[fic knb] She Is My Girlfriend.|คนนั้นแฟนผม

ตอนที่ 14 : She Is My Girlfriend12:Same feeling but different way.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    16 ก.พ. 63





▀ส Venus ส▄

She Is My Girlfriend12:Same feeling but different way.

____________________________________________________________________________________________________

         ขาเรียวก้าวลงมาจากบันไดทีละขั้น นัยน์ตาสีชมพูอ่อนจดจ้องเกล็ดหิมะตรงบานกระจกชั่วขณะ เป็นการเปิดเทอมฤดูหาววันแรกได้สุดยอดเสียจริง ถ้าหล่อนไม่เผลอลืมเสื้อกันหนาวล่ะก็ป่านนี้คงถึงครึ่งทางแล้ว ก้มลงสวมรองเท้าคัทชูก่อนจะโบกมือลาผู้ดูแลคอนโดมิเนียมรอบที่สองของช่วงเช้า


           "วันนี้ไม่ได้มากับอาคาชิหรอ"

           "เปล่าหรอกค่ะ พอดีเขาไม่ว่างน่ะ"

           "งั้นหรอ"


         มายุซุมิตอบกลับขณะอ่านไลท์โนเวล ชำเลืองมองคนตรงหน้าเล็กน้อย พลางถอนหายใจยามเจ้าหล่อนเผลอบ่นอุบอิบอยู่ข้างหูตน ความจริงเขารู้แหละว่าช่วงนี้อาคาชิไม่ค่อยว่าง แต่ไม่คิดว่ามันจะขนาดนี้


           "วันนี้รุ่นพี่มาเช้าจังเลยนะคะ"

           "ฉันก็มาแบบนี้อยู่แล้ว เธอเถอะ ทำไมวันนี้มาเช้า"

           "พอดีวันนี้เป็นเวรน่ะค่ะ"


         ขานตอบอีกฝ่ายแล้วหันกลับมามองเท้าตัวเอง ตอนนี้พวกเขากำลังรอไฟเขียวเพื่อข้ามถนน นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะหยุดอยู่ตรงโฆษณาการแข่งงขันวินเทอร์คัพ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะสบถคำหยาบคายออกมาเบาๆ ให้ตายสิ หล่อนเกือบลืมแล้วว่ามีการแข่งขันด้วย


           "ลืมรึไง"

          "แฮะๆ ค่ะ"

          "จริงๆเลยนะ"


         ส่ายหน้าไปมาเมื่อพบว่าคนตัวเล็กยืนหัวเราะแห้ง พลันหางตาเหลือบเห็นไฟทางเดินเป็นสีเขียวจึงสะกิดให้สาวเจ้าเดินข้ามถนนพร้อมตนทันที นัยน์ตาสีเทาหม่นจดจ้องลิซซ่าครู่หนึ่ง มือหนาค่อยๆปัดหิมะออกจากเส้นผมสีไลแลคอย่างแผ่วเบา เดี๋ยวก็ป่วยกันพอดี


           "ก็ว่าอยู่ทำไมหัวมันเย็นๆ ขอบคุณนะคะ"

           "ดูแลสุขภาพตัวเองให้ดีๆหน่อย"

           "รับทราบค่ะ"


         ทำท่าตะเบ๊พร้อมกับหัวเราะเล็กน้อย ขาเรียวก้าวเดินเข้าไปในโรงเรียนพร้อมกับอีกฝ่าย ไร้ซึ่งบทสนทนาแต่กลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดเหมือนครั้งแรกที่พบกัน คงเพราะเธอชินแล้วด้วยแหละ ดวงตาคู่สวยก้มลงมองข้อความของอาคาชิชั่วขณะ ถอนหายใจยามแฟนหนุ่มส่งมาบอกว่าวันนี้มีงานต่างจังหวัด ช่วงนี้เขาดูยุ่งมากจริงๆนะ


           "ถึงห้องแล้วนะ"

