END|[Fic Knb] Hey Girl!. ผมไม่เคะนะครับ!

ตอนที่ 20 : Hey Girl18:I say yes since you said first world, boy.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    31 ต.ค. 62









Hey Girl18: I say yes since you said first world, boy.

pink2

니 눈앞에 왔잖아
นี นุน อา เพ วัท จา นา
ฉันอยู่ตรงหน้าคุณ
내가 여기 있잖아
แน กา ยอ กี อิท จา นา
ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว
너의 입술로 말을 해줘
นอ เอ อิบ ซุล โร มา รึล แฮ จวอ 
บอกฉันด้วยริมฝีปากของคุณ
Say yes say yes 
;Say yes-LOCO&Punch|Moon lovers OST. Part 2.

_____________________________________________________________________________________________________________

       ร่างบางกำลังนั่งมองการแข่งขันอยู่ข้างริโกะตรงขอบสนาม เพราะว่าวันนี้ว่างเลยโดนโค้ชสาวลากมาเป็นผู้จัดทีมจำเป็น แต้มแรกถือว่าเปิดได้สวยแต่ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มไม่สวยเท่าไหร่ อย่างที่เธอคิดเอาไว้เลย ราคุซันน่ะแข็งแกร่งเกินมนุษย์มนา พวกคุโรโกะเจองานช้างแล้วล่ะ


          "ลิซซ่าเวลาทำหน้าที่นี่นิ่งจังเลยนะ"

          "รู้จักกันงั้นหรอ"

          "เพื่อนสนิทตอนอยู่อเมริกาน่ะค่ะ"


       เอ่ยตอบโคงาเนอิด้วยรอยยิ้มตรงมุมปาก ฝั่งนู้นได้ตัวลิซซ่าไปเป็นผู้ช่วยผู้จัดการชั่วคราวได้นี่คือสุดยอดมาก ดวงตาคู่สวยจดจ้องการแข่งในควอเตอร์ที่สองชั่วขณะ เปิดเกมมาเพียงนาทีแรกมายุสุมิก็ทำเอาพวกเธออึ้งไปเลย ทุกอย่างดูคล้ายกับคุโรโกะอย่างกับแกะ แถมตอนนี้ยังเปลี่ยนตัวให้ฟุริฮาตะลงอีกด้วย


          "ฮิเมะ"

          "ค่าๆ รู้แล้วค่ะ"

          "ฮิเมะจัง"


       ฟุริฮาตะเงยหน้าขึ้นมามองร่างบางครู่หนึ่ง วันนี้คนตัวเล็กมัดผมนี่นาไม่หนาวคอแย่เลยเหรอ พลันเบิกตากว้างยามเจ้าหล่อนเดินมาเอามือวางไว้บนหัวตนเบาๆ


          "ไม่อยากขัดจังหวะซึ้งของพวกนายหรอกนะ"

          "ฮิเมะจัง"

          "ไม่ต้องเรียกชื่อฉันเยอะก็ได้ แทนที่จะมานั่งร้องไห้แบบนี้มานั่งเชียร์ทุกคนดีกว่ามั้ย?"


       ก้มลงมองอีกฝ่ายก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง มือเล็กขยี้เส้นผมสีนำ้ตาลอ่อนด้วยความมันเขี้ยว ขาเรียวเดินกลับมานั่งที่ของตัวเอง หลายนาทีต่อมาเกมพลิกอีกครั้ง เซย์รินเริ่มกลับมาเสียเปรียบโชคดีของฮิวงะที่ส่งลูกบอลให้คิโยชิทันพอดี ไม่อย่างนั้นแต้มนี้คงตกเป็นของราคุซันแน่


          "รุ่นพี่คะ ฉันขอออกไปข้างนอกแป๊บนึงได้มั้ยคะ"

          "รีบไปรีบมานะ"

          "คงจะมีธุระด่วนสินะ วิ่งใหญ่เลย"


       โคงาเนอิพูดพลางมองตามแผ่นหลังเล็กที่กำลังกึ่งวิ่งกึ่งเดินอยู่ 


          "อ้าว ยัยฮิเมะไปไหนอีกล่ะเนี่ย"

