[One piece] เมื่อฉันกลายเป็นลูกคนแรกของบิ๊กมัม!

ตอนที่ 5 : สุขใดเล่าเท่ากกน้อง [ep : 1] (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 334 ครั้ง
    8 ก.ค. 62

"นะคะมะม๊า~ น้าาา!"


"ม๊า~ มามา! ไม่ได้ก็คือไม่ได้! อายุแค่สิบสามริอาจจะล่องเรือไปแกรนไลน์! หึ! ค่าหัวแค่หนึ่งล้านมันยังไม่มากพอที่จะล่องเรือได้หรอกนะ!"


"แต่มะม๊าคะ!"


"ซุส! พาเพอร์กัสเข้าห้อง! สั่งกักบริเวณหนึ่งอาทิตย์!"


"มะม๊า!"


"อย่าเถียงมะม๊านะ! ไป! กลับเข้าห้องไปเดี๋ยวนี้เลย!"


"มะม๊าอ่ะ!"


เธอแทบจะลงไปชักดิ้นชักงอบนพื้น ถึงอายุภายนอกจะแค่สิบสามแต่เนื้อในตอนนี้สามสิบสามแล้วโว้ย!


กรี๊ดด! แผนที่วางเอาไว้พังเละไม่เหลือแล้ว! เธอกะจะล่องเรือเข้าแกรนไลน์ไปออกที่ทะเลเซาท์บลูว์ตามส่อ-- แฮ่ม! ตามหาเรือของโรเจอร์เสียหน่อย ตอนนี้อายุของโรเจอร์น่าจะอยู่ที่ประมาณสามสิบกว่าๆได้ ไม่รู้ว่าล่องเรือไปถึงไหนแล้วด้วย แผนเกือบจะสำเร็จแล้วเชียว! โอ้ยย! จะไปหาเจอมั้ยล่ะเนี่ย!?


"ซุส~ มะม๊าใจร้ายอ่ะ"


เธอกรี๊ดอัดความฟูนุ่มของตัวซุสไปรอบหนึ่ง ก่อนจะบ่นออกมาอย่างเซ็งจิต หนีเที่ยวครั้งนี้ไม่สำเร็จแฮะ


"เอ~ มะม๊าก็แค่เป็นห่วง~ อย่าโกรธไปเลย~"


เจ้าก้อนเมฆนามซุสเอ่ยตอบเสียงยานคาง เธอที่นอนทับบนตัวของมันกลิ้งไปมาเป็นการปฏิเสธ


"จะโกรธ! แค่อยากเที่ยวนิดหน่อยเองอ่ะ!"


"รอโตกว่านี้อีกหน่อยนะ~"


โตกว่านี้ก็อายุเฉียดวัยทองแล้วย่ะ! เธอได้แต่บ่นในใจ ทำไมการตามส่อ-- แค่ก! ตามหาผู้ชา-- อ่อก! เที่ยวมันยากเย็นนักนะ!


ซุสพาเธอมาส่งที่ห้องก่อนจะลอยกลับไปหามะม๊าที่ห้องนอน ทหารขนมหวานตามมาล็อคประตูเป็นการกักบริเวณตามคำสั่ง เธอทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเบื่อหน่าย เอาไงต่อดี?


"งือ.....อีเว้นคัตจังอัพเลเวลตัวเองก็อีกตั้งสองปี แห้งตายแน่ฉัน! โอย...."


เธอเอาแขนก่ายหน้าผาก ความคิดในหัวค่อยๆเรียงลำดับเหตุการณ์ อีกสามปีบรูเลย์จะบาดเจ็บบนใบหน้าเพราะพวกคนที่ไม่ชอบคัตจังมาทำร้าย ถึงตอนนั้นคัตจังจะเลเวลอัพ แล้วอะไรอีกนะ?


"แคร็กกี้มีแผลที่หน้าเหมือนกันนี่.....ตอนไหนอ่ะ?"


เธอพึมพำเบาๆ แผลเป็นบนใบหน้าของบรูเลย์น่ะรู้เพราะมีแฟลชแบ็คของคาตาคุริ แต่แผลเป็นบนใบหน้าของแคร็กเกอร์นี่สิ ในอนิเมะก็ไม่มีบอกเสียด้วย ในข้อมูลบอกแค่ว่ากลัวเจ็บกับกลัวเข็ม โอ้ย! ไมเกรนขึ้น!


"อ๊ากก! ปวดหัวโว้ย! อยากเที่ยวโว้ย!"


เธอกลิ้งไปมาประท้วงอยู่คนเดียวบนเตียงอย่างงุ่นง่าน โดนกักบริเวณมันก็ไม่มีอะไรทำอ่า!


