[fic knb] She Is My Girlfriend.|คนนั้นแฟนผม

ตอนที่ 13 : She Is My Girlfriend11:Something wrong in our relationship.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 689
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    26 ม.ค. 63






She Is My Girlfriend11:Something wrong in our relationship.

____________________________________________________________________________________________________

         นัยน์ตาสีชมพูอ่อนจดจ้องท้องฟ้ายามเช้าครู่หนึ่ง หลังจากวันนั้นอีกฝ่ายก็เริ่มมีท่าทางที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย คงเพราะว่าช่วงนี้พวกเขาต่างคนต่างไม่ว่างด้วยละมั้ง เลยดูเหมือนเว้นระยะห่างจากกันมานิดหน่อย แต่คงเป็นอย่างนี้ไม่ได้นานนักหรอก ไม่ฝ่ายใดก็ฝ่ายหนึ่งจะต้องกลับมาใกล้กันอยู่ดี


         ใช้นิ้วเขี่ยผืนทรายเบาๆในระหว่างที่กำลังคิดเรื่องของการแข่งขันวินเทอร์คัพไปด้วย หลังจากเปิดเทอมฤดูหนาวหล่อนคงต้องเพิ่มมาตรการการฝึกซ้อมให้หนักกว่าเดิม ไม่เช่นนั้นสปิริตแต่ละคนจะลดลงได้  มันคงเป็นเรื่องไม่ดีสำหรับพวกเขาหากแชมป์อินเตอร์ไฮจะหมดแรงกะทันหัน


           "ร้อนจริงๆ"


         ยกมือปาดเหงื่อกาฬที่ไหลตามกรอบหน้า หยัดกายลุกขึ้นยืนก่อนจะก้าวขาเข้าไปนั่งในร่ม เหลือบมองสมาร์ทโฟนลูกรักที่วางอยู่บนโต๊ะพร้อมกับกดรับสายแฟนหนุ่มทันที


           "ฮัลโหล"

           [ลิซ ตอนนี้ทำอะไรอยู่หรอ]

           "นั่งเล่นอยู่ที่ชายหาดน่ะ"


         เอ่ยตอบคำถามจากปลายสาย เอนหลังพิงกับพนักอย่างแผ่วเบา การมาเดินริมทะเลตอนสายก็ไม่ได้แย่อะไรหรอก แต่จะดีกว่านี้ถ้าพ่อคนเก่งของเธอมาเดินด้วยกัน เชื่อเถอะว่าหล่อนคงมีความสุขไม่น้อยเลยที่ได้ใช้เวลาว่างร่วมกับอีกฝ่าย พลันลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อย อีกแล้วเหรอ


          [เสียดายจัง ตอนนี้เซย์ไม่ว่างไปหาเลย] 

          "ไม่เป็นไรหรอก อีกเดี๋ยวลิซก็กลับแล้ว"

          [ครับ ตอนเย็นเซย์ไปหานะ]


         ริมฝีปากบางฉีกยิ้มกว้างก่อนจะตัดสินใจวางสายกัปตันหนุ่มลง เขาน่ารักจริงๆแหละ


           "ลิซ"

           "อะไรหรอ"

           "คิดถึง"


        กล่าวขณะนอนหนุนตักแฟนสาวอยู่บนโซฟากลางห้องนั่งเล่น นัยน์ตาสีแดงเข้มจดจ้องข่าวสารต่างๆบนโทรทัศน์สักพักหนึ่ง พลันเงยขึ้นมองหน้าผู้ช่วยผู้จัดการสาวยามได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ มันมีอะไรน่าตลกกันนะ


           "เซย์พูดมา 3 รอบแล้วนะ"

           "ก็เซย์คิดถึงลิซจริงๆนี่นา ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน"

           "จ้า รู้แล้วว่าคิดถึง"


         ขานรับพลางก้มลงมองมือที่ถูกคนตัวสูงเอาไปวางทาบตรงหน้าชั่วขณะ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนคล้ายปมเชือก เมื่อเห็นรูปของทีมบาสเกตบอลที่ลงแข่งเอ็นบีเออย่างแจบเบอร์วอค์กขึ้นโชว์เด่น แถมพาดหัวข่าวเสียอลังการจนผู้จัดการทีมอย่างเธอหุบยิ้มไม่ได้เลยทีเดียว พวกเขาเก่งมากจริงๆ