          "คงออกไปทำธุระล่ะมั้ง"

          "คงงั้นแหละ เกือบล้มหน้าทิ่มด้วยนี่ เด๋อจริงๆเลย"


       โชวเอ่ยตอบฮิมุโระก่อนจะส่ายหน้าไปมาเมื่อเห็นฮิเมะสะดุดเท้าตัวเองหน้าเกือบทิ่ม ให้ตายสิ คนที่เธอรู้จักนี่ไม่สะดุดเชือกรองเท้าก็จะสะดุดเท้าตัวเองสินะ 


          "คราวหลังอย่าเรียกออกมากะทันหันแบบนี้อีกนะ"

          "โทษทีๆ แค่อยากให้ช่วยอะไรหน่อยน่ะ"

          "จริงๆเลยนะ"


       ถอนหายใจเล็กน้อยพร้อมกอดคอคิจิแน่น นัยน์ตาสีซิทรินชำเลืองมองรอบข้างครู่หนึ่ง ยริเวณนี้มีแค่ทีมบาสเกตบอลของชูโตคุที่กำลังตั้งใจดูการแข่งขันอยู่ คงไม่น่าจะได้สังเกตอย่างอื่นมากเท่าไหร่ หันกลับมามองหน้าเพื่อนสนิทสาวและพากันออกไปข้างนอกสถานที่แข่งขันทันที


          "ยังไม่กลับมาอีกหรอเนี่ย"

          "นั่นไงครับ มานู่นแล้ว"

          "ปล่อยผมแล้วสินะ"


       ริโกะจดจ้องร่างบางสักพักแล้วหันกลับมาดูการแข่งในสนามต่อ ดุเดือดเลือดพล่านเสียจริง สะดุ้งโหยงยามได้ยินเสียงทักทายจากรุ่นน้องสุดที่รักอย่างฮิเมะดังจากข้าหลัง


          "ขอโทษที่มาช้านะคะ"

          "มาก็ดีแล้ว คิดว่ายังไงล่ะ"

          "สุดยอดมากเลยค่ะ"


       ร่างบางพูดพลางจ้องมองคางามิที่กำลังเข้าโซนอยู่ ตอนนี้เกมกลับมาพลิกอีกแล้ว ดวงตาคู่สวยเหลือบเห็นสีหน้าของอาคาชิครู่หนึ่ง ถ้าขึ้นชื่อว่าเป็นกัปตันทีมของรุ่นปาฏิหาริย์ยังไงก็คงไม่ได้มีแค่ชื่อ คงต้องมีอะไรในหัวแน่นอน เพราะจากที่คิจิเล่าให้เมื่อครู่ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดา


          "รุ่นพี่คิโยชิดูน่าเป็นห่วงนะคะ"

          "อืม"

          "คุโรโกะ"


       ฮิเมะเอ่ยปากเรียกอีกฝ่ายเอาไว้ ขาเรียวเดินเข้าไปหาคนตัวสูงตรงขอบสนามแข่ง นัยน์ตาสีซิทนรินจ้องมองคนผมฟ้าข้างหน้าสักพักใหญ่ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา


          "ครับ มีอะไรรึเปล่า"

          "แมทช์นี้น่ะ อัดราคุซันให้ยับเลยนะ"

          "ได้ครับ"


       พยักหน้ารับคำขอของนักร้องสาว ริมฝีปากหนาฉีกยิ้มกว้างและขนหมัดกับเจ้าหล่อนหนึ่งหน ไม่ว่าอย่างไรก็ตามวันนี้พวกเขาต้องเป็นฝ่ายชนะแน่นอน เพราะทุกคนฝากความหวังไว้กับพวกเขาทั้งหมด พอฮิเมะเดินมาบอกแบบนี้เขาก็ยิ่งอยากจะชนะมากขึ้นไปใหญ่ เนื่องจากไม่อยากให้เธอผิดหวัง


          "เจ้าไทกะน่ะดูน่ากลัวดีจังเลยนะคะ"

          "นั่นสิ นากลัวมากๆเลย"

          "แถมอาคาชิยังเจาะเข้าไปหาไม่ได้ด้วย"


