[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,535 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,581 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    327

    Overall
    52,535

ตอนที่ 1 : HUNTER 1 : ศพที่หนึ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    25 ต.ค. 61



1


ณ ย่านการค้าใจกลางเมืองแหล่งท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง ร้านรวงมากมายต่างแข่งกันประดับตกแต่งแสงไฟระยิบระยับกลบแสงดาวในยามมืดมิดเพื่อชวนเชิญให้ลูกค้าเข้าร้าน ผู้คนเดินขวักไขว่ทั้งมาเดินเล่น ซื้อของ หรือออกเดท ความชุกชุมของผู้คนเช่นนี้เหมาะอย่างยิ่งแก่การอำพรางตัวของผู้หลบหนี กายสูงเพรียวกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืดของซอกตึก สายตาสอดส่องอย่างระแวดระวังขณะกำลังเดินย่องออกจากที่ซ่อน

ฟุบ

"จะไปไหนเหรอจ้ะน้องสาว"

ยังไม่ทันโผล่พ้นจากซอกตึกก็โดนดักทางไว้เสียก่อน ไอ้ขี้เมาจากที่ไหนก็ไม่รู้เดินโซซัดโซเซเข้ามาหาเขาด้วยสายตาหื่นกระหายอย่างไม่ปิดบัง ความรู้ใหม่จากโลกภายนอกสอนให้เขารู้ว่านอกจากแอลกอฮอล์จะทำให้ขาดสติแล้วยังทำให้สมองบิดเบือนอีกด้วยไอ้ขี้เมาถึงได้มองว่าเขาเป็นผู้หญิงทั้งที่เขานั้นเป็นผู้ชาย

สัญชาติญาณจากประสบการณ์และการฝึกฝนบอกให้เขาถอยหลังอัตโนมัติและหยิบอาวุธประจำกายออกมาขู่คนตรงหน้าอย่างเงอะงะ เพราะเขาไม่เคยหันปลายมีดเข้าหาใคร

"จุ๊ๆ อย่าเล่นไม้เล่นมีดสิจ้ะเดี๋ยวผีผลัก"เพราะท่าทางจับมีดดูไม่เป็นการเป็นงานมันจึงยิ้มกระย่องได้ใจ นอกจากจะไม่สะทกสะท้านต่อมีดแล้วยังย่างเท้าเข้าใกล้เขาขึ้นมากกว่าเดิม ก่อนที่จะคว้าหมับเข้าที่มืออีกข้างหวังฉุดกระชาก

"จับมีดยังไม่ถนัดเลย แล้วแบบนี้จะแทงโดนพี่กี่รูละจ้ะคนดี หืม ?”

"ใช่ ผมไม่เคยหันปลายมีดเข้าหาใคร เพราะผมหันคมมีดหาคนอื่นตลอด"เสียงทุ้มต่ำพูดกลับอย่างเย็นเยียบ เพียงแค่มีมีดอยู่ในมืออะไรๆในกายเขาก็พาลจะพุ่งพล่านไปเสียหมด "...ผมถนัดเชือด...มากกว่าแทง" นัยน์ตาแววโรจน์เพราะสัญชาติญาณนักฆ่าถูกปลุกให้ตื่นตั้งแต่สัมผัสด้ามมีดต้องคำสาป มือเรียวควงตวัดปลายมีดหันกลับเข้ามาหาลำแขนตัวเองเตรียมพร้อมสำหรับการเชือด

"หึหึหึ ผมอยากจะเชือดคุณจริงๆเลย อยากจะกรีดลงบนคอคุณ อยากเห็นเลือดสดๆไหลทะลักเหมือนท่อแตก"ว่าพลางแลบลิ้นด้วยความกระหาย เขาคิดอย่างที่พูดจริงๆแค่นึกว่าจะได้เห็นภาพพวกนั้นก็ตื่นเต้นเสียจนตัวสั่น เสียงกรีดร้องที่เป็นดั่งทำนองเพลงโอเปร่ากับกองเลือดสีแดงฉานที่เปรอะไปทั่วผนังและเจิ่งนองอยู่บนพื้นดั่งผลงานศิลปะชั้นเอก เขาอยากจะเห็นมันด้วยความเสพติด 

