พี่ครับรับรักผมหน่อยPeer mentee BJIN # ฟิคน้องรหัส#

ตอนที่ 8 : 7Peer mentee: จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ก.พ. 60

อีกไม่กี่วันผมก็ต้องเข้าค่าย เพื่อทำกิจกรรมสานสัมพันธ์กับรุ่นพี่ ผมดีใจนะที่จะได้ใช้เวลาที่เข้าค่ายอยู่กับพี่จิน
เพราะที่มหาลัยช่วงนี้ผมไม่ค่อยเจอพี่แกเลย ไม่รู้ทำไม รู้สึกเหมืิอนพี่แกหลบหน้าผมแปลกๆ เฮ้อ คิดแล้วเหนื่ิอยใจ
คนหล่อจริงๆ 


"เฮ้อ"ผมนั่งถอนหายใจคนเดียวพี่ใต้ต้นไม้ที่ตอนนี้มีลมพัดเย็นสบายและมีคนเดินผ่านไปผ่านมาน้อย มันยิ่งทำให้
บรรยากาศดีเข้าไปอีก แต่ทำไมกันนะทั้งๆที่ผมอยู่ในที่ที่ดีแล้วใจผมยังเฝ้าคิดถึงใครคนนึงอยู่เลย"อยากเจอจัง" 
ผมพูดเบาๆก่อนจะค่อยๆหลับตาลงช้า เพื่อพักสายตา จนผมเผลอหลับไปในที่สุด


"บี"


"ไอ้บี"


"ไอ้เหี้ยบี!"


"ห้ะ!อะไรใครเรียกกู"โอ้ยยย หูกูหนวกไหมเนี่ยไอ้เหี้ยที่ไหนตะโกนว่ะ 


"กูเอง"อ้าว ไอ้เหี้ยจุนมึงแม่งไม่มีมารยาทจริงๆคนนอนอยู่เสือกมาปลุก


"แล้วมึงจะตะโกนหาพ่อมึงหรอไอ้เหี้ยจุน"ผมด่ามันไป ใครใช้ให้มึงมาตะโกนใส่หูคนหล่อว่ะ


"ก็กูเรียกมึงตั้งหลายครั้ง มึงไม่ตื่นเอง"จริงดิ -.-


"เออๆ แล้วเรียกกูมีอะไร"ผมถาม เพราะมันมาขัดจังหวะการนอนพักผ่อนอันแสนสบายของผม


"มึงช่วยแหกตาดูเวลาดิ กี่โมงแล้วห่า"เวลาอะไรว่ะผมลองนั่งคิดสักพัก เหี้ยยยย กูมีเรียนเช้าตอน9โมงสาสสสสส


"เออใช่แล้วตกลงตอนนี้กี่โมงว่ะ"ผมถามเพราะพึ่งคิดได้ เออกูโง่เองที่ลืม


"จะ9โมงและอีก15นาที"จริงดิ พอผมรู้เวลาผมก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาบ้าง จริงด้วย


"อ้าวเหี้ย ทำไมมึงไม่บอกกูให้เร็วกว่านี้ว่ะ!"มึงบอกกูช้าไปไอ้เหี้ยจุน!


"เอ้าความผิดกูซะงัั้น"มันพูด เออความผิดมึงเต็มๆ


"เออ ความผิดมึง"ผมตอบอย่างมั่นใจ


"กูไม่น่ามาปลุกมึงเลยเนอะไอ้นี่"เอ้า ไอ้นี่


"เออๆ กูขอโทษครับเพื่อน ความผิดกูเอง"เออกูยอมรับผิดเองก็ได้ว่ะ


"จะไปเรียนยังครับ"แหม่ๆ คราวนี้สุภาพกับกูและ


"ไปดิ แล้วไอ้คุณชายอ่ะ"ตั้งแต่ผมตื่นผมยังไม่เห็นไอ้ยุนเลย เลยถามหามันสักหน่อย เดี๋ยวมันงอนถ้าลืมมัน555


