[fic knb] She Is My Girlfriend.|คนนั้นแฟนผม

ตอนที่ 15 : She Is My Girlfriend13:Are you still love me?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    3 มี.ค. 63





WITTY WAKE UP CALL – 30+ MEMES IN THE AM – Chaostrophic

She Is My Girlfriend13:Are you still love me?

____________________________________________________________________________________________________

         วันนี้เป็นวันแรกของการแข่งขันวินเทอร์คัพ และการแข่งรอบที่หนึ่งพวกเขาได้เจอกับโรงเรียนชูโตคุ แต่แทนที่ตอนนี้ลิซซ่าจะต้องถึงสถานีรถไฟแล้ว เธอกลับต้องมาเดินดูของให้ผู้จัดการหนุ่มเสียนี่สิ คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ใบหน้าเรียวสวยก้มลงมองของในถุงพลาสติกครู่หนึ่ง แค่ซื้อขนมทำไมถึงซื้อเองไม่ได้กันนะ


           "สวัสดีค่ะ"

           [ซื้อมาให้แล้วใช่มั้ย]

           "ค่ะ"


         ขานรับพร้อมกับเหลือบมองไปยังสนามบาสเกตบอล เนื่องจากเจ้าหล่อนได้ยินเสียงอันแสนคุ้นหู ริมฝีปากบางฉีกยิ้มกว้างยามพบกับเพื่อนสนิทของตน ที่กำลังยืนแหกปากโวยวายใส่อาโอมิเนะอยู่ ให้ตายสิ เจ้าคางามินี่ไม่เปลี่ยนไปเลย


           "นั่นมันชุดวอร์มของราคุซันไม่ใช่หรอครับ"

           "นั่นสิ ผู้ช่วยผู้จัดการของราคุซันไม่ใช่หรอ"

           "อย่างงั้นหรอครับ"


         พยักหน้าเชิงเข้าใจ นัยน์ตาสีฟ้าเข้มจ้องมองแผ่นหลังเล็กสักพักใหญ่ พลันเบิกตากว้างยามเห็นมุมข้างของหญิงสาว ถ้าตนดูไม่ผิดหล่อนคือแฟนของเพื่อนเขานี่นา


           "นั่นมันลิซไม่ใช่หรอ แล้วเจ้าอาคาชิหายไปไหนซะล่ะ"

           "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ"

           "ฉันว่ามันแปลกๆนะ"


         อาโอมิเนะกล่าวพลางมองตามเจ้าหล่อน ปกติทั้งสองชอบอยู่ด้วยกันตลอดเลยไม่ใช่หรืออย่างไร แล้วทำไมวันนี้ถึงไมเห็นอดีตกัปตันของพวกเขาเดินข้างกายเลยล่ะ ชำเลืองหางตาดูเอสขี้หัวร้อนของเซย์รินครู่หนึ่ง ดูท่าทางจะเป็นห่วงผู้ช่วยผู้จัดการสาวมากเหมือนกันนะเนี่ย ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำเครียดขนาดนี้หรอก
           

           "วันนี้หน้าลิซดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ"

           "นั่นสิ ฉันไม่เห็นอาคาชิกับลิซคุยกันเลยตั้งแต่เดินเข้ามาในสนามน่ะ"

           "แกคิดว่าไงอะฮิมะ"


         มานามิหันกลับมาถามนักร้องสาวที่กำลังยืนมองการแข่งขันอยู่ ถอนหายใจเล็กน้อยยามได้รับคำตอบจากอีกฝ่ายว่า 'ก็คงมีเรื่องอะไรบางอย่างนั่นแหละ' คงเพราะไม่อยากให้รบกวนสมาธิการวิเคราะห์เกมละมั้ง ถึงได้ตอบแบบนี้ 


           "ชูโตคุชู้ตลูกเดียวเลยนะเนี่ย"

           "เดี๋ยวก็ชู้ตไม่ได้แล้วล่ะค่ะ"

           "เธอคิดว่าอย่างนั้นหรอ"


         ฮิงุจิถามก่อนจะหย่อนกายนั่งลงข้างสาวเจ้า การคาดคะเนของหล่อนมีความเป็นไปได้สูงเสมอแหละ


           "วันนี้ทีมที่เข้ารอบวินเทอร์คัพมากันเกือบหมดเลยนะคะ โดยเฉพาะรุ่นปาฏิหาริย์"

           "ยังตาไวเหมือนเดิมเลยนะลิซจัง"

