจะไม่ปล่อยให้ยุนกิทำแบบนั้นเมื่อมือหนาเอื้อมมารั้งแขนแทฮยองอีกข้างเอาไว้

"พี่ยุนกิปล่อยแทฮยอง เราสองคนมีเรื่องต้องคุยกัน"จองกุกว่า ยุนกิเอาลิ้นเดาะกระพุ้งแก้มด้วยอารมณ์ร้อนที่กำลังปะทุอยู่ในอก

"มึงนั่นแหละที่ต้องปล่อยจองกุก อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะว่ามึงทำอะไรสารเลวกับแทฮยอง"

"ผมเปล่านะ มันไม่ใช่อย่างที่พี่คิด"

"ไม่ใช่แล้วสภาพนี้มันคืออะไร ทำไมแทฮยองถึงต้องวิ่งเตลิดออกมาขนาดนี้"

"....."จองกุกเงียบ ไม่ตอบยุนกิ อีกคนจึงพูดย้ำคำเดิม

"ปล่อยมือแทฮยอง"

"ไม่"

"กูบอกให้มึงปล่อยไง!"

ผั๊วะ

สุดจะทนแล้ว ยุนกิสุดจะทนกับจองกุกแล้ว เขาปล่อยหมัดออกไปกระแทกโหนกแก้มจองกุกเข้าเต็มๆจนเซถอยหลัง แทฮยองที่โดนจองกุกจับอยู่ก็พลอยล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปด้วย

"อะไรวะ"จองกุกสบถ

ผั๊วะ

เด็กหนุ่มสวนหมัดใส่คนอายุมากกว่าทันทีที่ลุกขึ้นยืน นอกจากจะคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วยุนกิยังปล่อยหมัดใส่เขาก่อนอีก คนไม่ยอมคนและชอบเอาชนะอย่างเขาจะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร

"ไอ้จองกุก!!"

"คิดว่าเป็นพี่แล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอวะ!!"

ทั้งสองร่างกระโจนใส่กันด้วยอารมณ์ที่เดือนดาด ใบหน้ายุนกิสะบัดเมื่อจองกุกปล่อยหมัดกระแทกแก้มเขาเต็มๆจนได้เลือดแต่ไม่ปล่อยให้อีกคนได้ใจเขากระแทกหมัดใส่โหนกแก้มซ้ำกับแผลเดิมของจองกุกจนเลือดซิบ ร่างเด็กหนุ่มเซไปกระแทกกับแจกันจนมันหล่นลงมาแตกกระจาย

เคร้ง

จองกุกใช้เท้ายันยุนกิที่กำลังจะเข้ามาคร่อมตัวเขา ร่างพี่ชายที่ตัวเล็กกว่ากระเด็นไปข้างหลังชนโต๊ะจนโคมไฟร่วงลงมา

พลั่ก

ตึง

โครม

เสียงดังโครมครามที่เกิดจากการวิวาทของสองพี่น้องเรียกให้คนในบ้านรีบวิ่งออกมาทางต้นเสียงในทันที ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วเหล่าสมาชิกจึงพากันกลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา และมารวมกันที่จุดๆเดียว นั่นคือที่ที่จองกุกกับยุนกิกำลังต่อยกัน

"อะไรกันเนี่ย"

"แทฮยอง"

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ"

โฮซอกตะโกนอย่างตกใจเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ขณะที่ชางกยุนวิ่งเข้าไปหาแทฮยองที่ยืนงงงันอยู่ใกล้ๆกับเศษแจกันที่หล่นแตก ส่วนนัมจุนนั้นส่งเสียงตวาดกร้าวสั่งให้ชายเลือดร้อนสองคนหยุดแลกหมัดกัน แต่ไม่มีใครยอมใครยังคงต่อยกันต่อหน้าต่อตานัมจุน จีมินที่โผล่มาทีหลังรีบวิ่งเข้าไปดึงตัวยุนกิออกมาและเป็นจังหวะเดียวกับที่จองกุกกำลังปล่อยหมัดออกมาพอดี

ผั๊วะ

พลั่ก!

คนผมสีส้มโดนหมัดจองกุกกระแทกเข้าเต็มๆ จีมินปากแตกคาที่เพราะจองกุกยั้งมือไม่ทันเมื่อเห็นจีมินแทรกตัวเข้ามากลางวงหมัดของพวกเขา ทั้งสองคนหยุดชะงักทันทีเมื่อมีคนนอกได้รับความเดือดร้อนจากเรื่องที่พวกเขาสร้างขึ้นและ

"ฉันบอกให้พวกแกหยุด!!"