"มันไปรอที่คลาสเรียนและ"มึงกลัวไม่เท่ไงว่ะไอ้ยุน


"ไรว่ะ ไปไม่เรียก"ไปแล้วก็น่าจะมาเรียกกูด้วยดิว่ะ


"ก็มึงหลับเอง"เออ กูรู้


"เออๆ หยุดพูดแล้วไปเรียนกัน"ผมว่าแม่งต้องไปเรียนก่อนที่มันจะบ่นให้ผม


"ก็ไปดิ มึงชวนกูคุยเอง"โอเคครับ เพื่อนกูยอม


"ครับ กูขอโทษกูชวนคุยเอง"ผมคงต้องรับผิดเอง มีเพื่อนดีต้องทำใจ








เลิกเรียน




"เย้! เลิกเรียนสักที/กูนั่งเรียนเกือบขาดใจตายห่า"ประโยคแรกผมพูดแต่ประโยคหลังของไอ้จุนนะ เพราะตอรรี้เลิกคลาสแล้ว><


"มึงอย่าเวอร์ไอ้จุนไอ้บี"ไอ้ยุนพูด ใช่สิไอ้คุณชายไอ้เด็กเรียนดีมึงก็พูดได้


"ใครจะเหมือนมึงไอ้ยุน"ผมตอบกลับ


"นั้นดิใครจะเหมือนมึง ไอ้คนตั้งใจเรียน"ไอ้จุนเสริมขึ้น


"ก็พวกมึงชอบนอนในเวลาเรียนอยู่แล้วหนิ อยู่บ้านพวกมึงไม่ได้นอนรึไงห้ะ"มึงรู้ได้ไงว่ะว่ากูไม่ได้นอน


"ไม่//ไม่"ผมกับไอ้จุนกับขึ้นมาพร้อมกัน ตอบแบบตรงๆไง

"เออ โอเคกูยอม แล้วพวกมึงทำไรนักหนาว่ะ ไม่รู้จักหลับจักนอน"แหม่ๆ กูก็มีสิ่งที่กูชอบและอยากทำนะตอนกลางวันทำไม่ได้
เลยต้องทำตอนกลางคืน อน่าคิดไปไกลนะเว้ย


"เล่นเกม"ผมตอบอย่าภาคภูมิใจ มันเป็นสิ่งที่ผมโครตชอบอ่ะ


"ดูหนังโป๊ มีปัญหาอะไรกับกูไหมละ"อือฮือ งามหน้ามากเพื่อนกู นี่มึงไม่ได้นอนเพราะดูหนังเนี่ยนะแถมพูดแม่งโครตตรงไอ้เหี้ยจุน


"เออไม่มีหรอก แต่แม่กูเคยบอกไว้ ว่ายังมีเวลานอนอีกนานในโลง เพราะฉะนั้นอย่าขี้เกียจ"มึงไปบวชเถอะ


"โอเคกูซึ้งครับไอ้คุณชาย"ยอมมันเลยจริงๆ


"ขอบคุณสำหรับคำสอนที่ดี-.-" มึงจะนำไปใช้ละสิไอ้จุน555


"พอๆ ป่ะไปกินข้าวกัน เค้าหิวแล้ว~"น่ารักตายแหละมึง ถ้าพี่จินกูพูดงี้บ้างนะมึง กูนี่ละลายเลยครับ><


"มึงน่ารักตายแหละพูดแบบนี้"ผมพูดไปตามที่ผมคิด โดยไม่ได้สนอีกคนเลย


"ขนลุกว่ะ"กูรู้ๆเพราะกูก็ขนลุกเหมือนกัน


"กูพูดเล่นๆไหมละ ไปๆกินข้าวๆ"กูรู้ครับกูก็คิดเล่นๆ(?)


