[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,522 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,581 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    314

    Overall
    52,522

ตอนที่ 11 : HUNTER 9 : ผู้สังเกตการณ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3648
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    25 ต.ค. 61


9

หลังจากดื่มนมจากชางกยุนทั้งคู่ก็เข้านอน ไฟนีออนถูกปิดสนิทเหลือแต่แสงเหลืองนวลจากดวงจันทร์ที่ส่องเข้ามาสลัวๆพอให้มองเห็นอยู่บ้าง แทฮยองนอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืด เขานอนไม่หลับเพราะมีสิ่งให้กังวลใจ จากข่าวที่ฟังไปเมื่อเย็นนั้นเขามั่นใจว่าเป็นฝีมือขององค์กรแน่ๆ คิดแล้วก็เสียดาย แทนที่เขาจะได้เบาะแสอะไรเพิ่ม กลับปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เวลานี้แทฮยองรู้สึกโมโหตัวเองกายบางพลิกตัวกลับไปอีกด้าน ตากลมมองเห็นคนข้างๆกันที่ดูเหมือนจะหลับสนิทไปแล้ว เห็นแบบนั้นแทฮยองจึงลุกขึ้นนั่ง เดินลงจากเตียงไปเกาะขอบหน้าต่างมองดวงจันทร์ที่สว่างจ้า

อ่า อยากเห็นใกล้ๆจัง

คิดได้แบบนั้นเด็กหนุ่มก็ตัดสินใจเดินออกไปจากห้อง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเปลี่ยนเป็นสีเขียวเมื่อเดินอยู่ในตัวบ้านที่มืดสนิทไร้ซึ่งแสงสว่าง แทฮยองเดินออกมาเรื่อยๆ จนถึงประตูหน้าบ้านเอื้อมมือไปเปิดและออกไปยืนมองท้องฟ้าที่ด้านนอก เนิ่นนานที่เขายืนเหม่ออยู่อย่างนั้นจนกระทั่งรู้สึกเมื่อยคอนั่นแหละถึงได้ปีนป่ายต้นไม้และขึ้นไปนั่งบนหลังคาแทน

คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงส่องแสงสว่างไปทั่วพื้นดิน แทฮยองกระโดดขึ้นมานั่งบนหลังคาบ้านเพื่อเฝ้ามองมันจากตรงนั้น ชีวิตเขากำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ วิถีชีวิตเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว เขามีเพื่อน มีครอบครัว ได้รู้จักคำว่าขอโทษ และคำว่ามิตรภาพ ที่สำคัญเขาได้เห็นดวงจันทร์ชัดเจนกว่าที่ผ่านมา ไม่ต้องเฝ้ามองมันผ่านหน้าต่างหรือฝ้าใสตรงเพดานอย่างทุกครั้ง แค่เขากระโดดขึ้นมาบนนี้ก็ได้มองลูกกลมๆสีเหลืองนวลที่เปล่งประกาย

"แทฮยองคิดถึงแบค"ปากสีชมพูเอื้อนเอ่ยอย่างแผ่วเบา ยกสองแขนขึ้นกอดตัวเองและวางคางเกยเอาไว้ 

"ใครอยู่ตรงนั้นหน่ะ!?"แทฮยองสะดุ้งกับเสียงใครบางคนที่ดูเหมือนจะกำลังคุยกับเขา

"แทฮยองเหรอ นายขึ้นไปบนหลังคาได้ยังไง"เป็นยุนกินั่นเองที่ยืนคีบบุหรี่มวนเล็กไว้ในมือ คนตัวขาวเองก็เพ่งมองอยู่นานว่าเป็นใคร แต่ผมสีบลอนด์สว่างก็ทำให้รู้ว่าเป็นแทฮยอง

"กระโดดขึ้นมาฮะ"แทฮยองตอบ นั่นทำให้ยุนกิชะงักไปนิดหน่อย

"แล้วขึ้นไปทำอะไรบนนั้น ลงมาได้แล้ว ดึกแล้วนายต้องเข้านอน"ยุนกิว่า ทำเสียงดุๆแบบที่เคยทำแล้วแทฮยองเชื่อฟัง แต่ครั้งนี้กลับแตกต่างออกไป เมื่อคนบนหลังคานั่งนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อน

"แทฮยองมานั่งดูคุณพระจันทร์ฮะ อีกแปบเดียวก็กลับไปนอนแล้ว"เด็กหนุ่มตอบ เงยหน้าขึ้นมองดวงดาวอันเป็นบริวารของโลกอีกครั้ง โดยไม่แม้แต่จะสนใจยุนกิ อีกคนจึงหันซ้ายหันขวาอย่างไม่รู้จะทำยังไง แทฮยองนั้นมักก่อกำแพงผืนบางๆขึ้นมาเสมอหากต้องการที่จะปิดกั้นตัวเอง ใครๆก็ตามที่พยายามจะเข้าไปยุ่งในโลกของเขาก็มักจะมองเห็นกำแพงผืนนั้นด้วยตัวเอง ยุนกิรู้ว่าเวลานี้แทฮยองคงกำลังอยู่ในโหมดปิดกั้นตัวเองเหมือนตอนแรกๆที่เข้ามาอยู่ในบ้าน พี่ตัวขาวจึงไม่พูดอะไรต่อ ปล่อยแทฮยองไว้แบบนั้นแล้วเดินเข้าบ้านไปพร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นมาคุยกับใครซักคน

ไม่รู้ว่าแทฮยองนั่งอยู่บนหลังคานานเท่าไหร่ แต่น้ำค้างที่เริ่มทำผมเขาเปียกชุ่ม กับดวงจันทร์ที่เริ่มย้ายทิศนั้นทำให้รู้ว่าคงนั่งอยู่ตรงนี้มานานพอสมควร

แกร่ก

เสียงไขประตูรั้วข้างล่างเรียกความสนใจให้แทฮยองละสายตาจากท้องฟ้าที่มืดมิดก็เห็นคนผมสีส้มๆกำลังง่วนอยู่กับการล็อคประตูบ้านให้เรียบร้อย จีมินเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกได้ว่ากำลังโดนจ้องมองอยู่ ทั้งคู่สบตากันพอดี

"แทแทไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นครับ เลยเวลานอนแล้วนะ"จีมินยืนค้ำเอวคุยกับแทฮยอง

"แทนอนไม่หลับ"

"งั้นเหรอ ลงมานี่สิ"คนอยู่ข้างล่างกวักมือเรียก แทฮยองจึงทิ้งตัวจากหลังคาและลงมายืนบนพื้นอย่างปลอดภัย