บ้าอะไรวะเนี่ย!”สร่างเมาขึ้นมาทันตาเห็น เพราะเงาทะมึนทึบที่แผ่รอบๆกายบาง ลางสังหรณ์แปลกๆร้องเตือนจนรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ชายผู้บุกรุกสะบัดมือเขาทิ้งแล้วตั้งท่าวิ่งแต่ไม่ทันเสียแล้ว ข้อพับขาด้านหลังถูกถีบให้ล้มลงในท่าคุกเข่าชาย   ขี้เมาร้องลั่นเมื่อเส้นผมถูกกระชากไปด้านหลังจนหน้าหงาย แม้เหยื่อจะหันหลังให้แต่มือคู่นี้มันผ่านการฆ่ามาไม่รู้ตั้งกี่ศพย่อมรู้ดีว่าเชือดส่วนไหนเหยื่อถึงจะไม่มีเสียงร้อง และเชือดส่วนไหนเหยื่อถึงจะส่งเสียงร้องโหยโหนได้ไพเราะที่สุด

มือเรียวบีบหลอดลมของไอ้ขี้เมาผู้โชคร้าย มืออีกข้างที่ถือมีดก็ค่อยๆกรีดผิวเนื้อเหนือหลอดลมนั่น ร่างข้างใต้ดิ้นพล่านกะเสือกกะสนที่จะมีชีวิตแต่คมมีดก็ลิดรอนลมหายใจไปเรื่อยๆ มือสังหารสัมผัสได้ถึงเส้นเอ็น กระดูกอ่อน และเส้นเลือดที่มันขาดออกจากกัน เลือดไหลอาบไปทั่วร่างที่กำลังจะหมดลมหายใจ

"หึ สวะ"

 

เด็กหนุ่มยืนมองใบมีดสีเงินค่อยๆดูดซึมเลือดสีข้นเข้าไปอย่างช้าๆ มีดต้องคำสาปที่เป็นดั่งปีศาจดูดเลือดอาวุธประจำกายที่ถูกสร้างขึ้นมาตามความถนัดและ       วิธีต่อสู้ของผู้ใช้โดยเฉพาะ เขาเก็บมีดสั้นลงฝักเมื่อมันกลืนกินเลือดเข้าไปจนหมดและเดินออกไปจากซอกตึกทิ้งร่างไร้วิญญาณไว้เบื้องหลังอย่างไม่แยแส 

ในนามของ ฮันเตอร์ เขาถูกสอนมาตั้งแต่จำความได้  'มนุษย์สวะ ไม่สมควรได้มีชีวิตบนโลกใบนี้'

ร่างผอมสูงเดินลัดเลาะผ่านซอกซอยร้านค้าแฝงตัวเข้าไปในแหล่งที่มีผู้คนเยอะๆเพื่อหลบซ่อนตัวจากสายตาผู้ที่ไล่ล่าเขา ดวงตาสีเขียวมรกตซึ่งฉาบด้วยรังสีอินฟราเรดสอดส่องไปทั่วทุกซอกทุกมุมอย่างระแวดระวัง เขาหยุดยืนนิ่งเมื่อมาถึงซอกตึกมืดๆแห่งหนึ่ง ดวงตาเหม่อมองไปที่ไหนซักแห่งซึ่งแท้จริงแล้วเขากำลังอ่านข้อความจากภาพในดวงตา

ดวงตาข้างขวาที่มีเลนส์พิเศษเป็นดั่งกล้องถ่ายรูปเพียงกระพริบตาสองครั้งติดกันก็สามารถบันทึกภาพอะไรก็ตามที่กำลังมองอยู่ หรือแม้แต่ดึงภาพที่เคยบันทึกไว้ออกมาดูก็ยังสามารถทำได้ จุดหมายปลายทางของเขาอยู่ในภาพแต่เพราะยังมีรายละเอียดไม่มากพอเขาถึงยังไม่สามารถไปถึงที่หมายได้ เขาคงต้องหาที่ซ่อนตัวซักพัก รอคอยคำบอกใบ้ที่มักจะแฝงมาในภารกิจสังหารขององค์กร

