[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,479 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,578 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    271

    Overall
    52,479

ตอนที่ 10 : HUNTER 8 : ศพที่สี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3989
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    25 ต.ค. 61



8


หลังจากที่แทฮยองมีอาการชักวันนั้น เช้าวันถัดมาซอกจินก็บัญญัติกฏใหม่ขึ้นมาทันที

1.ในทุกเช้าต้องมีเหยือกน้ำเชื่อมที่ผสมด้วยน้ำตาล 1 ส่วน และน้ำเปล่า 3 ส่วนให้แทฮยองดื่มหลังจากตื่นนอน

2.แทฮยองต้องได้ทานอาหารตรงเวลาทุกมื้อ

3.จำกัดลูกอม อมยิ้ม ลูกกวาดสามเม็ดต่อวันเหมือนเดิมแต่ให้กินเมื่อไหร่ก็ได้ที่แทฮยองอยากกิน

4.แทฮยองต้องดื่มนมก่อนนอนทุกคืน

5.ต้องมีใครคนใดคนหนึ่งในบ้านคอยอยู่กับแทฮยองตลอดเวลา เผื่ออาการกำเริบจะได้ช่วยเหลือทัน

ซึ่งบทบัญญัติเหล่านี้ทำเอายุนกิกับจองกุกถึงกับส่ายหัว ตอนที่เขาไม่สบายยังไม่เห็นจะดูแลกันเคร่งครัดขนาดนี้/#แม่ก็คือแม่

แทฮยองก็ไม่ใช่เด็กเล็กสองสามขวบที่ต้องคอยดูแลตลอดเวลา ส่วนสูงกับอายุบ่งบอกชัดเจนว่าแทฮยองหน่ะโตแล้ว ยังไงก็ดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว หนำซ้ำข้อมูลใหม่ที่พวกเขาได้รับมานั่นคือแทฮยองเป็นนักฆ่า ซึ่งเป็นอะไรที่ไม่ควรอย่างยิ่งที่จะต้องมานั่งปรนนิบัติพัดวีกันราวไข่ในหินแบบนี้

แต่ซอกจินกับชางกยุนก็ร่วมกันค้านหัวชนฝาว่าแทฮยองนั้นไม่ใช่เด็กอายุ 18ธรรมดา จากการได้ใกล้ชิดพวกเขาสัมผัสได้ว่าแทฮยองนั้นมีความผิดปกติ ถึงจะไม่รู้แน่ชัดว่าผิดปกติตรงไหนแต่ก็รู้ว่าแทฮยองแตกต่างจากเด็กวัยเดียวกัน

เมื่อลงความเห็นไม่ตรงกัน คนกลางและมีอำนาจอย่างนัมจุนจึงตัดสินใจยุติสงครามน้ำลายด้วยการประกาศกร้าวว่า ใครอยากดูแลแทฮยองก็ดูแล ส่วนใครไม่อยากดูแลก็อยู่วงนอก คอยจับตาดูพฤติกรรมของแทฮยองอยู่ห่างๆ คนอื่นๆพยักหน้ารับกับข้อตกลงนี้ส่วนจองกุกกับยุนกิก็ได้แต่มองหน้ากันแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

...

"เห้ย ไอ้กุก ว่างป่าว กูฝากแทฮยองหน่อยดิ"จีมินร้องเรียกจองกุกในบ่ายวันหนึ่งขณะที่เขากำลังถือสเก็ตบอร์ดและสะพายกล้องไว้เตรียมตัวออกไปเดินเล่นรับแสงแดดยามบ่าย จองกุกติดชีวิตอิสระมาจากอเมริกา นัมจุนส่งเขาไปเรียนที่นั่นตั้งแต่ม.ต้นปีหนึ่งจนกระทั่งจบม.ต้นปีสุดท้าย รวมๆแล้วก็ใช้ชีวิตในต่างประเทศร่วมสามปี ถือว่าซึบซับวัฒนธรรมการใช้ชีวิตของวัยรุ่นสไตล์เมกามาเต็มเปี่ยม เด็กหนุ่มชักสีหน้าเล็กน้อยเมื่อคิดว่ากำลังจะโดนก้าวล้ำความอิสระ

"กูจะออกไปถ่ายรูปข้างนอก"เขาว่า ชูกล้องในคอให้จีมินดู

"เออนั่นแหละ ฝากหน่อย กูจะออกไปทำรายงาน มึงไปถ่ายรูปแถวๆนี้ไม่ใช่อ่อ พี่ซอกจินไม่ว่าอะไรหรอก"จีมินว่า จูงมือแทฮยองมาหาจองกุก ก่อนจะส่งมอบคนข้างๆให้รับผิดชอบแม้จีมินจะอยากหิ้วแทฮยองไปทำรายงานด้วยก็ตามแต่             ซอกจินไม่อนุญาตให้พาแทฮยองออกไปไหนไกลๆเพราะกลัวจีมินจะดูแลแทฮยองไม่ไหว

"อะไรวะ คนอื่นไม่มีรึไง ทำไมต้องให้กูพาไปด้วย"จองกุกว่าเสียงแข็ง สีหน้าแสดงออกว่าหงุดหงิดเต็มที่ แทฮยองเอียงคอมองใบหน้าจองกุก คิ้วคมๆที่ขมวดเข้าหากันนั้นทำให้เด็กหนุ่มเข้าใจในทันทีว่าจองกุกคงจะรู้สึกไม่ชอบใจที่ต้องอยู่กับเขา

"แทฮยองอยู่ในบ้านคนเดียวก็ได้ ไม่ออกไปไหนหรอก ข้างนอกร้อน แทฮยองไม่ชอบแดด"คนตัวบางว่าด้วยประโยคและคำที่ไม่ปะติดปะต่อกันซักเท่าไหร่ ก้มหน้ามองพื้นขณะที่ใช้เท้าเขี่ยดินไปด้วย เขาชินเสียแล้วกับการที่ต้องอยู่คนเดียวไม่ได้มีปัญหาอะไร เพียงแต่ช่วงหลายๆวันมานี้มีคนอื่นๆคอยผลัดเปลี่ยนมาเล่นกับแทฮยอง ตัวเขาเองก็เลยรู้สึกสนุกพอจะได้กลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้งเลยรู้สึกหงอยๆขึ้นมา

"ไม่ได้หรอก ในบ้านไม่มีใครอยู่ พี่ยุนกิกับพี่โฮซอกก็ลงไปฐานลับ ไอ้ยุนไปนอนบ้านพี่จูฮอน พี่ซอกจินอยู่โรง'บาล พี่นัมจุนเข้ากอง เห็นมะ เหลือแค่มึงแล้วที่ว่างงานอยู่"จีมินยกนิ้วขึ้นนับพลางไล่รายชื่อของคนในบ้าน