"ครับ//คราบ~"ผมกับไอ้จุนเดินตามมันไปหลังจากตอบรับคำมัน เหมือนก็เป็นคนใช้มันเลย พูดอะไรกูต้องทำตามทุกอย่าง 
หู้ว เพื่อนหรือเจ้านายว่ะเนี่ย





ร้านหน้ามอ




"เห้ย พวกมึงจะกินไรว่ะ"ผมถามขึ้นหลังจากเราหาที่นั่งได้แล้ว เพราะไม่รู้จะกินอะไรดี เลยอยากรู้ว่าพวกมันจะกินอะไรกันบ้าง


"กูจะกินข้าวผัด"กูเข้าใจมึง ไอ้ยุนแต่ละอย่างที่มึงกินนี่กูยอมแพ้เลย


"ส่วนกูหมูทอดกระเทียม ไปมึงไปสั่งไอ้บี"กูกินเหมือนไอ้จุนบ้างดีไหมว่ะแต่คิดไปคิดมาไม่เอาดีกว่า แต่เดี๋ยวนะ ให้กูไปสั่งเนี่ยะ


"ทำไมต้องกู"ผมถามอย่าง งง


"ก็มึงถาม แปลว่ามึงจะไปสั่ง"อย่างนี้ก็ได้หรอ!


"เออๆก็ได้ว่ะ รู้งี้กูไม่ถามดีกว่า"ก็ได้ กูไปสั่งก็ได้ ครั้งหน้ากูจะไม่ถามพวกมึงอีก-0-





15นาที




"มาแล้วๆ ห่าพวกมึงไม่คิดจะมาช่วยกูถือเลยนะ ถือคนเดียว 3จานมันลำบากนะเว้ย"ผมกำลังเดินถือข้าวมาสามจาน 
ทำไมกูต้องมาลำบากยกข้าวยกน้ำมาให้พวกมันกินด้วย


"ก็มึงไม่ชวน"เหตุผลดี(?)


"ไอ้พวกเหี้ย จะกินก็หยิบไปดิ"เริ่มทนไม่ไหวและ เพื่อนกูแต่ละคนดีจริงๆ


"เออๆ ถือแค่นี้ทำเป็นบ่นนะมึง"ก็มันถือยากไหมละ


"เป็นแม่กูรึไง บ่นอยู่ได้"แม่บ้านป้ามึงดิ 


"เออ กูไม่ได้เป็นแม่มึง แต่กูจะบ่นมีอะไรไหม"มีอะไรเครียกับกูได้


"มี//มี"แหม่ๆไม่ต้องตอบพร้อมกันขนาดนี้ก็ได้


"มีอะไรไหนบอกมาดิ"ไหนๆลองบอกกูมาดิ ผมนั่งรอฟัง ว่าพวกมันมีเรื่องอะไร


"รำคาญ//น่าเบื่อ"เออ ก็ได้ใช่สิ กูมันน่าเบื่อ น่ารำคาญ ชิ


"โอเค กูยอมครับ กินข้าวๆหู้ว"ผมรีบตัดบทสนทนาก่อนที่มันจะบ่นไปมากกว่านี้


"เออ//อืม"หลังจากพวกมันพูดจบพวกไอ้จุนและไอ้ยุนก็ก้มหน้าก้มตา กินข้าวกันส่วนผมนั่งดูโทรศัพท์สักพัก
 ก่อนจะเริ่มลงมือกินข้าวเหมืิอนกัน


50℅


หลังจากที่ผมกินข้าวกับพวกเพื่อนๆของผมพวกผมก็ได้ตกลงพากันมาเดินเที่ยวสักหน่อย วันนี้กะว่าจะได้กินเหล้า
สักหน่อย ห่างหายไปนาน เห็นผมเป็นคนดีๆ ดูเรียบร้อยแบบนี้ก็ต้องมีกินบ้างไรบ้าง นานๆจะกินทีนึง ไม่เหมือนไอ้จุน
แดกแม่งโครตเยอะแดกยิ่งกว่าน้ำเปล่าอีก เฮ้อ ส่วนไอ้ยุนก็แดกแต่น้ำผลไม้ ดีจริงๆเพื่อนกูแต่ละคน