"ฉันอยากไปโบสถ์"เขาพึมพำ โบสถ์เป็นสถานที่ที่เดียวที่ทำให้เขารู้สึกสงบสามารถตัดขาดจากวิถีชีวิตของเดิมๆได้อย่างสิ้นเชิงโดยไม่มีข้อแม้หรือเงื่อนไข แม้ตอนนี้เขาจะละทิ้งองค์กรและหนีออกมาจากที่นั่นแล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังคิดว่าที่ไหนที่อยู่แล้วสบายใจ ที่นั่นแหละจะปลอดภัยที่สุด...เมื่อตัดสินใจได้แล้วก็เดินทอดน่องไปเรื่อยๆเขาหยุดอยู่ตรงหน้าป้ายแผนผังหมู่บ้าน กระพริบตาขวาสองครั้งเพื่อถ่ายภาพมันเก็บไว้กันลืม แย่หน่อยที่โบสถ์ของเมืองนี้แยกตัวห่างออกไปจากชุมชน ถึงจะเสี่ยงแต่ก็ต้องไปที่นั่น เพราะเขาไม่มีที่ให้ไปแล้ว เงินสดที่พกติดตัวก็ไม่เหลือซักบาท ไม่อย่างนั้นเมื่อตอนกลางวันเขาคงไม่ไปหลบนอนในซอกตึกหรอก

วืดดด~~ 

เสียงใบพัดของอากาศยานไร้คนขับหรือโดรนดังเข้ามาในโสตประสาทหลังจากเขาออกห่างจากแหล่งชุกชุมของผู้คนมาได้ไม่นาน แม้จะได้ยินเพียงแผ่วๆแต่เขารู้ได้ทันทีว่ามันคือโดรน และแน่นอนว่ามีคนตามเขามา ไม่ต้องหยุดคิดให้วุ่นวาย เปิดภาพแผนที่หมู่บ้านในดวงตาดูอีกครั้ง โบสถ์อยู่ห่างจากจุดนี้ไม่มากถ้าเขาวิ่งไปด้วยความเร็วปกติแปบเดียวก็คงถึง เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อควานหาของสำคัญบางอย่าง

"ไม่มีลูกอม"เขาตาเหลือก ทำหน้าเหมือนโลกนี้กำลังจะพังทลายอยู่ตรงหน้า 

'บ้าจริง ไม่มีลูกอม แล้วจะใช้ชีวิตอยู่ต่อได้ยังไง โลกนี้มันจะโหดร้ายเกินไปแล้ว พระเจ้าช่วยลูกด้วย โปรดประทานลูกอมมาให้ลูกด้วยเถิด ลูกไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้ถ้าไม่มีมัน ได้โปรด'

เขาทั้งวิ่งและสวดภาวนา ความเร็วลดลงอย่างชัดเจนเมื่อขาดแหล่งพลังงาน

ตึก ตึก 

เสียงฝีเท้าเข้าใกล้มาเรื่อยๆแล้ว เขามั่นใจว่าไม่สามารถต่อกรกับคนพวกนั้นได้แน่ๆ ทางรอดเดียวคือต้องหนีให้พ้น แต่จะทำยังไงละ เมื่อขามันเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆแบบนี้

ปัง!

อั้ก

เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ

กระสุนสายฟ้าถูกยิงมาจากข้างหลังปะทะร่างกายเขาเต็มๆ แรงกระแสไฟฟ้าช็อตร่างเขาจนกล้ามเนื้ออ่อนแรงทุกส่วนชาไปหมด และชักหงึกตามแรงช็อตที่ปล่อยออกมาจากประจุเป็นระลอก แส้หนังถูกคนที่สวมชุดคลุมสีดำแถบแดงสะบัดฟาดลงมาบนร่างเขาไม่ยั้ง

ปล่อย!”