           "นั่นพี่ชายลิซไม่ใช่หรอ"

           "อื้ม แต่ตอนนี้ไม่ได้ติดต่อกันเลย"

           "อ้าว ทำไมล่ะ"


         พลิกตัวกลับมาทางร่างบาง หลับตาลงเมื่อหญิงสาวลูบผมตนอย่างเบามือ 


           "ไม่มีค่อยมีเวลาน่ะ"

           "งั้นหรอ"

           "ใช่ แล้ววันนี้เซย์ค้างที่นี่รึเปล่า"


         เอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย แต่หล่อนคิดว่าเขาไม่ได้ค้างหรอก เพราะเห็นเจ้าตัวบอกว่าเพิ่งหนีงานมาหาเธอนี่นา อีกสักพักคงโดนโทรตามให้กลับไปทำต่อนั่นแหละ


           "เซย์อยากค้างนะ แต่ค้างไม่ได้ อีก 1 ชั่วโมงเซย์ต้องกลับไปทำงานต่อแล้ว"

           "น่างสาร"

           "ใช่มั้ย น่าสงสารมากๆเลยเนาะ"


         มือหนายกขึ้นกอดเอวคอดเอาไว้ ใบหน้าเรียวซุกลงตรงหน้าท้องของสาวเจ้า รู้สึกว่ากล้ามหน้าท้องแน่นกว่าตนอีกละมั้งเนี่ย พลันหลุดหัวเราะรอบที่ล้านยามแฟนสาวบอกตนว่า'อย่าเอาจมูกถูไปมาสิ มันจั๊กจี้นะ' เข้าใจความรู้สึกเขาตอนที่หล่อนทำแบบนี้หรือยังล่ะ น่าแกล้งต่ออีกหน่อยแฮะ


           "อยากกินอะไรมั้ย"

           "อยากกินลิซ มันเขี้ยว"

           "กินไม่ได้"


         ฟาดฝ่ามือลงบนแขนแกร่งเบาๆ ส่ายหน้าไปมาอย่างปลงตกเมื่อคนตัวสูงร้องโอดครวญ สมนำ้หน้า ไม่ได้อยู่ด้วยกันไม่กี่วันทำไมถึงได้แกล้งเธอเก่งขนาดนี้กันนะ 


           "เจ็บนะ"

           "ชอบแกล้ง"

           "ขี้โกง"


         กอดอกมองเจ้าหล่อนยามคนตัวเล็กพองแก้มใส่ตน หยัดกายลุกขึ้นนั่ง นิ้วเรียวเกลี่ยตรงริมฝีปากบางเบาๆ ขยับใบหน้าเข้าใกล้ทีละนิดจนสันจมูกชนกัน ปิดเปลือกตาลงยามริมฝีปากทั้งสองเริ่มประกบกันอย่างเนิบนาบ  ไม่ได้มีการรุกลำ้เพราะวันนี้เขาเหนื่อยเกินกว่าจะมีแรงจูบแบบนั้นแล้ว


           "ใครกันแน่ที่ขี้โกงเนี่ย"

           "ไม่รู้สินะ"

           "ร้ายจริงๆเลย"


         มือเล็กยืดแก้มคนตรงหน้าด้วยความมันเขี้ยวครู่หนึ่ง หัวเราะร่าเมื่อแฟนหนุ่มร้องท้วงว่าแก้มตนไม่ใช่ชีสนะ ใครใช้ให้ชอบมายืดแก้มหล่อนบ่อยกันล่ะนายน้อย


           "ร้ายแล้วรักมั้ยล่ะ"

           "รักสิ รักทุกวันแหละ"

           "...แกล้งโทรไปบอกพ่อว่าป่วยได้มั้ยนะ"


         กล่าวพลางทำท่าจะกดโทรศัพท์หาผู้เป็นพ่อ ถ้าหากว่าคนตัวเล็กไม่ห้ามตนเอาไว้เขาคงได้กดโทรหาแล้วล่ะ ให้ตายสิ พอเจออะไรน่ารักๆอย่างนี้แล้วไม่อยากไปไหนเลย ทีแรกกะว่าจะรีบกลับบ้านไปทำงานต่อให้เสร็จ แต่กลายเป็นว่าขอดองงานไว้ก่อนได้ไหมเขายังไม่พร้อมที่จะทิ้งสาวเจ้าเลย
 

