END|[Fic Knb] Hey Girl!. ผมไม่เคะนะครับ!

ตอนที่ 11 : Hey Girl09:I think I'm in love.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    21 ต.ค. 62









Hey Girl09: I think I'm in love.

✔ Cute Pink Outfits Pastel #ilhadogovernador #acfotografia #aderitacristina

And can you feel the love tonight
It is where we are
It's enough for this wide-eyed wanderer 
That we got this far
;Can you feel the love tonight-The lion king(1994).

________________________________________________________________________________________________________________

        มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา นิ้วเรียวดีดสายเบสเล่น พวกคุโรโกะไปเข้าค่ายหน้าร้อนกัน วันนี้เป็นวันที่สองแล้ว ความจริงวันหยุดอย่างนี้เธอไม่ได้อยากตื่นเช้ามานั่งดีดเบสหรอกนะ แต่พ่อเพื่อนสนิทสุดซี้โทรมาปลุกแต่เช้าตรู่ หล่อนเลยต้องมานั่งทำหน้าโง่อยู่ตรงนี้ไง จะนอนต่อก็นอนไม่หลับแล้วด้วย


            ไอ้เพื่อนเวร!


            "ฮัลโหล"

            [ตื่นแล้วใช่มั้ยครับ ฮิเมะจัง]

            "ตื่นตั้งแต่ 6 โมงแล้วล่ะ"


        วางเบสตัวโปรดไว้ตรงตัก เอนหลังกับฐานโซฟา หลุดหัวเราะยามได้ยินเสียงเท็ตสึยะเบอร์สองร้องทักทาย ดวงตามองไปยังประตูห้องครู่หนึ่ง เวลาคางามิไม่อยู่เธอรู้สึกเหงาแปลกๆแฮะ สงสัยเพราะว่าตัวติดกันตลอดละมั้ง พอมันไม่อยู่เลยรู้สึกขาดอะไรบางอย่าง


           [งั้นหรอ อ่า เกือบลืมเลย อรุณสวัสดิ์ครับ]

           "อรุณสวัสดิ์นะคุโรโกะ เบอร์ 2 ด้วย"

           [ผมไปซ้อมต่อแล้วนะครับ]


        ปลายสายถูกวางลง ฮิเมะนั่งพิมพ์อะไรบางอย่างต่อก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงตรงที่นั่งบนโซฟา ก้มมองเบสสุดที่รักสักพักหนึ่ง มือเล็กคว้ารีโมทขึ้นมาเปิดโทรทัศน์เพื่อดูข่าวสารต่างๆก่อนจะปิดลง เหลือบมองกระดาษสามแผ่นตรงโต๊ะ วันนี้เธอไม่มีอารมณ์ซ้อมเพลงที่จะเอาไปแข่งในอีกสี่วันเลย    


           "ยิ้มอะไรของนายน่ะคุโรโกะ"

           "ไม่มีอะไรครับ"

           "แน่ใจนะ ยิ้มจนหน้าบานหมดแล้วนี่"


        และอีกหลายเสียงโห่แซวจากคนในทีม แต่คุโรโกะไม่ได้สนใจมากนัก ถึงมันจะทำให้เขารู้สึกเขินก็ตาม นัยน์ตาสีฟ้าเข้มยังคงจดจ้องข้อความที่คนตัวเล็กส่งมาให้ คนอะไรน่ารักชะมัด


           'ตั้งใจซ้อมนะ'  


          "นี่เรามาถูกที่รึเปล่าเนี่ย"


        บ่นพึมพำกับตัวเบาๆ นัยน์ตาสีซิทรินกวาดมองรอบหาดทราย ส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินตรงไปโรงยิม มือเล็กจับไหล่ริโกะเป็นการทักทาย หลุดหัวเราะร่าเพราะเจ้าหล่อนกระโดดกอดเธอ และร้องเรียกชื่อของเธอดังลั่นจนทุกคนหันมามองเป็นตาเดียวกัน บางทีหล่อนก็อายเป็นเหมือนกันนะ


            "สวัสดีค่ะ"

            "ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ!!"

