[fic knb] She Is My Girlfriend.|คนนั้นแฟนผม

ตอนที่ 5 : She Is My Girlfriend03:He's my emperor and I'm his empress.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,057
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 209 ครั้ง
    1 ธ.ค. 62





2018 Autumn Winter new style European and American foreign trade modeling fashion show ankle boots patent leather chunky boots

She Is My Girlfriend03:He's my emperor and I'm his empress.

____________________________________________________________________________________________________

        เสียงลูกบาสเกตบอลกระทบลงกับพื้นดังสนั่น นัยน์ตาสีชมพูอ่อนจ้องมองการแข่งขันระหว่างเซย์รินกับชูโตคุ ไม่วายนิ้วเรียวจับปากกาจดรายละเอียดต่างๆลงในสมุดบันทึกไปด้วย รูปแบบการเล่นของทีมเซย์รินแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก จัดว่าเป็นทีมที่น่ากลัวทีมหนึ่งเลยก็ว่าได้ เพราะมีคางามิกับคุโรโกะอยู่


          "น่าเครียดเชียวนะ ลิซจัง"

          "งั้นหรอคะ"

          "ผู้หญิงคนนั้นใช่เพื่อนเธอรึเปล่า"


        ฮามิยะพูดพลางสะกิดร่างบางให้ดูผู้หญิงสีบลอนด์ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของสนามแข่ง ทำสีหน้ามึนงงเล็กน้อยยามมายุซุมิชำเลืองมองตามนิ้วตน ปกติเห็นไม่ค่อยอยากรู้เรื่องใครเท่าไหร่เลยนี่นา น่าแปลกแฮะ


           "ค่ะ เพื่อนกินเพื่อนตายเลยแหละ"

           "ดูเหมือนว่าจะไม่เห็นเธอนะ"

           "คงงั้นแหละค่ะ"


        ตอบกลับอย่างไม่ได้คิดอะไรนัก ตอนนี้คุโรโกะสามารถพลิกเกมได้ก็จริง แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้น มันตรงที่พ่อหนุ่มผมสีเพลิงกระโดดได้เพียงไม่เกินสองครั้งนี่สิที่น่าเป็นห่วง แล้วดูเหมือนว่าโค้ชฝั่งนั้นจะจับจุดได้แล้วด้วย ลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นเพื่อนสนิทกระโดดังก์ลูกลงห่วง เออ เอาเข้าไป


           "ลิซ"

           "อะไรหรอเซย์"

           "คิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นต่อจากนี้มั้ย"


        อาคาชิเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่นั่งเงียบมานานพอสมควร เหลือบมองแฟนสาวข้างกายครู่หนึ่ง ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มตรงมุมปากอย่างชอบใจกับคำตอบของสาวเจ้า สมแล้วที่เป็นจักรพรรดินีของเขา


           "ไม่รู้สิ แต่ชูโตคุชอบมีอะไร Surprise ตลอดเลยนี่นา"

           "นั่นสินะ"

           "แหม เดาถูกอีกแล้วแฮะ"


        ริมฝีปากบางแสยะยิ้มเล็กน้อยเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามคาด ทาคาโอะส่งลูกให้มิโดริมะชู้ตครั้งสุดท้าย แต่มันก็จบลงเพราะพ่อคนจืดจางปัดลูกออกจากมือชู้ตเตอร์หนุ่มได้ทันทีเวลาพอดี ชัยชนะครั้งนี้จึงตกเป็นของเซย์รินแบบไร้ซึ่งข้อกังขา ถ้าได้เจอกันในรอบชิงชนะเลิศก็คงดีสิ แค่คิดก็สนุกแล้ว 


           "พวกเราเองก็กลับกันเถอะ"

           "เซย์ เดี๋ยวลิซมานะ"

           "รีบกลับมาล่ะ"


        พูดตามหลังแฟนสาวด้วยความเป็นห่วง นัยน์ตาสีแดงเข้มมองแผ่นหลังเล็กจนสุดสายตา เธอชอบไปไหนโดยไม่บอกเขาทุกครั้งเลย บางทีเขาก็อยากรู้เหมือนกันนะว่าทำไมถึงต้องทำตัวมีความลับอยู่ตลอดเวลา แต่ถ้าถามออกไปเจ้าหล่อนก็คงไม่ตอบอะไรและเปลี่ยนคุยเหมือนทุกหนนั่นแหละ