"จะหนีไปไหนไอ้คนทรยศ เด็กสวะอย่างแกมันโง่เง่าไร้สมอง"

"ฉันไม่ชอบอยู่กับพวกแก ปล่อย"เด็กหนุ่มแผดเสียงลั่นใส่เหล่าผู้ไล่ล่า นั่นยิ่งทำให้พวกมันขุ่นเคืองขึ้นมาอีกหลายเท่า

"ไม่อยากอยู่กับพวกฉันก็ตายๆไปซะ เลี้ยงดูฟูมฟักมาขนาดนี้ยังไม่รู้คุณ ไสหัวลงไปอยู่ในนรกซะเถอะ"

"พวกแกนั่นแหละที่ต้องไปลงนรก"เสียงใครบางคนตะโกนมาจากด้านหลัง เมื่อพวกผู้ไล่ล่าหันไปแสงจากสปอตไลท์ก็สว่างจ้า ทำให้พวกมันเสียการมองเห็น เด็กหนุ่มเห็นคนอีกสองคนรีบกระโดดออกมาจากที่ซ่อนพุ่งมาทางเขาก่อนที่หนึ่งในสองคนนั้นจะอุ้มเขาเอาไว้และพาวิ่งลุยเข้าไปในป่าข้างทาง กล้ามเนื้อที่อ่อนล้าจากกระแสไฟบวกกับร่างกายขาดพลังงานที่เรียกว่าลูกอมทำให้เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนหรือขัดขืนใดๆ ทำได้แค่จ้องมองทางข้างหน้าและจดจำเส้นทางเอาไว้หนีทีหลังเพราะเขาไม่ไว้ใจใครหน้าไหนทั้งนั้น

เพราะถูกสอนมาแค่ว่าโลกภายนอกนั้นมันโหดร้าย ไม่มีใครหวังดี หรือทำดีกับเราด้วยความจริงใจ มนุษย์ทุกคนล้วนโลภและหวังผลประโยชน์จากคนอื่นในทุกๆการกระทำ เพราะฉะนั้นคนพวกนี้ก็คงเป็นแบบนั้นต้องมีจุดประสงค์อะไรแน่ๆถึงได้มาช่วยเขาไว้

"แฮ่กๆ น่าจะไกลพอแล้วละ เข้าไปหลบบนบ้านต้นไม้ก่อน รอชางกยุนด้วย"คนที่กำลังอุ้มเขาอยู่พูดด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย อันที่จริงตัวเขาไม่ได้หนักอะไรนะ 'อืมเขาคิดว่างั้นแหละ 'ใช่ๆเขาพยักหน้ากับตัวเองเมื่อมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หนักแน่ๆ คนๆนี้คงเหนื่อยเพราะวิ่งมาไกลล่ะมั้ง ไม่เกี่ยวกับเขาแน่นอน

"อืม ขืนกลับไปไม่ครบมีหวังพี่โฮซอกเพ่งกระบาลแตกแน่ๆอะ"คนที่มาด้วยกันพูดตอบ นำหน้ามุดเข้าไปในโพรงไม้ใหญ่ซึ่งเขาไม่ได้สังเกตมาก่อนว่ามันมีอยู่อาจจะเพราะมันมืดมาก แล้วอีกอย่างเขาก็ปิดโหมดตรวจจับไปแล้วด้วย ดวงตาก็เลยกลับมามองเห็นเหมือนคนปกติ ร่างเขาถูกอุ้มเข้ามาในโพรงไม้กลิ่นเหม็นชื้นเตะเข้าจมูกจนต้องหันหน้าเข้าไปมุดอกไอ้คนอุ้มเพื่อหนีกลิ่น

"เหม็นอะดิ แปบนะ กำลังพาขึ้นไปข้างบน"เจ้าของอกพูด เขาจึงหันออกไปมองทางข้างหน้าอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักๆกระทบขั้นบันไดในความมืดดังต่อเนื่องจนกระทั่งโผล่เข้ามาในห้องๆหนึ่ง แสงสลัวจากดวงจันทร์สาดส่องเข้ามาพอให้เห็นเลือนลางว่าในห้องนี้มีเตียง เกม โหลลูกอม ขวดน้ำ ถุงขนม และของเล่นอีกมากมาย 

โหลลูกอม

โหลลูกอม

โหลลูกอม

ToT

เขารอดแล้ว เพียงแค่เห็นโหลลูกอมเด็กหนุ่มอ่อนล้าก็รีบดีดตัวลงจากแขนอีกคนทันที หล่นลงพื้นดังอั่กแต่ใครจะสนกัน ขอแค่ได้กินลูกอมจากโหลนั้นก็พอแล้ว ต่อชีวิตเขาได้ถึงปีหน้าเลยเชียวละ 