เพี๊ยะ

เพี๊ยะ

ทั้งยุนกิและจองกุกหน้าสะบัดกันไปคนละทางเมื่อนัมจุนฟาดมือใส่แก้มของพวกเขาไปคนละที ฝ่ามือหนักที่เกิดจากความโมโหของนัมจุนรุนแรงเสียจนทั้งคู่แสบชาและปวดร้าวใบหน้าทั้งแทบจนไปถึงสันกราม

"บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามทะเลาะกัน! ทำไมพวกแกถึงต้องขัดคำสั่งขยันสร้างปัญหาได้ไม่หยุดหย่อน คำพูดฉันมันไม่มีความสำคัญอะไรกับพวกแกเลยหรือไง เห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตออย่างงั้นเหรอ ห้ะ!?"ผู้ปกครองสูงสุดตะคอกใส่คนในความปกครองหน้าแดงหน้าดำ เส้นเลือดที่ลำคอโป่งพองเพราะเขาตะเบ็งอย่างสุดเสียงด้วยความเหลืออด

"ไป! ออกไปสวนหลังบ้าน โฮซอกไปเอาเชือกมา"เขาออกคำสั่ง เจ้าของชื่อหุนหันพลันแล่นทำตามคำสั่งในทันทีอย่างไม่มีอิดออด ส่วนอีกสองคนที่หน้าตายับเยินเพราะตีกันก็เดินเอื่อยๆออกไปที่สวนหลังบ้านตามคำสั่ง

"ยิ่งโตก็ยิ่งทำตัวมีปัญหานะจองกุก นับวันยิ่งทำให้ฉันผิดหวังในตัวแกลงเรื่อยๆ ฉันดูแลแกไม่ดีพอใช่ไหมถึงได้สร้างเรื่องได้ไม่หยุดหย่อน หรือแกอยากไปอยู่ที่อื่น ไปอยู่กับคนอื่นที่มันดีกว่าฉัน"

"ไม่ใช่นะแด้ด...."

"ฉันยังไม่อนุญาตให้แกพูด"นัมจุนตะคอกใส่จองกุกที่กำลังจะเอ่ยปฏิเสธคำของคนเป็นพ่อ ตอนนี้ทั้งหมดเดินมาหยุดอยู่ที่สวนหลังบ้านตามคำสั่งนัมจุน จีมิน ชางกยุน และแทฮยองก็เดินตามมาด้วยเช่นกัน และโฮซอกก็วิ่งกลับมาพอดีพร้อมกับเชือกเส้นยาวในมือที่เขาไปรื้อออกมาจากห้องใต้บันได ก็ไม่รู้ว่าคนเป็นบอสสั่งให้เอามาทำอะไรเขาเลยเลือกเชือกที่เส้นหนาๆยาวๆเอาไว้ก่อนจะได้ไม่โดนด่า

"เชือกได้แล้วครับ"

"ดี มัดมันสองคนไว้กับเสา"

"ห้ะ!?"

"บอกให้มัดไง"

เพราะมัวแต่ยืนงง โฮซอกเลยพลอยโดนด่าไปด้วย เจ้าตัวมองหน้านัมจุนสลับกับเพื่อนร่วมหน่วยตัวเองไปมา แล้วก็ต้องจำใจลากทั้งสองคนไปมัดรวมกันไว้ที่เสากลางสวนเมื่อสบกับสายตาเข้มๆของนัมจุน

ยุนกิกับจองกุกถูกมัดเอามือไพร่หลังและผูกติดกับเสาโดยหันหลังชนกัน เสาเหล็กกลางสวนหลังบ้านที่แทฮยองเห็นมันมาตั้งแต่แรก และไม่เคยรู้เลยว่ามีเอาไว้ทำอะไรจนกระทั่งวันนี้ ร่างบางขมวดคิ้วเมื่อทั้งเพื่อนและพี่ชายโดนมัดติดกันไว้ที่กลางสวน สภาพใบหน้ายับเยินมีเลือดซิบซึมอยู่ประปราย

"อยากกัดกันก็เชิญตามสบาย ปล่อยมันสองคนไว้ที่นี่จนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้น ห้ามให้ข้าว ให้น้ำ ห้ามทำแผล ใครขัดคำสั่งโดนหนักกว่านี้สองเท่า"

"..."

"ไป! เข้าบ้าน!"

นัมจุนกอดอกเดินนำเข้าไปในตัวบ้าน สมาชิกที่เหลือต่างมองไปทางคนสองคนที่โดนลงโทษอย่างโหดร้ายด้วยสายตาที่สงสารสุดใจ แต่เสียงกระแอมเข้มๆจากนัมจุนก็ทำเอาสะดุ้งเฮือกและรีบจ้ำกลับเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้สองพี่น้องนั่งกัดฟันและหายใจฟืดฟาดใส่กันอยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่ใครสามารถช่วยเหลืออะไรได้

แสงสุดท้ายของวันจางหายไปจากเส้นขอบฟ้า ท้องฟ้าสีดำสนิทไร้ซึ่งแสงจันทร์เพราะคืนนี้เป็นคืนเดือนมืด สองร่างที่กลางสวนหลังบ้านเริ่มขยุกขยิกจากความเมื่อยล้า