           "ยังชอบดื่มนำ้อัดลมเหมือนเดิมเลยนะ"

           "นานๆกินทีน่า ไม่ได้มากับทีมหรอ"

           "พอดีอยากมาหาอะไรดื่มน่ะ"


        ฮิมุโระเอ่ยตอบร่างบางตรงหน้าที่ยังไม่ละสายตาออกจากตู้ขายเครื่องดื่มอัตโนมัติ ขายาวก้าวเข้าใกล้ลิซซ่ามากขึ้นทีละก้าวสองก้าว ความจริงเดินเข้าไปเลยก็ได้แหละแต่อยากกวนตีนไง 


           "หรอ เอาไปสิ"

           "Thanks,sis." 

           "ตอนแข่งลิซเจอฮิเมะด้วย"


        เปิดกระป๋องนำ้อัดลมก่อนจะกระดกดื่มไปหลายอึก ชำเลืองมองคนข้างกายครู่หนึ่งก่อนจะทิ้งกระป๋องลงถังขยะ ขาเรียวก้าวไปหาที่นั่นแถวนี้ หย่อนกายลงนั่งและตบมือพื้นที่ว่างข้างๆเพื่อเรียกให้พี่ชายเดินมานั่ง หลุดหัวเราะเล็กน้อยยามอีกฝายเผลอสะดุดเชือกรองเท้าตัวเองจนเกือบล้มหน้าทิ่มพื้น


          "พี่ก็เห็นแวบๆเหมือนกัน"

          "แล้วไม่ไปคุยกับไทกะหน่อยหรอ"

           "ไม่ดีกว่า"


        ตอบปฏิเสธรุ่นน้องคนสนิทแทบไม่ทัน ตอนนี้เขายังไม่อยากคุยกับคางามิเท่าไหร่นัก คงเพราะยังรู้สึกว่าเข้าหน้าไม่ติดอยู่เยอะพอสมควร แถมตอนนี้เขาก็ไม่มีเวลาพอจะคุยด้วย


           "รีบๆปรับความเข้าใจกันล่ะ ลิซไปก่อนนะ"

           "ไว้เจอกันใหม่นะ"

           "อื้ม ไว้เจอกันใหม่"


        หันกลับไปโบกมือลาและรีบเดินออกจากสถานที่แข่งขันทันที เพราะเวลาผ่านเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ป่านนี้แฟนหนุ่มคงยืนทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแล้วเป็นแน่ เนื่องจากเธอหายไปนานเกินกว่าเวลาปกติ เชื่อเถอะว่าหล่อนโดนกัปตันสุดหล่องอนเรียบร้อยแล้ว ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยพร้อมกับยกมือขึ้นแตะไหล่เขาเบาๆ


           "หายไปไหนมา"

           "ไปหาอะไรกินมาแล้วเจอพี่พอดีเลยแวะคุยกันนิดหน่อยน่ะ"

           "จริงๆเลยนะ"


        ส่ายหน้าไปมาก่อนจะใช้แขนอีกข้างโอบไหล่เล็กเอาไว้ ตัดสินใจก้าวออกจากบริเวณหน้าสถานที่แข่งขันทันทีเมื่อคนในทีมหันกลับมาตะโกนเรียกพวกเขา 


           "แล้วนี่พวกเราจะไปไหนกันหรอคะ"

           "อ้าว เซย์จังยังไม่ได้บอกนี่นา"

           "จะไปเดินซื้อของก่อนกลับกันน่ะ"


        เป็นมายุซุมิเองที่ตอบกลับคำถามของลิซซ่าแทนคำพูดกำกวมจากเรโอะ


           "จะยืนคอยอยู่ตรงนี้จริงๆหรอ"

           "อื้ม พอดีอิ่มแล้วเลยไม่ค่อยอยากเดินไปไหนน่ะ"

           "ระวังตัวด้วยนะ" 


        อาคาชิพูดพลางวางมือลงบนเส้นผมนุ่ม ออกแรงลูบอย่างแผ่วเบาและก้าวเข้าไปในร้านขายรองเท้าทันที ดวงตาคู่สวยแอบมองแฟนสาวจากบานกระจกใสของร้าน เขารู้แหละว่าคนตัวเล็กสามารถป้องกันตัวเองได้ ถึงอย่างไรเขาก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี เพราะต่อให้แข็งแกร่งขนาดไหนแต่อีกคนก็เป็นแค่ผู้หญิงบอบบางคนหนึ่งเท่านั้น