"เฮ้ๆ นายใจเย็นๆนะ เรามาช่วยนายไม่ได้หวังร้ายอะไรทั้งนั้น"

"ใช่ๆ เราแค่ช่วยเอง อย่ากลัวเราเลยนะ"

เด็กหนุ่มสองคนที่เป็นเจ้าของสถานที่ว่าอย่างลนลานพยายามพูดกับร่างที่กำลังกระเสือกกระสนคลานไปที่มุมห้องเพราะคิดว่าอีกคนกำลังหวาดกลัว แต่ไม่ว่าทั้งคู่จะพยายามพูดยังไงร่างเพรียวบอบช้ำเต็มไปด้วยเลือดและรอยแผลมากมาย แถมยังมอมแมมอย่างถึงที่สุดก็ไม่สนใจพวกเขาซักนิด จนกระทั่ง....

แกร้ง แกร้ง แกร้ง

โหลลูกอมที่วางอยู่โต๊ะตรงมุมห้องถูกมือเรียวฉกลงมาก่อนจะเทกระจาดจนเม็ดของหวานหล่นอยู่เต็มพื้น คนที่สภาพมอมแมมและน่าเวทนารีบโกยลูกอมใส่กระเป๋า และกำลูกอมบางส่วนเข้าปากทั้งที่ยังไม่แกะเปลือกจนแก้มดำๆสกปรกนั้นบวมอูมเหมือนกระรอกอมถั่ว

บางทีพวกกูอาจจะช่วยคนบ้าที่หนีออกมาจากโรงพยาบาล

สองเจ้าถิ่นมองหน้าแล้วยักไหล่ใส่กัน หนึ่งในนั้นเดินเข้าไปหาเขาอย่างกล้าๆกลัวๆเพื่อทดสอบว่าใช่คนบ้าหรือเปล่า

"แกะให้หน่อย"

"เอ๋?"เด็กหนุ่มแปลกใจ เอียงคอน้อยๆเมื่อคนที่กอบโกยลูกอมอย่างเป็นบ้าเป็นหลังส่งเม็ดของหวานมาให้เขาแกะให้ ก็ได้แต่รับมาฉีกอย่างจำใจ....พอเห็นสิ่งที่น่าจะกินได้อีกคนก็รีบคายลูกอมทั้งเปลือกในปากทิ้งและงับอันที่แกะแล้วจากมือคนแกะแทน

อือหือ น้ำลายติดมือกูด้วย ก็จะติดเชื้อบ้าไหมเนี่ย?

"มันไปไหนแล้ววะ เมื่อกี้ยังจับสัญญาณได้อยู่เลย"

"แค่เด็กอายุสิบแปดคนเดียวทำไมถึงวุ่นวายขนาดนี้วะ"

"ฆ่ามันทิ้ง จะได้จบๆ"

"เออ เห็นด้วย เก็บไว้ก็เป็นความอัปยศขององค์กรเปล่าๆ เลี้ยงเสียข้าวสุก"

"รีบหามันให้เจอสิวะ จะได้ฆ่ามันทิ้งเร็วๆ หิวข้าว อยากกลับบ้านนอน"

บทสนทนาดังแว่วๆมาจากพื้นเบื้องล่าง ทำเอาเด็กชายสามคนนิ่งเกร็ง บางคนถึงกับกลั้นหายใจ เพราะกลัวจะโดนจับได้ว่าแอบอยู่บนนี้ กระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆค่อยห่างออกไปเรื่อยๆ เด็กหนุ่มที่ใส่เสื้อสีแดงอาสาไปดูลาดเลาก่อนจะทำมือสัญลักษณ์โอเคเมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่แล้ว

"เฮ้ คุยกันหน่อยได้ไหม"เด็กหนุ่มผมสีส้มพูดขึ้น ทำให้คนที่เอาแต่แกะลูกอมและยัดเข้าปากจนบวมเหมือนกระรอกอมถั่วอีกรอบเหลือบตาขึ้นมามอง เขาพยักหน้าเบาๆและแกะลูกอมยัดเข้าปากต่อถึงแม้โพรงปากเล็กๆจะไม่มีพื้นที่พอให้ยัดเข้าไปแล้วก็ตาม