"ไอ้บี กูอยากได้นาฬิกาเรือนนี้ว่ะมึง~"อยู่ๆไอ้จุนก็พูดขึ้น มันชี้ไปที่นาฬิกาเรือนสวย ราคาก็ไม่แพงเท่าไหร่หรอก


"มึงก็ซื้อดิ บอกกูทำไม"ผมตอบไป แม่งอะไรอยากได้ก็ซื้ิอเองดิ เผลอๆมันรวยกว่าผมอีก


"อ้าวก็กูคิดว่าถ้าบอกและมึงจะซื้อให้กูอ่ะ"ถรุ้ย เพื่อนกูนี่เนอะ มีหน้ามาทำหน้าตาแบ๋วอีก เข้ากะบมึงตายแหละ


"ฝันไปเหอะมึง"ผมกลับไป


"เออๆก็ได้ว่ะ ยุนจ๋า~ซื้ิอให้กูที" แหม่ๆ กูไม่ซื้อให้นี่ ไปอ้อนไอ้ยุนแทนเลยเนอะมึง


"หึ มึงจะบ้าหรอ บ้านมึงก็มีเงิน มึงอย่ามาไอ้จุน"ถ้ากูไม่รู้จักพวกมันนะ เมื่อกี้ผมจะคิดเลยว่าพวกมันเป็นแฟนกัน


"เดี๋ยวซื้ิอให้"อยู่ๆเสียงของใครบางคนก็ปรากฏขึ้น


"หื้ม?"พวกผมหันไปมองบุคคลปริศนาพร้อมๆกัน อ่าพี่บับนี่เอง


"ว่าไงจะเอาไหมจะซื้อให้"พี่แกแม่งป๋าว่ะ ขนาดเพื่อนมันยังไม่ซื้อให้เล๊ย


"ไม่ กูมีเงินซื้อของกูเอง พี่ไม่ต้องยุ่ง"เอ้า เมื่อกี้บอกอยากได้ พอพี่เค้าจะซื้อให้และทำเป็นเท่เลยนะมึง


"หึ แล้วเมื่อกี้บอกให้ไอ้บีกับยุนซื้อให้"พี่บ๊อบพูด


"เรื่องของกู เพื่อนกู กูจะทำอะไรก็ได้"แหม่ๆมึงนี่เก๊กชิบหายเลยไอ้จุนตอนอยู่กับพี่แกเนี่ย


"เฮ้อ~ โอเคๆ งั้นพี่ไปและ"ว่าแต่พี่บ๊อบมาคนเดียวหรอว่ะ ไม่น่า.....มากับพี่จินด้วยเปล่าว่ะ....


"จะไปไหนก็ไป"ไอ้จุนมันพูดไล่ทันที ทำอย่างกับเกลียดพี่แกมาเป็นชาติ


"เดี๋ยวพี่บ๊อบ!!!"ผมตะโกนขึ้น หลังจากยืนคิดอยู่นาน เพราะสงสัยว่าจะมีใครมากับพี่อีกไหม


"หื้ม? มีอะไรครับ"พี่บ๊อบหยุดทันที คงตกใจด้วยนั้สแหละเพราะอยู่ๆผมก็ตะโกนนี่เนอะ555


"คือ...พี่จินมาด้วยไหมครับ..."


"มาสิ"เหี้ยจริงดิ นี่กูเท่ยังไม่พอยังเก่งด้วยอีกหรอว่ะ เดาถูกด้วยมันคงเป็นพรมลิขิตสินะ ><


"แล้วพี่เค้า...."ผมอนากรู้จนิงๆว่าตัวเล็กของผมอยู่ไหน ก็เห็นพี่แกมาคนเดียว


"ไปเข้าห้องน้ำครับ"รู้ใจผมจริงๆ เลยพี่


"อ่อครับ แล้วพี่มาทำอะไรอ่ะ"


"พี่พาไอ้ดงกับจินมาเลี้ยงข้าว ติดหนี้มันนิดหน่อย"ผมกินด้วย~


"อ่อครับ งั้นผมไปนั่งกินด้วยสิครับ หิวข้าวพอดี"ถึงผมจะอิ่ม แต่ถ้าเพื่อให้ได้เห็นหน้าพี่จินผมก็ทำได้ทุกอย่าง