           "ไม่ต้องเลย ไปทำงาน"

           "ไม่เอา"

           "ไป"


         กดเสียงตำ่เมื่อนักกีฬาหนุ่มกอดตนเชิงออดอ้อน ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงจะได้ผลอยู่หรอก แต่ตอนนี้ภูมิคุ้มกันเธอเยอะแล้ว เพราะฉะนั้นต่อให้อ้อนมากกว่านี้หล่อนไม่ยอมหรอกนะ


           "ไม่ไป จะอยู่กับลิซ"

           "ดื้อ ลิซจะโทรฟ้องคุณพ่อนะ"

           "ใจร้าย"


         พูดเสียงอูอี้อยู่ตรงลาดไหล่เล็ก ชะงักเล็กน้อยยามได้ยินเสียงถอนหายใจจากแฟนสาว ใจอ่อนแล้วล่ะสิ


           "อีกครึ่งชั่วโมงนะ"

           "ครับ"

           "ดีใจอะไรขนาดนั้น"


         ก้มลงมองร่างสูงโปร่งชั่วขณะ ริมฝีปากบางระบายยิ้มกว้างเมื่ออีกฝ่ายทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่เธอ ดวงตาคู่สวยจดจ้องโทรศัพท์ตัวเองก่อนจะตัดสินใจหยิบขึ้นมาเลื่อนดูความเคลื่อนไหวต่างๆ หัวเราะในลำคอยามเห็นไอจีสตอรี่ของมานามิ ปากบอกว่าไม่ได้ชอบคิเสะแต่ก็อยู่ด้วยกันตลอดเลยไม่ใช่หรืออย่างไร


           "ยิ้มอะไรน่ะ"

           "อ๋อ นี่ไง น่ารักออก"

           "นี่ก็น่ารัก"


         พูดพลางชี้นิ้วไปทางลิซซ่า ฉีกยิ้มกว้างยามแฟนสาวหันหน้าหนีตน นัยน์ตาาสีแดงเข้มหันกลับมาดูคลิปวิดีโอแมวสายพันธุ์เปอร์เซียต่อ เหมือนเขาเคยได้ยินหล่อนบ่นว่าอยากเลี้ยงด้วย แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่ายังอยากจะเลี้ยงอยู่หรือเปล่า ถ้าหลุดปากถามออกไปเดี๋ยวก็ความแตกอีก ลำบากชะมัด


           "เซย์ชอบแหย่อะ"

           "ก็แหย่แค่ลิซนั่นแหละ ตัวนี้ก็น่ารักนะ"

           "ไหน"


         ใบหน้าเรียวสวยหันกลับมาทันควัน เบิกตาโพลงเมื่อสันจมูกโด่งชนกับแก้มของเธอ รีบผละออกจากอีกฝ่ายด้วยความตกใจ ทำไมชอบแกล้งกันอยู่เลยนะ


           "เหลืออีกสิบนาทีแล้วนี่นา"

           "เตรียมตัวกลับไปทำงานได้แล้วนะ"

          "เซย์ยังไม่อยากไปเลย"


         กล่าวขณะเตรียมตัวลุกขึ้นยืน มือหนาคว้าสูทสีดำสนิทขึ้นมาสวมเหมือนเดิม มือหนาจัดการจัดทรงผมให้เข้าที่ เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงเขาต้องไปดูงานในจังหวัดนีงาตะ คงไม่ได้คุยกับคนตัวเล็กยาวยันพรุ่งนี้เลย หยุดชะงักครู่หนึ่งยามผู้ช่วยผู้จัดการสาวเดินเข้ามาหาตน ระบายยิ้มเมื่อเจ้าหล่อนจัดเนคไทให้เขา น่ารักเกินไปแล้วนะ


           "เรียบร้อยแล้วค่ะ"

           "ยังไงเซย์ก็ยังไม่อยากไปอยู่ดี"

           "ไปเถอะ งานสำคัญไม่ใช่หรอ ลิซรอได้"


         ขาเรียวก้าวเดินไปทำท่าจะเปิดประตูให้ประธานสภานักเรียน พลันนิ่งค้างไปสักพักหนึ่งเมื่อร่างสูงโปร่งโผเข้ากอดหล่อน โดยไม่ได้บอกกล่าวอะไรทั้งสิ้น แล้วแบบนี้เธอจะไปไหนได้ล่ะเนี่ย