           "ไม่หรอกค่ะ ฉันแค่บังเอิญเห็นเท่านั้นเอง"


         โบกมือไปมาเชิงปฏิเสธพร้อมกับจดจ้องเหล่าตัวจริงทั้งหมดตรงม้านั่งชั่วขณะ ดูท่าทางโค้ชจะพอใจกับการแข่งขันครั้งนี้มากเลยทีเดียว พลันริมฝีปากบางฉีกยิ้มกว้างเมื่อสบตากับสองคู่หูจากชูโตคุ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศข้างในสถานที่แข่งมันร้อน หรืออาจจะไข้ขึ้นกะทันหันถึงทำให้ทั้งทีมหน้าแดงแจ๋ราวกับโดนสีสาดแบบนั้น


           "เซย์จัง จ้องแรงเกินไปแล้วนะ"

           "น่าๆ อาจจะไม่มีอะไรก็ได้นะอาคาชิ"

           "อย่าคิดมากไปเลยน่า"


         ก่อนจะตามมาด้วยคำพูดดึงสติของคนในทีม เพราาะไม่อย่างนั้นคนที่จะซวยน่ะคือพวกเขาทั้งหมด ซึ่งสาเหตุมาจากการหึงหวงคงเป็นเหตุผลที่ไม่ค่อยดีนัก


             "ฮายามะเอาจริงแล้วสินะ"

             "ผู้ชายคนนี้อันตรายจริงๆนะ"

             "อันตรายกันหมดทั้งทีมนั่นแหละ"


         ฮิเมะโพล่งขึ้นหลังจากยืนเงียบมานานพอสมควร นัยน์ตาสีโกเมนจดจ้องมิยาจิด้วยแววตาเป็นห่วง เนื่องจากสีหน้าอีกฝ่ายตอนนี้ดูตกใจ กับวิธีการเล่นของหนึ่งในราชันย์ไร้มงกุฎเป็นอย่างมาก เพราะมันสามารถเพิ่มระดับที่รุนแรงกว่านี้ไปได้อีกหลายขั้น ชูโตคุเจองานช้างเข้าให้แล้วล่ะ


             "สีหน้าของมิโดริมะเปลี่ยนไปเลยแฮะ"

             "รุ่นพี่เรโอะคงไปพูดอะไรกระแทกใจเข้ามั้งคะ"

             "งั้นหรอ"


          พยักหน้ารับก่อนจะแสยะยิ้มมุมปากยามมิยาจิกระโดดดังก์ลูก พลันผู้จัดการทั้งสองหันมามองหน้ากัน พร้อมกับยกมือขึ้นชนหมัดหนึ่งหน เพราะเป็นไปตามที่สาวเจ้าคาดการณ์เอาไว้เกือบทั้งหมด


             "คิจิไม่มาแล้วทำหน้าหงอยเลยนะ มิโดริมะ"

             "นั่นสินะชินจัง"

             "เปล่าสักหน่อย"


         ตอบปฏิเสธขณะมองไปยังแสตนด์เชียร์ครู่หนึ่ง ถอนหายใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่คิจิส่งมาให้ตน ฉีกยิ้มเล็กน้อยเมื่อเจ้าหล่อนส่งเพียงแค่สติกเกอร์หมาพันธุ์ชิบะชูสองนิ้วตอบกลับ พลันชู้ตเตอร์หนุ่มส่ายหน้าไปมาพร้อมกับกดเซฟสติกเกอร์ลงในเครื่องของตนเองเอาไว้ 


           "ลิซจัง ขอนำ้หน่อยสิ"

           "คอยสักครู่นะคะ"

           "จ้า"


         ขานรับคนตัวเล็ก แอบชำเลืองหางตามองกัปตันหนุ่มชั่วขณะ ถอนหายใจเล็กน้อยยามพบว่าอาคาชิกำลังมองลิซซ่าอยู่ เป็นห่วงเขาขนาดนี้ทำไมถึงไม่เข้าไปคุยกันนะ


           "เซย์"

           "อะไรหรอ"

           "สู้ๆนะ"


         กล่าวให้กำลังใจแฟนหนุ่มก่อนจะระบายยิ้มกว้าง ยามอีกฝ่าตอบกลับมาว่า'ขอบใจนะลิซ'


           "พอใช้ Emperor eyes แล้วชูโตคุเทียบไม่ติดเลยนะ"

           "ตอนนี้ราคุซันนำโด่งเลยแฮะ"