"ที่แทแทนอนไม่หลับเพราะไม่มีฉันนอนข้างๆใช่ม้า"จีมินเข้าประชิดตัวแทฮยองทันทีที่อีกคนยืนได้ รวบเอวกลมเข้ามาใกล้จนกายบางแนบลู่ไปกับลอนกล้ามของร่างกายแข็งแรง ทำสายตาแพรวพราวเพราะวันนี้เขาเพิ่งดื่มมานิดหน่อยเล็กน้อยถึงสองสามกลม อันที่จริงเขาก็ว่าจะค้างห้องเพื่อนนั้นแหละ แต่เพราะมีสายเรียกเข้าจากใครบางคน เขาเลยต้องขืนตัวเองออกจากวงเหล้าแล้วโบกแท็กซี่กลับมา

"เปล่า ออกไป เหม็น"แทฮยองย่นจมูก ดันแผ่นอกจีมินออกห่าง เขาไม่ถูกกับแอลกอฮอลล์ทุกประเภทไม่ว่าจะเป็นเครื่องดื่ม หรือแอลกอฮอลล์ล้างแผล

"ทำไมเล้า คืนนี้ฉันจะดูแทแทอย่างดีเลยนะ"จีมินขยับเข้าไปใกล้แทฮยองมากขึ้น กระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเย้ายวน ปลายจมูกห่างจากแก้มนวลเพียงแค่สองเซนต์ ลมหายใจร้อนเป่ารดพวงแก้มใส แทฮยองถูกดันถอยหลังมาเรื่อยๆจนแผ่นหลังชิดกำแพง เป็นนาทีทองของจีมินที่จะบดเบียดร่างกายเข้ามาแนบชิด ต้นขาแกร่งแทรกเข้าไปตรงกลางระหว่างขาแทฮยองมือป้อมๆคอยลูบไล้ไปตามโครงร่างกายที่ผอมบางขอด ตาเรียวตี่ยังจ้องมองเข้าไปในตากลมใสอยู่ไม่ห่าง ลอบยิ้มมุมปากกับปฏิกิริยาแข็งทื่อของแทฮยอง จีมินจึงยกมือขึ้นประคองแก้มอีกคนเพื่อให้หันมาสบตากัน

"คิมแทฮยอง นายจะเป็นใครฉันไม่รู้ อดีตนายจะเป็นยังไงฉันไม่สน แต่ถ้านายไว้ใจและเชื่อใจฉัน ฉันก็จะเป็นอนาคตของนาย..."จีมินยิ้มอ่อนโยนจนตาปิด ดึงร่างแทฮยองเข้ามากอด"อยู่กับฉันตลอดไปได้หรือเปล่าแทฮยอง อยู่กับครอบครัวของเรา อยู่ด้วยกันทุกๆวันแบบนี้ตลอดไปได้ไหม"จีมินทำเสียงออดอ้อน ซบใบหน้าลงบนบ่าแทฮยอง หลับตาลงเพื่อรอคอยคำตอบจากปากอีกคน

แทฮยองยืนนิ่ง ดวงตาสีเขียวว่างเปล่าแบบที่ไม่มีใครสามารถรู้ได้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

อยู่ด้วยกัน

กับครอบครัว

อยู่กับครอบครัวตลอดไป...

ใช่ เขาชอบที่มีครอบครัว

ชอบที่มีคนให้ความรัก

ชอบที่มีคนคอยดูแลเอาใจใส่

ไม่มีใครคอยตวาด คอยขึ้นเสียง

ไม่มีใครออกคำสั่ง หากแต่มีแค่คำอ้อนวอน

ปฏิเสธไม่ได้ว่าแทฮยองสุขใจ

อยากจะอยู่แบบนี้ตลอดไป

"อือ อยู่กับทุกคน ตลอดไป..."แทฮยองพูดช้าๆ แต่คำพูดของเขาก็ทำใครอีกคนยิ้มออกมาจนแทบกลั้นไม่อยู่

"สัญญาแล้วนะแทแท"

"อือ"

"นายมันน่ารักชะมัดเลย"จีมินว่าแล้วขโมยหอมแก้มแทฮยองฟอดใหญ่ ก่อนจะดึงมือให้เข้าบ้านไปด้วยกัน 

จีมินรู้ว่านานๆทีจะได้สังสรรค์กับเพื่อนนั้นเป็นสิ่งมีค่าและน่าจดจำสำหรับการเป็นวัยรุ่น แต่หน้าที่ที่มีอยู่และเป็นสิ่งที่เขาต้องรับผิดชอบนั้นสำคัญกว่า คืนนี้เขาเลยจำใจต้องถอดเสื้อผ้า อาบน้ำ สระผมที่เซตมาอย่างดี หยิบดูเร็กซ์ที่พกติดตัวไว้ในกระเป๋ากางเกงกลับลิ้นชัก คนตัวเตี้ยถอนหายใจหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและแอบย่องเข้าไปดูว่าแทฮยองนอนหรือยัง 

เขาปิดประตูห้องของชางกยุนอย่างเบามือ เมื่อเห็นว่าในห้องนั้นเงียบเชียบและมืดสนิท ซึ่งหมายความว่าแทฮยองนั้นหลับไปแล้ว

"เฮ้อ ขอโทษทีนะ แทฮยองอ่า"เสียงทุ้มแหลมกระซิบเบาๆเหมือนจะพูดกับตัวเองแล้วเดินกลับห้องไป

รุ่งสาง

สมาชิกหน่วยวูล์ฟต่างพร้อมหน้าพร้อมตากันที่ห้องทำงานของนัมจุนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพราะทุกคนต้องเข้ามาประชุมและรายงานผลพฤติกรรมของแทฮยองตามที่ตกลงไว้ตั้งแต่ทีแรก 

และใช่

กฎข้อสุดท้ายที่ซอกจินประกาศต่อหน้าแทฮยองและทุกคนในบ้าน

'ต้องมีใครคนใดคนนึงในบ้านคอยอยู่กับแทฮยองตลอดเวลา เผื่ออาการกำเริบจะได้ช่วยเหลือทัน'

มันมีวัตถุประสงค์อื่นแอบแฝงอยู่ในนั้น เขาก็แค่ทำให้มันดูสมเหตสมผลกับการที่จะต้องคอยตามติดแทฮยองโดยที่เจ้าตัวไม่สงสัยก็เท่านั้นเอง

"ชางกยุนรายงานผลซิ"

"ครับบอส"เจ้าของชื่อรับคำ หยิบแฟ้มเล่มหนึ่งติดมือออกไปยืนที่หัวโต๊ะ เป็นอันว่าการประชุมเล็กๆได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

