[fic knb] She Is My Girlfriend.|คนนั้นแฟนผม

ตอนที่ 16 : She Is My Girlfriend14:I don't wanna be like this, but work is important more than me?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    24 ก.ค. 63





themes ! - red + blue - Wattpad

She Is My Girlfriend14:I don't wanna be like this, but work is important more than me?

____________________________________________________________________________________________________

         นิ้วเรียวจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ เพื่อเขียนรายละเอียดของทีมบาสเกตบอลที่พวกเขาต้องแข่งด้วย ในการแข่งขันรอบต่อไปช้าๆ ร่างบางถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เอนกายพิงกับพนักก่อนจะหมุนเก้าอี้ไปทางหน้าต่าง หลุบตาลงตำ่ยามนึกถึงแฟนหนุ่ม ทั้งสองคุยกันน้อยลงเข้าเรื่อย เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน


            "ฮัลโหลคิจิ"
       
            [มะรืนนี้ว่างมั้ย]

            "ว่างนะ มีอะไรรึเปล่า"


         เอ่ยปากถามนักกีฬาสาวด้วยความสงสัย ดวงตาคู่สวยยังคงจดจ้องการเคลื่อนไหวของทีมตรงข้าม


           [ไปเที่ยวกัน]

           "มีใครไปบ้างล่ะ"

           [เยอะเลย ฉันแก ฉันแก ฉันแก เนี่ย โคตรเยอะ]


         หลุดหัวเราะลั่นยามปลายสายพูดจบ ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับกดหยุดวิดีโอ ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางมองไปทางหน้าต่างบานใหญ่ อยากรู้จังเลยว่าแฟนของเธอทำอะไรอยู่


           "เอาสิ ที่เดิมนะ"
 
           [น่ารักที่สุด เดี๋ยวฉันซ้อมก่อนนะ]

           "จ้า ตั้งใจซ้อมนะ"


         กล่าวก่อนจะกดวางสาย มือเล็กวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงาน ใบหน้าเรียวสวยขมวดมุ่นเล็กน้อยยามเห็นหิมะกำลังตกอีกหน วันนี้อาคาชิลืมหยิบเสื้อกันหนาวไปด้วยหรือเปล่านะ ก้มลงมองเท้าตัวเองครู่หนึ่ง ตัดสินใจเข้าห้องครัวเพื่อหาอะไรกิน เนื่องจากหล่อนยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยแม้แต่น้อย


            มาช้า


         นี่คือประโยคแรกที่เด้งขึ้นมาในหัวของลิซซ่า นัยน์ตาสีชมพูอ่อนจดจ้องเวลาบนนาฬิกาแขวนผนังชั่วขณะ ตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่ม ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เนื่องจากสาวเจ้านั่งคอยกัปตันหนุ่มมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งปีของพวกเขา เธอหวังว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำงานจนลืมนะ


           "ว่าไงคะเซย์"

           [รออีกแป๊บนึงนะ เซย์กำลังไป]

           "ค่ะ"


          เสียงหวานขานรับพลางกดวางสายลง หญิงสาวเลือกที่จะนั่งรอแฟนหนุ่มจนเกือบชั่วโมง ก่อนจะทนไม่ไหวแล้วทำการก้าวออกจากห้องไปยังสวนสาธารณะฉับพลัน


           "อ้าว มาทำอะไรตรงนี้ล่ะ"

           "ออกมาเดินเล่นน่ะค่ะ"

           "ใช่เหรอ"

 
         เลิกคิ้วมองร่างบางเชิงไม่เชื่อในสิ่งที่สาวเจ้าพูดเท่าไหร่นัก พลันหย่อนกายนั่งลงข้างผู้จัดการสาวยามเจ้าหล่อนมีสีหน้าเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด 


           "ไม่ใช่หรอกค่ะ"

           "เรื่องอาคาชิล่ะสิ"

           "รุ่นพี่เป็นหมอดูรึเปล่าคะ"


          เอ่ยถามมายุซุมิแบบไม่ต้องคิด มุ่ยหน้าทันทีเมื่ออีกฝ่ายหลุดหัวเราะ อะไรกันเธอพูดอะไรผิดอย่างนั้นเหรอ ดวงตาคู่สวยจดจ้องหน้าจอโทรศัพท์ครู่หนึ่ง ยามเห็นข้อความจากแฟนหนุ่ม อารมณ์ประมาณว่า 'อีกสิบนาทีจะถึงห้องแล้วนะ' นี่เธอรอเขามาสามชั่วโมงแล้ว ปกติเขาไม่เคยปล่อยให้รอแบบนี้เลย


           "เปล่าหรอก แล้วจะนั่งต่อไปถึงเมื่อไหร่ล่ะ"
           