"นายชื่ออะไร ฉันชื่อจีมินนะ ส่วนหมอนั่นชื่อจองกุก"เด็กผมสีส้มแนะนำตัว ส่วนอีกคนข้างหลังก็ยิ้มแฉ่งโชว์ฟันกระต่ายน่ารัก เด็กหนุ่มไม่ตอบแต่ถอดสร้อยที่สวมอยู่ที่คอส่งให้จีมินแทน

"คิม แท ฮยอง"จีมินอ่านชื่อที่สลักอยู่บนแผ่นป้ายสีเงิน คนกินอมยิ้มที่เป็นเจ้าของชื่อจึงพยักหน้ารับ

"301295 นี่วันเกิดนายเหรอ?"จีมินถามอีกรอบแทฮยองก็พยักหน้าเป็นคำตอบ

"เกิดปีเดียวกันเลย จองกุกด้วย เราสามคนเป็นเพื่อนกันนะ"จีมินว่าแล้วฉีกยิ้มอย่างร่าเริงจนตาปิด แต่แทฮยองนั้นกลับเอียงคอมองอย่างสงสัยปนไม่เข้าใจ

เพื่อน?

เขาไม่รู้จัก?

คำว่าเพื่อนคืออะไร?

มีไว้ทำอะไร?

มันมีที่มาจากไหน?

ทำไมถึงเรียกว่าเพื่อน

แล้วเป็นเพื่อนกันทำไม?

แทฮยองแหงนหน้าขึ้นฟ้า ขมวดคิ้วคิดหนักกับคำถามที่วิ่งวนอยู่ในหัว ไม่มีตำราเล่มไหนในห้องสมุดบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับคำคำนี้มาก่อน

"อ่า....เฮ้ ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรไม่ต้องคิดมากหรอก"คราวนี้แทฮยองเลิกคิ้ว 

มีเงื่อนไขพิเศษเพิ่มเข้ามาอีก?

ไม่เป็นเพื่อนกันก็ได้ ไม่เป็นไร?

ทำไมถึงไม่เป็นไร ?

มีทฤษฎีไหนรองรับเรื่องนี้ ?

บางทีเรื่องนี้อาจจะอยู่ในวิชาสังคมศาสตร์?

จริงสิ เขาไม่ชอบเรียนวิชานี้ถึงได้ไม่รู้คำว่าเพื่อนนี่แน่ๆ.....

"ไอ้กุกกี้ กูว่ามันเอ๋อวะ เอามันกลับไปปล่อยที่เดิมเหอะ"จีมินกระซิบเมื่อ     แทฮยองหลุดเข้าอีกโลกไปแล้ว

"เออ กูก็ว่างั้น แต่รอถามไอ้ยุนก่อนว่ามันจะเอาไง มันเป็นคนเสนอหน้าเข้าไปช่วยหนิ"

"เออก็ได้ๆ แต่มึงว่าไหมว่ามันน่ารักเนอะ"

"เออดิ พามันกลับบ้านเราไหม?"

"หาเรื่องให้พ่อมึงด่าสิ"

"เห้ย พี่นัมจุนเขาไม่ว่าหรอกเชื่อกู"

"กูไม่ได้หมายถึงพี่นัมจุน กูหมายถึงพี่ยุนกิ ยุนกิพ่อทุกสถาบันอะมึงรู้จักไหม"

"เออวะ"

"กูว่าเราไปนั่งรอที่เตียงดีกว่า ขี้เกียจคุยละ ปวดหมอง"จีมินเอาปากชี้ๆทางเตียงแล้วเดินนำไป จองกุกเลยเดินเข้ามาหาแทฮยองบ้าง

"แทฮยอง นายชอบกินลูกอมเหรอ?"จองกุกถาม นั่งยองๆบนปลายเท้าให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน

"อื้อ ฉันจะตายถ้าไม่ได้กินลูกอม"

"ห้ะๆ ขนาดนั้นเลยเหรอ นี่ บ้านเรามีลูกอมเยอะนะ นายอยากได้ไหม"จองกุกกระซิบ นั่นทำให้คนที่บอกว่าตัวเองจะตายถ้าไม่ได้กินลูกอมรีบทำตาโต จองกุกยักไหล่แล้วยืนขึ้นโดยไม่พูดอะไรต่อก่อนจะเดินไปนั่งที่เตียงข้างจีมิน

แครก!

เสียงบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว จองกุกและจีมินขยับตัวอย่างว่องไวไปหยิบอาวุธออกมาจากใต้เตียงและตั้งท่ารับ โดยมีจองกุกถือดาบคู่ยืนรออยู่ข้างหน้าและมีจีมินถือธนูเตรียมพร้อมอยู่ข้างหลัง ซิมโมเรชั่นพื้นฐานใช้ได้ทุกสถานการณ์ทั้งเข้าโจมตีหรือตั้งรับ แทฮยองมองด้วยความสนใจ คิดว่าเด็กพวกนี้คงไม่ใช่แค่วัยรุ่นธรรมดาแน่ๆ

ตึก

เสียงเท้ากำลังเดินขึ้นมาหาพวกเขา

ตึก

มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ตึก

จีมินและจองกุกกระชับอาวุธในมือแน่นขึ้น



ตึก



ตึก



ตึก



ตึง



ตึ่ง



ตึ้ง



ตึ๋ง



ตะลึงตึงโป๊ะ!!! เจอกันตอนหน้า บรัยส์ 555555555555555555555555555555555555555555555555555555555




ก็บอกแล้วว่าแทฮยองอะ ชอบเลือดกับลูกอม เน๊อะ ^^ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ มีกำลังใจอย่างยิ่งยวด ซึ้งใจจริงๆ ซึ้งใจจริงๆ ซึ้งใจจริงๆ ถ้ามีคำผิดบอกนะก๊ะ ไปเลิ้น บะบาย ปั่นวิว Forever Young กันเถอะ 


รักทุกท่านที่อ่านฟิคเรื่องนี้


รักยิ่งขึ้นไปอีกสำหรับทุกท่านที่กดเฟบ


หอมเหม่งทุกท่านที่คอมเม้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

63 ความคิดเห็น

  1. #1314 YuparatSoanglam (@YuparatSoanglam) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 20:41
    เนื้อหาน่าสนใจมากก
    #1314
    0
  2. #1307 22CM (@22CM) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 15:36
    น่าสนใจค่ะๆๆ จะลองอ่านดู ว่าแต่...ตอนสุดท้ายนั่นอะไรน่ะ ตัดอารมณ์มาก5555
    #1307
    0
  3. #1298 peachmasato (@peachmasato) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 20:27
    สุดยอดเทคโนโลยีสุดๆ เอาซะตามไม่ทันกันเลยทีเดียว ว่าแต่ว่า...แทแทไปเกี่ยวพันกับองค์กรอะไรอ่ะ ทำไมต้องตามฆ่าขนาดนี้ด้วย เท่าที่ดูๆ แทแทก็เหมือนจะไม่ปกติ(ว๊าก!!//โดนแทแทถีบ) 555 นี่พี่ไม่ได้ว่าหนูแทนะครับ ตอนหน้ายัยแทคงได้ไปหาเจ้าพ่อทุกสถาบันสินะ ฮี่ๆ (เอาจริงๆคือเรื่องนี้ไม่น่าจะมีคำว่า ปกติ 555)
    #1298
    0
  4. #1285 SsB3 (@siprang_tong88) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 23:59
    ยุนกิพ่อทุกสถาบันน555
    #1285
    0
  5. #1278 1612254 (@1612254) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 11:25