"รายงานพฤติกรรม คิม แทฮยอง ครั้งที่สอง โดยผู้สังเกตการณ์ อิม ชางกยุน"เขาหยุดชั่วครู่และเปิดแฟ้มหน้าถัดไป"จากการสังเกตุการณ์ พฤติกรรมของแทฮยองเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด ความก้าวร้าวลดลง มีปฏิสัมพันธ์ที่ดีกับผู้อื่นมากขึ้น โดยมีตัวแปรต้นเป็นมิน ยุนกิ,ปาร์ค จีมิน,จอง โฮซอก และจอนจองกุก ตัวแปรควบคุมคือการใช้เวลาร่วมกับแทฮยองคนละไม่ต่ำกว่า 4 ชั่วโมง ตัวแปรตามคือ แทฮยองสามารถเข้ากันได้ดีกับทุกคน นิสัยโดยรวมแล้วเป็นเด็กวัยรุ่นที่ร่าเริง หมกมุ่นกับสิ่งใดสิ่งที่ตนชอบ ดื้อซนเหมือนเด็กวัยห้าขวบ เป็นไปได้ว่าในวัยเด็กไม่ได้ถูกเลี้ยงดูอย่างเด็กวัยเดียวกันดีอย่างที่ควร"ชางกยุนเงียบอีกครั้งเพื่อเปิดหน้าถัดไป"พัฒนาการด้านต่างๆ คิม แทฮยอง มีสมองที่ชาญฉลาด เรียนรู้และจดจำสิ่งต่างๆได้ตั้งแต่ครั้งแรก ทักษะการใช้ภาษาพัฒนาไปในทางที่ดี สามารถพูดคำต่างๆที่หลากหลายมากขึ้น นอกจากนี้ยังพบว่าเขาสามารถอ่านและพูดภาษารัสเซีย อังกฤษ ฝรั่งเศส สเปน ญี่ปุ่นได้ด้วย ซึ่งเป็นไปได้ว่าอาจจะมีมากกว่านี้"

"..."

"ทางด้านร่างกาย แน่นอนว่าเขาไม่ตอบสนองต่อความเจ็บปวด ร่างกายรักษาตัวเองอย่างรวดเร็ว แผลถลอกที่หัวเข่าซึ่งเป็นบาดแผลจากการเล่นสเก็ตบอร์ดกับจองกุกกำลังหายเป็นปกติภายในเวลา 24 ชม. นอกจากนี้ดวงตาของเขายังสามารถเปลี่ยนสีได้เมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่แตกต่าง แม้จะยังไม่ทราบรายละเอียดแต่จากการสังเกตุการณ์ ดวงตาของเขาจะเป็นสีชมพูส้มเมื่อเผชิญกับแสงแดด สีเขียวเมื่อเผชิญกับความมืด และเป็นสีน้ำตาลเข้มเมื่ออยู่ในสถานการณ์ปกติ..."

"..."

"เท่าที่รวบรวมข้อมูลจากทุกคน ก็มีเท่านี้ครับที่เหลือจะเป็นแผนภูมิสรุปเกี่ยวกับความพิเศษของร่างกายแทฮยองในส่วนที่เราสามารถเก็บข้อมูลมาได้"ชางกยุนว่า ปิดแฟ้มดังฉับแล้วฉายภาพขึ้นจอใหญ่ เป็นภาพโมเดลร่างกายมนุษย์และมีคำอธิบายชี้ไปยังส่วนต่างๆของร่างกาย นัมจุนพยักหน้าเป็นสัญญาณให้ชางกยุนกลับไปนั่งที่ได้ เขาคิดไม่ผิดจริงที่เลือกน้องเล็กหน่วยฟอกส์เข้ามาอยู่ในหน่วยหลัก การทำงานละเอียดรอบคอบและเฉียบคมทำให้งานง่ายขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

"อืม มีอะไรจะพูดไหมพี่ซอกจิน"นัมจุนหันไปถามนายแพทย์ อีกคนส่ายหน้า

"ทุกคนทำได้ดีมาก เราจะสังเกตและบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับแทฮยองอย่างนี้ไปเรื่อยๆ อีกไม่นานเราคงได้รู้ว่าองค์กรสวะนั้นทำอะไรกับร่างกายแทฮยองบ้าง"บอสใหญ่ประสานมือบนโต๊ะอย่างสุขุม

"บอสครับคดีฆาตรกรรมเมื่อวานเป็นฝีมือองค์กรใช่ไหมครับ?"โฮซอกชูมือถาม

"ใช่ กล้องวงจรปิดจับภาพชายสวมชุดคลุมสีดำแถบเงินได้ ห่างจากที่เกิดเหตุทางทิศเหนือประมาณสองกิโล"นัมจุนตอบ

"ชิส์ มันมีวัตถุประสงค์อะไรกันแน่ ทำไมถึงฆ่าคนเกลื่อนกลาดขนาดนี้"จีมินจิ๊ปากอย่างขัดใจ

"นั่นเป็นสิ่งที่เราต้องค้นหาจีมิน ทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ซักวันเราจะรู้เองว่าพวกมันเป็นใครและต้องการอะไร"เป็นอีกครั้งที่นัมจุนตอบลูกน้องในสังกัด 

"แล้วเรื่องที่ให้หาข้อมูลละพี่ยุนกิ"นัมจุนถามถึงข่าวเกี่ยวกับเด็กที่เขามอบหมายให้ยุนกิตั้งแต่ครั้งแรกที่ประชุมกันเรื่องแทฮยอง

"เจอ เดี๋ยวตอนบ่ายเอาเอกสารมาให้ แต่เท่าที่อ่านดูไม่เห็นจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับแทฮยอง มีปี 1998 ตำรวจจับขบวนการค้ามนุษย์ข้ามชาติครั้งใหญ่ได้ แต่เด็กๆกับผู้หญิงที่ถูกจับไปขายก็รอดมาได้หมด นอกซะจากว่าแทฮยองไม่ได้เกิดหรือโตในประเทศเดียวกับเรา"ยุนกิว่า

"พี่ยุนกิคิดงั้นเหรอ?"

"อืม เด็กนั่นมันพูดได้หลายภาษาหนิ อาจจะมาจากประเทศไหนซักประเทศที่ก็ได้"

"อ่า เรื่องนั้นก็น่าคิดนะ เธอคิดว่าแทฮยองพูดภาษาไหนเก่งที่สุดเหรอชางกยุน"ซอกจินเกาคาง ทำท่าครุ่นคิดแบบที่นัมจุนชอบทำ

"รัสเซีย...มั้งครับ?"

"มั้งครับ? ทำไมถึงมีมั้ง"

"ก็หมอนั่นพูดคล่องปรื๋อไปหมดหนิครับ เพียงแต่ภาษาญี่ปุ่นจะลิ้นแข็งๆหน่อย ผิดกับตอนที่เขาอ่านข่าวภาษารัสเซียในหนังสือผมอะ"

"งั้นเหรอ?"

