[One piece] เมื่อฉันกลายเป็นลูกคนแรกของบิ๊กมัม!

ตอนที่ 11 : กลับบ้าน (100%) *มีแจ้งข้างใต้*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 319 ครั้ง
    12 พ.ย. 62

เหล่าลูกเรือหลังจากที่ออกมารออยู่นอกห้องของรองกัปตันแล้ว ก็นั่งรอฟังข่าวความคืบหน้ากันเงียบๆ พวกเขาไม่เคยเห็นเด็กหญิงร้องไห้มาก่อนเลย ต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ๆ!

ไม่นานนัก กัปตันโรเจอร์ของพวกเขากับแชงคูสและบากี้ก็ออกมาจากห้องของรองกัปตัน พวกเขาต่างกรูกันเข้าไปสอบถามอย่างต้องการไขข้อสงสัย เด็กน้อยของพวกเขาเป็นอะไรไป!?

"ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ยัยหนูแค่งอแงเพราะต้องกลับบ้านน่ะ"

โรเจอร์เอ่ยบอกลูกเรือด้วยรอยยิ้มเช่นปกติ

"วันนี้ตอนบ่ายๆ เรือตรวจการของกลุ่มโจรสลัดบิ๊กมัมจะมาเทียบท่าที่เกาะนี้เพื่อรับตัวของยัยหนูกลับไป"

ซิลเวอร์ เรย์ลี่เอ่ยขึ้นที่หน้าบานประตูก่อนจะเดินออกมาจากห้องพร้อมกับเด็กหญิงที่ยังคงเกาะชายเสื้อของเขาไม่ปล่อย เหล่าลูกเรือที่ได้ยินก็พยักหน้ารับว่าเข้าใจ......เอ๊ะ แต่เดี๋ยวนะ?

"กลุ่มโจรสลัด?......เห๊ะ?"

"บิ๊กมัม?.......อะ เด๊ะ?"

"อ้อ.......พวกนายไม่รู้กันนี่นา ลืมไปเลยๆ!"

โรเจอร์ดีดนิ้วเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเหล่าลูกเรือทั้งหลายของเขายังไม่รู้เรื่องของเด็กหญิงทั้งหมด จึงเริ่มเล่าให้ทุกคนได้ฟังอย่างใจเย็น

เพอร์กัสมองเหล่าลูกเรือที่นั่งฟังเรื่องราวจากปากของกัปตันโรเจอร์แล้วหันมามองเธอสลับกันไปมาอย่างไม่เชื่อหู

เธอกระชับฝ่ามือที่กำชายเสื้อของรองกัปตันแน่น ทุกคนบนเรือลำนี้คล้ายได้กลายเป็นครอบครัวและเป็นบ้านอีกหลังหนึ่งของเธอไปแล้ว ถ้าพวกเขาหวาดกลัวหรือรับไม่ได้เธอคงเศร้าจนตรอมใจตายเป็นแน่

"เอาล่ะ! เรื่องทั้งหมดก็มีเพียงเท่านี้นี่แหละ!"

"เพอร์.........เพอร์กัส"

ลูกเรือคนหนึ่งเอ่ยเรียกเธอเสียงเบา บนใบหน้าของเขามีเม็ดเหงื่อผุดซึมขึ้นมาจนเปียกชุ่ม เธอเกร็งตัวขึ้นมาฉับพลัน อะไร?

"เธอ........เด็กน้อยของฉัน! ฉันว่าแล้วว่าเธอต้องมีเส้นมีสาย!!"

"เยส!! แกแพ้พนันฉันแล้วไมเคิล!"

"โว้ยยยย! โธ่เอ้ย! ไม่น่าเลยฉัน!

"ว่าแล้วเชียว! ว่าแล้ววว! ว่าหน้าตาน่ารักๆแบบยัยหนูต้องมีเส้นมีสาย!"

"เป็นลูกของผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าล้มเผ่าคนยักษ์ได้ด้วยอายุแค่แปดขวบ! ถึงว่าล่ะเก่งจนฉันเทียบไม่ติดเลย!"

"โว้ว! ยัยหนู! ฉันขอเจอแม่เธอได้มั้ย!?"

เธอสตั้น.....กัปตันโรเจอร์กับเรย์ลี่ซังก็สตั้น แชงค์กับบัคกี้เองก็สตั้น เอ๊?

"เอ่อ.......คะ?"