"ไอ้บี!!!"อยู่ๆไอ้จุนกับยุนก็พูดขึ้น อย่าเรียกพูดเล๊ยแบบนี้

"อะไร เรียกกูซะเสียงดัง"ผมทำหน้าไม่รู้เรื่องอะไร


"มานี่ดิ"ไอ้จุนพูดพร้อมกวักมือเรียกผม


"มีไร"ผมถามตอนนี้ไอ้จุนกับไอ้ยุนมันกอดคอผมไว้


"มึงกับกู2คนพึ่งแดกข้าว"ไอ้ยุนพูด เออกูรู้ว่ากูพึ่งแดกข้าว ไม่ได้ความจำเสื่อม


"แล้วกูหิวอีกไม่ได้ไง"ความจริงผมก็ไม่หิวหรอก อิ่มจนจะอ้วกด้วยซ้ำ แต่เพื่ิอพี่จินนี่


"ได้ แต่มึงพึ่งกินไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว!!!"ไอ้จุนบอกผม อันนี้กูก็รู้....


"หึ กูรู้มึงหรอกไอ้บีมึงอยากไปหาพี่จิน จะทำอะไรก็ทำ"ไอ้ยุนเพื่อนรัก รู้ใจกูจริงๆเลย นี่สิเพื่อนรักกู


"ไอ้ยุนกูไม่อยากไป"ไอ้จุน นี่มึงอยู่กับพี่บ๊อบแล้วจะตายรึไง


"ขอบใจมากเพื่อนยุน"ผมเลิกสนใจไอ้จุนและหันมาพูดกับไอ้ยุนแทน


"ไอ้เหี้ยพวกนี้ไม่ฟังกูเลยนะมึง"มันบอก พร้อมทำหน้างอนๆ


"..."ผมเงียบ


"..."ยุนก็เงียบ


"ได้ยินกูพูดไหมพวกมึงอ่ะ!!!"งอนเป็นตุ๊ดเลยนะมึง


"ได้ยิน//ได้ยิน" ผมกับไอ้ยุนตอบ  พร้อมทำหน้านิ่งๆ แต่ความจริงผมอยากขำกับหน้ามันตอนนี้มาก


"แล้วพวกมึง...."ตอนนี้มันเหมือนอ้อนผมเลย โอ้ย ใครเห็นหน้ามันตอนนี้ก็ต้ิงขำนั้นแหละ


"กูไป"ผมติบพร้อมกลั้นหัวเราะเอาไว้ เดี๋ยวมันงอนหนักกว่าเดิม


"เออๆก็ได้ว่ะ"ผมงอนอีกและ อะไรนักหนาเพื่อนกู


"กลัวได้กลับคนเดียวอ่ะดิมึง"ผมแกล้งมัน


"กูเปล่า จะไปก็ไป"มันไม่มองหน้าพวกผมเลยครับ555


"ไปกันเถอะครับ พี่บับ นำทางไปเลย"ผมไม่ิยากเรียกบ๊อบและฟังดูแปลกๆเรียกบับนี่แหละ 
ตอนนี้ผมไม่สนใจใครและ ในใจตอนนี้มีแค่พี่จินคนเดียว


"หื้ม?บับ"


"ผมเรียกได้ไหมอ่ะ มันดูดีกว่า"


"555ได้ครับ"อยู่ๆพี่แกก็ขำ....