"เพราะพี่คนเดียวเลย พี่ยุนกิ"จองกุกบ่น หลังจากนั่งเงียบๆมาตั้งแต่ช่วงเย็น ความเจ็บปวดที่ข้อมือกับไอร้อนจากแผ่นหลังของยุนกิที่แผ่ออกมาอ่อนๆทำให้เขาฉุกคิดอะไรต่อมิอะไรได้หลายๆอย่าง อย่างแรกคงจะเป็นเรื่องความผิดที่เขาก่อกับบทลงโทษที่กำลังได้รับในตอนนี้ เขาคิดว่ามันสมควรแล้วที่นัมจุนตัดสินใจมัดเขาสองคนไว้ด้วยกัน เรื่องที่สองคงจะเป็นความสัมพันธ์ของคนในหน่วยวูล์ฟที่เขาควรจะให้ความสำคัญกับมันมากกว่านี้ผ่านร้อนผ่านหนาวด้วยกันมาตั้งมากมายแท้ๆแทนที่เขาจะใจเย็นแล้วพูดคุยกันแต่ดันเลือกใช้กำลังตัดสินปัญหา ซึ่งมันอาจจะส่งผลกระทบกับการเป็นทีมเวิร์คของวูล์ฟในอนาคต

บ้าชิบ ทำไมไม่คิดให้รอบคอบกว่านี้นะ!

จองกุกสบถในใจ ขณะเดียวกันยุนกิเองก็กำลังคิดและมีความรู้สึกคล้ายๆกันกับจองกุก

"เออ กูขอโทษ มึงทำแบบนั้นกับแทฮยองก่อนทำไมละ"

"โถ่พี่ ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ก็แค่จูบ"

"แค่จูบ? แต่เสื้อหลุดลุ่ยเนี่ยนะ"

"ก็นั้นแหละ ผมก็แค่จูบไง แต่อารมณ์มันพาไป"

"หึ มึงมันไก่อ่อน แค่นี้ก็ควบคุมตัวเองไม่ได้"

"ใครจะไปเซียนอย่างพี่ละวะ"

"มึงไม่ต้องทำมาเปลี่ยนเรื่องเลยจองกุก กูไม่ให้อภัยที่มึงทำสั่วๆกับแทฮยองหรอก"

"แต่ผมจริงจังนะ ผมจูบแทฮยองเพราะชอบแทฮยองจริงๆ ไม่ได้แค่แกล้งเล่นๆ"

"แล้วไง กูก็ชอบแทฮยองเหมือนกัน"

"พี่ยุนกิ!"

"อะไรละ?"

"พี่แม่ง....เห้ออออ"จองกุกถอนหายใจแล้วเอนหลังพิงกับแผ่นหลังยุนกิ วางท้ายทอยตัวเองพักบนไหล่คนเป็นพี่อย่างเมื่อยล้า

"ผมไม่ยอมแพ้หรอก"

"กูไม่สน เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับแทฮยอง"

"นั่นสินะ สรุปว่าพี่กับผมจะเปิดศึกกันจริงๆใช่ไหม?"

"คงงั้น"ยุนกิตอบเอนหลังกลับมาและวางหัวลงบนไหล่อีกฝั่งของจองกุกบ้าง

"น่าจะมีแทฮยองอีกซักคนนึงนะ ผมกับพี่จะได้ไม่ต้องมาแย่งกัน"

"หึ น่ารักแบบนั้นมีคนเดียวก็เกินพอแล้ว"

"นั่นสิ พี่ทนไม่ฟัดแทฮยองได้ยังไงเวลาหมอนั่นมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ"

"ไม่มาเป็นกูมึงไม่รู้หรอกว่ามันทรมานแค่ไหน"

"อิจฉาพี่ชะมัดเลยวะ แทฮยองเรียกหาแต่พี่ตลอดเลย"

"แต่แทฮยองก็ชอบเล่นกับมึงเหมือนกัน"

"งั้นก็เสมอกันสินะ"

"หึ"

"หึ"

ทั้งสองคนหัวเราะในลำคอคนละทีอย่างนึกขำกับความบ้าบอไร้สติของตัวเอง ใครจะไปรู้ว่าคนที่ร่วมหัวจมท้าย กินข้าวหม้อเดียวกัน นอนอยู่บ้านหลังเดียวกันจะต้องมาทะเลาะตบตีกันเหมือนคนบ้าเพียงเพราะคนคนเดียว

แกร้ง!

