[fic my hero academia]โคโจ ชิโนบุ

ตอนที่ 1 : เพื่อนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 173 ครั้ง
    6 พ.ย. 63

ณ สถานีตำรวจ

"ฉันจะบอกเธอว่า ครอบครัวเธอขับรถชนคนอื่นและเสียชีวิตแล้ว"เจ้าหน้าที่ตำรวจที่โดนสุ่มรับงานพูด

"ตายทั้งหมดเลยหรอคะ"ชิโนบุ พูดยิ้มๆ

"ใช่แล้ว"ตำรวจพูด

"...."และก็เกิดความเงียบขึ้น

"งานศพจัดวันไหน และก็มีมรดกอะไรบ้างบาลๆๆๆ"ชิโนบุ ถามหลังจากที่คิดไปแปบเดียว

คำถามของเธอทำเอาเจ้าหน้าที่ตำรวจที่คิดว่าจะได้เห็นฉากร้องมห้ก็ถึงกับอึ้งไปเพราะชิโนบุนั้นเอาแต่ยิ้มและถามคำถามอย่างไม่เสียใจเลย

.

.

"งั้นขอบคุณนะคะ"หลังจากที่ถามคำถามมากมายชิโนบุก็ลุกขึ้นเพื่อเดินกลับบ้านอย่างปกติแม้พ่อแม่จะตายไปแล้วก็ตามที

สวัสดีค่ะ ฉันโคโจ ชิโนบุ อัตลักษณ์ พิษ ค่ะเนื่องจากการตื่นของอัตลักษณ์ทำให้คนรอบข้างหวาดกลัวเลยโดนครอบครัวแบนกันแบบงงๆ

เลยค่ะ

จากนั้นก็หันไปผลิตน้องชายคนใหม่ที่อายุห่างกัน4ปีที่พอมีอัตลักษณ์ดีไม่เป็นเหมือนตัวร้ายแบบฉันอุหวาอย่างนี้มันเศร้านะคะ

แถมไม่พอยังโดนน้องชายแบนอีกไม่แปลกใจจริงๆเลยค่ะเพราะโดนสั่งสอนอย่างนั้นก็ไม่แปลกที่จะเกลียดกัน

แต่ก็ดีที่อยู่โรงเรียนไม่มีเรื่องแย่อะไรเพราะตอนแนะนำตัวก็แนะนำว่าสร้างพิษใด้นิดหน่อยเลยไม่โดนแบนเหมือนในครอบครัวและที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะยิ้มบ่อยคุยสนุกคิดๆดูแล้วเรานี่เฟรนรี่จริงๆทำไมน้องชายถึงไม่ชอบกันนะ

ตอนนี้ก็ใกล้จะเข้ามัทธยมปลายแล้วอยากเข้ายูเอเพราะได้เงินแต่ก็โดนบอกว่าแกจะเข้าทำไมรีบๆหางานและแต่งงานไปซะเถอะ

พูดงั้นแล้วก็พาครอบครัวสามแม่ลูกทิ้งลูกครโตไว้และออกไปเที่ยวทำอีท่าไหนไม่รู้ดันตายยกครัว

จน ชิโนบุได้รับมรดกมาแบบงงๆ

แต่ก็ดีจะได้ไม่ขัดขวางชีวิตเพราะยังไงตอนมีชีวิตอยู่ก็ทำตามทุกอย่างแล้วนี่นา

เพราะงั้นจากนี้ไปขอทำตามใจตัวเองบ้างแล้วกันนะคะ

วันสอบเข้า โรงเรียนยูเอ

"เห๋~ใหญ่กว่าที่คิดอีกนะคะเนี่ย"ชิโนบุ พูด เห็นว่าเป็นโรงเรียนที่สร้างมาใหม่ไม่นานเองนี่เนอะ

ตุบ มีคนเดินมาชนชิโนบุจนเกือบล้ม

"อ๊ะ ขอโทษครับ"ผู้ชายตัวใหญ่คนหนึ่งพูด

"อ่า ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ฉันเองก็ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ขวางทาง"ชิโนบุพูดและยิ้มอย่างไม่ถือสาให้กับชายที่เดินมาชน