           "ขอบคุณที่มาส่งนะคะ"

           "ไม่เป็นไร ตั้งใจเรียนล่ะ"


         โบกมือลาเจ้าหล่อนก่อนจะเดินไปยังห้องเรียนของตัวเอง 


           "วันนี้เซย์จังไม่มาหรอจ๊ะลิซจัง"

           "วันนี้เซย์มีธุระน่ะค่ะ"

           "ช่วงนี้งานยุ่งเนาะ"


         ฮายามะพูดขึ้นพร้อมกับหมุนลูกบาสเกตบอลในมือไปพลาง เหลือบมองเนบุยะที่ตอนนี้กำลังวิ่งรอบสนามครู่หนึ่ง เวลาอาคาชิอยู่ไม่เห็นเป็นแบบนี้นี่นา คึกอะไรของมันวะ


             "ค่ะ ฉันว่าพวกรุ่นพี่ควรไปซ้อมได้แล้วนะคะ"

             "โอ้ส!!"

             "บ้าพลังกันจริงๆ"


         ร่างบางเผลอพึมพำออกมาก่อนจะเดินกลับไปยังที่ประจำของตนเอง นัยน์ตาสีชมพูอ่อนจดจ้องการเคลื่อนไหวของแต่ละคน นิ้วเรียวจับปากกาเอาไว้แล้วจดข้อมูลลงสมุด พวกเขาเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วกว่าเดิมเยอะเลย สงสัยหลังจากนี้เธอต้องเพิ่มการฝึกซ้อมให้มากขึ้นเสียแล้วสิ 


           "รอยยิ้มน่ากลัวเชียวนะ"

           "อย่างงั้นหรอคะ"

           "จะเพิ่มการฝึกซ้อมล่ะสิ"


         ฮิงุจิเอ่ยทักยามเห็นสาวเจ้านั่งยิ้มอยู่ข้างตน เขาไม่แปลกใจเลยหล่อนเข้ากับกัปตันหนุ่มได้ดี คงเพราะมีนิสัยคล้ายคลึงกันในบางส่วนนั่นแหละ อย่างเช่นมีความน่าเกรงขามเหมือนกัน

  
           "ก็ตามนั้นแหละค่ะ"


         มือเล็กวางลงบนหน้าตัก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนคล้ายปมเชือก  ดวงตาจ้องมองคลิปวิดีโอการแข่งขันของชูโตคุ พัฒนาการของแต่ละคนสูงขึ้นมามาก โดยเฉพาะมิโดริมะและทาคาโอะ ถ้าได้มาแข่งกันคงมีโอกาสชนะพวกเขาอยู่พอสมควร หล่อนหวังว่าการแข่งขันรอบแรกจะไม่มีใครได้รับบาดเจ็บนะ


           "อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ"

           "มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย"

           "สักพักนึงแล้วล่ะ"


         หย่อนกายนั่งลงข้างคนตัวเล็ก มายุซุมิจ้องการเคลื่อนไหวของผู้ใช้ฮอว์คอายอย่างไม่ละสายตา ถ้าฝั่งพวกเขาไม่มีสามราชันย์ไร้มงกุฎ และอดีตกัปตันของรุ่นปาฏิหาริย์ล่ะก็ การแข่งขันในพรุ่งนี้คงจะเลเทะน่าดู


           "เป็นทีมที่น่ากลัวพอสมควรเลยนะคะ"

           "ฉันก็คิดแบบนั้น"

           "โดยเฉพาะมิโดริมะกับทาคาโอะคุง ขอบคุณค่ะ"


         รับกระป๋องนำ้อัดลมมาจากร่างสูงโปร่ง เบิกตาโพลงเมื่อเห็นท่าชู้ตประสานของคนผมเขียวกับเพื่อนสนิทของเขา กระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยยามคนข้างกายกดย้อนกลับใหม่อีกหน ช่างรู้ใจเธอเสียจริงนะ กระดกกระป๋องนำ้ในมือพลางมองราบละเอียดต่างๆไปด้วย ถ้าเป็นอาคาชิคงจะปัดลูกได้อย่างไม่มีปัญหาเลย