"ฮะ"

"อืม เรื่องนี้ก็น่าคิด"มือใหญ่ยกขึ้นเคาะโต๊ะ ตาก็เหลือบไปเห็นเข็มบนนาฬิกาและพบว่ากำลังจะเช้า พวกเขาประชุมกันมาร่วมหนึ่งชั่วโมงแล้วและคงได้เวลาที่ต้องเลิกประชุมกันเสียที

"เอาละ เลิกประชุมได้ แทฮยองคงจะตื่นแล้ว เคลื่อนไหวให้เงียบที่สุด อย่าให้แทฮยองรู้ เข้าใจนะ"

"ครับบอส!!"


70%




ทุกคนทยอยกันออกจากห้องด้วยความเงียบเชียบ กลับไปยังห้องนอนตัวเองและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหลือเพียงซอกจินที่ยังนั่งอยู่เดิมในห้องกับนัมจุน

"ม่อน"

"หืม"

"คืนนี้มึงจะไม่อยู่บ้านใช่ป้ะ"

"รู้แล้วจะถามทำไม"

"แล้วมึงจะไปตั้งแต่ตอนไหน"

"แปดโมงเช้า ต้องเข้าไปประชุมก่อน"

"เหรอ?"

"อืม มีอะไร"

"เปล่า ให้กูทำข้าวกล่องให้ม่ะ"

"อยากทำก็ทำ"

"อืม"

ซอกจินเงียบไม่พูดอะไรต่อ แต่ก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมเหมือนอยากจะพูอะไรซักอย่างแต่ก็ไม่ยอมพูดออกมา จนนัมจุนต้องเอ่ยถาม

"มีไรก็พูดมา"

"คืนนี้มึงต้องทำงานใหญ่คนเดียวใช่ไหม..."

"..."

"ไม่รู้สิ ถ้าเจ็บกลับมากูพอรักษามึงได้ แต่ถ้าตาย..."

"..."

"..."

"มึงยังมีลูกรออยู่ที่บ้านนะ กูไปละ"ว่าจบก็เดินออกไป นัมจุนเองก็ยังนั่งเงียบอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังกว้างของคนตัวขาวหายออกไปจากห้อง

"กูไม่ทิ้งทั้งมึง ทั้งลูกนั่นแหละซอกจิน"อยู่ๆก็พูดออกมาคนเดียว ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขารู้ว่าซอกจินหนะเป็นห่วง แต่ด้วยความที่สนิทกันมากเกินไปและด้วยความที่โตเป็นผู้ใหญ่กันแล้วทั้งคู่ซอกจินเลยชอบพูดอะไรอ้อมค้อมให้นัมจุนคิดเอาเองเสมอ มือใหญ่หยิบแฟ้มเอกสารออกมาเปิด คืนนี้เขาต้องลุยเดี่ยวนำทีมไปบุกจับเอเย่นค้าโคเคนรายใหญ่ของทวีปนี้ที่หนีออกจากประเทศมากบดานอยู่ที่นี่ เขารู้ว่างานนี้ต้องเสี่ยงอันตราย อาจจะบาดเจ็บสาหัส หรืออาจจะตายก็ได้ ไม่มีใครรู้ เล่นกับเจ้าพ่อ ไม่มีใครไม่รู้ว่ามันเสี่ยง แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่องานถูกโยนมาให้เขารับผิดชอบก็ต้องทำมันให้จบๆ

คนเราเกิดมาก็ต้องตาย แต่จะตายอย่างไร ที่ไหน เมื่อไหร่นั้นนัมจุนคิดว่าเขาจะเป็นกำหนดมันเอง 

"ตายในหน้าที่ แล้วมีคนร้องไห้หน้าหลุมศพมันก็คุ้มไม่ใช่เหรอวะ"นัมจุนหัวเราะขึ้นจมูกกับประโยคให้กำลังใจตัวเองที่ดูโง่เง่า เขานั่งเปิดเอกสารไปเรื่อยๆ อ่านและจดจำรายละเอียดของผู้ต้องหารายนี้อย่างละเอียดถีถ้วน ชายหนุ่มขลุกอยู่กับตัวเองอย่างนั้นจนกระทั่งจองกุกเดินเข้ามาเรียกให้ไปทานอาหารเช้านั่นแหละ ถึงได้เก็บเอกสารอย่างลวกๆใส่กระเป๋า ด้วยความที่ไม่อยากให้ลูกรู้เรื่องงานของคืนนี้

"แด้ดดี้ กินข้าวกัน"

"ครับผม แด้ดเก็บของแปบนึงนะ"นัมจุนยัดกระเป๋าเอกสารใส่ตู้หลังโต๊ะทำงานและเดินไปกอดคอจองกุก

"แด้ดทำงานทุกวันเลยนะครับ เหนื่อยไหม"

"ก็แค่งานเอกสารไม่เห็นเหนื่อยซักนิด เราเถอะเรียนๆหยุดๆแบบนี้เดี๋ยวก็ลืมหรอก"

"ไม่ลืมหรอกฮะ ผมฝึกกับพี่โฮซอกทุกวันอยู่แล้ว"หากพูดเรื่องต่อสู้คนที่แข็งแกร่งที่สุดคือจองกุก แต่คนที่อ่อนที่สุดก็คงจะเป็นโฮซอก เด็กหนุ่มถึงต้องใช้วิชาที่เรียนมาฝึกให้พี่ชายร่วมหน่วยทุกวัน

"อืม เป็นเด็กดีนะเรา อยากได้อะไรพ่อก็หาให้ ขอแค่อย่าเกเรก็พอ"

"ฮะ I love you, daddy"

"Love you too"

จองกุกกอดคอพ่อบุญธรรมแล้วหอมแก้มเบาๆเป็นการแสดงความรัก นัมจุนยิ้มยีหัวเจ้าลูกชายขี้อ้อน ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่จองกุกก็เป็นเด็กดีเสมอ เด็กหนุ่มไม่เคยเขินอายที่จะบอกหรือแสดงความรักต่อนัมจุน ถึงแม้อีกคนจะไม่ใช่พ่อแท้ๆของตนก็ตาม หากแต่พระคุณที่มีอยู่เกินจะตอบแทนนันทำให้จองกุกรักและเคารพนัมจุนอย่างสุดหัวใจ

"ทำไรเลี่ยนๆอีกละ พวกแกสองคน"เสียงเมาๆดังมาจากข้างหลังของระเบียงทางเดิน สองพ่อลูกหันไปก็พบว่าเป็นยุนกิที่ยืนล้วงกระเป๋าทำเหยเกใส่พวกเขา

"เลี่ยนตรงไหนครับพี่ยุนกิ"

