END|[Fic Knb] Hey Girl!. ผมไม่เคะนะครับ!

ตอนที่ 15 : Hey Girl13:I'm not heartless, I just protecting my heart.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    25 ต.ค. 62









Hey Girl13: I'm not heartless, I just protecting my heart.


I know you're thinking I'm heartless 
I know you're thinking I'm cold
I'm just protecting my innocence
I'm just protecting my soul
;Too Good At Goodbye-Same Smith.

________________________________________________________________________________________________________________

        นัยน์ตาสีซิทรินชำเลืองมองเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งคุยโทรศัพท์กับแฟนตัวเองครู่หนึ่ง ตอนนี้การแข่งระหว่างเซย์รินกับโทโอวในรอบวินเทอร์คัพจบลงมาได้สักพักแล้ว ซึ่งแน่นอนว่าโรงเรียนของเธอเป็นฝ่ายชนะแบบไม่ต้องเดาเลย แต่กว่าจะชนะได้ก็แทบกระอักเลือดตายเหมือนกันนะ


            "อย่างที่คิดเลยนะ"

            "ต่อไปพวกเราก็ใกล้แข่งเข้าเรื่อยแล้วสินะ"

            "นั่นสิ คิดว่าใครจะชนะระดับประเทศล่ะ"


        ฮิมาวาริพูดพลางควงปากกาไปด้วย ดวงตาคู่สวยจดจ้องญาติสาวอย่างไม่ละสายตา บางทีการแข่งขันครั้งนี้พวกเธออาจจะเสมอกันก็ได้ไม่มีใครรู้หรอก 


          "แล้วถ้าเกิดว่ามันเสมอขึ้นมาล่ะ"

          "คิดหนักเลยนะเนี่ย"

          "ไปหาอะไรกินกันมั้ย"


        หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แสยะยิ้มตรงมุมปากยามฮิมาวาริพยักหน้าตกลง ขาเรียวก้าวออกจากสถานที่แข่งขันบาสเกตบอล ตอนนี้พวกคางามิและอาโอมิเนะคงกลับกันหมดแล้ว ไม่น่ามีใครอยู่แถวนี้แล้วล่ะนะ ถึงมีก็คงเป็นรุ่นปาฏิหาริย์คนอื่น ยกตัวอย่างเช่นไคโจวที่เดินผ่านหน้าหล่อนไปเมื่อครู่


           "คนรู้จักของพวกเรานี่เยอะจริงๆเลยนะ"

           "อืม เยอะจริงๆ"

           "แกสั่งเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย"


        เอ่ยถามเพื่อนสนิทด้วยความสงสัย ริมฝีปากบางฉีกยิ้มกว้างเมื่อคนตัวเล็กบอกว่าสั่งเรียบร้อยแล้ว มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความจากแฟนหนุ่มก่อนจะพิมพ์ตอบ สะดุ้งเล็กน้อยเพราะเจ้าหล่อนนั่งเท้าคางจ้องเธออยู่ ให้ตายสิ ถ้าจะจ้องขนาดนี้ไม่จับกินเข้าไปเลยล่ะโธ่


          "อเล็กซ์กลับมาแล้วนี่"

          "งั้นหรอ อยากเจอเหมือนกันนะแต่ฉันอยู่นี่นานไม่ได้หรอก"

          "จ้ะ ไอ้คนมีแฟนอยู่บ้านเดียวกัน"


        ขานรับเชิงหมั่นไส้คนตรงหน้า เอนกายพิงกับพนัก ใบหน้าเรียวสวยหันไปมองข้างนอกร้าน ช่วงนี้เข้าสู่ฤดูหนาวอากาศเลยเย็นขึ้นเยอะเลย หวังว่าเพื่อนรักของเธอคงไม่บ่นว่าเกลียดอากาศหนาวแบบสมัยก่อนหรอกนะ พลันไหวไหล่ยามนึกถึงท่าทางการบ่นของคนตัวสูง อย่างกับป้าข้างบ้านกำลังบ่นผัวไม่มีผิด


           "แล้วแกกับคุโรโกะอะยังไง"

           "ก็เหมือนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนไปมาก"

           "งั้นหรอ ยังไม่ขอเป็นแฟนอีกสินะ"