       หย่อนกายนั่งลงข้าพวกฟุคุดะ ราชัยน์ไร้มงกุฎน่ะไม่ค่อยเท่าไหร่สำหรับทุกคนหรอก แต่ถ้าตอนนี้พวกเขายังหยุดอาคาชิไม่ได้มีหวังแพ้แน่ เพราะคนคนนี้น่ะคือปีศาจ


          "ฮิเมะ"

          "อะไรล่ะ ก็เห็นทุกคนทำก็เลยทำตาม ฉันน่ะเห็นนายตั้งแต่เริ่มเล่นบาสจนถึงตอนนี้ เพราะฉะนั้นฉันรู้อยู่แล้วว่านายทำได้แน่ ไปลงสนามได้แล้วเจ้างั่ง"

          "ขอบใจนะ"


       แววตาอ่อนลงเมื่อสาวเจ้าเอาหมัดมาแตะตรงหน้าท้องของตน คางามิเผลอหลุดยิ้มตามคนตัวเล็กเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักและขยี้เส้นผมนุ่มเบาๆ ขายาวก้าวลงสนามแข่งตามคนในทีม แอบหันกลับมามองเพื่อนสนิทสาวเพียงคนเดียวครู่หนึ่ง ฉีกยิ้มกว้างยามพบว่าฮิเมะกำลังทำท่าบอกเขาว่า'สู้ๆนะ'อยู่ น่ารักจริงๆเลยไอ้เพื่อนคนนี้


          "แย่ซะแล้วสิ"

          "หมอนี่"

          "เอายังไงดีคะรุ่นพี่"


       หันกลับมาถามความคิดเห็นของโค้ชสาว ลอบถอนหายใจเมื่อเห็นเจ้าหล่อนทำหน้าเครียดไม่ต่างจากเธอเลย หวังว่าคางามิจะคิดอะไรดีๆออกในระหว่างแข่งนะ


          "เซย์ดูแย่แล้วนะคะโค้ช"

          "ปล่อยเอาไว้แบบนี้ซักพักแล้วกันนะ"

          "ค่ะโค้ช"


       นัยน์ตาสีชมพูอ่อนจดจ้องแฟนหนุ่มในสนามด้วยสายตาเป็นห่วง เธอก็ยอมรับนะว่าไม่ชอบการเล่นบาสเกตบอลของเขาเท่าไหร่เลย แต่ตอนนี้มันดูมีผลกระทบต่อทีมมากจริงๆ คิ้วเรียวขมวดมุ่นยามสายตาปะทะกับสีหน้าของแต่ละคน คงไม่สบอารมณ์มากที่คนตัวสูงฟอร์มตกกะทันหันสินะ


          "เกมพลิกอีกแล้วสินะ"

          "ดูจนปวดหัวแล้วรึไงฮะ ฮิโตชิจจิ"

          "นิดนึง ขำอะไรของนายน่ะ"


       แหวใส่นายแบบหนุ่มทันควันก่อนจะหันกลับมามองยังสนาม ตอนนี้ฝั่งราคุซันน่ากลัวขึ้นมาอีกระดับหนึ่งแล้ว ถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อสายตาปะทะกับแฟนเก่าเข้า เข่าของเขายังไม่หายดีเลยนี่นา


          "อย่าเพิ่งทำหน้าแบบนั้นสิคะ"

          "ฮิเมะ"

          "มันยังไม่จบแค่นี้หรอกค่ะ เห็นมั้ย"


       มือเล็กจับไหล่ของร่างบางเบาๆ นิ้วเรียวชี้ไปยังต้นเสียงเชียร์จากเพื่อนสมัยเด็กของคุโรโกะ และอีกหลายเสียงเชียร์ทีตามกันมาทีละนิด ทุกคนได้รับกำลังใจอย่างล้นเหลือแล้วล่ะ พวกเพื่อนเธอก็เอากับชาวบ้านเขาด้วยสินะ ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยและตะโกนให้ทีมเซย์รินกำลังใจเช่นเดียวกัน 


          "ตอนนี้ห่างกันแค่แต้มเดียวแล้ว"

          "คิดว่ายังไงหรอฮิมะจัง"