เสียงอะไรซักอย่างดังกระทบเหล็กปลุกยุนกิกับจองกุกที่กำลังแหงนหน้ามองดาวพร้อมกับคิดอะไรเรื่อยเปื่อยให้หันขวับหาที่มาของเสียง พวกเขาเห็นเงาตะคุ่มดำๆอยู่หลังต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลมากนัก

"จีมิน?"ยุนกิเอ่ยชื่อเจ้าของร่างออกมา แม้จะเห็นแค่แวบเดียวเขาก็รู้ในทันทีว่าเป็นอีกคน

"ชู่วววว อย่าเสียงดังสิ"จีมินว่า คลานต่ำกับพื้นเพื่อหลบเลี่ยงจากสายตาผู้อื่น

"มึงมาทำอะไรเนี่ย เดี๋ยวก็โดนหรอก เข้าบ้านไป"

"เหอะน่า พี่โฮซอกดูต้นทางให้อยู่ เอ้านี่ แดกๆเข้าไป"จีมินพูดปัดคำของจองกุก ควักเอาขนมปังไส้ลูกเกดสองก้อนออกมาจากกระเป๋าตรงกลางของเสื้อเอี้ยม แล้วยัดไส้ปากจองกุกกับยุนกิ ทั้งสองคนอ้าปากงับขนมปังที่จีมินป้อนให้อย่างไม่ลังเล 

บ้านนี้ก็เป็นอย่างนี้แหละ ไม่ว่าใครคนใดกำลังลำบากคนอื่นๆในบ้านก็จะพยายามหาทางช่วยเหลืออยู่เสมอ แม้จะเล็กน้อยแต่ก็ไม่เคยทอดทิ้งกัน

"มีให้แค่นี้แหละ กินไปก่อนพอให้ไม่หิว เดี๋ยวก็เช้าแล้ว"เด็กผมสีส้มพูดงึมงำหลังจากป้อนขนมปังใส่ปากทั้งสองคนจนหมดแล้วและกำลังจะเปิดขวดน้ำ

"อือ ขอบใจ"

"เออน่า เอ้า อ้าปาก"บอกปัดอีกรอบแล้วกรอกน้ำใส่ปากจองกุก

"แว่น ฝากขึ้นไปปิดคอมในห้องหน่อย ห้ามเปิดอะไรทั้งนั้นนะ แค่ปิดพอ"

"ได้ ให้ล็อคห้องให้ด้วยไหม?"จีมินถามต่อ เขารู้ว่ายุนกิไม่ชอบให้ใครเข้าไปยุ่มย่ามในห้องตัวเองโดยไม่ได้รับอนุญาต คนที่เข้าออกได้อย่างอิสระก็จะมีแค่จีมินที่ต้องนำส่งเอกสารสำคัญต่างๆ กับแทฮยองที่ยุนกิอนุญาตเป็นพิเศษ คนอื่นนอกเหนือจากนั้นไม่มีสิทธิ์

"ล็อคดิ เก็บกุญแจไว้ให้ด้วย"

"ครับ"จีมินรับคำ ยื่นขวดน้ำจ่อปากยุนกิ เจ้าตัวดื่มน้ำไปสองสามอึกก็รีบไล่ให้จีมินกลับเข้าบ้านไปเพราะกลัวนัมจุนจะเห็นแล้วโดนทำโทษอีกคน แต่หารู้ไม่ว่าที่ริมหน้าต่างห้องห้องหนึ่งที่ปิดไฟมืดสนิทนั้นมีผู้บัญชาการสูงสุดของหน่วยวูล์ฟยืนดูการกระทำของพวกเขาอยู่ และเขาก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากยืนยิ้มคนเดียวเงียบๆ

จีมินส่งข้อความไปหาโฮซอกบอกว่าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วให้กลับห้องได้เพราะตนจะไปทำธุระให้ยุนกิเสียก่อน ร่างเตี้ยย่องเข้ามาในบ้านด้วยความเงียบเชียบ เขายืดตัวตรงและทำตัวปกติเมื่อเข้ามาอยู่ในตัวบ้านเดินมุ่งไปทางห้องยุนกิเพื่อจัดการงานตามที่อีกคนสั่ง มือป้อมผลักเปิดประตูเข้าไปและชะงักนิดหน่อยเมื่อเจอใครบางคนอยู่ในห้องของยุนกิ

"ไอ้ยุน มึงเข้ามาทำไรเนี่ย"

"หือ อ๋อ ฉันมาหาซุนชิมให้แทฮยองอะ เห็นบอกว่าลืมไว้ที่ห้องพี่ยุนกิ แต่มาหาแล้วก็ไม่เห็นมี"ชางกยุนตอบหน้าตานิ่ง ไม่ได้ใส่ใจกับท่าทีที่ดูผงะของจีมิน

"งั้นเหรอ"

"อือ งั้นไปละ ได้เวลาส่งแทฮยองเข้านอนแล้ว"ว่าเสร็จแล้วก็โบกมือลาเพื่อนตัวเล็ก

"เออ ฝันดี"จีมินโบกมือหยอยๆ ชางกยุนพยักหน้ารับและเดินกลับมาที่ห้อง เขาถอนหายใจนิดหน่อยเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องที่มืดสนิทของตัวเอง แต่เงาลางๆตรงหน้าก็ทำให้รู้ว่าอีกคนที่อยู่ในห้องนั้นยังไม่นอนเช่นกัน เด็กหนุ่มจึงเดินไปเปิดไฟและเข้าไปหาแทฮยองที่ลากเก้าอี้มานั่งเท้าคางตรงริมหน้าต่าง เหม่อมองร่างดำๆตรงสวนหลังบ้านที่ต้องตากหมอกตากน้ำค้างอยู่ข้างนอกทั้งคืน

"คิดอะไรอยู่แทแท"

"..."