           "ทุกคนดูเครียดกันมากเลย"


         มานามิพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง พลันขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อเห็นคิเสะที่อยู่ตรงริมสนามส่งยิ้มมาให้ตน ส่ายหน้าพร้อมกับส่งยิ้มกลับ หลุดหัวเราะยามอีกฝ่ายหันกลับไปเขย่าตัวคาซามัตสึ ก่อนจะโดนกัปตันหนุ่มเตะตามระเบียบ


             "รุ่นพี่เรโอะนี่สุดยอดจริงๆนะคะ"

             "ความจริงมีให้เห็นเยอะกว่านี้อีกนะ"

             "ชักจะอยากเห็นซะแล้วสิคะ"


         ผู้ช่วยผู้จัดการสาวกว่าวพลางมองไปยังคนผมดำ ที่ตอนนี้กำลังเตรียมชู้ตลูกโทษอยู่ ซึ่งแน่นอนว่านี่คือแต้มสุดท้ายของการแข่งขันแล้ว ทีมของพวกเธอเป็นฝ่ายชนะแบบขาดรอยเลยทีเดียว พลันหยุดชะงักกะทันหัน เนื่องจากมิโดริมะเดินเข้ามาขอจับมือกับอาคาชิ แต่เขากลับปฏิเสธไป ให้ตายสิ เธอไม่ชอบตอนที่เขาเป็นแบบนี้เลย


             "วันนี้ทำได้ดีมาก กลับบ้านได้"

             "ลิซ"

             "อ้าว สาวๆวันนี้มาด้วยหรอ"


         เอ่ยทักยามเห็นสามสาวคนละโรงเรียนเดินออกมาพอดี นัยน์ตาสีชมพูอ่อนเหลือบมองทุกคนในทีมที่เดินออกไปก่อนแล้วครู่หนึ่ง ร่างบางถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มให้เหล่าเพื่อนสนิท 


           "แน่นอนสิ โรงเรียนเพื่อนแข่งทั้งที"

           "แล้วไม่ดูคิเสะคุงกับคุโรโกะคุงแข่งกันหรอ"

           "ดูสิ แต่แค่มาเดินเล่นกันน่ะ"


         ฮิมาวาริตอบกลับเพื่อนสนิทสาวสุดสวยพร้อมกับมองไปยังมายุซุมิ บางทีเขาก็คล้ายคุโรโกะมากเกินไปหน่อย ถ้าบอกว่าทั้งสองคนเป็นญาติกันเธอเชื่อนะ เพราะระดับความจืดจางของพวกเขาโคตรคล้ายกันเลย แต่มันก็ไม่ได้เหมือนกันเสียทีเดียวหรอก คงเพราะอีกฝ่ายโตกว่าเพื่อนของหล่อนละมั้ง


           "แล้วเธอจะอยู่ดูมั้ย"

           "ฉันก็อยากอยู่นะ แต่ต้องกลับไปจัดตารางซ้อมใหม่น่ะ"

           "น่าเสียดายจังนะ"


         โชวโพล่งขึ้นมาจากด้านหลังของฮิเมะและมานามิ ริมฝีปากบางระบายยิ้มกว้างเป็นการทักทายทุกคน 


           "อ้าว พี่มาด้วยหรอ"

           "แน่นอนสิ แต่กำลังจะกลับเข้าไปแล้ว"

           "โอเค งั้นพวกฉันไปก่อนนะ บ้ายบาย"


         ฮิเมะหันกลับมาโบกมือให้ลิซซ่าพลางเดินเข้าไปข้างใน พลันหยุดชะงักเล็กน้อยยามนึกขึ้นได้ว่าลืมพูดอะไรบางอย่าง นักร้องสาวตัดสินใจโทรหาเจ้าของผมสีไลแลคทันที หลุดหัวเราะเล็กน้อยเมื่อสาวเจ้าเอ่ยปากแซวตนก่อนจะบอกว่า 'ถ้าแกไม่โอเคก็โทรมาหาพวกฉันได้นะ สายว่างตลอดแหละ'


           "ลิซซ่า"

           "อ้าว ยังไม่กลับหรอคะ"

           "ยัง ฉันลืมของน่ะ"


         กล่าวพร้อมกับชูหนังสือไลท์โนเวลให้เจ้าหล่อนดู ว่านี่คือสิ่งที่เขาลืมเอาไว้ในห้องเก็บตัวนักกีฬา ริมฝีปากหน้าฉีกยิ้มเล็กน้อย เมื่อคนตัวเล็กส่ายหน้าไปมาอย่างปลงตก คงเพราะเป็นสิ่งที่เขาไม่สมควรลืมละมั้ง


