END|[Fic Knb] Hey Girl!. ผมไม่เคะนะครับ!

ตอนที่ 13 : Hey Girl11:Today is rainy day.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    23 ต.ค. 62









Hey Girl11: Today is rainy day.

─ ・゚✧ milkybambi

There'll be no clear skies
If I lose you, baby 
Just like the clouds, my eyes will do the same
If you walk away, everyday it'll rain, rain, rain-ai-ai-ain
;It Will Rain.-Bruno Mars.

________________________________________________________________________________________________________________

        เป็นไปตามคาดพวกเธอชนะและได้เข้าแข่งระดับประเทศ ความจริงฮิเมะนึกว่าจะไม่ได้แล้วเสียอีก ตอนนี้เธอกำลังเดินกลับมายังโรงเรียนพร้อมกับฮิมาวาริและเหล่านักบาสเกตบอลชายทั้งหลาย เนื่องจากริโกะตามให้มา คงจะเกี่ยวกับเรื่องที่อาโอมิเนะโทรมาว่าโมโมอิทะเลาะกับตนแล้วหายไปไหนไม่รู้ละมั้ง


          "โทรบอกเจ้านั่นรึยังว่าเธออยู่นี่นะฮิมะ"

          "ยังเลย"

          "โทรซะสิ"


        ถองศอกใส่สีข้างญาติสาวคนสนิทเบาๆ นัยน์ตาสีซิทรินเหลือบมองร่างบางที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง หล่อนก็ไม่ได้เป็นคนใจไม้ไส้ระกำหรอกนะ เห็นอีกคนร้องไห้แบบนี้ก็รู้สึกสงสารเหมือนกัน ไม่ต่างจากตอนที่เธอทะเลาะกับเจ้างั่งคางามิสมัยเด็กเลย 

 
           "จ้ะแม่ ฮัลโหล ตอนนี้ซัทสึกิอยู่กับพวกคุโรโกะนะ"

           [งั้นหรอ ยัยนั่นเป็นไงบ้าง]

           "ร้องไห้ใหญ่เลย แต่คุโรโกะปลอบจนหยุดร้องแล้ว"


        พูดพลางมองเพื่อนสนิทสาวไปด้วย มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าฮิเมะมันรู้สึกอย่างไรน่ะ เอาเถอะ เป็นหล่อน หล่อนก็ไม่ชอบเหมือนกันนั่นแหละ ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย ก่อนจะวางสายลง เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยยามคนข้างกายทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ ประจำเดือนมาอย่างนั้นเหรอ


           "เหม็นความรักว่ะ"

           "แน่นอน คนรักกันก็งี้แหละ"

           "จ้ะ ออกไปข้างนอกกันมั้ย"


        เอ่ยปากชวนนักร้องสาวพร้อมกับทำท่าจะเดินออกไปจากโรงยิม กอดคอคนสูงไล่เลี่ยกันเมื่ออีกคนพยักหน้า ขาเรียวก้าวออกไปทันทีโดยไม่ได้บอกใคร เพราะทุกคนกำลังวุ่นอยู่กับโมโมอิ เอาเป็นว่ายกนี้เธอถอยให้เลยแล้วกัน


          "อ้าว ฮิเมะกับฮิมะหายไปไหนแล้วเนี่ย"

          "นั่นสิ หรือว่าไม่ได้ตามพวกเรามาตั้งแต่แรกแล้ว"

          "ไม่หรอกครับ น่าจะเพิ่งออกไป เพราะตอนมาผมยังเดินข้างยัยพวกนั้นอยู่เลย"


        คางามิเอ่ยตอบเซ็นเตอร์หนุ่ม ให้ตายสิ ทำไมถึงทำอะไรไม่ยอมบอกกันเลยนะ ดวงตาชำเลืองมองคู่หูตนสักพักหนึ่ง ขมวดคิ้วเข้าหากันเนื่องจากคนตัวสูงมัวแต่คุยกับโมโมอิจนไม่ได้สนใจเรื่องตอนนี้เลย แปลกนะ ปกติถ้ามีอะไรเกี่ยวกับฮิเมะเจ้าตัวจะดูเป็นห่วงมาก หรือว่าทะเลาะอะไรหรือเปล่า