แทฮยองไม่ตอบคำถามชางกยุน อีกคนจึงลากเก้าอี้มานั่งข้างๆกัน

"สงสารพวกนั้นเหรอ"ด้วยความที่ต้องนอนกับแทฮยองทุกคืนทำให้ชางกยุนสามารถรู้และคาดเดาความคิดของแทฮยองได้จากท่าทางและการแสดงออก เขาอาจจะเป็นเดียวเลยด้วยมั้งที่เข้าถึงแทฮยองมากที่สุด ปัจจัยหลายๆอย่างทั้งเรื่องที่เขาเป็นคนพาแทฮยองมาที่นี่ เป็นผู้สังเกตการณ์แทฮยอง และนอนด้วยกันทุกคืนทำให้  ชางกยุนเข้าใจความคิดแทฮยองได้แม้อีกคนจะไม่เอ่ยอะไรออกมาเลยก็ตาม

"อือ"

"ไม่ต้องสงสารหรอก บ้านเราก็แบบนี้แหละ ทะเลาะกันก็ต้องโดนลงโทษ พี่นัมจุนเขาไม่ชอบให้ทะเลาะกันหนะ"เขาว่าแล้วดึงแทฮยองลงมานอนซบลงบนตักตัวเอง ผมสีบลอนด์ลื่นมือถูกเจ้าของตักลูบสางเบาๆอย่างเอื่อยเฉื่อย

"ถ้าอยากขอโทษพวกเขาแทฮยองต้องเป็นเด็กดีแล้วก็ปกป้องทุกคนนะ เข้าใจไหม?"

"อือ"

"พรุ่งนี้ยุนไม่อยู่ แทฮยองเล่นคอมได้เต็มที่เลยนะ"

"จริงเหรอ? แล้วยุนจะไปไหนอะ?"

"หน่วยฟอกส์มีภารกิจหน่ะ พรุ่งนี้แทฮยองจะไม่ไปเล่นซนที่ไหนใช่ม้า"

"อือ"

"งั้นพรุ่งนี้สัญญากันนะว่าจะปกป้องทุกคน"

"อือ"

"อ่ะ ไม่ใช่สิ ฉันหมายถึงตอนที่ออกไปทำภารกิจด้วยกันหน่ะนะ"

"แทฮยองจะปกป้องทุกคนได้จริงๆเหรอ?"

"ได้สิ แทแทอะสู้เก่งจะตาย"

"คิกคิก แทแทจะฆ่าพวกมันให้หมดเลย"

"ฮ่าๆๆๆ โหดร้ายไปไหมเนี่ย"

"คิกคิก"

"งั้นไปนอนกันเถอะ"ชางกยุนพูดตัดบท ดึงแทฮยองให้ลุกขึ้นนั่งและลากแขนผอมๆไปที่เตียง ส่งแก้วนมที่เย็นชืดแล้วให้อีกคนดื่มและปิดไฟเข้านอน

รุ่งเช้า

ค่ำคืนแห่งความทรมานและหนาวเหน็บของยุนกิกับจองกุกสิ้นสุดลงเมื่อแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่อง โฮซอกเดินดุ่มๆออกมาจากบ้านเป็นคนแรกเพื่อช่วยแก้มัดให้ทั้งสองคน จองกุกบิดหมุนข้อมือตัวเองอย่างปวดร้าวหลังจากร่างกายได้รับอิสระ เขาเอื้อมมือไปฉุดร่างยุนกิให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินกอดคอกันเข้าไปในบ้าน

สถานที่แรกที่พวกเขาจ้ำเท้าเข้าไปก็คือห้องครัว กลิ่นหอมฉุยที่ลอยแตะจมูกดึงดูดให้สองร่างที่หิวโซเดินประคองกันมาเพื่อหาอะไรดับเสียงกระเพาะที่มันร้องโครกครากมาตั้งแต่ตอนเช้ามืด

จีมินยืนคนซุปหอมฉุยอยู่หน้าเตาร้อนที่มีควันสีขาวลอยกรุ่นออกมา ข้างๆมีนัมจุนคอยเป็นลูกมือช่วยหยิบนู่นจับนี่ให้จีมินทำงานลำบากขึ้น(?)

"อรุณสวัสดิ์ฮะแด้ดดี้"จองกุกทักทายพ่อเหมือนปกติ ถึงจะรู้ว่าอีกคนยังโกรธตนอยู่ก็ตาม นัมจุนไม่ได้ทักทายกลับเหมือนทุกครั้ง เพียงแต่หันมามองลูกชายบุญธรรมของตัวเองและหันหลังกลับไปหยิบจับนู่นนี่ในบาร์แทน

บรรยากาศอึดอัดเริ่มปะทุออกมา แม้กระทั่งจีมินยังรู้สึกและทำเสียงฮัดฮึดทำทีเหมือนจะคุยกับปีกไก่เปื่อยๆที่อยู่ในหม้อ

"แว่น ทำไมมึงถึงมาทำอาหาร แล้วไอ้ยุนไปไหน?"ยุนกิถามจีมินเพื่อทำลายบรรยากาศที่เงียบจนน่าอึดอัด

"ไม่รู้อะพี่ ผมลงมาครัวแล้วไม่เจอใครเลยทำแทนไปก่อนอะ"

"อ๋อเหรอ?"