"เลี่ยนตรงมึงหอมแก้มกันนี่แหละ ยึ๋ย"ยุนกิเบะปากพลางทำท่าขนลุก

"ฮ่าๆๆๆๆ ก็ปกติอยู่แล้ว ลูกผมเป็นเด็กดี"นัมจุนหัวเราะร่า หยิกแก้มตุ่ยๆของจองกุกอย่างหมั่นเขี้ยว

"เออๆ รู้แล้วๆ จองกุกไปกินข้าวไป เดี๋ยวฉันกับพ่อแกตามไปทีหลัง บอกไอ้อ้วนยุนเหลือข้าวไว้ด้วยละ"ยุนกิว่า สะบัดมือไล่จองกุกให้ลงไปห้องครัวก่อน เด็กหนุ่มพยักหน้ารับแล้วเดินลงไปชั้นล่างอย่างว่าง่าย เมื่อพ้นสายตาจองกุกยุนกิจึงพยักเพยิดหน้าไปทางห้องตัวเอง นัมจุนจึงเดินตามไปเงียบๆโดยที่ไม่พูดอะไร  ทั้งสองคนเดินเข้ามาในห้องของยุนกิ เจ้าของห้องเดินนำอีกคนออกไปที่ระเบียง 

"มีอะไรงั้นสิ"นัมจุนถาม ท่าทีเปลี่ยนไปทันทีเมื่ออยู่กับยุนกิสองคน 

"คืนนี้ให้กูไปเป็นเพื่อนไหม?"ยุนกิว่าออกมาตรงๆ เรื่องงานของนัมจุนคืนนี้มีแค่เขาและซอกจินที่รู้ อันที่จริงก็มีแค่เขากับนัมจุนนั่นแหละ แต่ซอกจินดันจับสังเกตท่าทางลับลมคมในของทั้งสองคนได้ถึงมาคาดคั้นยุนกิจนพลอยรู้เรื่องไปด้วย

"เป็นห่วงผมเหรอ"

"เออสิ มึงตายห่าไป กูขี้เกียจเลี้ยงลูกให้มึง"

"ฮ่าๆๆๆ ยังไงซอกจินก็เลี้ยงให้อยู่แล้ว"

"เหรอ ถ้ามันไม่ร้องไห้จนเข้าโรง'บาลบ้าไปก่อนอะนะ"ยุนกิว่า หยิบบุหรี่ออกมาจากกล่องแล้วจุดสูบ นัมจุนเห็นแบบนั้นก็หยิบบุหรี่ออกมาจากกล่องของยุนกิบ้างคาบบุหรี่ไว้ในปากก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกคน จ่อปลายบุหรี่ของตัวเองเข้ากับบุหรี่ของยุนกิเพื่อต่อไฟ

"ขอไฟแช็คกูดีๆก็ได้ ห่า"คนตัวขาวมุ่ยหน้า เอนตัวไปข้างหลังนิดหน่อยเพราะนัมจุนยื่นหน้าเข้ามาใกล้เกินไป

"เป็นอะไร เขินผมเหรอ"

"เขินห่าไรละ"

"แล้วทำไมหน้าแดง"

"เพื่อนเล่นมึงเหรอ"ยุนกิชักสีหน้าใส่นัมจุนเมื่ออีกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่

"ฮ่าๆๆๆ"

"กูเพิ่งรู้นะว่าคนใกล้ตายนี่มันมีความสุขขนาดนี้"

"ก็แค่หัวเราะก่อนที่จะไม่ได้หัวเราะอีก"นัมจุนยักไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ พ่นควันสีขุ่นออกสู่อากาศ ทั้งสองคนเงียบ ไม่พูดอะไรต่อ นัมจุนรู้ว่ายุนกิแค่เรียกเขามาคุยด้วยเฉยๆ ไม่ได้มีเรื่องสำคัญอะไร ก็แค่ให้กำลังใจเขาก่อนเจอศึกใหญ่คืนนี้ก็เท่านั้นเอง ยุนกิเป็นแบบนี้เสมอ พูดตรงๆ วาจาร้ายกาจ ทำอะไรเหมือนไม่ใส่ใจใคร แต่แท้จริงแล้วยุนกิเป็นคนที่เอาใจใส่คนอื่นตลอด ทุกคนอยู่ในสายตาเขาเสมอและเขามักแสดงความห่วงใยออกมาผ่านการกระทำมากกว่าคำพูด

เหมือนอย่างตอนนี้ ตอนที่ยุนกิอยู่ข้างๆนัมจุนแบบเงียบๆ บอกให้นัมจุนรู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นยุนกิก็จะอยู่ข้างๆนัมจุนเสมอ

"ไปกินข้าวกันดีกว่า"

"ไปดิ"

เมื่อแสงสุดท้ายของบุหรี่มอดไหม้และดับลง ร่างสูงโปร่งก็ทิ้งมันลงถังขยะ ยิ้มให้ตัวเองและคนข้างๆก่อนจะชวนกันลงไปกินข้าว ลงไปหาครอบครัวที่เขาอาจจะได้เห็นหน้าเป็นครั้งสุดท้าย 

"อ้าว ทำไรอยู่ ทำไมถึงยังไม่กินข้าวกัน"ยุนกิทัก เมื่อโผล่หน้าเข้ามาในห้องครัวและพบว่าเด็กๆนั่งพร้อมหน้าพร้อมตาโดยมีจานข้าวขาวสะอาดและยังไม่มีใครแตะต้องมันวางอยู่บนโต๊ะ

"พี่ซอกจินบอกว่ารอกินพร้อมพี่ยุนกิ กับพี่นัมจุนฮะ"ชางกยุนตอบคำถาม ยุนกิแบนปากแล้วยักไหล่แบบที่เจ้าตัวชอบทำ เดินไปนั่งข้างโฮซอกที่เป็นตำแหน่งประจำของตัวเอง ส่วนนัมจุนก็นั่งลงที่หัวโต๊ะ

"ครบแล้ว งั้นทานละนะครับ"เสียงก้องแก้งจากช้อนและส้อมกระทบกันดังขึ้นในทันทีที่มีใครพูดขึ้นว่าเป็นสัญญาณให้ลงมือทานอาหารได้ เช้านี้มื้ออาหารครึกครื้ดกว่าปกติเพราะซอกจินหมั่นหามุขตลกที่แป้กรับประทานมาเสิร์ฟคนในโต๊ะเป็นระยะๆ จีมินกับโฮซอกขำจนแทบกินข้าวต่อไม่ได้เพราะซอกจินเล่นมุขแป้กได้น่าสงสารเกินไป น้ำหูน้ำตาไหลจนคนอื่นพลอยหัวเราะตามไปด้วย มื้อเช้าจบลงด้วยศึกชิงไก่ทอดชิ้นสุดท้ายของจองกุกกับชางกยุน แต่สุดท้ายผู้ได้ครอบครองไก่หนึ่งเดียวของโต๊ะคือแทฮยองที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวและเงยหน้าขึ้นมาจิ้มไก่ใส่ปากอย่างหน้าตาเฉย