           "แกโอเครึเปล่า"

           "โอเคดิ ฉันไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย"

           "ใจแกอะโอเคใช่มั้ย"


        เสียงทุ้มนุ่มถามคนตรงหน้าด้วยความสงสัย เพราะดูท่าทางแล้วไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย หลุดหัวเราะยามเห็นสาวเจ้ามุ่ยหน้าก่อนจะหันไปสั่งนำ้กับพนักงานหนุ่มหล่อ 


          "โอเคสิ แกก็รู้ว่ากำแพงหัวใจฉันสูงขนาดไหน"

          "สู้มานามิได้เปล่า"

          "ขนาดนั้นก็ไม่ไหวว่ะ"


        ฮิเมะหัวเราออกมาเบาๆเมื่อร่างบางพูดถึงคนในกลุ่ม แบบนี้แหละพอแฟนเก่าดีมากกำแพงหัวใจเลยสูงเป็นพิเศษ ของเธอไม่ใช่ว่าคนเก่าดีหรอกแต่ผิดหวังมาเยอะมากจนไม่อยากคาดหวังในเรื่องความรักอีกเลยต่างหาก มันเลยกลายเป็นว่าทำให้เธอเปิดใจยากไปด้วยก็แค่นั้นเอง


          "แฟนเก่าคือรุ่นพี่คิโยชิเลยนะ"

          "นั่นสิ แล้วเมื่อไหร่นำ้ฉันจะได้ล่ะเนี่ย"

          "อีกนานว่ะ ดูทรงละ"


        ฮิมาวาริเท้าคางมองไปทางบัตรคิวทั้งหมดตรงเคาน์เตอร์ที่โตรพ่อโคตรแม่หนา และหันกลับมาจ้องหน้ามือสาวคนเก่ง ถ้าให้หล่อนเดานะญาติเธอตกหลุมรักพ่อหนุ่มแสนจืดจางเต็มเปาแล้วล่ะ


          "มองอะไร..."

          "นำ้ได้แล้ว รีบลุกไปเอาเร็ว"

          "อา อย่าเร่งสิ"


        ขานรับเจ้าหล่อนก่อนจะรีบเดินไปเอาถาดใส่นำ้และขนม ถอนหายใจเล็กน้อยเนื่องจากเมื่อกี้ดันหันไปเห็นคุโรโกะเดินกับโมโมอิพอดี ล้างลูกตาทันไหมเนี่ย พลันริมฝีปากบางฉีกยิ้มกว้างยามเจ้าของร้านสุดหล่อส่งยิ้มให้ตน ขาเรียวเดินมายังโต๊ะและจัดการเสิร์ฟนำ้กับขนมก่อนจะนั่งลง


            "ไหวปะเนี่ย"

            "อะไรของแก พวกฉันไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย"

            "แต่คุโรโกะก็จีบแกอยู่ไม่ใช่หรอ"


        กล่าวพร้อมกับตักเค้กส้มเข้าปากคำใหญ่  เหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งสำลักนำ้อยู่ครู่หนึ่ง อาการไม่ได้ต่างจากตอนที่เธอถามคางามิช่วงพักแข่งสตรีทบาสว่าชอบฮิเมะหรือเปล่าเลยสักนิด


           "แค่ก แค่ก แกดูออกด้วยหรอวะ"

           "ดูไม่ออกก็ควายแล้วแม่"

           "นั่นสินะ มันก็ใช่แหละ แต่ช่างมันเถอะ"


        มือเล็กหยิบกระดาษชำระขึ้นมาเช็ดปากตัวเองเบาๆ เอนหลังพิงกับพนักและจดจ้องคนตรงหน้าอย่างไม่ละสายตาจนเจ้าตัวเกร็ง พออีกคนถามว่ามีอะไร หล่อนก็ไม่ยอมตอบแถมยักคิ้วให้เจ้าหล่อนเป็นของแถมอีกต่างหาก ข้อหาถามอะไรไม่เข้าเรื่อง เพราะฉะนั้นจงยอมโดนเธอกวนตีนกลับเสียเถอะ


           "ปล่อยให้เป็นแบบนี้น่ะดีแล้วหรอ"