"อ้อ! เธอคงยังไม่รู้สินะ! ไม่เป็นไรๆ แม่ของเธอน่ะโด่งดังไปทั่วทะเลทั้งสี่เลยนะ! แล้วพวกฉันเองก็เป็นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ชื่นชอบแม่ของเธอน่ะ! อะ! แต่ไม่ใช่เชิงชู้สาวนะ!"

"......หะ?"

"แค่กๆๆ ง่ายๆก็คือพวกเราเป็นแฟนคลับน่ะ"

อ้อ......เธอพยักหน้ารับว่าเข้าใจอย่างเลื่อนลอย

"เอ่อ แล้ว.....ไม่ตกใจกันหน่อยเหรอคะ?"

เธอเอ่ยถามพวกเขา เหล่าลูกเรือที่ได้ยินคำถามก็ต่างมองหน้ากันเล็กน้อย

"........ไอ้ตกใจมันก็ตกใจอยู่หรอก แต่แล้วยังไงล่ะ? เธอก็ยังเป็นเธอนี่ยัยหนู!"

"ใช่ๆ เป็นลูกของผู้หญิงคนนั้นแล้วมันยังไงล่ะ? เธอก็ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีไม่ใช่รึไง?"

"ฮ่ะๆๆ ดูทำหน้าเข้าสิยัยหนู! จะร้องไห้หรือไง?"

ทุกคนเอ่ยตอบเธอด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับที่มีลูกเรือบางคนเดินมากอดคอเธอและยีหัวเล่นดังเช่นเวลาปกติที่ผ่านมา

เธอกลั้นน้ำตาแห่งความปิติยินดีเอาไว้สุดฤทธิ์ ไอ้ความรู้สึกทั้งอยากร้องไห้ทั้งอยากหัวเราะไปพร้อมกันมันจะมากเกินไปแล้วนะ!

"เอาล่ะๆ! ปลอบกันเสร็จแล้วก็อย่าลืมมาทานข้าวเช้ากันล่ะพวกนาย!"

ตึง!

"เรย์ลี่ซังจะทำข้าวเช้าเหรอคะ!?"

เธอออกจากวงล้อมของเหล่าลูกเรือไปนั่งกอดขาของรองกัปตัน เรย์ลี่ซังทำอาหาร! ของดีแบบนี้ใครๆก็อยากกินทั้งนั้นแหละ!

"หึ! แค่ครั้งนี้นะ?"

"เย้!!!"

เธอและเหล่าลูกเรือเฮลั่น ถ้ารองกัปตันทำอาหารล่ะก็! หมายถึงว่าวันนี้มีฉลอง!! วู้ววว!

"แต่! ห้ามดื่มเหล้ากัน......เข้าใจมั้ย?"

ซิลเวอร์ เรย์ลี่ เอ่ยขัดเหล่าชายฉกรรจ์ที่อยากเหล้าเข้ากระดูกเอาไว้ บ่ายนี้ต้องส่งยัยหนูกลับบ้านนะเฮ้ย!

"คร้าบ~! รองกัปตัน~! ฮ่ะๆๆ"


                                       อัพ


สุดท้าย เวลาแห่งความสุขก่อนจากลาอันน้อยนิดก็จบลง เรือตรวจการของกลุ่มโจรสลัดบิ๊กมัมได้เข้าเทียบท่าแล้วในเวลาสิบสามนาฬิกาตรง


โดยมีผู้คุมเรือเป็นชาร์ล็อต เปรอสเปโร ชาร์ล็อต คาตาคุริ ชาร์ล็อต ไดฟุกุและชาร์ล็อต โอเว่น


น้องชายทั้งสี่ของเด็กหญิงยืนเรียงกันอยู่ตรงหัวเรือและมองลงมายังชายหาดที่เธอยืนรออยู่กับกัปตันโรเจอร์และเรย์ลี่ซังนิ่งๆ


เธอส่งยิ้มเบาบางให้กับเหล่าน้องชายอย่างหม่นๆ เธอจะได้กลับมามั้ยนะ?