           "อีกสักพักแหละค่ะ รุ่นพี่จะอยู่เป็นเพื่อนเหรอ"

           "ได้นะ ถ้าแฟนเธอไม่แหกอกฉันก่อนน่ะ"


          ตอบกลับเชิงติดตลก 


          "วันนี้ไม่ได้พกหนังสือมาด้วยเหรอคะ"
     
          "ฉันมาวิ่งนะ จะพกมาทำไม"

          "ก็ว่าอยู่ทำไมเหงื่อท่วมตัวเลย"


          กล่าวพลางเบือนหน้ามองไปทางอื่น ดวงตาคู่สวยจ้องมองท้องฟ้าครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา หลังจากนี้เธอก็ไม่รู้แล้วเหมือนกันว่าต้องทำอย่างไรต่อ เพราะเธอรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน


           "นั่นมันลูกแมวนี่"

           "ไหนคะ อ๋อ น้องเดินมาทางนี้ด้วย"

           "อยากเล่นหน่อยมั้ย"


          มือหนาอุ้มลูกแมวสีนำ้ตาลขึ้นมาวางไว้ตรงเก้าอี้ เงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กด้วยความสงสัย ริมฝีปากหนาระบายยิ้มเล็กน้อยยามพบว่าหญิงสาวจ้องเจ้าขนปุยอย่างไม่วางตา ร่างสูงโปร่งจึงตัดสินใจปล่อยมือออก เพื่อให้ผู้ช่วยผู้จัดการคนเก่งได้มีโอกาสเล่นลูกแมวบ้าง ความจริงแล้วลิซซ่าเป็นทาสแมวนี่เอง


           "ใส่ปลอกคอเอาไว้ แสดงว่ามีเจ้าของแล้วสินะเนี่ย"
       
           "คงออกมาเดินเล่นแหละ"

           "ลิซ"


          นำ้เสียงทุ้มโพล่งขึ้นมาจากข้างหลังของทั้งสอง อาคาชิยืนดูแฟนสาวกับรุ่นพี่ในทีมครู่หนึ่งมือ หนายกขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าเล็กน้อย เขาอุตส่าห์วิ่งตามหาเธอแทบจะทั่วบ้านทั่วเมือง ทำไมเขาต้องมาเจอภาพบาดตาบาดใจแบบนี้ด้วยนะ

 
           "เซย์"

          "อยู่แล้วทำไมไม่บอก เซย์วิ่งหาทั่วเลย"

          "ลิซขอโทษ"


          วางลูกแมวลงก่อนจะทำท่าจะลุกขึ้นยืน ในใจนึกหวังว่าที่เขาพูดอย่างนี้เพราะเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป เหมือนกับทุกครั้งที่หล่อนหายไปโดยไม่ได้บอกอะไร แต่ความหวังทุกอย่างกลับพังทลายลงกะทันหัน เมื่อคนตัวสูงปริปากกล่าวในสิ่งที่ชีวิตนี้ลิซซ่าไม่อยากให้แฟนหนุ่มกล่าวมากที่สุด


           "มันเสียเวลาทำงานของเซย์นะ"

           "...ที่เซย์มาช้าเพราะงานเยอะใช่มั้ย"

          "ใช่ แล้วตอนนี้ก็มีงานใหม่เข้ามาอีกแล้ว"


          ตอบกลับด้วยนำ้เสียงและสีหน้าติดหงุดหงิดเล็กน้อย นัยน์ตาสีแดงเข้มจดจ้องร่างบางตรงหน้าชั่วขณะ เหมือนอีกฝ่ายทำท่าจะร้องไห้เลยแฮะ


          "แล้วเซย์รู้มั้ยว่าลิซนั่งรอเซย์มา 3 ชั่วโมงแล้วนะ"

          "แล้วลิซนั่งรอต่ออีกนิดไม่ได้เหรอ เซย์ก็บอกแล้วไงว่าใกล้ถึงแล้ว"

          "เซย์ ทำไมถึงพูดแบบนี้อะ มันนานมากเลยนะ ลองมาเป็นคนนั่งรอดูมั้ย"


          มือเล็กกำหมัดแน่นเพื่อสงบอารมณ์ไม่ให้ปล่อยทุกอย่างออกมาตรงนี้ เพราะที่นี้เป็นพื้นที่สาธารณะและพวกเขาเองก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง ถ้ามาทะเลาะฟาดงวงฟาดงาใส่กันตอนนี้ คงไม่น่าใช่ภาพที่ชาวบ้านชาวเมืองเห็นแล้วรู้สึกปลิ้มปริ่มหรืออยากดูเสียเท่าไหร่หรอก น่าจะมีข่าวฉาวมากกว่า


