พี่ครับรับรักผมหน่อยPeer mentee BJIN # ฟิคน้องรหัส#

ตอนที่ 7 : 6Peer mentee: โรคหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ธ.ค. 59



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ จินฮวาน ikon



ตอนนี้ผมถึงบ้านแล้วหลังจากไปซื้อของเป็นเพื่อนไอ้บี เอ๊ะ เดี๋ยวนะ ไปซื้อของยังว่ะ
เหี้ยยยยย กูลืมเตือนมันเรื่องซื้อของ แล้ววันนี้กูไปทำเหี้ยอะไรกับมันว่ะ แค่ให้มันเลี้ยงข้าว
แล้วกลับเนี่ยนะเจริญและกู เหมือนไปเดทกันชิบหาย หู้วแค่คิดก็ขนลุกไปทั้งตัวและหัวใจ
ไม่เอาๆไอ้จินมึงอย่าคิดงั้นดิ ผมส่ายหัวให้กับความคิดบ้าๆนี่ เฮ้อ แต่ยังไงก็เถอะ โทรถามมัน
สักหน่อยแล้วกัน ผมกดโทรศัพท์มือถือที่อยูในมือเพื่อโทรหาไอ้บีอย่างรวดเร็ว


"ดีครับ"ไอ้บีพูด


"เออ...คือ" โอ้ยกูจะพูดไงดีว่ะ


"จะถามเรื่องซื้อของอ่ะดิ" แหม่ๆขอโทษน้า อยากพูดแบบนี้นะแต่คิดว่าไม่เอาดีกว่า


"อืม ชะ..ใช่" อายโว้ยยยย


"5555 เรื่องนั้นไม่เป็นไรครับผมซื้อเรียบร้อยแล้ว" เฮ้อก็แล้วไป รอดตัวกู


"อืม งั้นแล้วไปฉันนึกว่านายยังไม่ซื้อเลยโทรถาม"ผมไม่ได้เป็นห่วงมันนะผมเป็นห่วงของขวัญ
ของแม่มันโน้น


"เรียกผมบีก็ได้นะพี่555 พูดนายรู้สึกแปลกๆ" ห้ะ.....


"เรื่องอะไรฉันต้องเรียก"กูไม่พูดโว้ยยยย ไอ้บ้า


"ถือเป็นการไถ่โทษไง ที่ไม่พาผมไปซื้อแล้วยังกินข้าวฟรีอีก ไหนๆก็ไหนๆแล้วแทนตัวว่าพี่
เลยดีกว่านะ น่ารักดี" หาเหตุผลนะไอ้บ้านี่ แล้วกูจะตอบกลับว่าไงว่ะ มันเอาซะกูไม่กล้าปฏิเสธเลยห่า


"กะ..ก็ได้ พะ...พี่วางแล้วนะบะ..บี"เอาไงเอากันว่ะ ถึงจะน่าอายบ้างก็เถอะ


"โอเคครับผมพี่จิน รักนะ" เฮ้อ จะได้วางสายสักทีแต่เดี๋ยวนะ ทำไมต้องบอกด้วย ว่ารัก
คงพูดเล่นแหละแต่เรื่องแบบนี้พูดเล่นได้ไงว่ะ ไอ้บ้านี่ โอ้ยกูเป็นโรคหัวใจรึไง แค่คำว่ารักมันทำให้
จกูเต้นแรงขนาดนั้นเลยรึไงว่ะ มึงอย่าทรยศกูสิไอ้หัวใจบ้าาาาาาาาาาาา(สระอาล้านตัว)


"อะ...อืม วางแล้วๆ" ไม่เอาไม่คุยแล้วเว้ย หลังจากผมพูดเสร็จผมก็รีบตัดสายทิ้งทันที ใครจะกล้าคุยว่ะ
ไม่ใช่แฟนกันซะหน่อยอยู่ๆมาบอกรักกันแบบนี้มันแปลกๆ เฮ้อ วันนี้มันวันอะไรของผมกันว่ะ มีแต่เรื่องแบบนี้
อ่า นี่มันก็ใกล้ค่ำแล้วนี่เนอะ อาบน้ำนอนเลยดีกว่า วันนี้รู้สึกเหนื่อยเต็มทนแล้ว