"เอ้อๆๆ จะไปไหนก็ไป"จองกุกถอนหายใจ พูดตัดบทอย่างรำคาญใจปนหงุดหงิด ใจนึงก็อยากปล่อยให้แทฮยองอยู่คนเดียวจริงๆ แต่อีกใจก็นึกสงสารกับท่าทางหงอยๆนั่นจนต้องใจอ่อนยอมพาไปด้วย แทฮยองถึงได้เงยหน้าขึ้นมาจากการคุ้ยหาไส้เดือนในสวนหน้าบ้าน จีมินตบบ่าจองกุกแปะ ก่อนจะบีบแก้มแทฮยองเบาๆ

"เดี๋ยวจีมินจะรีบกลับมาเล่นเป็นเพื่อนแทฮยองนะ"คนผมสีส้มว่า ยิ้มหวานให้แทฮยองจนตาหยีแล้วเดินออกไป เหลือทิ้งไว้แค่จองกุกกับแทฮยองสองคน คนตัวสูงกว่ามองหน้าแทฮยองก่อนจะสางผมตัวเองอย่างรู้สึกยุ่งเหยิง เขาชอบเล่นกับแทฮยอง จีมิน ชางกยุนก็จริง แต่เวลาที่เขาต้องการอิสระแบบนี้การอยู่คนเดียวมันเป็นทางเลือกที่ดีกว่าสำหรับเขา แต่ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้นอกจากพาแทฮยองไปด้วย

"ตามมาสิ"จองกุกว่า เดินนำแทฮยองออกไปนอกรั้วบ้าน อีกคนเดินตามอย่างว่าง่ายดวงตาสีน้ำตาลเข้มเปลี่ยนเป็นชมพูส้มเมื่อเจอกับแสงแดดแรงจ้าซึ่งเป็นปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติของร่างกายแทฮยอง

ครืด

จองกุกวางสเกตบอร์ดลงบนพื้นถนนก่อนจะขึ้นไปยืนอยู่บนนั้นและไถลไปตามทางช้าๆเพื่อให้แทฮยองเดินตามทัน มือใหญ่หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายเป็นระยะเมื่อเจอวิวทิวทัศน์ที่ถูกใจโดยไม่แม้แต่จะหันมามองแทฮยอง คนตัวผอมก็ไม่ได้ทักท้วงหรือเรียกร้องอะไรเพียงแค่เดินตามหลังจองกุกไปเงียบๆ มองสุมพุ่มต้นไม้เขียวขจีรอบข้างที่สงบเงียบ จองกุกพาแทฮยองเดินเข้ามาในเขตสุสานที่เป็นเหมือนสวนต้นไม้ขนาดใหญ่ แท่นหินอ่อนนับร้อยถูกวางแซมบนสนามหญ้าสีเขียวสดแม้จะเป็นที่พักพิงของคนที่ไร้ซึ่งลมหายใจไปแล้วแต่แท่นหินอ่อนเหล่านั้นกลับดูมีชีวิตชีวาอย่างน่าประหลาดเมื่ออยู่ท่ามกลางธรรมชาติอันสงบในสุสานแห่งนี้

"เฮ้"จู่ๆจองกุกก็ส่งเสียงทำลายความเงียบขึ้นมา แทฮยองละสายตาจากเถาไอวี่ที่เลื้อยปกคลุมแท่นสุสานแท่นหนึ่งหันมามองหน้าจองกุก

"เบื่อหรือเปล่า"เขาถาม อีกคนก็ส่ายหน้า จองกุกเข้าใจว่าที่แทฮยองเงียบคงเป็นเพราะยังไม่สนิทกันท่าไหร่ เพราะปกติเวลาแทฮยองอยู่กับชางกยุนหรือยุนกิ อีกคนจะพูดไม่หยุดปาก

"เคยเล่นไอ่นี่หรือเปล่า"จองกุกถาม ย้ายตัวเองลงจากบอร์ดมายืนบนพื้นก่อนจะเหยียบให้มันกระเดื่องขึ้นมาและใช้มือรับเอาไว้อย่างชำนาญ แทฮยองมองตามสิ่งที่จองกุกทำแล้วส่ายหน้าพรืด

"อยากเล่นป้ะ ฉันสอนให้เอาไหม"เด็กหนุ่มคิดว่าไหนๆก็ต้องดูแลแทฮยองแล้วหาอะไรให้อีกคนเล่นคงจะดีกว่าอยู่กันแบบเงียบๆตัวใครตัวมันเหมือนก่อนหน้านี้ แทฮยองพยักหน้ารัวๆฉีกยิ้มจนตาเล็กหยี จองกุกจึงปล่อยบอร์ดลงบนพื้นอีกครั้งและเหยียบไว้ไม่ให้มันไหล

"ขึ้นมาดิ"เจ้าของบอร์ดดึงแขนผอมๆให้ขึ้นไปยืนอยู่บนแท่นลูกล้อ แทฮยองโงนเงนเพราะน้ำหนักตัวเขาทำให้ลูกล้อเริ่มเคลื่อนที่

"อยู่นิ่งๆสิแทฮยอง อันดับแรกนายต้องทรงตัวให้ได้ก่อน อะ เอามือมา เดี๋ยวฉันช่วยจับ"จองกุกสอน ยื่นมือไปให้แทฮยองจับเพื่อหัดทรงตัว เมื่อชินกับบอร์ดที่หยุดนิ่งได้แล้วจองกุกจึงเริ่มลากแทฮยองให้เคลื่อนที่อีกคนก็เริ่มโงนเงนทันที

"ทรงตัวให้ได้แทฮยอง ฉันจับไว้แล้วไม่ต้องกลัวตกหรอก"

"อือ"แทฮยองขานรับ หน้าก็ยิ้มปริ่มอย่างตื่นเต้น พอได้ขึ้นมายืนแบบนี้แล้วเขาก็คิดว่ามันคงจะน่าสนุกมากๆถ้าเล่นเป็น ร่างบางเรียนรู้เร็วกว่าที่คิดหลังจากผ่านไปไม่นานนักก็ยืนทรงตัวบนบอร์ดได้ด้วยตัวเอง