    สนุกมากค่ะ//พึ่งมาอ่าน

    #1278
    0
  6. #1253 Chinago (@campernrena) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 23:13
    ไม่เข้าใจคำว่าเพื่อนจนถึงขั้นถามหาทฤษฎีมารองรับ กราบน้องแท
    #1253
    0
  7. #1252 NIWORK2 (@NIWORK2) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 20:49
    <p>น่าฉนใจ~ </p>
    #1252
    0
  8. #1230 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 16:13
    เกลียดดตอนนจบบบ 555 สนุกกอ่ะ ตื่นเต้นนตั้งแต่อ่านบรรทัดแรก 5555555555555555555555555555555
    #1230
    0
  9. #1224 nonggamza (@nonggamza44) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:25
    สนุกมากค้าาาา ชอบบบบบ //รูปพี่แทคืองานดีๆๆๆ
    #1224
    0
  10. #1221 แทแท (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 12:34
    น้องแทน่ารัก หนูชอบลูกอม&#128525;&#10084;&#128525;&#128525;&#128525;&#128525;
    #1221
    0
  11. #1197 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 19:41
    น้องเป็นนักฆ่าหรอ ;____;
    #1197
    0
  12. #1179 Mr.Kimm (@mickey_minnie) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 23:57
    ชอบความตัดจบ ฮืออออ นั่งเอ๋อไปแปปนึง5555555555 ชอบเนื้อเรื่องมากค่ะ! บรรยายก็ดี รักเยยยยยย
    #1179
    0
  13. #1178 Mr.Kimm (@mickey_minnie) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 23:57
    ชอบความตัดจบ ฮืออออ นั่งเอ๋อไปแปปนึง5555555555 ชอบเนื้อเรื่องมากค่ะ! บรรยายก็ดี รักเยยยยยย
    #1178
    0
  14. #1161 KOGA-V (@KOGA-V) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 12:00
    ห๊ะ!!!! ตัดจบตอนแบบนี้ก็ได้หรอ!!! 555 แทแท แ ม่ ง มีความเป็นเด็กในตัวสูง เด็กปัญญาอ่อนน่ะนะ ถรุ้ยย!!! ขอโทษน้า~~ เรารักแทแทจะตาย เนอะๆ สุดท้าย คารวะยุนกิ พ่อ! ทุกสถาบัน อิกุกกับอิจีมยังต้องขยาด บรื๋อ~
    #1161
    0
  15. #1159 MARKBAMCUTEBOY (@MARKBAMCUTEBOY) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 16:30
    มุกอะไรเอ่ยเล่นไปก็เสียเวลา? มุกไรท์ไงเงิบแปป5555 แต่เค้าชอบความคิมแทที่ถ้าขาดลูกอมจะตายอ่ะค่ะทำให้ดูซอฟท์ลงมา และน่ารักด้วย55
    #1159
    0
  16. #1156 InANewLife (@lsivie0013) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 23:43
    ตึ่ง โป๊ะะ พร่องงงง (มันเนย) นี่เงิบบบบบ
    #1156
    0
  17. #1146 myloveisV (@mymine0701) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 01:30
    ไรท์คะ!555555555555
    #1146
    0
  18. #1143 twinkle_littletaehyung (@praewinkle_mayo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 06:55
    ไรท์ทำเราเงิบ55
    #1143
    0
  19. #1122 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 18:14
    555 เหมือนโดนรูปลักษณ์ภายนอกหลอกอ่ะ หน้ายิ้มๆแต่ข้างในแทแทนี้คงร้ายกาจ
    #1122
    0
  20. #1117 Noeyoey (@Noeyoey) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 11:35
    แทนี่เป็นนักฆ่าจริงเหรอคะ หนูจะติดต่อยานแม่บ่อยไม่ได้นะลูกกก555555555
    #1117
    0
  21. #1106 Spritezeed_Za (@spritezeed87) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 00:20
    มีหลากหลายรสชาติในตอนๆเดียว ทั้ง ตลก ทั้งสะใจ ทั้งงงไรท์ทำได้ไงอ่ะ นับถือค่ะ
    #1106
    0
  22. #1095 sungmin-pink boy (@sunghyunmin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 15:03
    เอิ่ม ไรต์ นี่กำลังอ่านลุ้นๆ เจอตึงๆของไรต์นี่ถึงกับเงิบ5555555
    #1095
    0
  23. #1094 ชญาณินท์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 18:55
    ฟิคกุกวีใช่ไหมคะ พอดีเห็นในยูทูปเขียนแทกิก็เลยงง555

    #1094
    0
  24. #1093 ชญาณินท์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 18:54
    ฟิคกุกวีใช่ไหมคะ พอดีเห็นในยูทูปเขียนแทกิก็เลยงง555

    #1093
    0
  25. #1092 ชญาณินท์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 18:54
    ฟิคกุกวีใช่ไหมคะ พอดีเห็นในยูทูปเขียนแทกิก็เลยงง555

    #1092
    0