        พยักหน้ารับและมองออกไปยังฝั่งตรงข้ามของร้านเช่นเดียวกับฮิเมะ บรรยากาศเหล่านี้ทำเอาเธอคิดถึงลอสแองเจลิสตอนฤดูหนาวเลยนะ ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่เลยจริงๆ


           "แล้วทำไมต้องพูดถึงเรื่องขอเป็นแฟนด้วยเนี่ย"

           "อ้าว ก็ฉันนึกว่าความสัมพันธ์มันพัฒนาแล้วนี่นา"

           "ช่างฉันเถอะ แล้วคู่แกล่ะ รักกันดีใช่มั้ย"


        บอกปัดไปเรื่องอื่น ตอนนี้หล่อนยังไม่พูดถึงคุโรโกะเท่าไหร่หรอก เพราะว่าหลังจากหนึ่งเดือนที่พวกเขาไปเข้าค่าย เขาก็ไม่ได้คุยกับเธออีก ถึงจะเจอกันที่โรงเรียนแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรกันมากเพราะเธอก็เอาแต่ซ้อม คงอยู่ในช่วงกำลังตั้งแข่งบาสอยู่นั่นแหละ ช่างเถอะ ถ้าอยากคุยเดี๋ยวก็คุยเอง


           "รักกันดีอยู่แล้วล่ะน่า"

           "จ้าๆ งั้นฉันไปเอาของก่อนนะ"

           "ระวังโดนเจ้าของร้านจีบอีกนะ"


        บอกฮิเมะก่อนจะมองหน้าครู่หนึ่งและหัวเราะร่า รอบก่อนที่มามือเบสสาวโดนเจ้าของร้านขอไลน์เอาไว้ด้วย เสน่ห์แรงมากเลยล่ะนะ แถมคนจีบก็หล่อลากกระชากใจอีกต่างหาก ถ้าเธอยังโสดอยู่ก็อาจจะจีบนะเนี่ย แต่น่าเสียดาย ตอนนี้ดันมีแฟนเป็นตัวเป็นตนตัดหน้ามันเสียแล้ว


           "ผัวโทรมาล่ะสิ"

           "ถูกต้องนะครับผม"

           "อีกคุยแล้วกัน เดี๋ยวฉันแย่งกินหมด"


        เสียงใสกล่าวพร้อมกับทำท่าจะแย่งเค้กสาวเจ้า ซึ่งนั่นเรียกเสียงหัวเราะให้เพื่อนสนิทสาวเป็นอย่างดีเลยทีเดียว หรือว่าเธอควรจะไปเป็นตลกคาเฟ่แทนมือเบสดีนะ


         "แล้วแกรู้สึกยังไงกับคุโรโกะวะ"

         "รู้สึกยังไงหรอ อุ่นใจล่ะมั้ง"

         "ชอบเขาเข้าแล้วล่ะสิ"


        ฮิมาวาริเอ่ยปากแซวมือเบสสาวอย่างอดไม่ได้ เชื่อเถอะว่าสาวเจ้าตกหลุมรักพ่อคนจืดจางเต็มเปาแล้วล่ะ ไม่เช่นนั้นคงไม่หน้าแดงแจ๋แบบนั้นเวลาพูดถึงเขาหรอก ของอย่างนี้มันดูออกง่ายกว่าเดาเกมในการแข่งขันบาสเกตบอลอีกนะ ยิ่งเป็นคนที่แสดงออกผ่านสีหน้าโดยไม่รู้ตัวอย่างฮิเมะยิ่งแล้วใหญ่


           "มันก็... เฮ้อ แกก็รู้ว่าฉันรักใครไม่ได้หรอก ถ้าฉันยังรักตัวเองไม่มากพอ"

           "งั้นฉันขอถามใหม่ ตอนนี้แกรักตัวเองมากพอที่จะรักคนอื่นรึยัง"

           "ฉันไม่มั่นใจว่ะ มันอาจจะเหมือนกับที่ผ่านมาก็ได้"


        ริมฝีปากบางดูดนำ้ส้มลงคออึกใหญ่ ตอนนี้เธอกำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อคุโรโกะอยู่เลย ว่าตกลงมันใช่ความรักหรือเปล่า บางทีเธออาจจะแค่หลงก็ได้ ฮิเมะไม่มั่นใจในอะไรเลยสักอย่าง มันเป็นความรู้สึกที่ยิ่งเขาเข้าใกล้ หล่อนก็จะยิ่งหนีห่างออกไปเรื่อยๆจนถึงทางตัน