           "ดีแล้วล่ะ เดี๋ยวเขาก็เลิกชอบฉันไปเอง"

           "แล้วแกไม่ได้ชอบเขาหรอกหรอวะ"


        สวนกลับทันทีเมื่ออีกฝ่ายพูดจบ ทำมาเป็นบอกว่าเดี๋ยวเขาก็เลิกชอบไปเอง ทั้งที่ยังอยากให้เขาชอบต่อนี่มันไม่ย้อนแย้งเกินไปหน่อยเหรอ เอาแต่ผลักไสไล่ส่งแล้วก็มานั่งหงอย เธอว่าแบบนี้มันไม่ใช่นะ


           "รีบกินเถอะ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว"

           "ก็ได้ ไดกิไลน์มาตามแล้วด้วย"

           "ไอ้คนมีแฟนเอ๊ย"


        กอดอกมองเพื่อนสนิทก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากินขนมตรงหน้าต่อจนหมด ชำเลืองดูสาวเจ้าที่กำลังนั่งคุยโทรศัพท์กับแฟนสักพักหนึ่ง ฮิมาวาริเองก็เป็นคนที่น่าสงสารในเรื่องความรักเหมือนกันนะ แต่ตอนนี้ได้เจอคนที่ดีมากแล้วนี่ คงไม่มีอะไรต้องห่วง เธอหวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้นล่ะนะ


           "เฮ้อ"

           "ถอนหายใจซะน่ากลัวเลย เป็นอะไรรึเปล่าฮิเมะ"

           "ไม่มีอะไรหรอกไทกะ"


        หย่อนกายลงบนโซฟาในห้องคางามิ มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาแวบหนึ่งและเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงยีน วันนี้เล่นเอาหล่อนเหนื่อยใช้ได้เลยนะเนี่ย


          "กินอะไรมารึยัง"

          "เรียบร้อยแล้วล่ะ"

          "งั้นหรอ พวกรุ่นพี่ถามหาเธอใหญ่เลยนะ"


        นั่งลงข้างเจ้าหล่อน นัยน์ตาสีแดงเข้มจดจ้องร่างบางครู่หนึ่ง มือหนายกขึ้นขยี้เส้นผมนุ่มด้วยความมันเขี้ยว หัวเราะร่ายามคนตัวเล็กตีหน้ายักษ์พร้อมกับแยกเขี้ยวใส่ตน เขาไม่รู้หรอกว่าหล่อนเป็นอะไรทำไมถึงได้ซึมขนาดนั้น แต่เขารู้สึกไม่ชอบที่เพื่อนสนิทสาวเป็นแบบนี้เอาเสียเลย  


            "หรอ"

            "เธอเป็นอะไรรึเปล่า"

            "ปกติดี ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่เพลียน่ะ"


        ส่ายหน้าก่อนจะส่งยิ้มให้คนตัวสูงเพื่อบอกว่าเธอไม่เป็นอะไรจริงๆ ไม่รู้หรอกว่าอีกคนจะเชื่อในสิ่งที่ตนพูดไหม แต่เธอเพลียจริง เพราะฮิมาวาริเอาแต่ลากไปนู่นไปนี่ตลอด


            "แน่ใจนะ"

            "อื้ม แน่สิ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ"

            "คนพูดควรเป็นฉันนะ"


        กอดอกมองคนตรงหน้าสักพักใหญ่ พลันชะงักไปชั่วขณะเมื่อมือเบสสาวยื่นมานวดตรงคิ้วตนอย่างแผ่วเบา ลอบถอนหายใจก่อนจะหันกลับไปมองโทรทัศน์ต่อ แอบชำเลืองมองคนผมบลอนด์ที่กำลังนั่งก้มหน้าจ้องสมาร์ทโฟนในมืออยู่ เขาว่าเจ้าหล่อนต้องมีอะไรแน่นอนไม่อย่างนั้นคงไม่ทำหน้าแบบนี้หรอก


          "งั้นฉันกลับห้องแล้วนะ"

          "ฝันดี"

          "จ้า ฝันดี"