           "วันนี้อาคาชิก็ติดธุระงั้นหรอ"

           "ค่ะ แต่พรุ่งนี้มาแข่งทันแน่นอน"

           "ขอให้เป็นแบบนั้นก็แล้วกันนะ"


         ตอบกลับขณะกำลังจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ชำเลืองมองผู้ช่วยผู้จัดการสาวครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทางอื่นเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูโรงยิม แถมตามมาด้วยเสียงโวยวายของสามราชันย์ไร้มงกุฎ 


           "วันนี้อาคาชิก็ไม่มางั้นหรอ"

           "นายไม่ได้อ่านไลน์กลุ่มรึไงเนบุยะ"

           "จริงด้วยแฮะ"


         เนบุยะร้องขึ้นยามกดเข้าไปดูข้อความของประธานนักเรียนหนุ่มที่ส่งมาเมื่อเช้า พลันมือหนาเก็บสมาร์ทโฟนใส่กระเป๋ากางเกงทันที เนื่องจากตนเห็นโค้ชเดินเข้ามาข้างในแล้ว ขายาวก้าวไปยังเก้าอี้เพื่อวางกระเป๋านักเรียน ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยพลางเหล่หางตาดูมายุซุมิแวบหนึ่ง ถ้าอาคาชิมาเจอเข้ามีหวังตายแน่นอน


           "ไปเปลี่ยนชุดได้แล้วนะคะ"

           "อืม"

           "...ขอบคุณค่ะ"


         กล่าวขอบคุณเมื่อเรโอะเดินมาหยิบกระป๋องนำ้จากมือเธอ พร้อมกับบอกว่าจะเอาไปทิ้งให้ นัยน์ตาสีชมพูอ่อนมองตามหลังอีกฝ่ายสักพัก บางทีพวกเขาก็ใจดีกับหล่อนมากเกินไปจนน่ากลัว


           "ได้อะไรเพิ่มเติมบ้างมั้ย"

           "เยอะเลยล่ะค่ะ"

           "ดีมาก"


         ผู้จัดการหนุ่มเอ่ยพลางลูบเส้นผมนุ่มเบาๆด้วยความเอ็นดู 


           "มายุซุมิ"

           "มีอะไร"

           "รู้ตัวใช่มั้ยว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่"


         เรโอะโพล่งขึ้นหลังจากที่ทุกคนออกจากห้องแต่งตัวจนหมด เอนกายพิงกับตู้ล็อคเกอร์ นัยน์ตาสีเขียวนำ้ทะเลจดจ้องใบหน้าคนอายุเยอะกว่าสักพักใหญ่ พลันถอนหายใจเพราะคนตัวสูงยืนมองตนกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย บางทีถ้าไม่รู้จักกันเขาคงคิดว่าอีกฝ่ายเป็นใบ้ไปแล้วแน่นอน


           "ฉันรู้สึกว่านายคิดมากเกินไปแล้วนะ"

           "นายคิดว่าอย่างงั้นหรอ"

           "ลิซซ่าเป็นน้องฉัน มันก็แค่นั้น"


         มือหนาปิดล็อคเกอร์ของตัวเองเบาๆ ตวัดหางตามองคนข้างกายเล็กน้อย เนื่องจากอีกฝ่ายไม่ยอมขยับไปไหน แถมยังยืนจ้องตนจนแทบจะสิงอีกต่างหาก เขาเริ่มรู้สึกขนลุกแล้วนะ


           "ไม่มีอะไรก็ดี"

           "หมอนั่นให้นายจับตาดูฉันรึไง"

           "ฉันว่านายรู้เรื่องนี้อยู่แล้วนะ"