"อือ"

แล้วความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องครัวอีกครั้ง พ่อครัวจำเป็นอย่างจีมินตักซุปที่เข้าที่ดีแล้วใส่ถ้วยและกับข้าวอื่นๆมาวางลงบนโต๊ะ จัดแจงหาน้ำหาข้าวมาให้สองร่างยับเยินที่ดูท่าว่าแค่จะเดินเหินก็ยังไม่ค่อยจะไหวให้เสร็จสรรพ ทั้งห้าคนนั่งกินข้าวด้วยกันเงียบๆโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว จนกระทั่ง...

"ฮัลโหล เบบี๋"คุณหมอที่ต้องไปเข้ากะในโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อวานกลับมาถึงบ้านพอดี เสียงเจื้อยแจ้วกับสีหน้ายิ้มแย้มของซอกจินพอช่วยให้บรรยากาศอึดอัดผ่อนคลายลงได้บ้าง อย่างน้อยก็จีมินคนนึงละที่รู้สึกโล่งเพราะซอกจินโผล่มา

"นี่มันซุปไก่สูตรของฉันหนิ ใครทำเหรอ?"คุณหมอคนหล่อเอ่ยถามเมื่อชะโงกหน้าลงไปดูซุปข้นๆในหม้อ โดยที่ไม่ได้สังเกตเห็นความอึดอัดก่อนหน้านี้

"จีมินทำเองฮะ"

"โอโหแฮะ พัฒนาขึ้นเยอะนะเราเนี่ย แต่เหมือนจะใส่มะเขือเทศน้อยไปหน่อยนะ สีมันดูใสๆ"เขาว่า ก้มลงจุมพิตผมสีส้มนุ่มนิ่มอย่างเอ็นดู

"พี่ซอกจินจะทานด้วยกันเลยไหมฮะ เดี๋ยวผมตักข้าวให้"

"อืมๆ ขอพูนๆ"ซอกจินพยักหน้าหงึกหงัก นั่งลงที่ข้างหัวโต๊ะตำแหน่งประจำของตัวเอง

"อ่าว สองคนนี้ไปทำอะไรมา ทำไมหน้าเยินขนาดนี้เนี่ย!"พอเงยหน้าขึ้นมาก็เพิ่งจะสังเกตเห็นปากแตกๆ กับโหนกแก้มเขรอะเลือดของจองกุก เขาก็ร้องอุทานด้วยความตกใจ

"หึ หมามันก็ต้องฟัดกับหมาสิ"นัมจุนแสยะยิ้มแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยุนกิกับจองกุกหน้าเจื่อนลงในทันทีที่น้ำเสียงเข้มๆนั่นเอ่ยออกมาเหมือนจะยังไม่ให้อภัยพวกเขา 

แหงละ

ก็เพิ่งจะพ้นโทษกักบริเวณไปแท้ๆดันมาสร้างเรื่องจนโดนมัดรวมกันไว้นอกบ้านอีก จะได้รับการให้อภัยง่ายๆก็คงจะไม่ใช่เรื่อง

"กินข้าวเสร็จแล้วผมฝากทำแผลให้หมาสองตัวนี่ด้วยละกัน"คำพูดของบอสทำหมาบ้าสองตัวอ้าปากเหวอด้วยความลิงโลด

นัมจุนหายโกรธพวกเขาแล้ว 

ถึงจะเป็นเรื่องไม่น่าเชื่อแต่ก็เป็นไปแล้ว จองกุกหันมายิ้มกับโฮซอกที่เอาตีนสะกิดเขายิกๆเพราะความตื่นเต้นดีใจที่ผู้บัญชาการแสดงความเป็นห่วงเป็นใยออกมาอย่างชัดเจน

"ก็...ไม่ทำคงไม่ได้ละเยินขนาดนี้"ซอกจินพูดตอบ นัมจุนจึงพยักหน้าและเดินจากไป จองกุกมองตามแผ่นหลังกว้างใหญ่ของพ่อบุญธรรมตัวเองด้วยแววตาปลื้มปริ่มและชื่นชม 

คิม นัมจุนคือผู้ชายที่เท่ที่สุดและอบอุ่นใจดีที่สุดในโลกใบนี้ในสายตาจองกุก ความเป็นผู้ใหญ่และมีเหตุมีผลของคนเป็นพ่อคอยขัดเกลาเขาให้เติบโตขึ้นมา เส้นทางและคำสอนของนัมจุนล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับจองกุก เขาให้สัญญากับตัวเองว่าตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขาจะต้องไม่ทำให้พ่อผิดหวังและทำให้นัมจุนภูมิใจในตัวเขาให้ได้