          "คิดว่ายังไงดีล่ะ โอกาสชนะของเซย์รินมีสูงนะ แต่ถ้าเกมพลิกอีกรอบก็แพ้แน่ๆ"


       ฮิมาวาริพูดขึ้นหลังจากนั่งเงียบมาตั้งแต่ควอร์เตอร์แรก ตลอดการแข่งขันไม่มีอะไรที่สามารถคาดเดาด้วยตาเปล่าได้เลย ทุกอย่างขึ้นอยู่กับทุกคนในสนามทั้งหมด 


          "หมดเวลา ทีมเซย์รินชนะเลิศวินเทอร์คัพ"

          "เยส!!"

          "ชนะแล้ว"

 
       ฮิเมะตะโกนเสียงดังลั่นและหันกลับมากอดทุกคนที่อยู่ตรงนั้น มือเล็กปาดหยาดนำ้ตาออกเล็กน้อย เข้าใจความรู้สึกตอนชนะแมทช์สำคัญเลยล่ะ ตื้นตันจนร้องไห้เลย ชำเลืองมองไปยังบริเวณที่นั่งครู่หนึ่ง หลุดยิ้มยามเห็นสี่สาวกำลังนั่งเช็ดนำ้ตาอยู่ ส่วนลิซซ่าน่ะเหรอนำ้ตาแตกคนแรกล่ะ พลันเบิกตากว้างเนื่องจากคุโรโกะวิ่งเข้ามาอุ้มเธอและหมุนรอบขอบสนาม


          "ฮิเมะจังครับ"

          "อะไรหรอ"

          "เป็นแฟนกันนะครับ!!!"


       เสียงทุ้มตะโกนลั่นสนามมือหนายังคงจับตัวเจ้าหล่อนไม่ยอมปล่อย เสียงหัวใจเต้นแรงดังกึกก้องทั่วโสตประสาทราวกับจะทะลุออกมา ริมฝีปากหนาระบายยิ้มกว้างจนตาหยีเมื่อฮิเมะตอบตกลง รีบประกบจูบนักร้องสาวอย่างไม่รอช้า ทำเอาทุกคนโห่ร้องกันใหญ่


          "ฮิมาวาริ" 

          "อะไรหรอไดกิ"

          "อยู่เฉยๆนะ"


       เอ่ยปากออกคำสั่งแฟนสาว ขยับตัวเข้าใกล้ร่างบางทีละนิด มือหนาจัดทรงผมให้คนตรงหน้าเล็กน้อย เลื่อนตำแหน่งมาจับแก้มนุ่มและทิ้งค้างเอาไว้อย่างนั้นอยู่หลายนาที นัยน์ตาสีนิลจดจ้องใบหน้าเรียวสวยครู่หนึ่ง ตัดสินใจดึงสาวเจ้าเข้ามาจูบทามกลางคนในทีมแบบไม่ลังเลเลยสักนิด 


          "หน้าฉันมีอะไรติดงั้นหรอ อัตสึชิ"

          "เปล่า"

          "อะไรของนายเนี่ย ฮ่าๆ"


       หัวเราะร่าเมื่อคนตัวสูงจูบเธอเบาๆก่อนจะผละออก แถมยังเอาหน้าซุกกับไหล่หล่อนอีกต่างหาก สงสัยคงเขินไม่หายละมั้ง ส่ายหน้าไปมาอย่างปลงตก มือเล็กจับหน้าของมุราซากิบาระขึ้นมาและประกบจูบอีกหน จูบแบบนั้นน่ะมันเด็กไปเธอไม่ชอบ


          "ฮิโตชิจจิ"

          "เกะกะน่าคิเสะ"

          "ใจร้าย"


       ร้องท้วงทันทียามคนในอ้อมกอดมีท่าทางจะแกะมือตนออก ใครมันจะไปยอมกันล่ะ ไม่มีทางอยู่แล้วที่เขาจะยอมง่ายๆ ริมฝีปากหนาฉีกยิ้มร่าเพราะมานามิยอมให้เขากอดแบบเต็มใจ ถึงจะมีเสียงบ่นอิดออดบ้างก็ตาม ด้วยความดีใจมากเกินไปจึงเผลอจูบแก้มเนียนจนโดนอีกฝ่ายตีแขน 
 