         เอ่ยตอบพลางชำเลืองหางตามองคนผมเทาครู่หนึ่ง


           "สองคนนั้นทำไมยังออกมากันอีกนะ"

           "นั่นสิ จะใกล้เวลาซ้อมแล้วด้วย"

           "เดี๋ยวก็คงออกมาเองแหละค่ะ"


         ลิซซ่าโพล่งขึ้นหลังจากที่นั่งเงียบมาได้สักพักใหญ่ ดวงตาคู่สวยจดจ้องตัวอักษรบนสมุดจดชั่วขณะก่อนจะสะดุ้งโหยง ยามได้ยินเสียงบางอย่างกระแทกกับล็อคเกอร์ดังสนั่น พลันโน้มตัวลงเก็บปากกาที่ตกพื้น แอบเหลือบมองผู้จัดการหนุ่มกับโค้ชเพื่อดูว่าตอนนี้ทั้งสองมีสีหน้าเช่นไร ลอบถอนหายใจเมื่อพบว่าพวกเขามีสีหน้าเรียบเฉย 


           "ไม่ใช่ว่าเปิดมวยกันแล้วรึไง"

           "ไม่หรอกมั้ง"

           "แต่ก็ไม่แน่"


         ฮายามะกล่าวพร้อมกับทำท่าจะเดินกลับเข้าไปในห้องแต่งตัวอีกหน หยุดชะงักฉับพลันยามพบว่าทั้งสองเดินออกมาจากห้องแล้ว แถมสภาพยังดูดีไม่มีรอยฟกชำ้ใดๆทั้งสิ้น สงสัยคงคิดมากกันไปเอง


           "เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นน่ะ"

           "นั่นสิ เสียงดังมาถึงข้างนอกเลย"

           "ไม่มีอะไรหรอก"


         มายุซุมิตอบปัดพร้อมกับรีบก้าวขาไปยังสนามเพื่อวอร์มอัพร่างกายก่อนฝึกซ้อม นัยน์ตาสีเทาหม่นชำเลืองมองสามราชันย์ไร้มงกุฎครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาเพราะเรโอะสบตากับตนพอดิบพอดี ก้มลงดูฝ่ามือของตนเองด้วยแววตาแสนว่างเปล่าเช่นเคย หลังจากนี้มันจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกหรือเปล่านะ


             "เฮ้อ"

             "มีอะไรจ๊ะลิซจัง"

             "เปล่าหรอกค่ะ"


         ส่ายหน้าดิกเมื่อถูกอีกฝ่ายทัก พลันโน้มหน้าลงมองข้อความที่ถูกส่งมากจากแฟนหนุ่มชั่วขณะ ก่อนจะปิดโทรศัพท์และหันกลับมาสนใจการฝึกซ้อมของคนในทีมต่อ


             'เดี๋ยวไปเจอกันพรุ่งนี้เลยนะ วันนี้เซย์คงกลับไม่ทันแล้วล่ะ'


____________________________________________________________________________________________________
Talk With Writer.
ช่วงนี้อาคาชิงานเยอะแปลกๆน้าา
16/02/63
____________________________________________________________________________________________________




T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #109 TT ♡♤ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 04:06
    ???? ไม่รู้ว่าอะไรแต่จะรอต่อนะ
    #109
    1
    • #109-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 14)
      17 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:37
      ขอบคุณนะคะะ
      #109-1
  2. #108 Choux Cream - ชูครีม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:41

    โรคอยากรู้อยากเห็นของฉันมันกำเริบแล้ว!!

    #108
    1
    • #108-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 14)
      17 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:25
      ต้องรออ่านไปเรื่อยๆค่ะ55556
      #108-1
  3. #107 FA_かなめ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:49
    แปลกๆนะ.-.!?!?!?! มันจะเกิดอะไรขึ้นนนนน
    #107
    2
    • #107-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 14)
      16 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:50
      มันเป็นปริศนาธรรมค่ะ5555
      #107-1