เปรอสเปโร สร้างสะพานแคนดี้ทอดยาวลงมาจากหัวเรือเพื่อรับเธอกลับ เขาจะไม่ยอมเสียเวลาไปมากกว่านี้แล้ว


เธอกอดกัปตันโรเจอร์และเรย์ลี่ซังเป็นการเอ่ยลา ก่อนจะเดินขึ้นสะพานแคนดี้ไป โดยไม่ลืมที่จะโบกมือลาเหล่าสหายลูกเรือที่อยู่ด้วยกันมานานหนึ่งปี อา.....เธอต้องนอนร้องไห้แน่เลยคืนนี้


"เฮ้! ยัยม้า!! รีบกลับมานะ!"


"พวกฉันจะรอเธอนะ!"


บัคกี้กับแชงค์ วิ่งมาตะโกนบอกเธอที่ชายหาด ทั้งสองคนต่างมีน้ำตานองอยู่บนใบหน้าจนดูแทบไม่ได้ น่าแกล้งชะมัดเลย! เธอหลุดยิ้มขำมารอบหนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นโบกลาทั้งสองคนอีกครั้ง


"โอ้ว! จะรีบกลับไปนะ!! อย่าลืมกันเสียก่อนล่ะ!"


แล้วการจากลาที่ไม่รู้ว่าจะยาวนานแค่ไหนก็เริ่มขึ้น......


.


.


"พี่ครับ....."


คาตาคุริ ในวัยเก้าขวบเดินเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้าที่หมองเศร้า 


ตั้งแต่พี่สาวของเขาขึ้นเรือมาก็เอาแต่เหม่อมองไปยังทิศทางที่ออกมาจากเกาะอย่างเดียว พูดคุยกับพวกเขาสักคำก็ไม่มี แม้แต่จะลูบหัวหรือกอดหอมอย่างที่ทำประจำก็ด้วย พวกเขา......น้อยใจ


"คาตาคุริ ปล่อยให้พี่เขานั่งเหม่อแบบนั้นไปก่อนเถอะ คงยังเศร้าที่ต้องออกจากกลุ่มโจรสลัดนั่นน่ะ เรโรริน!"


เปรอสเปโร เอ่ยบอกน้องชายพร้อมกับเหลือบมองพี่สาวที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวในตอนนี้ด้วยความอ่อนใจ พี่คงผูกพันกับคนพวกนั้นมากถึงได้เป็นแบบนี้


"แต่พี่เปรอสเปโร ผม........ผมน่ะ ไม่สบายใจเลยที่พี่เพิร์สเป็นแบบนี้"


พี่สาวของเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน หนีเที่ยวกี่ครั้งๆ แม้จะถูกตามตัวกลับก่อนกำหนดก็ไม่เคยเหม่อลอยและดูมืดมนแบบนี้เลย เขากังวลใจมากจริงๆ


"เถอะน่า......ให้เวลาพี่เขาปรับตัวหน่อย เดี๋ยวก็กลับมาร่าเริงเองนั่นแหละ เรโรริน!"


"........ครับ"


คาตาคุริจำต้องถอยกลับไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ เขาเหลือบมองพี่สาวอย่างเป็นห่วงเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องรับรองที่เหล่าทหารขนมหวานจัดเตรียมไว้ให้


เปรอสเปโรมองพี่สาวของตัวเองที่นั่งเหม่อลอยนิ่ง หรือว่า.....พี่เพิร์สจะแอบชอบใครบนเรือนั่น?


'กึด!'


พอคิดได้ดังนั้น ก็ราวกับมีไฟโหมกระพืออยู่ภายในใจ ฟันขบกันจนกรามขึ้นสันนูนบนใบหน้า ฝ่ามือกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้นปูดโปน ดวงตาสีแดงทับทิมเบิกกว้างแข็งกร้าว


"ปุรินจัง?"


แต่ทุกอย่างก็หยุดลงและหายไปเมื่อเสียงเรียกเบาๆจากพี่สาวที่ยังคงนั่งมองออกไปยังโพ้นทะเลดังขึ้น เธอไม่ได้หันมาเพียงแต่รับรู้ได้ว่าน้องชายของเธอยังยืนอยู่ข้างหลังและไม่ได้ไปไหน


เปรอสเปโรสูดลมหายใจเข้าลึกๆเฮือกหนึ่งเพื่อปรับอารมณ์ก่อนจะขานตอบพี่สาว


"ครับ?"


"อาการของแคร็กกี้เป็นยังไงบ้างตอนออกมารับพี่?"