"โอเค คราวนี้ลองเอาเท้าถีบพื้นดู ถีบเบาๆนะ"จองกุกเปลี่ยนตำแหน่งการยืนจากทีแรกที่ยืนตรงหน้าแทฮยองและใช้สองมือให้แทฮยองจับ มายืนด้านข้างแทนแต่ก็ยังจับมือแทฮยองไว้ข้างหนึ่งเพื่อช่วยพยุงเหมือนเดิม แทฮยองทำตามที่จองกุกบอกด้วยท่าทีเงอะงะ มองทางข้างหน้าสลับกับลอบมองใบหน้าจองกุกไปด้วยอย่างกังวล ทุกครั้งที่เขาได้เรียนรู้อะไรใหม่เขามักจะสามารถเข้าใจมันได้เพียงแค่ได้อ่านหรือได้ฟังครั้งแรก ถ้าหากไม่เข้าใจหรือปฏิบัติไม่ได้เขามักจะถูกดุ และแทฮยองก็กังวลที่จะเป็นแบบนั้น

แทฮยองกลัวโดนจองกุกดุ

แต่ดูเหมือนจองกุกจะไม่สนใจเลยด้วยซ้ำว่าแทฮยองทำได้ดีหรือไม่ดี เขาแค่กุมมือนิ่มๆไว้ในมือตัวเอง ค่อยๆเดินตามอีกคนที่ใช้เท้าถีบพื้นเบาๆและเคลื่อนไปข้างหน้าในระยะสั้นๆ ผมสีบลอนด์คาราเมลของแทฮยองต้องแสงแดดจนส่องประกายนุ่มนวลสะกดสายตาคนมองให้จดจ้องอยู่อย่างนั้นไม่วางตา ผมหน้าม้าของแทฮยองที่จรดกับดวงตาอ้อนๆสีชมพูส้มนั้นมันทำให้แทฮยองดูเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆสำหรับจองกุก ปากสีชมพูอ้าเหวออย่างไม่ตั้งใจเมื่อเสียการทรงตัวเล็กน้อยในครั้งหรือสองครั้งแต่ก็ยังไม่ตกลงมาเพราะมีจองกุกคอยจับเอาไว้

"กุก...จองกุก"

"ห้ะ หืม ว่าไง"ดูเหมือนจองกุกจองมองอะไรที่น่ารักมากๆแถวนี้เพลินไปหน่อย หูเหอเลยแดงเถือกจนฟังอะไรไม่ค่อยได้ยิน/เกี่ยว?

"แทฮยองอยากขี่เร็วๆ"แทฮยองว่า หันหน้ามาหาจองกุกโดยยืนหันข้างบนสเก็ตบอร์ดอย่างชำนาญเหมือนเล่นมานานแล้วสองสามปี

"ก็ไปสิ ออกเขตสุสานมีลานสเก็ตบอร์ด ล่วงหน้าไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันเดินไป"จองกุกว่า ปล่อยมือนิ่มๆของแทฮยองให้อีกคนได้เล่นสเก็ตบอร์ดอย่างอิสระ แทฮยองใช้เท้าถีบพื้นแรงๆตัวเขาจึงพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าด้วยความเร็ว ลมแรงปะทะร่างบางจนผมหน้าม้าแตกกระเจิง เด็กหนุ่มยิ้ม รู้สึกได้ถึงความเป็นอิสระที่ไม่เคยได้สัมผัสเลยมาตลอด18ปี คนผมบลอนด์ไถสเก็ตห่างจากจองกุกออกไปเรื่อยๆ จนเริ่มรู้สึกว่าไกลเกินไปนั่นแหละถึงได้หยุดและหันหลังไปมองข้างหลัง ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเขาออกมาไกลเกินไป แทฮยองเริ่มกังวล หันสเก็ตบอร์ดกลับทางเดิมอย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มหอบฮัก ผ่านเนินแล้วเนินเล่าแต่ก็ยังไม่เจอจองกุกแม้ถนนสายนี้จะทอดยาวเป็นเส้นตรง ไม่มีแยกไม่มีโค้งแต่แทฮยองก็ยังไม่เจอสิ่งใดที่จะเป็นจองกุกเลย เขาเริ่มรู้สึกใจไม่ดี บางทีเขาอาจจะโดนทิ้งก่อนหน้านี้จองกุกก็ไม่ได้อยากพาเขามาด้วยอยู่แล้ว

"ฮือ จองกุก"แทฮยองเบะปาก เท้าก็ถีบพื้นด้วยความแรงเพิ่มความเร็ว ทิวทัศน์เริ่มคุ้นเคยเหมือนเขาเพิ่งอยู่แถวนี้ช่วงก่อนหน้าที่จะไถสเก็ตออกห่างจองกุก

"เฮ้ แทฮยอง จะไปไหนนั่นหน่ะ"เสียงตะโกนไล่หลังมาทำให้แทฮยองต้องเบรกกะทันหันและเลี้ยวกลับไปทันที เขาไถสเก็ตเลยจองกุกมาราวๆ 200 เมตร คงเป็นเพราะมัวแต่กังวลว่าจะโดนทิ้งเลยไม่ทันได้สังเกตสิ่งรอบข้าง

แทฮยองเบะปากมาแต่ไกล ก่อนจะโผเข้ากอดคอจองกุกทันทีที่มาถึงตัว คนโดนกอดเซถอยหลังไปหลายก้าวเพราะแทฮยองพุ่งใส่ตัวเขาเต็มแรง

"เห้ย เป็นอะไรเนี่ย"

"แทฮยองหาจองกุกไม่เจอ"

"หืม ก็นายไถไปไกลเกินนี่หว่า"จองกุกว่าเสียงขำๆ รู้สึกตลกกับคำพูดแทฮยอง ตัวเองออกไปไกลเองแท้ๆดันมาทำตัวงอแงบอกว่าตามหาเขาไม่เจอนี่นะ เด็กน้อยเกินไปไหม

"มาเถอะ เดินต่ออีกหน่อยก็ถึงลานสเก็ตแล้ว ฉันมีอะไรจะสอนนานเยอะแยะเลย"จองกุกผละออกจากแทฮยอง จับพลิกบอร์ดที่นอนหงายท้องให้กลับมาคว่ำและดึงแทฮยองให้ขึ้นไปยืนอยู่ข้างบน คราวนี้แทฮยองไม่แม้แต่จะออกห่างจองกุก คอยไถลตัวอยู่ใกล้ๆเพราะกลัวจะหาจองกุกไม่เจออีก ทั้งสองเลี้ยวเข้าไปในถนนเส้นเล็กๆทางซ้ายมือที่แทฮยองไม่สังเกตเห็นว่ามีมันอยู่ เพียงข้ามประตูรั้วก็เจอกับลานกว้างที่มีเนินน้อยใหญ่เต็มลานไปหมด

"สมัยเรียนเมกา ฉันมีฉายาว่าเจ้าเวหาเชียวนะ"

"เจ้าเวหา?"