           "ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่ามีคนนั่งตรงนี้รึเปล่าครับ"

           "ไม่มีค่ะ"

           "งั้นผมขอนั่งด้วยนะครับ"


        ว่าพร้อมกับหย่อนกายนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับหญิงสาว มองดูดีๆแล้วเป็นชาวต่างชาตินี่นา แต่พูดภาษาญี่ปุ่นได้เก่งมากเลยแฮะ ทำเอาเจ้าของภาษาบางคนอายได้เลยนะเนี่ย


           "หาที่นั่งได้แล้วหรอครับรุ่นพี่โมริยามะ"

           "อาห้ะ ตรงนี้แหละ"

           "เอ๋ รบกวนด้วยนะครับ"


        คิเสะพูดพลางหย่อนกายนั่งลงข้างรุ่นพี่ในชมรม นัยน์ตาสีนำ้ตาลเปลือกไม้ชำเลืองดูคนตรงหน้าตนครู่หนึ่ง ถ้าเขาจำไม่ผิดนี่มันชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนราคุซันที่อดีตกัปตันของตนเรียนอยู่ไม่ใช่เหรอ จะถามหาสารทุกข์สุขดิบของคนผมแดงหน่อยดีไหมนะ นายแบบหนุ่มใช้เวลานั่งคิดนานพอสมควรจึงตัดสินใจไม่ถามสาวเจ้าดีกว่า


           "แล้วทำไมพวกนายมานั่งใกล้ผู้หญิงเขาแบบนี้ล่ะเนี่ย"

           "น่าๆ คุณผู้หญิงเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อยนะคาซามัตสึ"

           "เฮ้อ ถือไหวมั้ยนามิ"


        ถอนหายใจดังพรืดแล้วหันกลับมาถามนักเต้นสาวที่เดินถือถุงกระดาษเต็มไม้เต็มมือไปหมด ส่ายหน้าไปมาให้กับความหัวดื้อของคนตัวเล็กก่อนจะนั่งลงข้างรุ่นน้องผมเหลืองอย่างจำใจ


           "เอามาวางไว้ตรงนี้ก่อนก็ได้นะ"

           "ขอบใจนะ ฮิโตชิ มานามิ เธอล่ะ"

           "ลิซซ่า ออโตไลซัส ฮิเมะเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังเยอะเลยล่ะ"


        ตอบกลับพร้อมกับส่งยิ้มให้มานามิอย่างเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือเล็กวางถุงกระดาษไว้ตรงข้างกาย สะดุ้งเล็กน้อยยามได้ยินเสียงร้องตกใจจากทุกคนในทีมบาสเกตบอลของไคโจว อะไรกัน ชื่อของเธอมันมีอะไรผิดแปลกตรงไหนอย่างนั้นเหรอ ตกใจเสียอย่างกับเจอคนดังแบบนั้นแหละ


           "ผู้จัดการทีม Jabberwock น่ะหรอ"

           "ใช่ค่ะ ทำไมหรอคะ"

           "สุดยอดไปเลย!!"


        ฮายาคาวะตะโกนเสียงดังด้วยความดีใจ ไม่วายชูนิ้วโป่งเป็นท่าทางประกอบอีกต่างหาก ถ้าไม่ได้นากามูระกับโคโบริมาช่วยห้ามไว้ป่านนี้คงจะกระโดดกอดลิซซ่าไปแล้ว 


           "ขอโทษนะฮะ ทีมพวกเราก็เป็นแบบนี้แหละ"

           "ไม่เป็นไรหรอก เห็นแล้วแอบคิดถึงพวกแนชเหมือนกันนะเนี่ย"

           "บรรยากาศเดียวกันสินะฮ่าๆ"


        หัวเราะร่าเมื่อหันกลับไปมองทุกคนที่กำลังเล่นกันอยู่ เพราะอย่างนี้เขาเลยชอบเล่นบาสเกตบอลเป็นพิเศษนั่นแหละ 


           "อ่า ฉันต้องไปแล้วแหละ"

           "ไว้เจอกันนะฮะ ลิซจิ"

           "จ้า ไว้เจอกันนะ"