'โครก~'


เงอะ......


พอดีดดิ้นไปมานานๆเข้าร่างกายก็เริ่มประท้วง ข้าวเช้ายังไม่ได้กินเลยนี่หว่าชิบผาย!


"ข้างนอกมีใครอยู่มั้ย? หิวอ่า~"


เธอลองตะโกนเรียกดู โดนกักบริเวณแบบนี้ก็ต้องมีคนเฝ้าบ้างแหละน่า


......เงียบ.......


อ่าว ไม่มีเฉย! บัดซบ!


".......ฮัลโหล~ คอมโพสอยู่รึเปล่า~?"


เธอลองตะโกนเรียกดูอีกครั้ง โดยหวังให้น้องสาวที่อยู่ห้องฝั่งตรงข้ามได้ยิน


......เงียบ.......


ฟาคคคค!!


เธอทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง ฮือ.... ขอขนมสักชิ้นก็ได้!


'ก็อกแก็กๆ กริ๊ก!'


เสียงเหมือนกลอนประตูถูกไขดังขึ้นพร้อมกับที่บานประตูข้างหนึ่งเปิดอ้าออก


"พี่จ๋า!"


เป็นแคร็กเกอร์น้อย!


เจ้าตัวเล็กวิ่งเข้ามากอดเอวของเธออย่างคิดถึง อะ! จริงสิ ตั้งแต่แอบหนีเที่ยวคราวก่อนพอกลับมาก็ไม่ได้ไปเล่นด้วยเลยนี่นา


"ไปเอากุญแจมาได้ยังไงเนี่ยหืม?"


เธอลูบหัวเจ้าตัวน้อยเบาๆ เมื่อกี้เหมือนจะเห็นว่ากุญแจตกอยู่แถวๆหน้าประตู


"ไปขอคุณทหารมา! เมื่อกี้มีเรือจากที่ไหนไม่รู้มาโจมตี ทุกคนเลยออกไปกันหมด ผมเหงาเลยมาหา!"


พอพูดจบก็ยิ้มแป้นอย่างน่ารัก พร้อมกับก้มลงซุกท้องของเธอต่อ


"อ้าว? พวกปุรินจัง คัตจัง ไดจังกับโอวี่ก็ไปด้วยงั้นเหรอ?"


"อื้อ! มะม๊าบอกว่าอยากให้พวกพี่ๆแข็งแกร่งขึ้น!"


เอ้า!? เดี๋ยวดิ่! ค่าหัวแรกของใครกันล่ะเนี่ยทีนี้!? เปรอสเปโรอายุเพิ่งสิบขวบเอง อีกตั้งสามปี! สามแฝดก็เหลืออีกสองปี! อย่าบอกนะว่าเวลามันเคลื่อนอ่ะ! จ้อจี้ปะเนี่ย!?


"พี่จ๋าหิวมั้ย? ผมเอาขนมที่ทำเองมาด้วยนะ!"


เอ๊อะ! ของกิน!!


"หิว~ พี่จ๋าหิวมากๆเลยครับ~"


เธออุ้มน้องชายขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยกัน ทำหน้าตาอิดโรยเสมือนว่าอดอาหารมานานปี เจ้าตัวเล็กพอเห็นพี่สาวตอบรับก็ยิ้มกว้าง ถอดผ้ากันเปื้อนที่รอบคอออกมาวางไว้บนตัก หันข้างไปปรบมือแปะๆ แล้วบิสกิตทรงกลมสองแผ่นก็ปรากฏขึ้นมา .......เอ๊


'แปะ! แปะ!'


'ปุ๋ง! ปุ๋ง!'


ออกมาอีกสอง! ระ! หรือว่า!?


"แคร็กกี้ทำได้แล้วเหรอ!?"


เธอแทบกรี๊ด ความสามารถสร้างบิสกิตของเจ้าตัวเล็กเผยโฉมแล้ว! ไวโครต!


"ฮี่ๆๆ! ผมเพิ่งรู้ว่าปรบมือแล้วจะมีขนมออกมาเมื่อวานนี้ล่ะ!"


เพิ่งทำได้เมื่อวานด้วย!! เก่งมากเลยลูก!


"โห น้องพี่เก่งจังเลย~!"


"คิกๆๆ! ผมจะเก่งกว่านี้อีกนะ! จะเก่งจนทำขนมออกมาชิ้นใหญ่เท่านี้เลย!"