"ฮ่าๆๆๆ นายเชื่อคำพูดฉันอีกแล้วงั้นสิ"จองกุกหัวเราะร่วนที่แทฮยองเชื่อคำขี้โม้ของตัวเอง ก่อนจะเอากล้องไปคล้องคอแทฮยองแล้วขึ้นไปยืนบนสเก็ตบอร์ดตัวเก่ง ร่างสูงไถลไปบนพื้นอย่างชำนาญ เมื่อมาถึงที่แล้วก็ต้องโชว์ความเทพของตัวเองให้แทฮยองดูซักหน่อย เขาไถบอร์ดไต่ระดับขึ้นไปบนทางลาด ก่อนจะพลิกตัวกลับมาอีกฝั่ง แผ่นบอร์ดตีโค้งขึ้นสูงก่อนที่จะลอยตัวบนอากาศ จองกุกพุ่งกลับไปที่เนินโค้งอีกฝั่งแล้วพลิกบอร์ดหนึ่งครั้งอย่างมีสเตป 

เวลานี้จองกุกดูเท่มากในสายตาแทฮยอง ตากลมเบิกโตอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นจองกุกตีลังกาไปพร้อมกับบอร์ดที่ลอยสูงกลางอากาศ มือบางยกขึ้นตบกันแปะๆหลังจากอีกคนโชว์ความเท่ห์จนเหงื่อแตกพลั่ก

"สอนแทฮยองด้วย จองกุก"แทฮยองวิ่งดุ้กดิ้กเข้าไปหาจองกุกที่หยุดเล่นบอร์ดแล้วนั่งหอบอยู่ตรงม้านั่ง 

"เป็นไง เท่ห์ป่าว"

"จองกุกเท่ห์มาก"แทฮยองชูนิ้วโป้งสองนิ้ว แบบที่จีมินเคยทำเวลาที่เขาทำอะไรเก่งๆ

"ห้ะๆมาตรงนี้สิ ก่อนจะเล่นท่าพวกนั้นได้นายต้องหัดหมุนให้ได้เสียก่อน"จองกุกถีบบอร์ดไปให้แทฮยอง อีกคนเอาเท้าเหยียบไว้และส่งกล้องคืนจองกุก

"นายถนัดขาซ้าย ก็เอาขาซ้ายนำไว้ข้างหน้าแบบนี้"มือใหญ่เอื้อมมาจัดขา   แทฮยอง"ส่วนขาขวาก็เหยียบตรงปลายบอร์ด พอจะกลับตัวก็ออกแรงกดให้กระเดื่องแล้วก็บังคับทิศทาง เอ้าลองทำดู"จองกุกบอกเมื่ออธิบายเสร็จจับมืออีกคนเอาไว้กันตก

แทฮยองทำตามที่จองกุกว่าสำเร็จในครั้งแรก จองกุกถึงกับจุ๊ปากเพราะความหัวไวของแทฮยอง เมื่อกลับตัวเป็นแล้วคนตัวสูงก็ปล่อยให้แทฮยองทำเองอีกสองสามรอบ

"นายนี่เจ๋งแฮะ เพิ่งหัดเล่นก็เป็นซะละ"

"แทฮยองอยากกระโดดแบบจองกุก"แทฮยองว่าดวงตาหมายปองเนินโค้งที่จองกุกเคยขี่บอร์ดตีลังกาโชว์

"เห้ย อย่ารีบดิ เล่นแบบธรรมดาให้คล่องก่อน มันอันตราย"แทฮยองยู่ปาก ไถสเกตไปทางอื่นแทน และตอนนั้นจองกุกก็มีสายเรียกเข้าจากจีมินพอดี เขาจึงหันหลังให้แทฮยองเพื่อรับโทรศัพท์

"ฮัลโหล?"

'มึงพาแทฮยองไปไหน กลับมาได้แล้ว'

"เออ กำลังจะกลับแล้วเนี่ย"

'กำลังจะ ของมึงคือตอนไหน กลับมาเดี๋ยวเลย เย็นแล้ว เดี๋ยวแทฮยองจะกลับมาไม่ทันข้าวเย็น'

"เออๆ เดี๋ยวจะ..."

โครม!

เนินที่ทำจากเหล็กโดนอะไรบางอย่างกระแทกจนเกิดเสียงดังโครมครามขัดจังหวะการสนทนาของจองกุกกับจีมิน พอร่างสูงหันไปก็พบว่าแทฮยองกำลังคุกเข่าโก้งโค้งอยู่กับพื้น

"เห้ย! แทฮยอง เออ มึง แค่นี้แหละ กำลังกลับ"

 ตัดสายอย่างร้อนรนแล้วรีบวิ่งไปดูแทฮยองทันที เพราะอยากขึ้นไปเท่ๆแบบจองกุกบ้างแทฮยองจึงไถสเก็ตขึ้นไปบนเนินอย่างดื้อรั้น ผลก็คือแทฮยองลื่นล้มหัวเข่าครูดกับพื้นจนถลอกเพราะยังไม่รู้การควบคุมความแรงและกะทิศทางของสเก็ตบอร์ด

"ซนจนได้เรื่องเลยไหมละแทฮยอง บอกแล้วไม่ฟัง ไหนดูซิ"

"นี่ จองกุกห้ามเล่นไอ้นั่นอีกเลยนะ ปามันทิ้งไปเลย!!"พอลุกขึ้นนั่งได้ แทฮยองก็โวยวายทันที มือนึงกุมหัวเข่าที่ถลอกไว้ ส่วนอีกมือก็ชี้ไปที่สเก็ตบอร์ดโง่ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร

"ฮ่าๆๆๆ ปาทิ้งได้ไงเล่า พี่นัมจุนซื้อให้ฉันนะ"จองกุกว่า นั่งคุกเข่าดูแผลแทฮยอง มีเลือดซึมออกมาจากบาดแผลนิดหน่อยเขาเลยใช้ผ้าเช็ดหน้าพันรอบหัวเข่าแทฮยองไว้เพื่อห้ามเลือด

"แทฮยองเลือดออกเลย"

"แต่นายก็ไม่เจ็บใช่ไหมละ?"