        โบกมือลาคนตัวสูงก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากร้านกาแฟ ริมฝีปากบางส่งยิ้มให้กับกล้องของแฟนคลับคนหนึ่งตรงหน้าร้านขายรองเท้า เรื่องถ่ายภาพนี่ขอให้บอกเธอไวเสมอนั่นแหละ ไวพอๆกับเรื่องผู้ชายเลย ขาเรียวเดินเข้าไปในร้านและหยุดอยู่ตรงเคาน์เตอร์เพื่อคอยนักกีฬาหนุ่มชำระเงิน


          "ไปเจออะไรดีๆมาล่ะสิถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มแบบนั้นน่ะ"

          "เมื่อกี้เจอเพื่อนเซย์มาน่ะ"

          "คนไหนล่ะ อ๋อ เรียวตะน่ะหรอ"


        ถึงบางอ้อทันทีเมื่อลิซซ่าชี้นิ้วไปทางร้านกาแฟ ความจริงพวกเขาทั้งหกคนไม่ได้เจอกันมานานมากแล้วนะเนี่ย ดูโตจากเมื่อก่อนขึ้นมาค่อนข้างเยอะเลยแฮะ 


           "ใช่ ดูเป็นคนที่ร่าเริงดีนะ"

           "ร่าเริงจนเกินเหตุเลยล่ะ"

           "งั้นหรอ"
         

        พยักหน้ารับและส่งยิ้มให้พวกมานามิครู่หนึ่ง เหมือนเธอเห็นคาซามัตสึหน้าแดงด้วยนะ เท่าที่เคยหาข้อมูลมาอ่านรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ถนัดคุยกับผู้หญิงเสียเท่าไหร่สินะ แต่มองดูแล้วก็ออกจะหล่อนี่นา คงมีผู้หญิงหลงมาจีบบ้างไม่มากก็น้อยนั่นแหละ หล่อนคิดว่ามันควรเป็นอย่างนั้นแหละนะ


           "ลิซจิเดินข้างอาคาชิจจินี่"

           "ก็สองคนนั้นเป็นแฟนกัน นายไม่รู้รึไง"

           "เอ๋ เป็นแฟนกันงั้นหรอฮะ"


        ร่างสูงใหญ่ถึงกับสำลักกาแฟในมือทันที ดวงตาคู่สวยจดจ้องอดีตกัปตันกับเซเลบริตี้สาวชื่อดังส่งตรงจากอเมริกาชนิดที่สิงได้สิงไปแล้ว สิ่งเดียวที่คิเสะสงสัยในตอนนี้คือไปคบกันได้อย่างไรเพียงเท่านั้นเอง 


          "มีอะไรรึเปล่าลิซ"

          "ไม่มีอะไรหรอก"

____________________________________________________________________________________________________
Talk with Writer.
คิเสะเอ้ยอะไรจะตกใจปานนั้นลูก
P.S.Hello December นะคะทุกคนเดือนสุดท้ายของปีแล้ว 
ช่วงนี้ไรท์ยุ่งมากเลยด้วยความอยู่ม.3แล้วก็เลยมีหลายอย่างที่ต้องทำเลยล่ะค่ะ
ก็ขอให้เดือนนี้เป็นเดือนที่ดือสำหรับทุกคนนะคะ อะไรที่ไม่ดีก็ทิ้งมันไปเนาะ
เหลือแค่อีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะขึ้นปีใหม่แล้ว ขอให้มีเรื่องดีๆตลอดทั้งเดือนเลยนะคะ
แพรวรักรีดเดอร์ทุกคนเด้อจุ้บๆ
01/12/62
____________________________________________________________________________________________________
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 209 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #66 Rin del Polaris (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 21:40

    รอนะคะ> <

    #66
    1
    • #66-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 5)
      4 ธันวาคม 2562 / 06:40
      ขอบคุณนะคะะะ
      #66-1
  2. #65 GhostFariy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 06:04
    สงสัยด้วยคน///จ้องมองอย่างลับๆ
    #65
    1
    • #65-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 5)
      2 ธันวาคม 2562 / 12:40
      มันน่าสงสัยอะไรขนาดนั้นคะนั่น55555
      #65-1
  3. #64 R'Soar (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 15:26

    สงสัยจิงๆว่าใครบอกชอบก่อน
    #64
    3
    • #64-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 5)
      1 ธันวาคม 2562 / 15:35
      มันเป็นปริศนาค่ะ5555
      #64-1
    • #64-3 Kim_Praew(จากตอนที่ 5)
      1 ธันวาคม 2562 / 18:04
      เดี๋ยวมีเฉลยค่ะ5555
      #64-3