"อาการคงที่ครับ แผลได้รับการรักษาแล้วแต่ยังต้องพันแผลและล้างแผลทุกช่วงเช้าและเย็นจนกว่าแผลจะแห้งสนิทและไม่มีอาการแทรกซ้อนอะไรตามมาครับ"


".......อืม"


แล้วเธอก็เงียบไปอีกครั้ง เปรอสเปโรกำหมัดแน่นอย่างหมายมาด ไม่ว่าคนที่พี่สาวของเขาชอบจะเป็นใคร เขา......ไม่ปล่อยมันไว้แน่!


50%


(CR : ไม่ทราบ)



อัพ


ใช้เวลานานทีเดียวกว่าจะมาถึงเกาะโฮลเค้ก เมื่อเธอย่ำเท้าลงสู่พื้นดินของเกาะบ้านเกิด ลมเย็นแผ่วบางก็เข้าปะทะร่างเธอเป็นสัญญาณบอกถึงการยินดีต้อนรับกลับบ้าน


เธอยิ้มออกมาเบาๆ อย่างน้อยบ้านก็คือบ้านอยู่วันยันค่ำล่ะนะ


"ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ.....พี่"


ปุรินจังที่เดินลงจากเรือตามหลังเธอมา เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม


เขาตรงเข้ามากุมมือเธอข้างหนึ่งแล้วจูงพากลับเข้าปราสาท โดยมีคัตจัง ไดจังกับโอวี่เดินขนาบข้างเธอไว้ไม่ห่าง


ดวงตาสีอเมทิสที่เหม่อลอยและมัวหมองค่อยๆกลับมามีประกายอย่างช้าๆ เวลาของครอบครัวเริ่มช่วยเยียวยาเธอแล้ว


.


.


"แงงงงงงง!!"


"พี่กลับมาแล้วครับแคร็กกี้.....พี่จ๋ากลับมาแล้ว"


เมื่อเดินทางมาถึงปราสาท อย่างแรกที่เธอทำคือการไปห้องพยาบาลที่ตอนนี้แคร็กเกอร์น้อยกำลังพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บอยู่ เพียงเสียงประตูดังขึ้น แคร็กเกอร์น้อยที่หลับไหลก็ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างหวาดผวาจากฝันร้าย


เธอตรงเข้าไปกอดเด็กชายพร้อมกับพูดปลอบเขาให้คลายความหวาดกลัวจากฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน แคร็กเกอร์น้อยเมื่อรับรู้ว่าเธอกลับมาแล้วก็ร้องไห้จ้าอย่างคิดถึงปนสั่นกลัว


เธอลูบหัวเขาเบาๆ พร้อมกับกดจมูกลงหอมที่หน้าผากมนของน้องชายเป็นการปัดเป่าฝันร้ายที่เกาะกุมจิตใจดวงน้อย


แคร็กเกอร์มองหน้าของพี่สาวไม่ยอมคลาดสายตา ดวงตาสีม่วงอ่อนนั้นประกายแววตัดพ้อออกมาชัดเจนเสียจนเธอใจสั่น


"ฮึก! ผมเรียกพี่จ๋า.....แต่พี่จ๋าไม่มา ฮึก! พี่จ๋าไม่มาช่วยผม ฮือออ ผมเจ็บ.....พี่จ๋า! ฮือออ!"


เขาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดจากบาดแผลฉกรรจ์เทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดจากการสิ้นหวังเมื่อเรียกหาความช่วยเหลือจากคนสำคัญแต่เขาก็ไม่มา


ราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า แสงสว่างที่เคยเจิดจ้าอยู่รอบตัวกลับริบหรี่ลงจนดับหาย รอบกายถูกแทนที่ด้วยสีแดงฉานและกลิ่นคาวชวนคลื่นเหียนเอียนสำรอก


แผลบนใบหน้านั้นเจ็บจนชาไร้ความรู้สึก เขากรีดร้อง ร้องจนเสียงแหบแห้งเมื่อความทรมานที่มากเกินทนไหวนั้นเข้าทำร้ายเขาอย่างที่ไม่เคยพบเจอ มันคือฝันร้ายที่สุดในชีวิตของเขาที่จะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต


"พี่ขอโทษนะครับ.....พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริงๆ"


"ฮือออออ! ฮึก!! ฮือออออออออ!!!!"


"พี่ขอโทษจริงๆ......ฮึก พี่ขอโทษ........จริงๆ"


อัพ


.


.


.


'ก๊อก ก๊อก'


"........ปุรินจังเหรอ?"