          "อย่าหาเรื่องได้มั้ยลิซ"

          "ลิซไม่อยากงี่เง่านะ แต่งานมันสำคัญกว่าลิซเหรอ"

          "สำคัญสิ สำคัญทั้งคู่แหละ แต่ตอนนี้งานสำคัญกว่า"


         สิ้นเสียงของกัปตันหนุ่มใบหน้าของสาวเจ้าก็เปลี่ยนไปฉับพลัน ราวกับทุกสิ่งแตกสลายลงอีกครั้ง


          "อืม ลิซแค่เห็นว่าเหลืออีกไม่กี่เดือนลิซก็กลับอเมริกาแล้ว เลยอยากใช้ร่วมกันให้มากที่สุดเท่านั้นเอง"

          "ลิซ"

          "เซย์กลับไปทำงานของเซย์ต่อเถอะ"


          พยายามกลั้นนำ้ตาไม่ให้ไหลตอนนี้ ลิซซ่าหันหลังกลับพร้อมกับก้าวออกจากสวนสาธารณะ โดยมีมายุซุมิทำท่าจะเดินตามเธอมาด้วย แต่ก็หยุดชะงัก


           "ฉันไม่คิดว่านายจะพูดอะไรแบบนี้ออกมานะอาคาชิ"

           "..."

          "นายกลับไปคิดทบทวนดีๆก่อนเถอะ"


          คนอายุเยอะกว่าพูดพลางรีบเดินตามสาวเจ้า ปล่อยให้อาคาชิยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเพื่อให้เขาคิดทบทวนในสิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกไปเมื่อครู่ ตนไม่รู้หรอกว่ามันเป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบหรือว่าอะไร แต่ก็สมควรจะพูดเลยนะ


          เอาจนได้สินะ


____________________________________________________________________________________________________
Talk With Writer.
หล่อนทำลูกสาวฉันอีกแล้วนะ 
Hi guys. กลับมาแล้วค่ะคิดถึงจังเลยแง 
อกหักด้วยแหละค่ะโดนเขาทิ้ง โอ้ยย เจ็บไปทั้งหัวใจ
งานเยอะด้วยค่ะ เรียนด้วยทำงานด้วยเลยหาเวลาว่างไม่ได้เลย
ฮือ ไว้เจอกันใหม่นะคะทุกคน
เอ้อ ไรท์มีเรื่องใหม่ด้วยนะคะเตง ฝากเอ็นดูน้องหน่อยนะคะ
24/07/63
____________________________________________________________________________________________________
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #128 Arr. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 01:36
    ใจหน่วงมากๆเลย แงงงงงง

    รีบๆคืนดีกันเลยนะะะ
    #128
    1
    • #128-1 Praewxx.(จากตอนที่ 16)
      10 กันยายน 2563 / 22:37
      ถ้าจะยากนะคะ อิน้องมันใจแข็งซะด้วย
      #128-1
  2. #126 Choux Cream - ชูครีม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 17:09

    ต้องรีบไปง้อตะลิซแล้วนะ

    #126
    1
    • #126-1 Praewxx.(จากตอนที่ 16)
      30 กรกฎาคม 2563 / 09:44
      โดนตะลิซงอนเต็มๆแล้วล่ะค่ะ
      #126-1
  3. #125 music22 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 10:32

    เป็นเศร้า รีบไปง้อลิซนะเซย์
    #125
    1
    • #125-1 Praewxx.(จากตอนที่ 16)
      25 กรกฎาคม 2563 / 10:59
      รอบนี้น่าจะง้อยากแล้วล่ะค่ะ
      #125-1
  4. #124 Akachin2442 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 20:24
    ฮือออออ สงสารลิซ แงงงงง
    #124
    1
    • #124-1 Praewxx.(จากตอนที่ 16)
      24 กรกฎาคม 2563 / 23:45
      สงสารเหมือนกันค่ะฮือ
      #124-1
  5. #123 lookmeekamikaze (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 20:19
    อิพี่เซยยยยยยยยย์ น้องลิซคะงอนยาวๆเลยค่ะ
    #123
    1
    • #123-1 Praewxx.(จากตอนที่ 16)
      24 กรกฎาคม 2563 / 23:45
      ทรงนี้น่าจะโดนงอนยาวแล้วล่ะค่ะ
      #123-1
  6. #122 정화_pc (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 17:08

    มีใครน้ำตาคลอเบ้าแบบอีชั้นมั้ยคะ

    #122
    1
    • #122-1 Praewxx.(จากตอนที่ 16)
      24 กรกฎาคม 2563 / 23:44
      น้องน่าสงสารมากเลย
      #122-1