           "จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ไม่ชอบเลยแฮะ"

           "โอ๋ๆ พอผ่านช่วงนี้ไปก็จะได้มีเวลาให้กันเหมือนเดิมแล้วไง"

           "เซย์ไม่อยู่ 2 วันลิซก็ดูแลตัวเองด้วยนะ"


         ผละตัวออกจากอ้อมกอดของหญิงสาว มือหนาวางทาบพวงแก้มนวล นิ้วเรียวเกลี่ยเบาๆ โน้มหน้าลงกดจูบลงบนหน้าผากมนหนึ่งหน ถ้าเป็นไปได้อาคาชิเองก็ไม่อยากห่างจากเจ้าหล่อนไปไหนหรอก คงเพราะอยู่ด้วยกันตลอด พอไม่ได้อยู่ด้วยกันนานเข้ามันเลยรู้สึกเหงาแปลกๆละมั้ง


           "เซย์ก็ด้วยนะ เอาล่ะ ไปทำงานได้แล้ว"

           "ก็ได้ ไปแล้วนะครับ"

           "สู้ๆนะ"


         ชูสองนิ้วให้แฟนหนุ่ม หัวเราะร่ายามอีกฝ่ายหันกลับมาชูใส่ตนเหมือนกัน นัยน์ตาสีชมพูอ่อนจดจ้องแผ่นหลังกว้างจนสุดสายตา ร่างบางตัดสินใจปิดประตูก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟา หวังว่าเขาคงไม่โทรมางอแงใส่เธอตอนดึกหรอกนะ


           "ฮัลโหล"

           [เซย์โทรมาปลุกรึเปล่า]

           "ไม่หรอก มีอะไรหรอ"


         เอ่ยถามปลายสายด้วยความสงสัย นิ้วเรียวหยิบปากกาขึ้นมาจดรายละเอียดของทีมที่พวกเขาต้องแข่งรอบแรกในวินเทอร์คัพไปพลาง ริมฝีปากบางฉีกยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินดนตรีลอดออกมา สงสัยคงหนีงานมาคุยกับหล่อนอีกแล้วสินะ ให้ตายสิ เดี๋ยวก็โดนเลขาของพ่อบ่นจนหูชาเอาหรอก 


           [เปล่าหรอก อย่านอนดึกนักนะ]

           "ค่ะนายน้อย"

          [เซย์ต้องไปแล้ว ฝันดีนะ]


         สาวเจ้ายังไม่ทันได้อะไรสายก็ถูกวางลงอย่างกะทันหัน ไหวไหล่ไม่สนใจก่อนจะหันกลับมาดูคลิปวิดีโอต่อ ชำเลืองมองโทรศัพท์ยามได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากไลน์ คลไม่พ้นพ่อหนุ่มผมแดงแอบส่งข้อความมาหาเธออีกแน่นอน 


           "ให้ตายสิ"

           "เป็นอะไรคะนายน้อย"

           "ไม่มีอะไรหรอก"


         ตอบเลขาประจำของผู้เป็นพ่อพลางหันหน้าไปยังเวที เพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าตอนนี้เขากำลังยิ้มกว้างราวกับคนบ้า

             
          'อย่าหักโหกนะ เป็นห่วง'


____________________________________________________________________________________________________
Talk With Writer.
แหม พ่อคนติดแฟน
26/10/63
____________________________________________________________________________________________________

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #105 Choux Cream - ชูครีม (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 20:59
    ถึงกับต้องใส่แว่นการแดด ความรักของพวกนายนี่มันเจิดจ้าจริงๆ
    #105
    1
    • #105-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 13)
      26 มกราคม 2563 / 21:21
      จริงค่ะ ออร่าพุ่งมาก แสบตาไปหมดแล้ว
      #105-1
  2. #104 FA_かなめ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 13:28
    ว้อยยยยยย ความรักนี่มันอะไรว้าาาา
    #104
    2
    • #104-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 13)
      26 มกราคม 2563 / 13:39
      รักกันปานจะกลืนกินเลยค่ะ
      #104-1
    • #104-2 FA_かなめ(จากตอนที่ 13)
      26 มกราคม 2563 / 14:37
      จะโผล่เข้าไปเป็นก้างขวางคอความรักซะเลยฮึ่มมม
      #104-2