"อือ"

"งั้นไปเถอะ ได้เวลากลับแล้ว"มือใหญ่ฉุดกายบางให้ลอยหวือขึ้นมา เดินไปหยิบสเก็ตบอร์ดมาวางตรงหน้าแทฮยองอีกครั้ง เพื่อให้อีกคนขึ้นขี่

"ไม่เอา แทฮยองไม่เล่นแล้ว"

"เหอะน่า ขึ้นไปยืนเฉยๆก็พอ เดี๋ยวฉันเข็น"จองกุกว่า ดันหลังแทฮยองให้ขึ้นไปยืนอยู่บนบอร์ด มือใหญ่วางบนแผ่นหลังแทฮยองและออกแรงดันให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้า มือข้างที่ว่างก็จับมือแทฮยองเอาไว้ป้องกันอีกคนร่วงลงมา ตะวันเริ่มคล้อยลับลงสู่ผืนดิน ดวงตาแทฮยองก็เปลี่ยนสีกลับมาเป็นสีน้ำตาลเข้มอีกครั้งเมื่อไร้ซึ่งแสงแดดแผดเผา จองกุกเดินไปฮึมฮัมเพลงไปอย่างอารมณ์ดี



ยิ่งสนิท จะยิ่งรู้ว่าแทฮยองนั้นซนเกินไป

50%


ทั้งสองคนเดินเอื่อยๆเลียบถนนสุสานแสนสงบ แต่เวลาเย็นแบบนี้ความวังเวงก็เริ่มปกคลุมไปทั่วพื้นที่ จองกุกขนลุกซู่รีบจ้ำเท้ากลับเข้าบ้าน ไม่นานนักก็ถึงบ้านสองชั้นหลังโบสถ์

โฮซอกกำลังยืนรอพวกเขากลับมา ทันทีที่มาถึงจองกุกถูกตำหนิเรื่องบาดแผลของแทฮยองก่อนเป็นอันดับแรก หลังจากโดนบ่นจนหูชาแล้วทั้งแทฮยองและจองกุกก็ถูกปล่อยตัวไปอาบน้ำ

ห้องครัว

"จินฮยอง เย็นนี้มีอะไรกินบ้างฮะ"จีมินส่งเสียงแว้ดๆมาก่อนตัว วิ่งแซงหน้าจองกุกเข้ามาในครัว

"นั่นสิ ยังไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรดี เราอยากกินอะไรละ"

"คาโบนาร่า"จองกุกชูมือโพล่งเมนูอาหารที่อยากกิน

"เอาของที่มันมีประโยชน์สิจองกุก"

"จีมินก็อยากกินคาโบนาร่า"จีมินชูมือบ้าง ซอกจินส่ายหัวพลางทำสายตาตำหนิ แต่อำนาจความเป็นพี่ใหญ่ในบ้านนี้มิอาจลบล้างพลังความป่วนคูณสองได้

"คา"

"โบ"

"นา"

"ร่า"จองกุกกับจีมินกระโดดโหย่งเหมือนกระต่ายสลับกันขึ้นลง เพื่อประท้วงเรียกร้องขออาหารเย็น ปากก็สลับกันพูดชื่อเมนูอาหาร

"คา!"จีมิน

"โบ!"จองกุก

"นา!"จีมิน

"ร่า!"จองกุก

"เสียงดังอะไรกันพวกแก"ยุนกิเดินกอดอกเข้ามาในครัว น้ำเสียงเข้มเมาๆกับสายตาอัมหิตส่งมาฟาดฟันไอ้ป่วนทั้งสองจนต้องยืนกุมเป้าสงบนิ่ง

"จะอะไรซะอีก ม็อบประท้วงข้าวเย็นนะสิ"ซอกจินกอดอกพูด

"ไร้สาระกันจริง ข้าวเย็นก็ต้องเสต็กสิ"

กินเสต็กเป็นข้าวเย็น มีสาระมากยุนกิ -_-!

ซอกจินส่ายหัว ส่วนเด็กสองคนก็มองหน้ากัน อมน้ำลาย พูดอะไรไม่ออก

"ทำไม มีปัญหาอะไร!"

"ไม่มีครับ"

"ไม่มีฮะ"

สองแสบส่ายหัวก้มหน้าไม่กล้าหือกล้าอือกับอำนาจมืดในบ้าน

"จองกุกไปเล่นสเก็ตกัน~~"แทฮยองส่งเสียงเจื้อยแจ้ววิ่งเข้ามาในครัว คนตัวบางเพิ่งกลับมาจากสวดภาวนาในโบสถ์แบบที่เคยทำประจำในทุกๆเย็น

"อ้าว แทฮยอง มาพอดีเลย"ซอกจินยิ้มอ่อนโยนทักทายเจ้าตัวป่วนอีกคน

"ทำอะไรกันเหรอฮะ?"ทำหน้าสงสัยแล้วเดินวนไปวนมารอบตัวยุนกิ

"เรากำลังคุยกันเรื่องข้าวเย็นหนะ"

"คาโบนาร่า"จองกุกยังไม่ยอมแพ้ที่จะยกมือเสนอ

"สเต็ก!!"ยุนกิตะเบงเสียงกลับ

"แตยองอยากกินแฮมเบอร์เกอร์"แทฮยองชูมือบ้าง ใช้สรรพนามแทนตัวเองที่ชางกยุนใช้เรียกบ่อยๆเพราะมันดูน่ารัก

"เห้อ กินอะไรที่มันอยู่ท้องหน่อยสิครับแทฮยอง"ซอกจินตำหนิ ไอเดียแต่ละคนดูไม่เข้าท่าเลยซักนิด

"งื้อออ~~ แต่น้องแตยองอยากกินแฮมเบอร์เกอร์"ว่าแล้วก็เบะปาก ทำตาแป๋ว เลื้อยตัวลงไปนอนแผ่บนโต๊ะ

"เอ่อ จะดีเหรอ มันไม่มีประโยชน์นะ"ซอกจินว่า แต่ใจก็โอนเอียงอยากจะเดินไปหยิบขนมปังขึ้นมาอบซะเดี๋ยวนี้ 

"น้องแตยองอยากกินแฮมเบอร์เกอร์มากๆเลยนะ"

'อ่า ให้ตายสิ ไปหัดอ้อนแบบนี้มาจากไหนกันนะแทฮยอง'ยุนกิคิด กัดปากแน่นไม่ให้เผลอยิ้มออกมา

"น้องจีมินจะกินแฮมเบอร์เกอร์"

"น้องจองกุกก็จะกินแฮมเบอร์เกอร์ฮะ"สองแสบชูมือขึ้นกลางอากาศ ทำตัว  น่ารักเลียนแบบแทฮยอง

"น้องยุนกิก็จะกินแฮมเบอร์เกอร์ด้วย~"ยุนกิเลียนแบบทั้งสองคนพลางเล่นหูเล่นตาแบบสุดๆ

สุดท้ายอำนาจมืดในบ้านก็ถูกอำนาจความคิวบ์มหาปลัยของแทฮยองลบล้างจนหมดสิ้น

อาหารเย็นของหน่วยลับอดีตทหารเดนตายในวันนี้คือแฮมเบอร์เกอร์ จบข่าว!!