          "อะไรอะ มีแต่คนมีคู่ทั้งนั้นเลยนี่หว่า"

          "เธอไปไหนมา คิจิ"

          "ไปเข้าห้องนำ้มา"


       ตอบอย่างไม่คิดอะไรและหันกลับมามองบรรดาเพื่อนสาวสุดที่รักของหล่อนต่อ อีกสามวันเธอต้องไปจากที่นี่แล้ว แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขายังเหมือนเดินไม่มีเปลี่ยน คงต้องเลิกจีบจริงๆละมั้งเนี่ย ชำเลืองมองคนตัวสูงครู่หนึ่งเมื่อมิโดริมะยื่นตุ๊กตาหมีที่เธอบ่นว่าอยากได้ให้แถมยังบอกว่า'มันเป็นลักกี้ไอเทมของเธอในวันนี้' เออเอาเข้าไปใครมันจะตัดใจได้ล่ะวะ


          "ลิซ"

          "อะไรหรอเซย์"

          "มานี่หน่อยสิ"


       มือหนากวักมือเรียกแฟนสาวให้มาหาตนตรงขอบสนามบาสเกตบอล แขนแกร่งโอบกอดคนตัวเล็กแน่นจนอีกฝ่ายตกใจ ละใบหน้ออกจากซอกคอขาวแล้วมองลิซซ่าครู่หนึ่ง ริมฝีปากหนากดจูบลงบนหน้าผากก่อนจะไล่ระดับลงมาถึงริมฝีปากเจ้าหล่อน อาคาชิจูบค้างไว้สักพักหนึ่งแล้วซุกหน้าลงตรงอกผู้จัดการสาว


          "แปลกจังนะ ไหงพวกเราถึงมาเดินกลับบ้านด้วยกันได้ล่ะเนี่ย"

          "ก็ทุกคนบอกว่าธุระกันหมดเลยนี่ครับ อีกอย่างนึง จะให้แฟนตัวเองกลับบ้านคนเดียวมันก็กะไรอยู่นะครับฮิเมะจัง"

          "แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้สิ"


        ดวงตาคู่สวยจ้องมองมือตัวเองที่ถูกอีกฝ่ายกุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองแฟนหนุ่ม ทำไมหน้าดูมีความสุขขนาดนั้นล่ะเนี่ย หรือว่าที่ทุกคนกลับด้วยกันไม่ได้นี่เตรียมกันไว้แล้วงั้นเหรอ  


          "เป็นแฟนกันเดินกุมมือแบบนี้ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่ครับ"

          "ก็ไม่ชินนี่"

          "งั้นจะจับบ่อยๆนะครับ"


       ไม่พูดเปล่าพลางกระชับมือที่กุมอยู่ให้แน่นขึ้น หัวเราะร่ายามคนตัวเล็กจ้องหน้าตนก่อนจะหันไปทางอื่น ไม่รู้ว่าเพราะอากาศหนาวเย็นหรือว่าเขินกันแน่ แต่วาตอนนี้เขารู้สึกได้ว่าทั้งฮิเมะและตนหน้าแดงไม่ต่างกันเลยแม้แต่นิดเดียว ให้ตายสิ แฟนของเขานี่น่ารักมากจริงๆนะ


          "อะไรของนายน่ะ"

          "เปล่าหรอก ผมรักฮิเมะจังนะครับ"

          "ฉันรู้แล้ว นายพูดมาเป็นล้านรอบแล้ว เออ ก็ได้ รักเหมือนกันนั่นแหละ"


_____________________________________________________________________________________________________________
Talk with Writer.
คบกันซักที ต่อไปนี้จะเป็นวันๆของคู่รักแบบใสๆนะคะ 
31/10/62
_____________________________________________________________________________________________________________
T
B
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #65 Ghost World (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 20:55

    อิจฉาตาร้อนทุกคู่เลย!!!//ตาลุกเป็นไฟ

    #65
    1
    • #65-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 20)
      1 พฤศจิกายน 2562 / 16:58
      น่ารักกันทุกคู่เลยค่ะ5555
      #65-1