END|[Fic Knb] Hey Girl!. ผมไม่เคะนะครับ!

ตอนที่ 25 : Hey Girl23:Well, me---I fall in love with you every single day.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    5 พ.ย. 62









Hey Girl23: Well, me---I fall in love with you every single day.


And I'm thinking 'bout how people fall in love in mysterious ways
Maybe just the touch of a hand
Well, me---I fall in love with you every single day
And I just wanna tell who I am
;Thinking Out Loud-Ed Sheeran.

________________________________________________________________________________________________________________

       ฤดูใบไม้ผลิหวนกลับมาอีกครั้ง โปรดิวเซอร์สาวชื่อดังกำลังนั่งทำหน้ายุ่งอยู่ในห้องทำงานของบ้าน นิ้วเรียวเคาะลงบนโต๊ะเบาๆเพื่อสร้างจังหวะ ในตอนนี้สาวเจ้าไม่สนใจสิ่งรอบข้างตัวเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะเวลางานเร่งขึ้นจากเมื่อก่อนมาก จึงทำให้เธอต้องมานั่งหัวหมุนอยู่อย่างนี้


          "ฮิเมะจังครับ ผมกลับมาแล้ว"

          "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ"

          "งานยุ่งมากเลยหรอครับ"


       คุโรโกะเอ่ยปากถามแฟนสาวด้วยความสงสัย มือหนาวางลงบนหัวทุยและลูบอย่างเบามือ คุณครูหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นยามเจ้าหล่อนชี้นิ้วไปยังตารางงานของตัวเอง แอบรู้สึกสงสารแฟนตัวเองอยู่เหมือนกันนะที่ต้องมาทำงานหนักขนาดนี้


           "อ่า เย็นแล้วหรอเนี่ย ออกไปหาอะไรกินกันมั้ย"

           "ก็ได้ครับ แต่ฮิเมะจังต้องไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ"

          "ออกไปชุดนี้ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่"


        พูดพลางก้มลงมองชุดของตัวเอง เสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้น แค่ใส่เสื้อคลุมทับก็ไม่เป็นอะไรแล้ว ใบหน้าเรียวสวยหันกลับมาเก็บกระดาษและปิดอุปกรณ์ต่างๆเนื่องจากไม่ได้ใช้ หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นัยน์ตาสีซิทรินจดจ้องแฟนหนุ่มที่กำลังยืนกอดอกมองตนอยู่ครู่หนึ่ง


           "เลือกเอานะครับระหว่างใส่ชุดอื่นแล้วออกไปข้างนอก หรือจะใส่ชุดนี้แต่ไม่ได้ออกจากบ้าน ผมว่าฮิเมะจังรู้ว่าอย่างหลังหมายความว่าอะไรนะครับ"


           "ไปเปลี่ยนก็ได้"

           "ดีมากครับคนเก่ง"


       ยกยิ้มพึงพอใจเมื่อคนตัวเล็กยอมไปเปลี่ยนชุด ถ้าเกิดสาวเจ้าใส่ชุดนั้นออกไปข้างนอกล่ะก็มีหวังเขาปวดหัวตายแน่ ยิ่งหุ่นดีอยู่ด้วย ขายาวก้าวมายังห้องนั่งเล่น หย่อนกายลงบนโซฟาเพื่อคอยแฟนสาวแต่งตัวและแต่งหน้าทำผม พวกเขาคบกับมาได้เกือบเก้าปีแล้ว ฤดูหนาวนี้ก็เก้าปีพอดี ซึ่งมันนานพอสมควร


          "ดูอารมณ์ดีจังเลยนะ เท็ตสึยะ"

          "ครับ พอดีวันนี้นักเรียนไม่ดื้อน่ะครับ"

          "งั้นหรอ ดีใจด้วยนะ"


       เอ่ยอย่างที่เคยพูด มันเป็นประโยคพื้นฐานในการสนทนาของเขาและเธอ ฮิเมะก้าวเดินพร้อมคนผมฟ้า ก้มลงมองมือของตัวเองที่ถูกกุมโดยอดีตนักกีฬาหนุ่มชั่วขณะ เผลอแวบเดียวพวกเขาก็โตกันกว่าที่คิดไปเยอะเลย จะเก้าปีแล้วสินะไวดีจริง


          "อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยครับ"

          "ไม่มีหรอก นายล่ะ"

          "ไม่มีเหมือนกันครับ"