"มะม๊าให้ผมมาตามพี่ไปทานข้าวเย็นครับ....."


"อือ......เดี๋ยวพี่ตามไป ปุรินจังไม่ต้องรอหรอก"


"......ครับ"


เสียงเดินได้ดังห่างออกไปนานแล้ว แต่เธอก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมลุกขึ้นจากเตียงแล้วไปร่วมทานอาหารเย็นกับครอบครัวสักที


ดวงตาสีอเมทิสที่หม่นหมองอยู่แล้วยิ่งทวีความดำมืดมากกว่าเดิมเมื่อเจ้าของมันโทษตัวเองไม่ยอมหยุดในความคิดของตัวเอง เป็นเพราะเธอพลาด.....


"ถ้าเรา.........อยู่ที่นี่"


.........ก็คงช่วยแคร็กเกอร์ได้ทัน.........


.........ถ้ารอนานกว่านี้อีกสักหน่อย.........


"ก็คงจะช่วยน้องชายได้ทัน.....แต่แบบนั้นเธอจะพลาดอดขึ้นเรือของโรเจอร์นะ~"


"!!!!!"


เสียงทุ้มต่ำไม่คุ้นเคยดังขึ้นจากบานหน้าต่างด้านหลัง เธอหันตัวไปพร้อมกับปาดาวกระจายเคลือบฮาคิใส่ผู้บุกรุกที่ไม่รู้ตัวตนทันที


'ฟู่!'


แต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นไปตามคาด เมื่อดาวกระจายของเธอกลายเป็นฝุ่นผงไปเมื่อกี้นี้ต่อหน้าต่อตา ผู้ชายคนนี้อันตราย!


"แหม่......คนที่นี่เขาทักทายกันรุนแรงแบบนี้เหรอ? แทบตั้งตัวไม่ทันเลย~"


'เคร้งๆ!'


คุไนสั้นเคลือบฮาคิสองเล่มพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มปริศนาหลังจบคำนั้น แต่มันก็ถูกหยุดไว้กลางอากาศจนเกิดเสียงดังเหมือนปะทะเข้ากับกำแพงเหล็กหล้า


"เฮ้! นี่เธอจำฉันไม่ได้เหรอ?"


ชายหนุ่มปริศนาเอ่ยถามเธอ จำ? เธอไม่เคยเจอหมอนี่มาก่อนเลยในชีวิต!


'เคร้งๆ! เคร้ง!!'


"นี่! ช่วยพูดตอบฉันสักคำสองคำก็ไม่ได้รึไง!?"


'ปั่ก!'


"อะ!"


ขาของเธอที่ใช้ฟาดเข้าเอวของอีกฝ่ายถูกจับเอาไว้แน่นจนต้องนิ่วหน้าเจ็บ ตอนนี้ระยะห่างของเธอกับอีกฝ่ายใกล้กันมากจนแค่ยื่นหน้าเข้ามาอีกนิด หน้าผากก็จะสัมผัสกันแล้ว


".........."


เขาเงียบ


".........."


เธอก็เงียบ แรงบีบบนขาของเธอยังคงรุนแรงไม่ยอมคลาย จะใช้กำลังกระชากออกก็ไม่ได้ ชักเริ่มรู้สึกชาแล้วในตอนนี้


ดวงตาสีม่วงแดงราวกับไวน์หมักชั้นเลิศนั้นมองสบเธอนิ่ง เส้นผมสีแดงดังเพลิงที่ยาวสยายนั้นตกลงคลอเคลียบนจมูกของเธอแผ่วเบา รอยยิ้มจากริมฝีปากเป็นกระจับนั้นราวกับกำลังลวงหลอกเธอให้ร่วงหล่นลงไปในกับดักอันหอมหวาน


"ยินดีที่ได้รู้จัก 'อีกครั้ง' Little gibbons :) "


(100%)


(CR https://wallpapersmug.com/w/download/1125x2436/akali-league-of-legends-and-dragon-1296d116513 )



*ชี้แจง

 ไรท์ขอโทษรีดเดอร์ทุกคนด้วยนะคะที่ทำให้ต้องรอนาน ไรท์เปิดเทอมแล้วค่ะ แล้วก็กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยในอีกไม่นานมานี้ งานจึงมีเยอะมากๆทำให้ไม่ค่อยมีเวลามาแต่งนิยายและอัพลงให้ทุกคนได้อ่านกัน 