"จะไปทำงานแล้วเหรอ?"ซอกจินร้องเรียกนัมจุนที่แต่งชุดลำลองด้วยเสือเชิ้ตสีดำกับกางเกงไปรเวทสีเดียวกัน นัมจุนในชุดนี้ดูหล่อเหลาไม่หยอก หุ่นสูงยาวราวนายแบบเข้ากันได้ดีกับเสื้อแขนยาวผ้ามัน กล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบภายใต้เสื้อสีเข้มยิ่งขับให้ตัวเสื้อดูมีวอลลุ่มน่าดึงดูด

"อ่า สายกว่านี้รถติดแย่"นัมจุนยกนาฬิกาขึ้นดู

"เอาข้าวหรือยัง"

"เรียบร้อย"ชูข้าวกล่องในมือให้อีกคนดู

"งั้นก็ไปดีมาดีละกัน"ซอกจินว่า หันหลังให้นัมจุนเพื่อดูทีวีต่อ

"งั้นไปละนะเด็กๆ"

"คร้าบ..."

"จองกุกไปส่งพ่อแกสิ"เมื่อนัมจุนเดินลับไปทางประตูหน้าบ้านแล้ว ยุนกิจึงเอาเท้าสะกิดไหล่จองกุกเบาๆ

"นั่นสิ ไปส่งพ่อเราหน่อยสิจองกุก"ซอกจินว่าบ้าง

"ฮะ"เด็กหนุ่มรับคำและวิ่งแจ้นตามหลังพ่อตัวเองไปทันที โชคดีที่นัมจุนเพิ่งใส่รองเท้าเสร็จและกำลังจะเปิดประตูรถ

"แด๊ดฮะ"จองกุกเรียกนัมจุน อีกคนชะงักมือและหันขวับทันที

"ว่าไงครับ"

"พี่ยุนกิกับพี่ซอกจินให้ผมมาส่งแด๊ดฮะ"นัมจุนคลี่ยิ้มกับคำตอบของจองกุก สองคนนั้นคงรู้ว่าจองกุกนั้นเป็นแก้วตาดวงใจและเป็นกำลังใจสำคัญสำหรับเขา

"งั้นเหรอ มาใกล้ๆสิ ให้แด้ดกอดหน่อย"จองกุกเดินเข้ามาหานัมจุนอย่างว่าง่าย อ้าแขนกว้างมาแต่ไกลก่อนจะพุ่งเข้าสู่อ้อมอกของพ่อเต็มแรง นัมจุนเองก็กอดจองกุกแน่นไม่แพ้กันมือใหญ่ลูบหลังลูกชายต่างสายเลือดด้วยความรัก เนิ่นนานที่ทั้งสองกอดกันอยู่อย่างนั้น จนจองกุกรู้สึกว่าอึดอัดนั้นแหละถึงได้ขืนตัวออก

"อยู่กับพี่ซอกจินอย่าเกเรนักละ เขาพูดอะไรก็เชื่อฟังบ้าง อย่าทะเลาะกับชางกยุนให้มากนัก เดี๋ยวโกรธกันจริงๆขึ้นมาจะอยู่ด้วยกันลำบาก เข้าใจไหม"มือใหญ่วางลงบนหัวทุยแล้วโยกไปมาเบาๆ

"ฮะ ทำไมแด้ดดี้พูดเหมือนจะไปที่ไหนไกลๆอย่างงั้นแหละ"

"ฮ่าๆๆ ก็เราไม่เคยมาส่งแด๊ดไปทำงานหนิ ไปส่งแค่เวลาแด๊ดไปไหนไกลๆมันเลยลืมตัวหน่ะ"นัมจุนพูดแก้ตัว อันที่จริงเขาพูดไปเมื่อกี้ก็เป็นสิ่งที่เขาอยากให้จองกุกทำหากไม่มีเขาแล้วจริงๆนั้นแหละ

"งั้นเหรอฮะ งั้นรีบไปทำงานเถอะฮะ เดี๋ยวจะสาย"

"ครับๆ แด้ดรักเรานะ"

"ฮะ ผมเพิ่งบอกรักแด้ดไปเมื่อเช้าเอง ไม่พูดรอบสองหรอก"

"คร้าบๆๆ"นัมจุนพยักหน้าหงึกหงัก จุมพิตหน้าผากมนเบาๆแล้วยิ้มให้จองกุก

เด็กหนุ่มยืนรอให้รถเบนซ์สีดำเคลื่อนตัวออกไปจากบ้านพร้อมโบกมือหยอยๆให้พ่อจนรถสีดำลับตาไป



เพราะนัมจุนแด๊ดดี้มีคนเดียวในโลก (คนที่กุ๊กกี้กำลังแทะคือนัมจุนนะ ดูจากผมสีฟ้า)


T A L K

ว่างมากมั๊ย ถึงได้อัพบ่อยขนาดนี้ ตอบเลยว่าไม่ค่ะ ฮือ ช่วงนี้ไรต์เตอร์เครียด เล่นเกมแพ้ก็เครียด ทำงานก็เครียด น้องจอนจองกุกเป็นไข้หวัดใหย่ก็เครียด สตรีมเพลงอันดับไม่ขึ้นก็เครียด โหวตโชว์แชมป์แต่โดนนำก็เครียด ก็เลยนั่งแต่งฟิคแก้เครียด โง้ย อยู่กับเด็กๆแล้มีความสุข เหมือนจะแต่งเองก็หลงฟิคตัวเองเองนะนี่ 5555555555 รู้สึกเพลินดีเวลาได้เอาตัวละครมาเขียนเป็นเนื้อเรื่อง โน้น นี่ นั่น เยอะแยะ 


งึ้ย รอยยิ้มแตยองแบบนี้น่ารักมาก หมาน้อยสุดๆ ปากฉี่เหลี่ยมๆน่าหยิก ฟิคมาถึงครึ่งทางแล้วละ คิดว่ามีใครในวูล์ฟทำตัวน่าสงสัยมั๊ย หากรีดเดอร์สงสัยซักนิด เราจะดีใจมาก  แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เค้าจะตอบแทนรีดเดอร์ทุกท่านด้วยการสปอยเนื้อหานิดหน่อย คือ จริงๆแล้ว

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เรื่องนี้มีคนตายนะ ปย๊ง!!!!!! 