       ส่ายหน้าไปมาก่อนจะหันกลับมาสั่งอาหารกับพนักงานชายคนหนึ่ง แกล้งกระแอมไอเล็กน้อยยามอีกฝ่ายกำลังจ้องแฟนสาวตาเป็นมัน ให้เกียรติผัวเธอนั่งที่นั่งหัวโด่ตรงนี้สักนิดก็ได้นะ เดี๋ยวพ่อฟาดด้วยแผ่นเมนูเสียหรอกได้เด็กเวร ถอนหายใจพร้อมกับสั่งอาหารใหม่อีกหนเนื่องจากคนตัวสูงสะดุ้งโหยงและหันมาหาตนแทบทันที


          "เมื่อกี้ทำหน้าเหมือนจะกินหัวพนักงานเลยนะ"

          "หรอครับ ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย"

          "จ้า"


       ขานรับก่อนจะมองออกไปข้างนอกบานกระจกใสของร้าน เมื่อปีที่แล้วคนในกลุ่มเธอแต่งงานไปแล้วสองคนคือคิจิกับมานามิ คบกันช้าสุดแต่ดันได้แต่งไวสุดเสียอย่างนั้น ดวงตาคู่สวยมองตามอาโอมิเนะจนสุดสายตา พอฮิมาวาริไม่อยู่ก็หงอยเหมือนหมาเลยนี่นา  น่าสงสารจังเลยนะ


           "อาทิตย์หน้าผมต้องพาเด็กไปเข้าค่าย คงคิดถึงฮิเมะจังแย่เลยล่ะครับ"

           "ขนาดไม่ได้เจอกันไปปีนึงยังอยู่ได้เลย ไม่เจอแค่ไม่กี่วันก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้งนายน่ะ"

           "ก็จริงครับ ถ้าคิดถึงแค่โทรหาก็ได้ แต่ว่ายังไงเจอตัวจริงก็ดีกว่านี่ครับ"


       เสียงทุ้มกล่าวเชิงออดอ้อน จับมือเล็กขึ้นมาทาบแก้มตนเองเบาๆ นัยน์ตาสีฟ้าเข้มจ้องมองใบหน้าของแฟนสาวสักพัก บอกตามตรงนะว่าต่อแค่ไม่ได้เจอกันเพียงหนึ่งวันเขาก็คิดถึง คงเพราะตอนนี้อยู่บ้านเดียวกันนั่นแหละ พอเจ้าหล่อนหายไปเลยรู้สึกแปลกๆ มันดูโล่งหูโล่งตาเกินไป


          "ยังไงฉันก็ไม่หายไปไหนอยู่แล้วน่า"

          "เฮ้อ ก็ได้ครับ"

          "ห่างกันบ้างก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่ จริงมั้ย"


       เอียงคอมองแฟนหนุ่มตรงหน้าเล็กน้อย ทำแบบนี้เพราะรู้ว่าเขาต้องยอมแพ้ในความน่ารักของเธออย่างไรล่ะ ซึ่งแน่นอนว่ามันได้ผลเป็นอย่างดีเลยด้วย 


          "ฮิเมะจังครับ"

          "อะไรหรอ"

          "ซาโติจังชวนไปโคเชลลาน่ะครับ ไปมั้ย"


       ร่างสูงโปร่งถามขึ้นขณะกำลังเดินเล่นตามถนนแห่งหนึ่งในชิบูยะ แขนแกร่งโอบเอวคอดเอาไว้เพื่อไม่ให้ร่างบางหลงทางหรือมีใครเดินมาชนจนล้ม เพราะโปรดิวเซอร์สาวเคยโดนชนล้มครั้งหนึ่งเมื่อสามปีที่แล้ว ทั้งเขาและเธอเลยต้องระวังตัวกันมากขึ้นกว่าเดิมเยอะ แต่ดูเหมือนคนข้างกายจะไม่ค่อยระวังเท่าไหร่นะ


          "เดือนเมษาฉันไปเกาหลีน่ะสิ"

          "จริงด้วยครับ ผมลืมไปเลย"

          "แต่ปีหน้าไปได้นะ"


       เสียงใสโพล่งขึ้นหลังจากเห็นสีหน้าเศร้าของแฟนหนุ่ม ความจริงเธออยากไปแหละ แต่ติดตรงที่ว่ามีงานใหญ่นี่สิเลยอดไปเที่ยวกับพวกฮิมาวาริ หัวเราะเบาๆเมื่อคนตัวสูงทำสีหน้าดีใจแบบกะทันหัน


          "งั้นปีหน้าไปกันนะครับ"

          "แน่นอน"

          "สัญญาแล้วนะครับ"