ส่วนเมื่อตอนปิดเทอมไรท์โทรศัพท์พังค่ะ จึงไม่ได้แต่งนิยายและเอาลงให้ ไรท์ไม่มีคอมพิวเตอร์ค่ะหากใครจะถามนะคะ 


จากนี้ไรท์อาจจะมาๆ หายๆ อัพไม่ถี่เท่าเมื่อก่อนหรืออาจจะหายไปนานเหมือนคราวนี้อีก ก็ขอให้รีดเดอร์ทุกคนอดทนรอหน่อยนะคะ แหะๆๆ หรือไม่รอก็ได้ค่ะไม่เป็นไร


สุดท้ายนี้ขอฝากให้รอตอนต่อไปด้วยนะคะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 319 ครั้ง

179 ความคิดเห็น

  1. #172 -NatJeeRa- (@-NatJeeRa-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 10:32
    ถ้าไรท์งานยุ่งก็พักซะ~ ฝืนแต่งมันไม่สนุกหรอกค่ะ พยายามเข้านะคะ! สู้ ๆ ค่า~!
    #172
    0
  2. #169 นีทXA (@0928938163) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 11:14

    ในที่สุดไรท์ก็มาาา
    #169
    0
  3. #168 TT ♡♤ (@0914965913) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 10:23

    รอคะดีใจมากที่กลับมา
    #168
    0
  4. #164 GhostFariy (@GhostFariy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 19:11
    รอน๊าาาาา
    #164
    0
  5. #163 Som_smile36 (@Som_smile36) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 12:16

    ฝากความคิดถึง~~~
    #163
    0
  6. #162 Som_smile36 (@Som_smile36) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 09:13

    งื้อ~~~
    รออยู่นะคะ​ ชอบมากเลย
    ฮืออออออออออออออออออออ
    #162
    0
  7. #159 นีทXA (@0928938163) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 12:23

    รอนะคะะะ
    #159
    0
  8. #158 Gare (@Gare) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 10:52
    มันก็น่ากลัวๆจริงนะ ถ้าเราไม่มีคนสำคัญอยู่ข้างๆ ต่อให้มันจะเจ็บแค่ไหน แต่ถ้าคนๆนั้นอยู่ด้วยทุกอย่างก็เบาบางลงอ่ะ
    #158
    0
  9. #156 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 21:43

    น้ำตาจิไหล แงงๆ

    #156
    0
  10. #153 SandraDeathicpar (@SandraDeathicpar) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 14:53
    ขอขอบคุณนักเขียนครับ กำลังตั้งตารออ่านต่อไปอยู่นะครับและสู้ๆนะตุณพี่สาวหึ ฮ่าๆ
    #153
    0
  11. #152 pimmadakiddee (@pimmadakiddee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 08:39

    ด้วยคำพูดของน้องชายสุดเลิฟ​สามารถฆ่าพี่สาวสุดแกร่งคนนี้ได้เลยทีเดียว!
    #152
    0
  12. #151 -NatJeeRa- (@-NatJeeRa-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 11:58
    อุต้ะ อาการซิสค่อนกำเริบหรอเปรอสคุง ~ //จะรอนะคะ! //สู้วๆค่า~ เป็นกำลังใจห้าย~
    #151
    0
  13. #150 SandraDeathicpar (@SandraDeathicpar) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 00:13
    ห่วงพี่สินะน่าจริงๆแม้จะน่าเศร้าที่ต้องจากพวกโรเจอร์มาแต่ครอบครัวก็สำคัญนะฮึ ฮ่าๆ(ยังหวังว่าจะได้อ่านตอนต่อไป ขอบคุณครับฮึ ฮ่าๆ)
    #150
    0
  14. #149 cape 1412 (@cape1412) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 21:53

    หวงด้วยอะ
    #149
    0
  15. #148 cake08234 (@cake08234) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 21:48
    อัพแล้วเย่ๆ
    #148
    0
  16. #147 pimmadakiddee (@pimmadakiddee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 21:03

    สรุป... น้องแอบชอบใครเปล่า???//รู้สึกว่าไม่นะ แค่ผูกพัน​แบบพวกพ้อง​นี่นา!
    #147
    0
  17. #146 stanggy2007 (@stanggy2007) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 07:34
    เขาคือใครอ่ะ //อยากรู้
    #146
    0