"งั้นไปกันครับ"ผมรีบชวนพี่แก อดใจรอไม่ไหว


"ครับๆ"


"ไปไหนมาว่ะ" พี่จิน ตัวเล็กของผมยังน่ารักเหมือนเดิมเลย


"กูเห็นน้องปี1ไงกูเลยอยู่คุยด้วยสักหน่อย"อ่อ ผมลืมบอกตอนนี้ผมหลบอยู่เพราะยังไม่รู้ว่าพี่จิน
จะให้มากินด้วยไหมเลยให้พี่บับลิงขอดูก่อน


"อ่อ งั้นไปกินข้าวเถอะมึง กูหิวมากตอนนี้~"ผมก็ยังหลบและแอบฟังอยู่


"คือมึง....น้องปี1ที่กูเจอจะมากินข้าวกับเราด้วยไม่เป็นไรใช่ไหมว่ะ"ผมเอียงหูฟังอย่างตั้งใจ


"อื้อ ไม่เป็นไรมากินหลายๆคนสนุกดี"น่ารักและยังใจดีอีก


"พี่พูดแล้วนะ"พี่รีบวิ่งออกมาหาพี่แก แทบจะโดดกอดได้และ


"เหี้ย"ไม่สุภาพเลยตัวเล็ก


"พี่เค้าตกลงแล้วเราไปกันเถอะครับพี่บับ อ้าวพี่จินยืนอยู่ทำไมล่ะไปกันครับที่รัก"ผมว่าแกล้งพี่แก
และมันสนุกมากมีความสุขด้วย เฮ้อ คงมีแค่พี่คนเดียวสินะที่ทำให้ผมบ้าได้ขนาดนี้


"ย๊า!!! ไปไกลๆเลยนะ"พี่แกดูเขินอ่ะ ดูสิหน้าแดงไปหมดแล้ว


"เป็นแฟนกันก็ต้อง เป็นแบบนี้แหละ"ผมอยากคุกเข่าขอพี่แกเป็นแฟนตอนนี้เลย แต่ดูแล้ว...
พี่แกคงปฏิเสธ


"ฉันไปเป็นแฟนนายตอนไหน"พี่แกพูดไปก้มหน้าไปด้วย แบบนี้รู้หรอกเขินผมอ่ะ


"ตอนนี้ไง"ผมทำหน้าซื่ิอๆ


"ฉันยังไม่ตกลง"พี่แกก็ก้มหน้าเดินอยู่ดี ไม่มองทางเดี๋ยวก็เดินชนไปทั่ว555


"อ่ะๆก็ได้ ผมให้พี่เลือกระหว่าง1ตกลงเป็นแฟนผม 2.ตามข้อ1 พี่จะเลือกข้อไหน"แกล้งคน
น่ารักมันดีต่อใจ


"จะบ้าหรอ ฉันไม่เลือก ไอ้บ้า"ด่าได้น่ารักจริงๆเล๊ย


"ทำเป็นเขินๆ กิ้วๆ"ผมบ้าแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ


"ไปหาบ๊อบดีกว่า ไอ้บ้า ชิ"งอนและยังน่ารัก เนอะ เลิกน่ารักสักที


"น่ารัก~"ผมพูดเบาๆ


"ว่าอะไรนะ"ได้ยินด้วย แสดงว่าสนใจผมนะเนี่ย


"เปล่าครับที่รัก"


"เลิกเรียกได้แล้ว"พี่แกพูดและเร่งฝีเท้าเดินตรงเข้าร้านอาหารทันที


"ครับที่รัก"ผมที่เดินตามไป ก็ยังพูดว่าที่รักอยู่....

"โอ้ยยย"พี่แกเดินปิดหูแล้วรีบไปหาพี่ดงทันที หึหึหึ ผมต้องทำให้พี่รักผมแล้วกล้าพูดว่ารักกับผม
ให้ได้ แม้มันจะยากยังไงผมก็จะพยายาม ผมรักพี่ผมมีพี่คนเดียวในตอนนี้ ผมอยากให้พี่รักผมตอบ
บ้าง....สักนิด

100℅



-----------------------------------------------------------------------
-ไรท์-

กรี๊ดดดดด ในที่สุดไรท์ก็แต่งครบ100℅สักที ไรท์เตอร์
ผู้น่ารักนี้จะพยายามแต่งเพื่อให้ทุกคนได้อ่านนะ~ 
อดทนรอสักนิดเนอะ




1 ความคิดเห็น