55555555555555555555555 มันก็ตายกันทั้งเรื่องนั้นแหละ กวนตีนมั๊ย ไม่หรอกเนอะ อีกสามสิบเปอร์จะตามมาทีหลัง ตอนไหนนั้นแล้วแต่ระดับความเครียดของคนแต่ง จ้าาาาาาาาาาาาาาาา บางทีอาจจะลงเย็นนี้ หรืออาจจะเป็นพรุ่งนี้ หรืออาจมะรืน แล้วแต่กำลังศรัทธาของคอมเม้น 


พูดไปงั้นแหละ 5555555555555555 ไม่มีคนเม้นก็จะลง อินดี้มาก ชั้นอยากแต่งมาให้พวกเทออ่าน ต่อให้เทออ่านแล้วไม่เม้น ชั้นก็จะหน้าด้านลง จัมวรั๊ย /เอานิ้วจิ้มกระหมับ จิกตาระดับนกหัวขวาน


ยังไงก็ขอบคุณทุกเม้นจริงๆนะ ดีใจจริงๆ คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกเลยอะที่เขียนแล้วประสบความสำเร็จ คอมเม้นเยอะ คนติดตามเยอะ ขอบคุณมั่กๆๆ/ส่งจูบ


70%

มาละเหวย เห้ยแกรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร เมื่อวานเครียดแต่วันนี้สบายจิตสบายใจมากค่ะ นอกจากจองกุกจะไม่ได้เป็นไข้หวัดใหญ่และหายดีแล้ว บังทันยังได้ที่หนึ่งด้วย ฟายเย่อ!!!!!!! ประทับจิตประทับใจรุนแรง ฮืออออออออออ ประกาศในทวิตแล้วว่าจะลงตอนพิเศษ เดี๋ยวมาลงแน่ๆ กำลังหากิฟประกอบอยู่ หาไม่เจอซักทีเลยยังลงไม่ได้ แง่ง สำหรับสามสิบเปอร์เซ็นหลังนี้ คล้ายๆจะมีกลิ่นดราม่า ผสมน้ำตา สำหรับโมเม้นตอนนี้ คล้ายๆจะ 4P นัมจุนมีโมเม้นเยอะไปไหม 555555555555 ใครคู่ใครไม่รู้ เดาเอานะ 


พระเอกเรื่องนี้มีคนเดียว แต่จะเป็นใครนั้น ก็ต้องรออ่านเอา


แด๊ดดี้จะไปทำงานใหญ่ค่ะ แต่ไม่มีใครในบ้านรู้นอกจากยุนกิกับซอกจินคือถ้ารู้ เด็กๆต้องไม่ยอมแน่ๆเพราะปกติก็ทำภารกิจด้วยกันตลอดแต่ครั้งนี้มันจำเป็นเนอะ ไม่อยากแต่งให้ดราม่าเลย เราถนัดแอคชั่น กับใสใสมากกว่าแต่ถ้าไม่มีพาร์ทนี้มันดึงไปพาร์ทต่อไปไม่ได้ ยังก็ทำใจล่วงหน้านะคะ/ตีหน้าเศร้า


อย่าลืมประโยคนี้นะ ฮิฮิ


ความจริงที่ซ่อนอยู่ในเรื่องโกหก

เรื่องโกหกที่ซ่อนอยู่ในความจริง

การค้นหาความจริงที่เป็นดั่งเขาวงกต

ทางออกที่สุดท้ายเป็นทางตัน

คุณ!!! หาทางออกเจอแล้วหรือยัง?