เช้า


มหาวิทยาลัย




ตอนนี้ผมก็อยู่ที่มหาลัยแล้ว เวลาตอนนี้คือ 8.00 น. ผมมีเรียนตอน 9โมงโน้นแหละ ผมต้องมาเตรียมตัว
ก่อนเสมอ1ชั่วโมง ไหนจะต้องกินข้าว รอเพื่อนอีก เฮ้อ แต่วันไหนไม่อยากมาเช้าก็กินข้าวมาจาก
บ้านแล้วค่อยมาที่มหาลัยตอนใกล้เริ่มเรียนเลย เพราะความขี้เกียจเข้าครอบงำนั้นเอง ไม่อยากเจอไอ้
น้องรหัสบ้านั้นเลย ไม่อยากเรียกด้วยชื่อแบบนั้น ขนลุก หึ้ย


"ดีครับ"โอเค  กูไม่น่านึกถึงเลย กูแค่คิดแปปเดียวโผล่หัวมาเร็วยิ่งกว่าแสง 


"อืม" ทำไมอยู่ๆรู้สึกเขินแบบนี้ว่ะ เอาอีกและโรคหัวใจกำเริบ(จินแกอย่าแถไปเรื่อยสิยอมรับความจริงหน่อยจ้าา:ไรท์)


"นี่ๆ พี่จินผมมีอะไรจะให้พี่ด้วยแหละ" หื้มรู้สึกว่าเหมือนเป็นแฟนกันจริงๆ นี่กูไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม


"จะให้อะไรพี่" ขนลุกกับประโยคแทนตัวตัวเองจริงๆ


"นี่ไง" มันพูดพร้อมยกสร้อยคอ ให้ผมดู มันสวยมาก คงแพงน่าดูเลย


"ให้พี่ทำไม มันดูแพงๆอ่ะคงรับไว้ไม่ได้หรอกนะ" ใครจะกล้ารับว่ะ ไม่ได้เป็นอะไรกันแต่เสือกให้ของราคา
แพงขนาดนนี้


"ราคาไม่กี่ตังหรอก พอดีเมื่อวานผมเดินผ่านมันสวยดี เหมาะกับพี่ด้วยผมเลยซื้อมาให้ รับไปเถอะ"
 กูอยากรู้ราคาจริงๆ


"ไม่กี่ตังนี่เท่าไหร่อ่ะ อยากรู้ราคา" กูเดาได้ว่าแพง


"หมื่นกว่าบาทเอง มาๆเดี๋ยวผมใส่ให้"เชี้ย หมื่นกว่าบาทบ้านมึงดิเรียกไม่กี่ตัง


"ห้ะ!!!"จะไม่ให้ตกใจได้ไง แพงก็แพง มันเดินมาข้างหลังผมแล้วใส่สร้อยเส้นนั้นให้ ทั้งๆที่ผมยัง
ไม่บอกสักคำว่าจะรับของของมัน แพงจะตายให้คนอย่างกูเนี่ยนะเก็บไว้


"เรียบร้อย ไหนๆดูหน่อยสิครับ"มันพูดพร้อมจับตัวผมหันหน้าให้มันดูว่าเข้ากันไหน ใส่แล้วสวนไหม
ประมาณนี้แหละ


"น้อวววววว//กรี๊ดดดด"พวกคนที่อยู่ที่โรงอาหารพากันส่งเสียงแซวผมกับไอ้บี โอ้ยแซวหาอะไรว่ะ
กูอาย แหนะ ยังจะอุส่าถ่ายรูปกับอัดคลิปอีกเนอะ กูยอมเลยจริงๆ


"โอ้ยกูไปเรียนแล้ว"พูดจบผมก็รีบหยิบกระเป๋าขึ้นห้อง โดยไม่สนใจเสียงร้องหรือเรียกของใครทั้งนั้น 
คนมันอายจนไม่กล้าพูดกับใครแล้วโว้ย ไอ้บ้า ไอ้บ้า ไอ้บ้า อ๊ากกกกกก























มาตามสัญญาแล้วน้าาาา เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์
หน่อยสิ ตอนนี้คงสั้นกว่าทุกตอนแหละเนอะ555
ไรท์รีบไปหน่อย ง่วงแล้ว อ่านให้สนุกนะจ๊ะ อย่า
ลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ต่อไปด้วย ฝันดีzzz
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น