ต่อให้พวกเขาตีกันจนเจ็บปางตาย สุดท้ายก็ยังเดินกอดคอกัน 

เพราะพวกเขาคือวูล์ฟ คือครอบครัวเดียวกัน


T A L K


กรี้ดดด หวีดอะไรก่อนดี เรื่องหัวใจพี่ยุนกิ หรือนมล่ำๆของจองกุก อ้ากกกกก มือหงิกงอไปแล้ว คือพาร์ทเดียวทำไมมันถึงหลากหลายอารมณ์ขนาดนี้ก็ไม่รู้อะ ฮือ ขออนุญาติพูดเรื่องเพลงก่อนแล้วกันเพลงชื่อ Hold On,We're Going Home - Drake เนื้อหาเพลงก็ออกติดเรทหน่อยๆละมั้ง แบบ อดทนอีกนิดเดี๋ยวเราก็จะได้กลับบ้านแล้วไป บั่บ.....อะไรประมาณนี้ เพลงเพราะดีอะเลยเอามาลงฟิค(อีกละ) เอาพระเอกมาให้ตัดช้อยนะ ตอนนี้เลือสองคนละ อยู่ทีมไหนก็เลือกเอา ฮ่าาาาาาา ไม่รู้สิแต่เราเขินตอนหัวใจพี่ยุนกิล่องลอยมากเลยอะ งื้ออออออออ แด๊ดดี้นัมจุนก็โหดอีกละ โหดตลอด แต่ก็โหดเพราะไม่อยากให้แตกคอกันเนอะ เค้าเคยทะเลาะกับน้องหนักมากแล้วแม่ก็จับขังไว้ในห้องกันสองคน ทีแรกก็เกลียดขี้หน้ากันนะ อยู่ไปอยู่มา อ้าวนั่งระบายสีด้วยกันเฉยเลย ฮ่าๆๆๆๆ คิดว่าแด๊ดดี้นัมจุนทำแบบนี้แหละดีแล้ว ถึงจะโหดไปหน่อยก็เถอะ วิถีทหารมันก็ต้องสตรองอย่างงี้แหละเนอะ 