นัมจุนและชางกยุนนั่งมองชั้นขนมปังไส้เนื้อย่างชิ้นใหญ่ที่วางแหมะอยู่ในจานกลางโต๊ะอาหารยามเย็น สิ่งที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอาหารขยะนัมจุนไม่ค่อยจะโปรดปรานมันซักเท่าไหร่ แต่ก็ต้องจำใจกินเพราะดันไม่มีอะไรอย่างอื่นทดแทนเลย แทฮยองดูจะเป็นคนที่มีความสุขกับอาหารมื้อนี้มากที่สุด ปากเล็กอ้ากว้างและงับแฮมเบอร์เกอร์เข้าเต็มคำแล้วเคี้ยวตุ้ยๆจนแก้มแทบแตก คนอื่นๆก็พลอยยิ้มไปด้วยเมื่อเห็นแทฮยองกินอย่างมีความสุข

"ยุนเปิดทีวีซิ"นัมจุนพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบเชียบของโต๊ะอาหาร เจ้าของชื่อจึงลุกไปเปิดทีวีและหยิบรีโมทมาให้นัมจุนตามคำสั่ง มือใหญ่กดเลื่อนช่องไปเรื่อยๆจนกระทั่งหยุดที่ช่องข่าว

'เกิดเหตุคดีฆาตรกรรมปริศนาขึ้นในบ้านเลขที่ 39 ถนนเอ็ม เขตซี ทราบชื่อผู้เสียชีวิตภายหลังคือนายคิม โฮซอง นายกสมาคมต่อต้านการค้าประเวณีข้ามประเทศ ผู้ตายเสียชีวิตมาแล้วราวสิบชั่วโมงก่อนเจ้าหน้าที่จะพบศพ เจ้าที่พิสูจน์หลักฐานได้เข้าตรวจสอบพื้นที่ได้รายงานว่าไม่พบอาวุธหรือร่องรอยการต่อสู้ อย่างไรก็ตามคดีฆาตรกรรมครั้งนี้ยังเป็นปริศนา และเจ้าหน้าที่ผู้เกี่ยวข้องจะทำการตรวจสอบต่อไป...'

สิ้นคำผู้ประกาศข่าว ทุกคนต่างมองหน้ากัน แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร ยังก้มหน้าก้มตาทานอาหารในส่วนของตัวเองต่อไป ยกเว้นคนเดียวที่หยุดเคี้ยวอาหารไปตั้งนานแล้ว แทฮยองก้มหน้า การกระทำทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหว ในหัวกำลังคิดเกี่ยวกับคดีฆาตรกรรมปริศนาในข่าวเมื่อครู่ 

จะว่าไปแล้วเขาไม่ได้มอนิเตอร์ดูภารกิจมานานแค่ไหนแล้วนะ ตั้งแต่โดนยิง หรือตั้งแต่เป็นลมล้มชักเจาก็ไม่แน่ใจ เพราะหลังจากวันนั้นก็ต้องพร้อมชางกยุนตลอด แถมคนในบ้านยังประกบติดกับเขาเกือบตลอดเวลา คนตัวบางฉุกคิด บางทีเขาอาจจะหลงระเริงกับการเล่นสนุกเกินไป จนลืมเลือนเป้าหมายของตัวเอง

ครืด 

เสียงขาเก้าอี้ครูดกับพื้นปลุกแทฮยองให้ตื่นออกจากความคิด เป็นนัมจุนที่แทะแฮมเบอร์เกอร์หมดไปแค่ครึ่งเดียวและกำลังลุกออกจากโต๊ะ เห็นแบบนั้นแทฮยองจึงคายอาหารคำที่อยู่ในปากกลับลงจานแล้วเดินตามนัมจุนออกไป

"พี่นัมจุนฮะ"รีบรั้งอีกคนเอาไว้ก่อนที่จะหายเข้าไปในห้องทำงาน นัมจุนหยุดและยืนรอให้แทฮยองวิ่งมาหา

"ว่าไงเรา อิ่มแล้วเหรอ"นัมจุนยังปฏิบัติตัวกับเด็กๆในบ้านด้วยความอบอุ่นอย่างเคย

"ฮะ แทฮยองอิ่มแล้ว"เด็กหนุ่มพูดตอบ อ้ำๆอึ้งๆเหมือนอยากจะพูดอะไรซักอย่างแต่ไม่กล้า นัมจุนสังเกตเห็นและถามขึ้น

"มีอะไรหรือเปล่า บอกพี่ได้นะ"

"คือว่า แท..."

"เข้าไปคุยกันข้างในไหม"

"แทฮยองอยากได้มีดคืน"บอกจุดประสงค์ของตัวเองออกมาในที่สุด ถึงแม้จะเป็นคำตอบที่ไม่ตรงคำถามซักเท่าไหร่

"มีด? พี่บอกแล้วไงว่าจะเก็บไว้ให้"

"ฮือ แต่แทฮยองคิดถึง"แทฮยองเบะปาก ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ใส่นัมจุน

"คิดถึงมีดเนี่ยนะ"นัมจุนเลิกคิ้ว อีกคนก็พยักหน้าหงึกๆ หน้าตาง่ำงอสุดๆเพราะกลัวจะไม่ได้มีดคืน

"ก็....เดี๋ยวพี่ไปเอาให้"ชายหนุ่มเกาหัวแกรกๆ จำใจเดินเข้าไปหยิบมีดในห้องทำงานมาคืนแทฮยอง 

"ขอบคุณฮะ"เมื่อได้อาวุธคู่กายสุดรักคืนมา แทฮยองก็ยิ้มแป้น และวิ่งกลับขึ้นห้องไปทันที อาศัยโอกาสที่ชางกยุนกำลังใช้เวลากับครอบครัว เปิดโน้ตบุค ใส่รหัส และรอโหลด 

เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่แทฮยองได้มีโอกาสอยู่คนเดียว นานวันแล้วที่เขาไม่ได้ออกตามหาคำใบ้ที่แฝงมาในภารกิจ ส่วนหนึ่งก็เพราะเขาสนุกกับการมีเพื่อนมากเกินไป ถึงได้ละเลยหน้าที่ของตนเอง นิ้วเรียวเคาะลงบนโต๊ะอย่างรีรอด้วยความอดทน ไม่ทีใครรู้ล่วงหน้าว่าคำสั่งภารกิจจะมาตอนไหน มาในรูปแบบใด แทฮยองเพียงแต่นั่งเฝ้ามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปเรื่อยๆก็เท่านั้น 

เนิ่นนานจนเริ่มรู้สึกง่วง หน้าจอสีดำที่มีอักษรสีขาวนับพันวิ่งผ่านคำแล้วคำเล่าก็ยังไม่มีวี่แว่วคำสั่งภารกิจ จนกระทั่งเสียงลูกบิดประตูดังขึ้น แทฮยองถึงได้ถอดใจและพับหน้าจอลงเพื่อหลบให้พ้นสายตาชางกยุน

"อ่าว แทฮยอง นึกว่าอยู่กับพี่นัมจุนซะอีก ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่"เจ้าของห้องที่แบ่งเตียงให้แทฮยองครึ่งหนึ่งเอ่ยถาม แทฮยองยิ้มโง่ๆใส่และไม่ตอบคำถามชางกยุน มองตามมืออีกคนที่ถือถาดใส่เหยือกน้ำเชื่อมกับแก้วนมสำหรับเขามาด้วย

"จะนอนหรือยัง?

"อือ

"เมื่อคืนยุนไม่อยู่ แทฮยองนอนกับใครเหรอ

"นอนกับจีมิน"

"อืมม นึกว่าปล่อยให้นายนอนคนเดียวซะอีก"

"แทฮยองไม่ใช่เด็กซักหน่อย"

"ฮ่าๆไม่ได้หรอก ก็พี่ซอกจินบอกว่าต้องคอยอยู่กับแทฮยองตลอดเวลานี่นา"ชางกยุนยิ้มหวาน ส่งแก้วนมให้แทฮยองดื่ม

"นอนกันดีกว่าเนอะ^^"

"อือ"


T A L K

สาบานว่าฟิคเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวการฆาตรกรรม ปริศนา เลือด มีด ปืน โอ้ยยยย 555555555555555555555555555 นี่คือเนื้อหาบางส่วนที่เราเขียนไว้ตั้งแต่ได้ดูรายการ Flower Boy Bromance ค่ะ คือจะเห็นความซนของแทฮยองอยู่ทุกที่ ซนโดยไม่ห่วงภาพลักษณ์ตัวเองแต่อย่างใด เห็นแล้วอยากหยิกมาก ด้วยความหมั่นเขี้ยวงึ้ยๆๆๆๆ จริงๆจะลงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว คือบั่บ โมเม้นวีกุกอะแกร โบ้มๆมากจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ แต่จิตใต้สำนึกก็ร้องเตือนว่า "เห้ย เมริงยังแต่งไม่เสร็จจะเอาอะไรไปลง" เท่านั้นแหละ วิ่งหนีไปสงบสติอารมณ์ไกลมาก ฮือ จงหลั่งน้ำตาไปกับโมเม้นเหล่านี้ค่ะ คุณผู้โชมมมมมมม



ตอนวีแอพน้องก็มองพี่ไม่วางตา แถมยังมีกินเส้นผมกันอีก พอตกดึกก็นั่งตักกัน จร้าาาาาาาาา ยอม


50%

มาแล้วจ้าอีกครึ่งนึงที่เหลือ น่ารักใสๆได้ไม่นานหรอก กลัวจะพากันเบื่อเอา ตอนหน้าก็น่าจะบู๊แหลกแล้วแหละ น้องแตยองของเราเล่นสนุกมามากพอแล้ว ถึงเวลาทำงานต่อแล้วละเนอะ


ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นจากทุกท่าน


ขอบคุณที่กดเฟบ


ขอบคุณที่ติดตามอ่าน


ขอบคุณที่กรีดร้องไปกับความน่ารักของ แทแทนุ่มนิ่ม


ปล.มีแท็กนะ #ficHtBtS


เจอกัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

55 ความคิดเห็น

  1. #1293 SsB3 (@siprang_tong88) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 10:50
    ติดเรื่องงี้งอมแงมมาก
    #1293
    0
  2. #1260 Chinago (@campernrena) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 23:11
    คำฉากสเก็ตมาก น้องทำตัวเอง ไปพาลใส่มันดื้อๆ ไม่ได้นะแทอ่า
    #1260
    0
  3. #1204 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 20:34
    เป้าหมายของแทฮยองคือใครหรือว่าอะไรกัน
    แทฮยองน่ะโตแล้วร่างกายอ่ะ โตแล้ว
    แต่ว่านิสัยเนี่ยบางมุมก็เด็กน้อยมากจริงๆนะ ฮื่อ 
    น่ารักอ่ะ ทุกคนเอ็นดูไม่แปลกใจหรอก
    #1204
    0
  4. #1188 Mr.Kimm (@mickey_minnie) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 11:46
    ต้องแบ๊วขอกินเบอเกอร์กันขนาดนั้นมั้ยคะ เดี๊ยนไม่ไหวล้าววววววววว เนื้อเรื่องต่อจากนี้คงได้กลับมานั่งกุมขมับอีกแล้วสินะคะ5555555
    #1188
    0
  5. #1170 KOGA-V (@KOGA-V) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 13:46
    ว่าแล้วววว ไอฉากสเก็ตนี่คือ เราดูซ้ำหลายรอบมาก. เป็นเด็กที่ซนจริงๆนะ 555 แต่ตอนนี้ คงต้องทำตามหน้าที่แล้วล่ะสิ แทแทอ่า~
    #1170
    0
  6. #1126 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 21:28
    จอยนี้เหมือนจะมีกุกวีมานิดๆชอบนะเหมือนกุกจะไม่ค่อยสนแทแต่คือไม่ใช่ไง555
    #1126
    0
  7. #1085 Obscura (@Pattranit--) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:20
    ลั่นน แม่คือแม่55555 พี่ยุนกิ~
    #1085
    0
  8. วันที่ 4 มกราคม 2560 / 14:29
    ขรรมมากกกก น้องยุนกิก้อยากกินแฮมเบอร์เกอร์555
    #1076
    0
  9. #910 grinningcat (@grinningcat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 19:59
    อำนาจมืดก็อำนาจมืดเถอะ จุดนี้แตยองวินค่ะ!
    โดนประกบคลอดจริงๆด้วยเนอะ แบบนี้แทแทจะเอายังไงดี คือยทน่ารักก็ชอบบ ฟินนน แค่ก็อยากรู้ปมของน้องเหมือนกันแหะ..
    จองกุกกับแทแทน่ารักมากกก แทฮยองหาจองกุกไม่เจอ ฮือออ น่ารักก
    #910
    0
  10. #871 PpsdMin (@seameaw) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 00:48
    ฉากแตยองอยากกินแฮมเบอเกอคือแบบฟกกดไหๆปเฟอ้่าา่่่าา
    #871
    0
  11. #813 enjmvsg (@dodimi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 01:44
    ทำไมน่ารักกกกก นี่ฟิคน่ารักแล้ว 555555555
    #813
    0
  12. #791 uustaetae (@uustaetae) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 10:25
    สาบานว่าเรื่องนี้ชางกยุนคือพระเอก 5555555555
    #791
    0
  13. #775 newnew_ (@Eve_donoven) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 20:11
    โอ้ววววกุกวีอร้ายยยยยย
    #775
    0
  14. #500 วจ.ชป. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 14:15
    กุกวีก็มาจ้าาาาาา เเทน่ารักเกินไปจนทุกคนคล้อยตาม 555
    #500
    0
  15. #400 BTSisDOPE (@BTSisDOPE) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 21:21
    ฮือออ แต่เค้าไม่เบื่อนะ;-; หวานๆใสๆบ้างไรบ้าง นี่เครียดสุดปมเยอะเกิ้นน5555555 ตอนนี้แตยองน่ารักมากกกก งื้อออ>< จะทนไม่ไหวแล้วนะกับความตะมุตะมิของน้อง หมาน้อยจริงๆ ขอฟัดสักทีถถถถถถ ชอบอ่ะมีความซนมีความดื้อรั้นพี่ๆก็เอ็นดูน้องละเกิ้นน ฮาตอนอ้อนขอกินแฮมเบอร์เกอร์สุดละ นึกหน้าพี่กิออกเลยจีบปากจีบคอขั้นสุด555555555 หมั่นไส้กุกกับจีมแรง น่ารักมากไหมหล่ะ บอกเลยว่ามากกก!! โฮรรร คิ้วท์จนต้องหลั่งน้ำตา ความโมเอ๊ะของแตยองได้แผ่ซ่านไปทั่วแล้ววว คิคิ แค่ตอนหน้านี่เครียดแน่อ่ะ ม่ายยยTT
    #400
    0
  16. #279 songsonglove2 (@songsonglove2) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 00:11
    งื้อออออแทแทน่ารักกกก โอ้ยยยอ้อนระดับสิบ55555/ ยุนกิแอบมีการกลั้นยิ้ม555// งื้ออออรอรออออออ
    #279
    0
  17. #278 E-Amy (@E-Am) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 22:24
    ตั้งหน้าตั้งตารอฉากบู๊เลยฮะะะ ในที่สุดดดด// แทแทน่ารักมากอ่ะ แบ๊วซะยุนกิคล้อยตามไปเลยย ฮึ่ยย อยากหยิกแก้มง่ะ /หยิกแก้มตัวเองแทน5555
    #278
    0
  18. #277 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 22:06
    ตอนหน้าน้องเเตยองจะกลายร่างเเล้วสินะ ไรท์อ่ะ!!ทำไมต้องเน้นชางกยุนด้วย นี่สงสัยมานานเเล้ว ตั้งเเต่เป็นคนรู้จักเเทดีที่สุด สนิทกับเเทที่สุด ไม่อยากให้เเทไปไหนมากที่สุด คงไม่นะ???
    #277
    0
  19. #276 tadeobastien (@tadeobastien) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 19:03
    น้องแตมีความตะมุ้งตะมิ้งมาก
    #276
    0
  20. #275 rapbit- (@jukialol) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 17:56
    น่ารักไม่เท่าไหร่ จะไปฆ่าอีกแล้วใช่มั้ยยยย แทแท รอหนูคนแมนออกโรง
    #275
    0
  21. #273 Present'Mind (@07-mind-mee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 16:49
    สาบานว่านี้ฟิคฆาตกรรม 55555+
    มีความมุ้งมิ้งมาก (จงลืมตอนแทแทงคนไป)
    แทนี้ซนอย่างลิงจริงๆเลย ตั้งแต่ตอนออกอากาศละ 555
    ให้ความรู้สึกว่าต้องมีคนดูแลจริงๆอ่ะ แต่ตอนต้องฆ่านี้คือ...
    พลังแบ๊วแกนี้ทำลายล้างจริง ใครไม่หลงมั้งแว้ 
    นึกภาพยุนกิทำตามแทนี้ขำ ไม่ไหว 5555
    #273
    0
  22. #272 XoArnneeB (@nicha3591) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 13:54
    รอตอนหน้าเล้ยยยยย ฉากบู้วววววว -/- แง่ง ใครๆก็ต้องยอมให้กับความนุ่มนิ่มน่ารักของหนูแท แม้แต่อำนาจมืดในบ้านยังไม่อาจเทียบติดได้เลย ฮาฮ่าาาา ฮื้อออ อยากรู้ว่าคนอื่นจะรุ้สึกยังไงเวลาเห็นยุนกิแบ๊ว ปู่กิของข้าาา ต่อเร็วๆนะไรทไม่ได้เร่งนะ แต่ลุ้นหนักมาก 55555555 อย่าตัดให้ค้างนะไรท์ !!!!! ถ้าค้างเดี๋ยวคอมเม้นทประท้วงเลย 5555555 อินี่เม้นยาวไปมั้ยอ่ะ ทุกตอนทุกรอบที่อ่านเลย แงเขิน 5555555 รู้มั้ยว่าชอบขนาดไหนถึงยอมเม้นยาวขนาดนี้ ปกติประโยคนึงก็พอ แต่นี่คืออะไร เอาไปรวมเป็นรูเล่มจัดส่งอาจารย์ได้มั้ยคะตอบ สาระก็ไม่มีเหมือนเดิม สรุปให้เลยว่าน่ารักและชอบมากรอมาต่อนะคะ กื้ด จบ 55555555
    #272
    0
  23. #271 P' NUT (@nut-love-2442000) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 12:32
    รอต่อรอต่อ^^
    #271
    0
  24. #270 faifany (@fai1998fai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 12:04
    โอ๊ย น้องแตยองน่ารักเกินไปแล้วนะ (^3^) // ไรรีบกลับมาอัพนะอยากอ่านต่อแล้ว
    #270
    0
  25. #269 MyMaiiz (@makoechan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 11:46
    น้องแตยองงงงง น่าร๊ากกกก โอ๊ยเขิล
    #269
    0