       ยกนิ้วก้อยขึ้นมา ริมฝีปากหนาระบายยิ้มกว้างยามร่างบางเกี่ยวก้อยสัญญากับเขา เหมือนกับพวกเขายังเป็นเด็กอยู่ทั้งที่อายุตัวเองก็เริ่มใกล้เข้าสู่เลขสามทีละนิด หัวเราะร่าเมื่อฮิเมะผลักหน้าผากตนเบาๆและบอกว่า'ทำตัวเหมือนเด็กอายุสองขวบไปได้' ถึงปากจะพูดอย่างนั้นแต่ก็ยอมเล่นกับเขานี่นา 


           "แล้วเราจะไปไหนต่อดีล่ะ"

           "ไม่รู้สิครับ เรากลับบ้านกันเลยมั้ย"

           "เอาสิ"


       พยักหน้ารับพลางหันไปมองท้องฟ้ายามเย็นครู่หนึ่ง ป่านนี้เจ้างั่งคางามิจะเป็นอย่างไรบ้างนะ รู้สึกญาติสุดที่รักของเธอบอกว่าอีกฝ่ายมีคู่หมั้นแล้วด้วยนี่นา หวังว่าจะรักกันมากนะ


          "ท้องฟ้าวันนี้สวยดีนะครับ"

          "อื้ม สวยมากเลย"

          "แต่ฮิเมะจังสวยกว่าครับ"


       กล่าวขึ้นหลังจากที่สาวเจ้าพยักหน้าเห็นด้วยไม่กี่วินาที คุโรโกะโน้มหน้าลงใช้สันจมูกฟัดแก้มนุ่มด้วยความมันเขี้ยว ร้องโอดโอยเบาๆยามแฟนสาวตีแขนตน ส่ายหน้าไปมาก่อนจะดึงตัวร่างบางเข้ามาจูบอย่างแผ่วเบา ผละริมฝีปากออกพร้อมกับกอดคนตัวเล็กแน่น อีกไม่กี่วันต้องห่างกันแล้ว เขาคงคิดถึงเธอมากแน่นอน


          "เป็นครูนี่งานเยอะดีเหมือนกันนะ"

          "แต่ไม่เยอะเท่าโปรดิวเซอร์ชื่อดังหรอกครับ"

          "อันนี้ชมหรือแซะฉันเนี่ย"


       ฮิเมะถามแฟนหนุ่มที่กำลังนั่งอ่านเอกสารตรงเตียงนอนอย่างอดสงสัยไม่ได้ ขาเรียวก้าวเดินไปนั่งข้างคนตัวสูง ดวงตาคู่สวยจ้องมองข้อมูลต่างๆในแฟ้มเอกสารของคุณครูอนุบาลสุดหล่อ หล่อนไปหาเขาที่โรงเรียนแต่ละทีเห็นมีสาวมาจีบตลอด แต่อีกฝ่ายก็ปฏิเสธทุกครั้งแถมยังบอกว่า'ผมมีคนที่อยากแต่งงานด้วยในเร็วๆนี้แล้วครับ' มันยิ่งกว่าคำว่ามีแฟนแล้วอีกนะ


          "เพราะว่าแฟนผมเก่ง เลยมีงานเยอะกว่าผมหลายเท่าไงครับ"

          "อยู่เป็นนี่นายน่ะ"

          "แน่นอนครับ"


       ตอบกลับแบบมั่นอกมั่นใจ คนตัวสูงเอนตัวลงนอนบนตักนุ่มเบาๆ สายตายังคงจดจ้องอยู่กับตัวอักษรในแฟ้มเอกสารอย่างใจจดใจจ่อ ความจริงไม่ใช่งานยากอะไรหรอก เขาแค่อยากอ่านให้ละเอียดเท่านั้นเอง


          "นายเองก็เหนื่อยแย่เลยนะ"

          "นิดหน่อยครับ แต่พอเห็นเด็กๆมีความตั้งใจผมก็หายเหนื่อยแล้วล่ะ"

          "ฉันล่ะอยากจะมอบรางวัลคุณครูดีเด่นประจำปีให้จริงๆ"


       พูดขณะลูบเส้นผมสีฟ้าอ่อนไปพลาง นัยน์ตาสีซิทรินจดจ้องสีหน้ามุ่งมั่นตั้งใจของคนตัวสูงครู่หนึ่ง ผู้ชายคนนี้ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูหล่อไปหมดเลยนะ ไม่แปลกใจเลยที่จะมีคนมาตกหลุมรักเขาเยอะขนาดนี้ รวมถึงเธอด้วย มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูความคืบหน้าในโลกโซเชียลสักพัก


          "ดูอะไรอยู่หรอครับ"

          "อ๋อ นี่น่ะ"

          "นั่นมันตอนที่ผมขอฮิเมะจังเป็นแฟนนี่ครับ"