ขอบคุณที่เม้น 


ขอบคุณที่อ่าน


ขอบคุณที่ติดตาม


ขอบคุณที่เล่นแท็ก #ficHtBtS


เจอกัน บรัยส์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. #1294 SsB3 (@siprang_tong88) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 11:28
    งงไปหมด555
    #1294
    0
  2. #1261 Chinago (@campernrena) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 23:44
    รักครอบครัวนี้ ถ้าขาดพี่นัมไปจริงๆ เสาหลักของบ้านหัก บ้านก็จะไม่สมบูรณ์เหมือนเดิม ร้องงง
    #1261
    0
  3. #1226 closway (@closway) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 17:49
    โอ้โห ผมสีฟ้า😂 ต้องสังเกตุขนาดไหนอ่ะครับ5555
    #1226
    0
  4. #1205 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 20:41
    นัมจุนตามจองกุกจริงๆหละ แต่ก็ลูกอ่ะเนอะแก้วตาดวงใจ
    ทุกคนในบ้านก็ห่วงหละแต่อะไรทำได้ก็ทำนั่นหละ สู้นะนัมจุน
    ส่วนแทฮยองเนี่ย น่าจะถูกเลี้ยงมาแบบพิเศษ .. 
    แต่ร่างกายเนี่ยโดนทำอะไรมั่งไม่รู้ ฮื่อออ 
    #1205
    0
  5. #1189 Mr.Kimm (@mickey_minnie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 12:14
    เนี่ย มันบิ้วอารมณ์เกินไป แง;______; เราไม่ไหวแล้ว ทำไมไรท์ไม่ อ่อน โยน....... 55555555555 ตอนพิยุงเกะกับพิจินให้นกุกมาส่งแด้ดดี้นี่ใจสั่นมากค่ะ น้ำตาคลอ ไม่ไหวแล้ววว จะจากกันจริงหรอ ฮือ????
    #1189
    0
  6. #1171 KOGA-V (@KOGA-V) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 13:58
    อ้าว!!!!!!! พระเอกคนเดียว ว๊อทททท!!! แง~ ช่างมัน ยังไงซะ เราก็สนแค่ว่า แทฮยอง ต้อง เป็น เคะ เท่านั้น!!! จบ แต่!! นี่เรื่องนี้มันจะมีคนตายหรอเนี่ย!!!!!!!!!!!
    #1171
    0
  7. #911 grinningcat (@grinningcat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 20:12
    ทำไมไรต์ต้องเขีบนอะไรที่มันแลดูเป็นลางแบบนี้ด้วยคะ? เล่นกับความรู้สึกแล้วหัวใจที่บริสุทธิ์ของเรานี่สนุกเหรอคะไรต์?
    สนุกเหรออออ ฮือออิ
    ไม่รู้หรอกนะ แต่รู้ว่าฟิคไรต์สนุก อุอิ ///
    อ่านมาถึงคอนนี้นึกว่าทุกคนเป็นพระเอก สมาคัมหลัวหกคนไรงี้ 555 สรุปแล้วมีคนเดีนวเหรอคะ? ใครดีล่ะะ เลือกไม่ถูกกก
    เราสงสัยว่าอัปป้ากับออมม่าน่าจะได้กันค่ะ 555 รู้สึกได้ถึงความนัมจินอะ ไม่รุ้สินะ 5555
    แล้วก็นิดนึง จีมมมมม
    โซฮอตมากค่ะบทนี้ จีมฮอตมากกก โอโห นึกว่าแทแทจะไม่รอดแล้ว หวีดหนักมาก คุณพระ *เอามือทาบอก*
    #911
    0
  8. #814 enjmvsg (@dodimi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 01:58
    นัมจุนตายคนแรกหรอ ไม่นะ ฮือ ไม่อยากให้มีคนตายอ่าาา
    #814
    0
  9. #776 newnew_ (@Eve_donoven) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 22:20
    จองกุกเป็นเด็กน้อยติดพ่อ5555555555 รูปแทฮยองยิ้มน่ารักโครตๆฮึยย
    #776
    0
  10. #590 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 19:49
    นัมจุนห้ามเป็นอะไรนะ แล้วกุ๊กกี้ล่ะ
    #590
    0
  11. #519 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 20:42
    ถ้ามีซักคนในเจ็ดคนตาย เชื่อว่าถัดมาคือไรต์แน่นอนค่ะ รองนับจำนวนเท้ารอได้เล้ย55555555
    #519
    1
    • #519-1 closway (@closway) (จากตอนที่ 11)
      5 มีนาคม 2561 / 17:51
      สายโหดเลยนะครับ5555
      #519-1
  12. #501 วจ.ชป. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 14:28
    ไม่อยากให้ใครตายเลยอะไรท์ TTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT
    #501
    0
  13. #401 BTSisDOPE (@BTSisDOPE) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 00:17
    ฮือออออ ไม่เอานะไม่ตายยยย ไรต์ทำไมทำแบบเนร้!!! จับฟาดก้นลาย\;-;/ ทำไมปมมันเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆจนฉันตามไม่ทันแล้วจ้ะพี่จ๋าาTT ใครเป็นคนไม่ดีอ่ะ แงงงงง กลิ่นดราม่ามาแต่ไกลแค่มีคนตายก็เครียดแล้วนะยังจะมีคนน่าสงสัยอีกฮรื้ออออ /อินมาก5555555 ใครจะเป็นพระเอกน้ออออ ขอเดาว่าจอนเจเคแน่นอนนางไม่เคยพลาด ถถถถถถถ แต่แอบหวังลึกๆให้เป็นจีมหลงมักเน่ไลน์มาก ขออย่างเดียวอย่าให้จีมร้ายพอ ไม่งั้นเลาจะบุกบ้านไรต์!!! '-'/
    #401
    0
  14. #376 Mr-Kizzz (@Mr-Kizzz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 08:52
    แด๊ดดี้ห้ามตายนะะะะ[;-------;]
    #376
    0
  15. #350 Melon.L (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 16:03
    โอ้ยยยชอบอ่าาชอบทั้งฟิค ชอบทั้งคำที่ไรต์ให้จำนี่ล่ะดูตื่นเต้นและมีเงื่อนงำมาก อ่านไปขนลุกไป นัมจุนจะตายไม่ได้นะT Tไม่อยากให้มีใครตายเลยอ่างื้ออ ใครคือพระเอก แล้วใครคือคนน่าสงสัยน่ะ??? /รอค่าไรต์ สู้ๆ
    #350
    0
  16. #349 someone_ssk (@someonessk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 12:02
    ถ้านัมจุนตายจองกุกจะเป็นไงอ่ะฮืออ TvT
    #349
    0
  17. #343 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 22:10
    ระ..ระไรท์ อย่าบอกนะว่าคนที่ตายคือเเด๊ดนัมจุน ไม่นะไม่ๆๆๆๆไม่เอานะ รีดเดอร์ทำใจไม่ได้ ฮืออออออ ต้องเป็นคนอื่นสิ ไม่เอาคนนี้ ไม่นะๆๆๆๆ
    #343
    0
  18. #340 Benz1107 (@Benz1107) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 21:09
    นัมจุน ห้ามตายนะ แค่เพียงได้ซื้อเวลา ได้ยื้อเวลา เพื่อให้นัมจุนไม่จากไปไหน~~~ #มาเป็นเพลง -0- อย่าม่านะ พลีสสส
    #340
    0
  19. #338 XoArnneeB (@nicha3591) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 19:46
    โอ้ยไรท์ คือชอบม่อนยุนจอดจ่อบุหรี่กันมากอ่ะ มีความน่ารัก .... ถึงมันจะเป็นบุหรี่ แทฮยองน่ารักอีกล้ะ ได้ไก่ไปเฉยเลย ม่อนจินก้น่าสนนะ ห่วงใยกันมาก เขิน 5555555 ม่อนไปทำภารกิจเกือบไม่รอดแต่รอดมาได้เพราะแทฮยองก้รู้ภารกิจเหมือนกันเลยไปช่วยทันได้มั้ย ไม่เอาให้ตายนะ ยังไม่พร้อมเลย ฮรืออ ขอยื้อเวลา จริงๆเอาแต่พวกเลวๆตายได้มั้ย ถ้าพวกม่อนตายไปแล้วเศร้าใจแฮง เด็กๆชนะครั้งที่สองแล้วววววว กื้ดดดดดด มิวสิคแบงค์~ ฟายเย้อออ มีโยนกุกกี้ด้วยย งานแฟนไซน์เมื่อวานคือตลกอ่ะ 5555555 มี่เกาช่างสรรหาของมาให้เด็กๆเล่น เราเม้นบ่อยไปป้ะ รึควรเม้นแบบจบตอนเม้นที ไม่รู้จะเม้นอะไรเท่าไหร่ละ ฝอยซะมากกว่า 555555555 ไม่เปนไรนะไรท์ เรายังรอซัมเหมอ ถึงเปิดเทอมก็ห้ามงดอัพนะเหวย ขาดใจเลย อิทมายไลฟ์~ โย่ววว รอต่อนะไรท อันยอง ปย๊งง
    #338
    0
  20. #333 flower25438 (@flower25438) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 14:27
    เป้นครอบครัวที่น่ารักกันจิงๆ
    แทต้องช่วยม่อนน่ะ*แต่แทยังม่รุ้ไรเลยจะช่วยได้ไงว่ะ*55
    //รอน้ะค้ะ
    อย่ามาม่าก้อพอน่าาา
    #333
    0
  21. #332 DevilKoy (@lastzk95) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 14:19
    ไรท์แต่งตอนนัมจุนพูดกับจองกุกสะ เก๊าจะร้องไห้เลยนะ นัมจุนอย่าตายนะ -*- /มาต่อเร็วๆนะไรท์ รอค้าบ
    #332
    0
  22. #331 BunNy'girl ❤ (@12345623) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 13:06
    จะม่า จิงหรอ;-; ฮื้อ
    #331
    0
  23. #327 MONLONAk (@sonebf_one) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 10:30
    มันเจ็บกระดองใจจจ
    #327
    0
  24. #323 ฟ้าสีนิล (@0800071867za) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 09:59
    เเทรีบไปช่วยม่อนม่อนนะ
    #323
    0