           "แกมั่นใจได้ยังไงว่ามันจะเหมือนเดิม แกเป็นหมอดูหรอ"

           "ฉันเป็นได้แค่หมอเดาว่ะ"

           "นั่นไง ไม่ลองเสี่ยงแล้วจะไปรู้ผลลัพธ์หรอวะ ไม่มีใครสมหวังหรือผิดหวังตลอดไปหรอกนะ"


        มือเล็กตบโต๊ะเบาๆ กอดอกมองร่างบางครู่หนึ่ง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ยามเห็นเพื่อนรักทำท่าทางไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูดเท่าไหร่นัก แต่เธอรู้แหละว่ามันเข้าใจ ถึงจะชอบทำหน้าสงสัยก่อนก็เถอะ


           "กลับมาแล้ว อ้าว สวัสดีค่ะ"

           "Hi my girl, long time no see, I miss you so much."

           "I miss you too, but don't kiss me again, ok?"


        นิ้วเรียวแตะริมฝีปากของอเล็กซ์เชิงห้ามให้จูบอีกรอบ ไม่งั้นคนในทีมมีหวังได้ช็อกตายจริงๆแน่ ผละตัวออกจากคนผมทองก่อนจะเดินไปนั่งข้างคางามิ หลุดหัวเราะเพราะเจ้าหล่อนกอดเธอไม่ยอมปล่อยเลยแม้แต่วินาทีเดียว เข้าใจหรอกว่าคิดถึง แต่ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยนี่นา


             "หายไปไหนมา"

             "ไปหาอะไรกินกับฮิมะมา"

             "งั้นหรอ"


        พยักหน้ารับและเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อหาอะไรให้เพื่อนสาวกิน เพราะคนตัวเล็กบ่นว่ายังไม่อิ่ม ใบหูเนียนได้ยินเสียงพูดคุยตรงห้องนั่งเล่นสักพักหนึ่ง ดูท่าคงมีอะไรที่หลายคนสงสัยเยอะเลยสินะ


           "หืม ฉันก็เคยเล่น NBA เหมือนกันนะ แต่มันนานมากแล้วน่ะ"

           "จริงหรอ สุดยอดไปเลยฮิเมะจัง"

           "อืม เล่นตอนเกรด 7 น่ะ แต่เลิกตอนเกรด 9 ฮิมาวาริแฟนอาโอมิเนะกับลิซซ่าแฟนอาคาชิก็เล่นทีมเดียวกับฉันนะ ยัยฮิมะเป็นกัปตันทีมด้วยล่ะ"


        อธิบายต่อเมื่อได้ยินเสียงพูดจากฟุริฮาตะ เคยได้แชมป์อยู่สองปีหลักจากนั้นก็ตัดสินใจเลิกเล่นเพราะไม่ใช่ทาง ตอนนั้นคนในทีมบาสเกตบอลร้องเสียดายกันยกใหญ่เลย ที่พวกเธอสามคนลาออก พลันสะดุ้งเล็กน้อยยามคนผมสีเพลิงวางจานผลไม้ลงกลางโต๊ะ วางให้ดีๆไม่เป็นหรืออย่างไร


           "แล้วพรุ่งเธอจะไปกับพวกเรามั้ย"

           "ขอผ่านค่ะ พอดีฉันมีซ้อมนอกสถานที่น่ะ"

           "งั้นหรอ น่าเสียดายเหมือนกันนะเนี่ย"


        อิซึกิกล่าวก่อนจะหยิบฝรั่งขึ้นกินหนึ่งชิ้น ดวงตาเหลือบมองรุ่นน้องหัวฟ้าครู่หนึ่ง สงสัยคงมีอะไรอยากจะพูดกับฮิเมะแต่กล่าพูดสินะ น่าสงสารจังเลยแฮะ 


           "แล้วอีกอย่าง พรุ่งนี้ไม่มีแมชท์ที่ฉันอยากดูด้วยน่ะค่ะ"

           "อย่างนั้นเองสินะ"

           "ดึกแล้วนี่คะ"