       คนตัวสูงเอ่ยพร้อมกับมองคลิปวิดีโอที่แฟนสาวยื่นมาให้ดู ริมฝีปากหนาฉีกยิ้มกว้างเมื่อคนตัวเล็กบอกว่ายังมีคลิปนี้อยู่อีกเหรอเนี่ย เขาว่าต้องมีอีกเยอะเลยล่ะ เพราะแฟนคลับพวกเขามีมากจนไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนกันนัก


          "ตอนนั้นนายจีบฉันแทบตายเลยนี่นา"

          "ครับ แต่ผมไม่รู้ว่ามันเหนื่อยเลยนะ คงเพราะว่าชอบฮิเมะจังมากนั่นแหละครับ"

          "แล้วตอนนี้ล่ะ"


       โน้มหน้าลงจนสันจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นพ่นรดเหนือริมฝีปากหนา แสยะยิ้มเล็กน้อยยามมือหนารั้งท้ายทอยหล่อนเอาไว้ ปิดเปลือกตาลงเมื่ออีกคนประกบจูบอย่างอ่อนโยน เล้าโลมกันอยู่สักพักก่อนที่ลิ้นร้อนจะแทรกเข้ามาให้โพลงปากของเธอ หยอกล้อกันนานพอสมควรจึงผละออกเพราะเสียงริงโทนจากโทรศัพท์หล่อนดังขึ้น


          "ตอนนี้ผมไม่ชอบแล้วครับ แต่รักต่างหาก"

          "อย่าเพิ่งพูดสิ เจ้าไทกะมันแซวฉันแล้วเนี่ย"

          "ก็มันเป็นความจริงนี่ครับ"


       หยัดกายลุกขึ้นนั่ง ขยับตัวเข้าไปโอบกอดคนตัวเล็กจากทางด้านหลัง สันจมูกโด่งหอมแก้มเนียนฟอดใหญ่ พอเขาอยู่กับเธอแล้วรู้สึกว่าพลังงานชีวิตเต็มเปี่ยมเลยแฮะ


          [หวานขนาดนี้เมื่อไหร่จะแต่งล่ะ]

           "ยังไม่รู้เลย แต่ไม่น่าจะใช่ปีนี้"

           [มีแต่งปลายปีนี้อีกคู่นึงแล้วนะ]


       เสียงใสตอบกลับเพื่อนสนิททันทีว่าอาคาชิกับลิซซ่าใช่หรือไม่ แน่นอนว่าเธอตอบถูก เนื่องจากเห็นสาวเจ้าบ่นในกลุ่มว่าพ่อแฟนสุดหล่อหมู่นี้ทำตัวแปลกไปจากเมื่อก่อนมากเลย ซึ่งแม่บ้านมือใหม่ทั้งสองและผู้มีประสบการณ์ได้กล่าวเป็นเสียงเดียวกันคือเขากำลังจะขอคนผมสีไลแลคแต่งงาน


          "คิดว่าไงครับ เรื่องแต่งงานน่ะ"

          "หืม ฉันไม่รีบหรอก ยังอยากทำงานแบบเต็มที่อีกซักปีสองปีน่ะ"

          "ผมก็เหมือนกันครับ"


________________________________________________________________________________________________________________
Talk with Writer.
ฮั่นแน่ ไม่ใช่ว่าอยากขอเขาแต่งงานแล้วหรอมม
05/11/62
________________________________________________________________________________________________________________
T
B
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #77 Rin del Polaris (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 00:55

    ขอดลยค่ะ!! แต่งกันเลยค่ะ!! มีลูกกันเลยค่ะ!! หวานกันมากกว่านีไปเลยสิคะ!! ฮะฮ๊า!!

    #77
    1
    • #77-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 25)
      6 พฤศจิกายน 2562 / 18:00
      แต่งแน่ๆค่ะ
      #77-1
  2. #76 Ghost World (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 22:19

    แต่งเถอะ อยากเห็นหลานแล้วนะ

    #76
    1
    • #76-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 25)
      6 พฤศจิกายน 2562 / 18:04
      ฉากแต่งได้เห็นแน่ค่ะ ส่วนฉากหลังแต่งมีอยู้ซีนนึงในตอนสุดท้ายขององศาเอียง
      #76-1
  3. #75 Malrose (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 20:46

    เเต่งเลยยยยยยย แต่งทีเถอะะะะอยากให้แต่งแร้วววววว อยากอุ่มหลานแร้ววววว
    #75
    1
    • #75-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 25)
      5 พฤศจิกายน 2562 / 20:58
      ได้แต่งแน่นอนค่ะจังหวะนี้
      #75-1