           "แล้วไม่ได้ลืมอะไรอีกใช่มั้ยคะ"

           "ไม่มีแล้วล่ะ เธอเองก็ไม่ได้ลืมอะไรแล้วใช่มั้ย"

           "ค่ะ ไม่ลืมอะไรแล้ว"


         พยักหน้าพลางก้าวเท้าออกไปจากสถานที่แข่งขัน ทั้งสองเดินตามริมถนนเรื่อยๆโดยไร้จุดหมายและไร้บทสนทนา มีเพียงเสียงพลิกหน้าหนังสือและเสียงถอนหายใจ แต่กลับไม่มีความรู้สึกอึดอัดสักนิดเดียว พลันสายตาของลิซซ่าสบเข้ากับร้านขายหนังสือร้านหนึ่ง ตรงหัวมุมที่พวกเขากำลังจะเดินไปพอดี 


           "หยุดเดินทำไมน่ะ"

           "เราเข้าไปข้างนร้านกันมั้ยคะ"

           "ฉันรู้ว่าเธอหิว แต่ไม่ต้องถึงขั้นจะกินหนังสือแทนข้าวก็ได้นี่"


         หัวเราะในลำคอทันทียามสาวเจ้าพองแก้มใส่ตน เขาแค่หยอกเล่นหรอก


           "จะซื้อเล่มใหม่อีกแล้วหรอคะ"

           "ของมันต้องมีน่ะ เข้าใจมั้ย"

           "ค่า เข้าใจค่ะ"


         ขานรับคนอายุเยอะกว่าสองปี ริมฝีปากบางระบายยิ้มร่าเมื่อคนตัวสูงยักคิ้วใส่ บางทีเขาก็กวนตีนเกินไปนะ พลันก้มหน้าลงมองหน้าจอโทรศัพท์ เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน ในใจนึกหวังให้เป็นแฟนหนุ่มของเธอ แต่กลับคางามิส่งรูปท้องฟ้าพร้อมพิมพ์ว่า'ชนะแล้วนะ ยัยนำ้ผึ้งลิซซ่า' 


             บางทีเธอก็สงสัยนะว่าพวกเขายังรักกันอยู่หรือเปล่า


____________________________________________________________________________________________________
Talk With Writer.
เป็นงอง
03/03/63
____________________________________________________________________________________________________

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #118 9447 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 19:55
    ห้ะ เกิดไรขึ้นวะ งงในงง
    #118
    1
    • #118-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 15)
      6 พฤษภาคม 2563 / 00:10
      โฟกัสแค่จุดเดียวพอค่ะ55555
      #118-1
  2. #115 BT_KOOKIE (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 17:16
    ต่อนร้าาาา รอยุ
    #115
    1
    • #115-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 15)
      29 เมษายน 2563 / 17:18
      ขอบคุณนะคะะ
      #115-1
  3. #114 FA_かなめ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 18:38
    ฉันโง่หรือโง่ที่ไม่เข้าใจวะ..
    #114
    1
    • #114-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 15)
      4 มีนาคม 2563 / 21:12
      นั่นสิคะ555555
      #114-1
  4. #113 harunononuno (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 14:36
    งงด้วยอีกคนค่ะ5555
    #113
    1
    • #113-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 15)
      4 มีนาคม 2563 / 15:12
      งงวนไปค่ะ555555
      #113-1
  5. #112 夢原 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 23:46
    บอกตรงๆนะ อ่านตอนนี้แล้วงงจริงๆ จินตนาการไม่ออก ใครอะไรยังไงออกมาจากไหน งงเด้อ
    #112
    1
    • #112-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 15)
      4 มีนาคม 2563 / 10:48
      งงไปตามๆกันหมดแล้วค่ะ5555
      #112-1
  6. #111 Choux Cream - ชูครีม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 18:42

    งองด้วยคน

    #111
    1
    • #111-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 15)
      3 มีนาคม 2563 / 19:07
      งองไปหมดเลี้ยวว
      #111-1
  7. #110 R'Soar (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 17:47

    นึกว่าไม่อัปแล้วววว
    #110
    1
    • #110-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 15)
      3 มีนาคม 2563 / 18:04
      แงง อัปอยู่แล้วค่ะเตง
      #110-1