            "พี่ริโกะเรียกให้ฉันมาดูการฝึกน่ะสิ"


        ตอบคำถามคางามิก่อนจะหันกลับมามองคนในอ้อมกอดที่ยังไม่ยอมปล่อยตนเสียที กอกดแน่นเกินไปแล้วนะ


           "บะ แบบว่า ใส่เกาะอกนี่นา"

           "หุ่นดีสุดยอดเลย"

           "จับหน่อยฉันจะล้ม"


        หลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์เหล่าชายฉกรรจ์ต่างหน้าแดงด้วยความเขินอาย บางคนแทบจะเป็นลมล้มพับ บางคนก็เลือดกำเดาเกือบไหล สาบานว่าตรงหน้าพวกเธอคือเหล่าผู้เล่นบาสเกตบอลที่น่ากลัวทั้งสองทีมไม่ใช่ตาแก่ชอบหลีสาว ฮิเมะอยากจะเอาหัวโขกกับผนังโรงยิมตายเดี๋ยวนี้เลย


           "แล้วฝึกไปได้ขนาดไหนแล้วคะ"

           "ก็ถือว่าดีในระดับนึงแล้วล่ะ ตอนนี้จะเน้นความสามารถเฉพาะคนน่ะ"

           "อย่างเช่นไทกะใช่มั้ยคะ"


        เอ่ยขณะนั่งมองคนอื่นในทีมเพราะพ่อคนอารมณ์ร้อนโดนใช้ให้ไปซื้อนำ้ หันกลับมาหารุ่นพี่คนสนิทที่พยักหน้าหงึกหงัก เธอเคยเดาพลาดที่ไหนกันล่ะ


            "ป่านนี้แล้วไทกะยังไม่กลับมาเลยนะคะ"

            "นั่นสิ มั่วไปทำอะไรอยู่นะ"

            "แต่อีกเดี๋ยวก็คงกลับมาล่ะมั้งคะ" 


        ฮิเมะยืนอยู่ข้างคิโยชิพูดขึ้นหลังจากที่ทั้งสองคุยกันเสร็จ ชำเลืองดูคนตัวสูงนั่งพยักหน้าเห็นด้วย พลันมองตามหลังคนตัวเล็กครู่หนึ่ง หัวเราะร่าเมื่อสาวเจ้าร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ เพราะคางามิอยู่ๆก็เปิดประตูและโผล่หน้าออกมา ให้ตายสิ อยู่กับทีมนี้ทีไรมีเสียงหัวเราะทุกที


           "ทำไมไม่มาเป็นผู้จัดการล่ะฮิเมะ"

           "อย่าลืมสิคะ ฉันมีชมรมของตัวเองอยู่แล้ว แค่มาเพราะรุ่นพี่ริโกะขอร้องเท่านั้นเอง"

           "นั่นสินะ แผลที่ได้จากการเล่นเบสหรอ"


        ชี้นิ้วไปตรงปลายนิ้วของมือเบสสาว ความจริงเขาอยากได้เธอมาเป็นผู้จัดการทีมนะ เพราะดูท่าจะมีประสบการณ์ในการเล่นบาสเยอะเลย ไม่อย่างนั้นริโกะคงไม่เอะอะก็เอาแต่โทรหาเธอหรอก


            "ใช่ค่ะ เพิ่งได้มาเมื่อวานนี้เอง"

            "ขยันซ้อมจังเลยนะ"

            "ถ้าไม่ขยันซ้อมแล้วจะเก่งขึ้นหรอคะ รุ่นพี่คิโยชิ"


        ไม่วายเอ่ยปากแซวคู่สนทนา สะกิดคิโยชิตรงไหล่เบาๆก่อนจะชวนให้เดินไปที่ห้องนอนด้วยกัน เนื่องจากเธอเห็นเจ้าตัวอ้าปากหาววอด ทั้งสองเดินคุยต่อไปเรื่อยจนมาอยู่ตรงหน้าห้องของเธอ ฮิเมะบอกราตรีสวัสดิ์คนอายุกว่าและโบกมือลา พ่อเซ็นเตอร์คนเก่งไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดเลยนะ ออกจากน่ารักเสียด้วยซำ้


          "ฮิเมะน่ารักดีนะ"

          "ครับ"

          "ถ้าช้าเดี๋ยวก็โดนหมาคาบไปกินหรอก"


        พูดทิ้งท้ายให้คนจืดจางเอาไปคิด ริมฝีปากหนาฉีกยิ้มกว้างก่อนจะขยี้หัวคนตัวเล็กกว่ายามเห็นอีกคนขมวดคิ้วนิ่วหน้า บางทีเขาอาจจะแหย่คุโรโกะแรงไปนะเนี่ย เล่นทำหน้าเครียดใหญ่เลย


           "นอนไม่หลับแฮะ"

           
        ถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา พลิกตัวไปมาอยู่พักหนึ่งและลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าเรียวหันไปมองนาฬิกาแขวนผนัง ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มครึ่ง มันยังไม่ดึกเลยนี่นา หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขาเรียวก้าวออกจากห้อง เดินไปเรื่อยๆจนมาถึงชานหน้าที่พัก หย่อนกายนั่งลงและแหงนหน้าขึ้นดูท้องฟ้า
 

          "นอนไม่หลับหรอครับ"

          "อืม นายก็ด้วยหรอ"

          "เปล่าครับ ข้างในเสียงดังน่ะ ผมเลยออกมาข้างนอก"