        โบกมือลาร่างสูงใหญ่และเดินกลับห้องของตัวเอง ร่างบางทิ้งตัวลงบนเตียงนอน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูครู่หนึ่ง ปกติคุโรโกะจะส่งข้อความมาหาเธอตลอดแต่จนป่านนี้แล้วยังไม่มีแต่ข้อความเดียว ช่างเถอะ ถ้าเขาอยากคุยกับเดี๋ยวก็ส่งมาเองนั่นแหละ ถึงไม่ส่งมาก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย


          "ฮัลโหล"

          [ผมโทรมาปลุกรึเปล่าครับ]

          "เปล่าหรอก ฉันยังไม่นอนน่ะ"


        วิดีโอคอลมาอีกแล้วเหรอเนี่ย ร่างบางถอนหายใจออกมาเบาๆและหันกลับมามองโทรศัพท์ต่อ วันนี้คุโรโกะไม่ใส่เสื้อนอนงั้นเหรอ ริมฝีปากบางระบายยิ้มยามเห็นเบอร์สองปีนขึ้นบนเตียงคนในสาย


          [นอนดึกอีกแล้วนะครับ เบอร์ 2 อย่ากัดผ้าสิ]

          "นายเองก็เหมือนกันนั่นแหละ"

          [เพราะฮิเมะจังนั่นแหละครับ]


        คนตัวสูงพูดพลางยกมือดึงผ้าห่มออกจากปากของนิโกว และขยี้หัวเจ้าขนปุยด้วยความมันเขี้ยว ชำเลืองมองไปยังประตูเมื่อได้ยินเสียงเคาะดังลั่น ร่างสูงโปร่งเดินไปเปิดประตูห้องก่อนจะชะงักแวบหนึ่ง เนื่องจากคนเป็นแม่ถามว่าคุยกับใครอยู่หรือเปล่า พลันใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อยยามตอบคนตรงหน้าว่า'คุยกับคนที่ชอบอยู่ครับ' 


           "มีอะไรรึเปล่า"

           [ไม่มีอะไรหรอกครับ พรุ่งนี้ฮิเมะจังว่างมั้ย]

           "แป๊บนะ อา ว่างพอดีเลย"


        ตอบอย่างไม่คิดอะไรอีกฝ่ายคงชวนไปไหนอีกนั่นแหละ แต่เมื่อกี้หล่อนเห็นหน้าเขาแดงด้วยนะ ไม่สบายหรือเปล่าล่ะนั่นน่ะ มิหนำซำ้แม่เจ้าตัวยังมาหาถึงห้องด้วย


          [ผมอยากจะชวนไปเที่ยวน่ะ เจอกันที่เดิมนะครับ ฝันดีนะ]

          "เวลาเดิมด้วยเนาะ ฝันดี"

          [ครับ เจอกันพรุ่งนี้นะ]


        โบกมือลากสาวเจ้าและกดวางสาย ก้มลงมองลูกสุนัขตรงตักครู่หนึ่ง มือหนาถ่ายรูปเท็ตสึยะเบอร์สองก่อนจะส่งให้ร่างบางพร้อมกับพิมพ์ต่อว่า'ส่งลูกเข้านอนแล้วนะครับ' ริมฝีปากหนาฉีกยิ้มกว้างเมื่อฮิเมะส่งสติกเกอร์รูปกระต่ายนอนหลับมา เขาไม่อยากได้สติกเกอร์กระต่ายหรอก อยากได้คนส่งมากกว่า


________________________________________________________________________________________________________________
Talk with Writer.
มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าชอบเขาขนาดไหนน่ะไอ้ชาย
#Ps.มีทวิตให้ตามแล้วนะคะ


23/12/62
________________________________________________________________________________________________________________
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #51 Ghost World (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 20:57

    อะไรคือความบอกแม่ว่าคุยกับคนที่ชอบ ตรงมากลูก

    //เด็ก 2 ขวบยังรู้เลยว่าชอบ

    #51
    1
    • #51-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 13)
      23 ตุลาคม 2562 / 21:18
      ตรงแบบไม่เลี้ยวเลยค่ะ
      #51-1
  2. #50 shiro22 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 20:00
    ชอบคู่นี้อ่าาาาา
    #50
    1
    • #50-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 13)
      23 ตุลาคม 2562 / 20:31
      ดีใจที่ชอบนะคะ
      #50-1