แคร็กเกอร์น้อยวางบิสกิตทั้งสี่แผ่นไว้บนผ้ากันเปื้อนบนตักแล้วทำมือเป็นวงกลมวงใหญ่สื่อว่าขนาดของมันนั้นมากมายเท่าไหน น่ารักชิบผายเลยโว้ย!


"อื้อๆ พี่จะรอกินขนมชิ้นใหญ่ของแคร็กกี้นะครับ!"


"ผมจะทำให้พี่จ๋ากินคนแรกเลย! อะ นี่ขนมส่วนของพี่จ๋า!"


แคร็กเกอร์น้อยนำแผ่นบิสกิตสองแผ่นมาประกบกันสองอันแล้วยื่นมาให้เธออันหนึ่งพร้อมรอยยิ้ม


"นี่ฮะ!"


เปรี้ยงงงงงงงงงง!


กรี๊ดดดดดดดดดดดด! ใครไหวไปก่อนเลย! พี่ไม่ไหวแล้ววววว!!


50%


(CR. : https://twitter.com/kuku0604?s=09 )



อัพ


ขณะเดียวกัน ในเมืองที่ถูกบุกรุก


"กำแพงแคนดี้!"


ทันทีที่เสียงของเด็กชายดังขึ้น กำแพงสีเขียวก็ปรากฏตัวจากพื้นดินขึ้นสูงถึงเหนือหลังคาบ้านเรือนเล็กน้อย บนจุดสูงสุดของกำแพงนั้นเด็กชายยืนยิ้มอย่างผู้ชนะให้พวกหนูตัวน้อยที่หัวหมุนหลบหลีกกันจ้าละหวั่น ผู้บุกรุกที่วิ่งมาตามทางต่างหยุดชะงักกระทันหัน


"โธ่เว้ย! ทางนี้ก็ด้วยเรอะ! กำแพงบ้านี่มันอะไรกัน!?"


ชายตัวอ้วนสบถออกมาเสียงดังอย่างหัวเสีย พวกเขาโดนขังแล้วเหรอ!?


"ทางซ้ายมีตรอกอยู่! ไปทางซ้ายเร็ว!"


ชายร่างใหญ่คนหนึ่งตะโกนบอก คนที่เหลือพอได้ยินก็เฮโลกันเข้าไปในตรอกทันที


"เฮ้ย! คิดว่าจะผ่านไปได้ง่ายๆหรือไง?"


หลังจบคำควันสีฟ้าหม่นก็เข้าล้อมรอบผู้บุกรุกกลุ่มใหญ่นั้น ควันหนาขึ้นเรื่อยๆบดบังทางข้างหน้าเอาไว้ เสียงโหวกเหวกโหยหวนดังออกมาไม่หยุดหย่อน พวกที่เหลืออยู่ด้านนอกต่างถอยร่นออกมาอย่างหวาดกลัว พวกข้างในโดนอะไรกันแน่!?


"ข้างหลัง! กำแพงข้างหลังเปิดแล้ว!"


พวกที่รั้งท้ายเมื่อเห็นว่ากำแพงแคนดี้ด้านหลังละลายลงก็ร้องบอกทันที เหล่าคนที่เริ่มกลัวตายต่างวิ่งไปอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง พวกมันต้องรอด! แต่ทว่า.......


"อ๊ากกกกกก!! ร้อน! ร้อนๆๆ!"


"ขาฉัน! ขาฉัน!!"


ทันทีที่ขาข้างหนึ่งก้าวข้ามกำแพงแคนดี้เหลว พื้นที่เท้าเหยียบลงไปก็ละลายกลายเป็นบ่อน้ำร้อนระอุ เด็กชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าฉีกยิ้มกว้างอย่างมีชัย กับดักสำหรับพวกขี้ขลาดสำเร็จแล้ว!


"ขี้แพ้เอ๊ย!"


เด็กชายพูดขึ้น พร้อมกับที่เด็กชายจากในตรอกทางซ้ายเดินออกมาพร้อมกับร่างหมดสติของผู้บุกรุกคนหนึ่ง


"ปะ ปีศาจ! พวกปีศาจ!!"


ชายคนหนึ่งสติแตกวิ่งสะเปะสะปะไม่ดูทิศทางอย่างกลัวตาย เขาวิ่งเข้าไปในตรอกทางขวาที่คับแคบ แต่ไม่ทันที่จะได้วิ่งไปไกลกว่านั้นกลางลำตัวของเขาก็ถูกสามง่ามแทงทะลุจนสิ้นใจในทันที


".........."


เด็กชายเดินออกมาพร้อมกับร่างไร้วิญญาณของชายโชคร้าย เขาโยนมันใส่กลุ่มผู้บุกรุกที่เหลืออยู่เพียงยี่สิบคนด้วยร้อยยิ้มแสยะกว้าง


"Know your place LOSERS!"