        หย่อนกายนั่งลงข้างคนตัวเล็ก ดวงตาจดจ้องอีกฝ่ายทำกำลังมองท้องฟ้าครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าเพราะแสงดาวหรือเปล่าแต่ว่าตอนนี้เจ้าหล่อนสวยมากเลย เหมือนกับนางฟ้ามานั่งข้างเขาอย่างนั้นแหละ


           "มีอะไรติดหน้าฉันงั้นหรอ"

           "ไม่มีครับ"

           "งั้นหรอ"


        พยักหน้าหงึกหงัก ชะงักครู่หนึ่งยามเห็นเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของคนตรงหน้า คนบ้าอะไรยิ้มได้หล่อขนาดนี้กันนะ พลันส่งยิ้มกลับเมื่อรู้สึกตัว ก่อนจะหันกลับมามองดวงดาวบทท้องฟ้า เมื่อกี้หัวใจเธอเต้นแรงอีกแล้ว บางทีเธออาจจะตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ขึ้นมาจริงๆแล้วก็ได้นะ แต่คงไม่มีทางหรอก


           "ไม่มีพระจันทร์เลยนะครับ"

           "แต่ดาวเต็มท้องฟ้าแบบนี้ก็สวยดีนะ"

           "ครับ สวยมากเลย"


        พูดพลางจ้องสาวเจ้าจนอีกฝ่ายรู้สึกตัว เขาพูดผิดตรงไหนล่ะก็ในเมื่อเธอสวยมากเสียจนเดินไปตรงไหนใครก็ตกหลุมรัก ยกตัวอย่างเช่นวันนี้ตอนที่เธอเดินเข้ามาในโรงยิม ถ้าให้พูดกันตามความจริงเลือดกำเดาเขาเกือบไหลออกมาเลยนะ ใครสั่งใครสอนให้แต่งตัวเซ็กซี่ขยี้ใจอย่างนั้นกัน


           "ฉันหมายถึงดาวนะ"

           "แต่ผมหมายถึงฮิเมะจัง"

           "เรากำลังคุยเรื่องเดียวกันอยู่รึเปล่าเนี่ย เอ๊ะ"


        นิ่งค้างกลางอากาศไปสักพักใหญ่ พลันใบหน้าเรียวเห่อร้อนยามสมองประมวลผลในสิ่งที่คุโรโกะพูด นี่เขาชมเธอต่อหน้าอย่างนี้เลยหรอ แล้วไหนจะรอยยิ้มนั่นอีก


           "ผมว่าน่าจะคนละเรื่องนั่นแหละครับ"

           "นั่นสินะ"

           "แต่ว่าฮิเมะจังสวยจริงๆนะครับ"


        ขยับเข้าใกล้มือเบสสาวทีละนิด มือหนาจับมือคนตัวเล็กเบาๆ เงยขึ้นมองหน้าเจ้าหล่อนครู่หนึ่ง คำพูดของคิโยชิยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท ใช้นิ้วอีกข้างทัดผมร่างบางอย่างเบามือ นัยน์ตาสีฟ้าเข้มจดจ้องตั้งแต่หน้าผากไล่ลงมาถึงริมฝีปาก ตัดสินใจกดจูบลงบนริมฝีปากบางแผ่วเบา


            "เอ่อ..."

            "ผมชอบฮิเมะจังครับ"

            "นายล้อฉันเล่นรึไง"


        ถามคนตรงหน้าด้วยความสงสัย พลันเบิกตากว้างเมื่อคนตัวสูงส่ายหน้าดิกและบอกว่า'ผมพูดจริงครับ' ถึงเขาจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่สำหรับเธอตอนนี้มันยังไม่ได้หรอก เธอยังรักใครไม่ได้จริงๆ


           "เฮ้อ สบายใจซักที ไม่ต้องคิดมากนะครับ ผมยังไม่ต้องการคำตอบหรอก"

           "แต่ว่า---"

           "ไปนอนกันเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่ง"


________________________________________________________________________________________________________________
Talk with Writer.
ดันชอบคนมีกำแพงหัวใจสูงก็ต้องอดทนหน่อยนะพ่อหนุ่ม
21/10/62
________________________________________________________________________________________________________________
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #45 Ghost World (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 21:44

    สู้ต่อไปน้องครก//โบกธงเชียร์

    #45
    1
    • #45-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 11)
      21 ตุลาคม 2562 / 21:46
      ชอบเขามากก็ต้องอดทนหน่อย
      #45-1
  2. #44 Riw say (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 20:39
    ติดตามอยู่น้าา จะตามจนครบทีมเลยจ้า สนุกมาก💙❤????💛💚💜
    #44
    1
    • #44-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 11)
      21 ตุลาคม 2562 / 21:11
      ขอบคุณนะคะะะะะ
      #44-1