        นัยน์ตาสีซิทรินจ้องมองนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์และเงยขึ้นมองหน้าเหล่านักกีฬา ซึ่งทั้งหมดก็ต่างพร้อมใจกันบอกว่ากลับบ้านก่อนนะ ตอนนี้คางามิเพื่อนรักกำลังล้างจานอยู่ เลยเป็นเธอที่ต้องเดินไปส่งพวกเขาทั้งหมดเอง ดูท่าทางวันนี้ทุกคนคงเหนื่อยมากเลยสินะ แต่ก็ได้ชัยชนะในการล้างแค้นมาครอบครองนี่นา


           "ฮิเมะจังครับ"

           "มีอะไรหรอคุโรโกะ"

           "ดูท่าคงมีอะไรหลายอย่างที่ผมไม่รู้เกี่ยวกับฮิเมะจังเยอะเลยนะครับ"


        ร่างสูงโปร่งโพล่งขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ วันนี้พอได้ฟังเรื่องที่อีกคนบอก เขาเองก็ตกใจไม่ต่างจากพวกรุ่นพี่เท่าไหร่หรอก อาจจะตกใจมากกว่าเสียด้วยซำ้ เนื่องจากเจ้าหล่อนไม่เคยบอกอะไรให้รู้เลยแม้แต่น้อย นอกเสียจากว่าจะมีใครอยากรู้และถามขึ้นมา เธอถึงจะตอบอย่างไม่ปิดบัง


          "ก็นายไม่ถามแล้วฉันจะพูดทำไมล่ะ"

          "งั้นผมคงต้องถามบ่อยๆแล้วสินะครับ"

          "ถ้านายถามฉันก็ยินดีจะตอบ"


        จดจ้องใบหน้าคนตัวสูงสักพักหนึ่ง นานมากเลยที่พวกเขาไม่ได้มายืนคุยกันแบบนี้น่ะ เกือบสองเดือนได้ละมั้ง ถ้าเธอจำไม่ผิดนะ  แต่ก็ดีแล้วหล่อนมีหลายอย่างที่จะพูดกับเขา


           "งั้นหรอ ฮิเมะจังชอบสีอะไรหรอครับ"

           "ฉันหรอ สีฟ้าน่ะ ฟ้าแบบหัวนายเลย"

           "ฮะๆ ฤดูที่ชอบล่ะครับ"


        หัวเราะร่ายามร่างบางยกมือขึ้นลูบหัวตนเบาๆ มือหนาจับแก้มนุ่มก่อนจะเกลี่ยไปมาด้วยความรักและเอ็นดู คุโรโกะขยับตัวเข้าหาสาวเจ้าเข้าเรื่อยขนปลายรองเท้าชนกัน แขนแกร่งโอบกอดมือเบสสาวแน่น ใบหน้าเรียวซุกลงตรงซอกคอขาว กลิ่นหอมจากเส้นผมสีบลอนด์เตะจมูกเขาเล็กน้อย คนบ้าอะไรหอมขนาดนี้เนี่ย


           "ฤดูใบไม้ผลิ"

           "ผมจะจำขึ้นใจเลย ฝันดีนะครับ"

           "ฝันดีนะ กลับบ้านดีๆล่ะ"


        โบกมือลาร่างสูงโปร่ง เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายก้มลงจูบหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา ผู้ชายคนนี้นี่มันจริงๆเลยนะ 


________________________________________________________________________________________________________________
Talk with Writer.
จูบหน้าผากด้วยล่ะ ฮิ้วววววววว
25/10/62
________________________________________________________________________________________________________________


T
B
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #56 Riw say (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 21:49
    เข้าใจความรู้สึกของฮิเมะ ที่ว่าต้องรักตัวเองให้ได้ก่อนจะรักคนอื่น รักคนอื่นมากกว่าตัวเองตอนคบมีความสุขพอเลิกแล้วทรมารเหมือนจะตายเลย
    #56
    1
    • #56-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 15)
      26 ตุลาคม 2562 / 18:06
      ใช่ค่ะทรมานมาก
      #56-1
  2. #55 Ghost World (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 20:37

    ฮิเมะจังคงจะผิดหวังมาเยอะสินะฮือๆถึงไม่กล้าที่จะรักใคร โอ๋เอ๋ๆ


    ต้าวบ้าาาา จุ๊บหน้าผากกันด้วย ความน่ารักของคู่นี้มันช่างฟูลเหลือเกิน

    #55
    1
    • #55-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 15)
      25 ตุลาคม 2562 / 21:00
      น่ารักจนอยากมันเขี้ยวอยากล่มเรือทิ้งเลยค่ะ---
      #55-1