ส่วนเรื่องอื่นไม่ขอพูดถึง เดี๋ยวจะเป็นการสปอย ไปละ บรัยส์


ขอบคุณที่ติดตามนะ เพิ่มขึ้นทุกวันเลยเง้ออออ ดีใจ


ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน


ขอบคุณที่คอมเม้น


ขอบคุณที่เล่นแท็กร้างๆ #ficHtBtS


แง รักรีดเดอร์ จูบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #1325 napasornbest (@napasornbest) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 20:29
    ลงก้าวีอย่างไม่คิดชีวิต ใจบางกับฉากหัวมุดแขน น่ารักอะไรอย่างนี้
    #1325
    0
  2. #1317 Feungfooo (@Feungfooo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:33
    ยุนเป็นสปายแน่เลย / ตอนนี้ขอเรือก้าวีก่อน อิอิ
    #1317
    0
  3. #1309 22CM (@22CM) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 20:52
    เอ๊อะ แล้วคุณนัมจุนจะไม่ถามหน่อยหรอว่าทำไมถึงตีกัน//ทวงถามความยุติธรรมให้แทฮยอง(?)
    #1309
    0
  4. #1265 Chinago (@campernrena) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 22:38
    กุกยังวัยรุ่นอยู่ พี่เข้าใจว่าเลือดในกายน้องมันกำลังร้อนแรง
    #1265
    0
  5. #1240 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 23:37
    ยุนแน่เลยอะ พูดเป็นลางแบบนี้คือยุนจะตายใช่มั้ย เหมือนยุนรู้ตัวอะ
    #1240
    0
  6. #1228 closway (@closway) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 01:22
    สงสัยชางกยุนผิดมั้ย&#128514;
    #1228
    0
  7. #1209 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 21:53
    อย่าให้สปายเป็นคนที่คิดเลยนะ ฮื่ออออออโอ่ย
    แทฮยองอ่า กับเรื่องแบบนี้คงแปลกใหม่
    ไม่เคยเจออ่ะดิ ทั้งจูบทั้งจุ๊บ โถ่เด็กน้อย
    และนี่มีแต่คนเซียนๆอ่ะ ถ้าไม่นับเรื่องฆ่านะ 555
    #1209
    0
  8. #1131 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 23:19
    ป๊าดดดด จองกุกแพ้เพราะควบคุมตัวเองไม่ได้555แต่แบบแกจูบขนาดนั้นเลยยยฮอล
    #1131
    0
  9. #1118 Noeyoey (@Noeyoey) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 19:43
    ชางกยุนนี่แปลกๆนะ นายตือสายของฝ่ายนั้นใช่มุ้ย บอกมา!!
    #1118
    0
  10. #1114 PANGGGGX (@PANGGGGX) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 16:43
    ทีมพี่ก้าเหอะ จองกุกรุกเกินไปอะ ต้องค่อยๆถนอมแทแบบยุนกิสิ นี่พูดจากใจกุกวีชป.เลยนะ ขอก้าวีเหอะ ชอบคสพ.สองคนนี้อะ ฮือออออ ก้าเถอะ อ้อนวอนต่อไรท์และพระเจ้า แงงงง
    #1114
    0
  11. #1113 KTHY. (@tanatngan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 00:38
    โอย หบๆบยๆๆยยไกย ชอบให้คนมาตีกันแย่งแท ไม่รู้เป็นบ้าอัลไล ถถถ แต่บรัฟ ก้าวีนี่อื้อหืออออ น่ารักแง กุกวีนี่ถ้าวีไม่ผลักออกคงจะปั่มป้ามแน่นอน เดี๋ยว ถถถถถถ แบบ อ่านมาเป็นชาติเพิ่งมาเม้น นักอ่านที่ดีมั้ยละ กร้ากๆ
    #1113
    0
  12. #1110 KritchayaDonsing (@KritchayaDonsing) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 21:19
    เราควร ก้าวี หรือ กุกวี ดีไรท์ทำเราสับโสนนน~แต่คิดไปคิดมาเราเริ่มเอนเอียงไปทางกุกละ555#kookv
    #1110
    0
  13. #1087 Obscura (@Pattranit--) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:57
    ก้าวี วินเนอร์!! ชอบบบบ
    #1087
    0
  14. #982 +MV+BLACK (@0933971521) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 19:36
    ทีม#กุกวี ค่ะ
    #982
    0
  15. #915 grinningcat (@grinningcat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 21:15
    จะก้าวีหรือกุกวีดีคะออมม่าาาาา ฮืออออออ
    มีความดีงาใทั้งคู่ สามพีเลยดีไหมคะ 555555555
    ยุนมาเกาะแกะอะไรคอมพี่ก้า นี่นางเป็นสายลับจริงๆใช่ไหมคะเนี่ย มีมาเหมือนใบ้ๆให้แทรู้ตัวว่าต้องปกป้องทุกคนพร่งนี้ด้วยอะ ดูใช่อะ
    ชอบม่อนกุกเรื่องนี้มาก ดูพ่อลูก เราว่าใรชีวิตจริงกุกก็นับถือนัมจุนมากๆแบบนี้เหมือนกันเลยนะ ชอบบบ
    #915
    0
  16. #873 PpsdMin (@seameaw) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 03:15
    อื้อหืออออมาขนาดนี้แล้วลงเรือก้าวีค่ะ!!!!!!
    #873
    0
  17. #869 masquerade211 (@masquerade211) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 17:09
    ณ จุดๆนี้เชียร์ก้าวีเต็มที่ค่ะ!!!!!!
    #869
    0
  18. #818 enjmvsg (@dodimi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 01:55
    ยุนจะเป็นสายลับรึป่าว มายุ่งกับคอมยุนกิเนี้ย แต่โคตรๆน่ารักเลยอ่า ชอบมาก
    #818
    0
  19. #781 newnew_ (@Eve_donoven) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 15:02
    โอ้ยกุกวี รนจนโทสับแทบตกจากมือ อมก.ๆมันจะอะไรเบอร์นี้ อร้านฟินนน หลากหลายอารมจริงๆอย่างที่ไรท์บอกแหละแต่สนุกมากไม่ว่าจะคู่ใคร ก็ตามแต่ไรท์เลยค่ะแค่มันออกมาสนุกก้อพอแล้ว
    #781
    0
  20. #641 llK.iml3iN1'st (@thethife) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 04:27
    ทีมพี่ก้า พี่ก้าเถอะนะ นะ อ้อนวอนไรต์ เกาะขาขอร้อง ขอก้าวีให้หนูเถอะนะ
    #641
    0
  21. #594 bunyaporn08 (@bunyaporn13) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 21:57
    ทีมจองกุกค่ะ55555 จองกุกรุกหนักมากจริงๆไม่ไหวแล้ววเขิลนมจอวกุกด้วย(?)
    #594
    0
  22. #592 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 20:29
    ทีมจองกุกค่ะ5555555 โอ้ยมันร้อนแรง มันใช่ เขิลลบ
    #592
    0
  23. #567 วจ.ชป. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 10:39
    ทีมยุนกิได้ไหม มุมิเกิน ฟินมาก 5555
    #567
    0
  24. #522 -v-ictory (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 22:21
    ฟินนนนนนนนนทั้งกุกวีก้าวีเลย แทแทน่ารักกกก >////////////<

    ว่าแต่ชางกยุนเป็นสปายเหรอ

    จะพาพวกมาถล่มที่บ้านแล้วใช่มั้ย TT
    #522
    0
  25. #521 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 21:34
    ชางกยุน สปายชัววววววว
    #521
    0