*รู้ที่ตัวเองหน่อย ไอ้ขี้แพ้!


"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!!"


.


.


.


.


"ฮึก! แงงง!"


"โอ๋ๆนะไดฟุกุ แค่หัวปูดนิดหน่อยเอง ไม่เจ็บนะๆ~"


"ฮือออออ พี่เปรอสเปโรตีโอเว่นเลย! โอเว่นแกล้งผมอ่ะ!"


"ผมเปล่านะ! ไดฟุกุเงยหน้ามาชนกับผมเองต่างหาก!"


"โกหกมันไม่ดีนะโอเว่น เดี๋ยวพี่เพิร์สรู้เข้าก็ตีหรอก"


"ฉันไม่ได้โกหกเสียหน่อย! คาตาคุริอ่ะ!"


"เอาน่าๆ ตอนนี้เราจัดการเสร็จหมดแล้ว รีบกลับบ้านกันเถอะ มืดป่านนี้แล้วพี่เพิร์สคงเป็นห่วงแย่"


"งั้นผมขอขี่หลังคาตาคุริกลับนะ!"


"อืม.....เดี๋ยวพี่อุ้มไดฟุกุเอง เรโรริน!"


"ฮึก! ฮืออออ"


"ไม่ร้องนะๆ~ เดี๋ยวพอกลับถึงบ้านแล้วเราไปนอนกับพี่เพิร์สกันนะ?"


"อึก ฮึก! พี่เพิร์สจะดุผมมั้ยที่ร้องไห้?"


"เรโรริน! พี่เพิร์สไม่ใช่มะม๊า พี่เพิร์สไม่ดุหรอกนะ~"


"หิวแล้วอ่ะ! คาตาคุริรีบๆเดินสิ!" [โอเว่น]


"โอเว่นอย่าขยับตัวไปมาสิ เดี๋ยวตก" [คาตาคุริ]


"รู้แล้วน่า!" [โอเว่น]


.


.


.


"ไดจังไปโดนอะไรมาทำไมหัวปูดแบบนี้เนี่ย?"


เมื่อพวกเขามาถึงบ้าน ก็เจอพี่สาวคนโตยืนอุ้มแคร็กเกอร์น้อยที่นอนหลับอุตุไว้แนบอกรออยู่ พอเธอเห็นหัวปูดๆของไดฟุกุก็แทบกรี๊ดออกมา ดีที่พี่เปรอสเปโรปิดปากเอาไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นแคร็กเกอร์ได้ตกใจตื่นเป็นแน่


พอเอาแคร็กเกอร์น้อยเข้าห้องนอนแล้ว พี่เพิร์สก็หอบเอากล่องพยาบาลมาวางไว้ที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับทำแผลให้พวกเขาทีละคน โดยที่ปากก็บ่นไปเบาๆ


"โอเว่นแกล้งผม!"


หลังจากถูกแปะพาสเตอร์ยาเรียบร้อยแล้วไดฟุกุก็ฟ้องทันที โอเว่นลนลานรีบลงจากเก้าอี้ไปยืนโบกมือปฏิเสธพัลวัน


"ผมเปล่านะ! เราหัวชนกันตอนไดฟุกุเงยหน้าขึ้นมาครับ!"


"นายเขกหัวฉันต่างหาก! เห็นหัวฉันกลมน่าตีดีใช่มั้ยล่ะ?"


"ใช่.....เอ้ย! ไม่ใช่!!"


หลังจากหลุดพูดความจริงออกมาเจ้าตัวก็ลนลานหนักกว่าเก่า ส่ายมือปฏิเสธไปมาแทบจะพันกัน


".....โอวี่ พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามโกหก?"


"ขะ....ขอโทษครับ"


"ขอโทษพี่ชายของเธอต่างหาก ไม่ใช่มาขอโทษพี่"

"แต่ว่า....."


"ทำผิดก็ต้องยอมรับผิด ถ้าโอวี่ขอโทษตอนนี้ไดจังจะให้อภัย ใช่มั้ยครับ?"


"อื้อ! ถ้าขอโทษล่ะก็จะไม่โกรธนะ!"


"จริงเหรอ?"


"แน่นอน! ท่านไดฟุกุคนนี้ใจดีมากๆเลยนะจะบอกให้!"


ไดฟุกุกอดอกเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างถือดี ประกายวิบวับๆรอบตัวปรากฏขึ้นมาให้เห็นแวบหนึ่งก่อนจะหายไปตอนที่คาตาคุริหยิกแก้มไปหนึ่งที


โอเว่นยืนยึกยักอยู่นานก่อนจะหลับตาปี๋แล้วพูดออกมาเสียงดัง


"ไดฟุกุ! ฉันขอโทษ!!"


"อืม......ฮี่ๆๆ ฉันยกโทษให้!"


เจ้าตัวฉีกยิ้มกว้างส่งให้น้องชาย เมื่อโอเว่นเห็นดังนั้น ปากก็เริ่มเบะออก น้ำตารื้นขึ้นมาคลอเต็มหน่วย


"ฮึก! แงงงงง! ฉันขอโทษอ่าาาา!"


สุดท้ายก็ปล่อยโฮออกมาแล้วกระโดดเข้ากอดกับแฝดอีกสองคนที่นั่งบนโซฟาตัวยาว คาตาคุริกับไดฟุกุช่วยกันเช็ดน้ำตาน้องชายกันยกใหญ่ 


เปรอสเปโรถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะหันมาหาพี่สาวที่กำลังเก็บอุปกรณ์ทำแผลใส่กล่อง


"วันนี้พวกผมนอนด้วยได้มั้ยครับ?"


'แก๊ก!'


".....หะ? อะไรนะปุรินจังพี่ขออีกที"


"ผมบอกว่า วันนี้พวกผมขอนอนด้วยได้มั้ยครับ?"


".........อ่อก!"


"พี่เพิร์ส!? พี่เพิร์สเป็นอะไรไปครับ!? พี่เพิร์สครับ!"


To be continued.


(CR. : ไม่ทราบ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 334 ครั้ง

180 ความคิดเห็น

  1. #127 SandraDeathicpar (@SandraDeathicpar) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 22:44
    ฮี่ๆเอามกอดได้ไมเนี่ยฮึ ฮ่าๆ
    #127
    0
  2. #62 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 23:11

    ทำไหมพวกหนูชั่งน่ารักเช่นนี้ ต่าจากตอนโตมากๆเลยลูก

    #62
    0
  3. #47 หมีผงาดฟ้า (@waykung001) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 07:53
    ให้ประโยคนึง "ไม่น่าโตเลย"
    #47
    0
  4. #45 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 15:51
    เด็กๆ~~~ ทำไมหนูน่า(ลัก)รักอย่างงี้ลูกกก
    #45
    0
  5. #42 sa5sa5sa (@sa5sa5sa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 21:20

    ไม่สงไม่สนแล้ววว!!จะลักเด็กกลับบ้าน=[]=

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #42
    0
  6. #41 TT ♡♤ (@0914965913) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 14:46
    น่ารักกกกกกกกกกกกันเกินไปแล้ว
    #41
    0
  7. #40 -NatJeeRa- (@-NatJeeRa-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 14:16
    น้องน่าร้ากกกก //จะรอนะคะ! //สู้วๆค่า~ เป็นกำลังใจห้าย~
    #40
    0
  8. #39 0815955596 (@0815955596) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 13:56

    ดีต่อใจจจจ น่ารักกกก
    #39
    0
  9. #38 J-Jads (@Ailce_Jean) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 11:17
    น่ารักกกกกดกกก
    #38
    0
  10. #37 S2O3 (@sornsawanean) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 14:34
    น้อววววววงงงน่าลักจังเลยยยย
    #37
    4
    • #37-1 여우 (@prai2727) (จากตอนที่ 5)
      7 กรกฎาคม 2562 / 16:22
      ลักกลับบ้านใช่ไหม
      #37-1
  11. #36 sa5sa5sa (@sa5sa5sa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 13:59

    น่ารัก(ลัก)'='

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #36
    0
  12. #35 KuPanKunDMrk (@RinLin_Vocalod) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 13:28
    น่าร๊ากกกกกกกก
    #35
    0
  13. #34 pim254688 (@pim254688) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 12:42

    อ๊ากกกกก อยากได้แคร็กเกอร์น้อย ห่อกลับบ้านอะ จะน่ารักเกินไปแล้ว~ ใจละลายแล้วค่ะ
    #34
    0
  14. #33 Noaki (@nagipan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 12:40
    น่ารักกกกกอ่าาาอัปอีกนะค่าาา
    #33
    0
  15. #32 pimmadakiddee (@pimmadakiddee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 12:31

    มีความห่วงใย​ลูกสาวคนโต(????????)​//น้องแคร็ก​เกอร์​น่าร๊ากก​กก​
    #32
    0
  16. #31 TT ♡♤ (@0914965913) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 12:19

    อัพอีก
    #31
    0