"มาสอบหรอครับ"อยู่ๆผู้ชายคนนั้นก็ถามอะไรที่ปัญญาอ่อนออกมา

ถ้าไม่มาสอบจะอยู่นี่หรอคะถามแปลกจังตรงนี้ก็มีแค่โรงเรียนเดียวนี่

ชิโนบุเลยจ้องไปที่ชายคนนั้นด้วยสายตาว่าเปล่าพร้อมรอยยิ้มเช่นเดิม

ดูเหมือนเค้าจะรู้ตัวว่าถามอะไรแปลกๆออกไปเลยหัวเราะ

"ฮ่าๆๆ ขอโทษนะครับผมคงถามอะไรแปลกไปซะแล้ว"ก็รู้ตัวนี่นา

"ผมโทชิโนริ ยากิยินดีที่ได้รู้จักครับ!"เขาพูดแนะนำตัวและโค้งตัว90องศาเป๊ะๆ ดูเป็นคนที่มีพลังงานล้นเกินนะคะ

"ฉันชิโนบุ โคโจ ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"ชิโนบุพูดยิ้มๆ

"รีบเดินกันต่อดีกว่าค่ะ จะได้ไม่ขวางทางคนอื่นนะคะ"ชิโนบุพูดพร้อมเดินต่อเพราะพวกเค้าหยุดเดินอยู่ตอนนี้จึงจะขวางทางคนอื่น

"อ่า งั้นมาพยายามกันเถอะ"โทชิโนริพูดพร้อมยิ้มสดใสสหว่างจ้า

ทำเอาชิโนบุแทบตาบอดเพราะรอยยิ้มของเขาถึงจะยิ้มเหมือนกันแต่คนละโทนเลยค่ะ

"ค่ะ มาพยายามกันนะคะ โทชิโนริซัง"ชิโนบุพูด

จากนั้นก็พูดคุยกันปานสนิทกันมาสิบปีทั้งๆที่พึ่งเจอกันไม่ถึงห้านาที

"เห๋~อยากปกป้องทุกคนถึงมาเป็นฮีโร่หรอคะเนี่ยมุ่ง มั่นจังเลยนะคะ"ชิโนบุพูดและยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ยิ้มมาตลอด

"ชิโนบุล่ะ อยากเป็นฮีโร่เพราะอะไร"โทชิโนริถาม

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงพวกเราถึงขนาดสนิทกันถึงเล่าความฝันกันได้ อาจจะเป็นเพราะโทชิโนริคุงเข้าถึงง่ายละมั้ง

"ก็เพราะได้เงินเยอะและเพราะอยากช่วยให้ไม่มีใครเสียใจต่อหน้าฉันล่ะนะคะ จริงๆอยากเป็นสายสนับสนุนแต่มาสอบสาขาฮีโร่เพราะว่ามันสะดวกกว่าน่ะค่ะ ถ้าเข้าไม่ได้คงได้แค่สาขาสามัญน่ะค่ะ"ชิโนบุพูดพร้อมรอยยิ้ม

"งั้นหรอเป็นความฝันที่ดีไปเลยนะ"โทชิโนริพูดพร้อมยกนิ้วและเปล่งออร่าจนทำเอาเกือบตาบอด

"นิสัยอย่าง โทชิโนริซังน่ะ เหมาะกับการเป็นฮีโร่มากเลยนะคะ"ชิโนบุพูดเพราะไม่ว่าเมื่อใหร่เค้าก็ทำให้คนอื่นรู้สึกปลอดภัยได้เหมือนมีเลือดฮีโร่อยู่ในสายเลือดเลยล่ะ

พวกเราคุยกันโดยไม่สนฮีโร่ที่แนะนำเรื่องการสอบเลยซักนิดก็มันมีในใบอยู่แล้วนี่นะ

พอถึงตอนสอบก็ได้แยกสนามสอบกันเฉยสงใสแยกกับโรงเรียนเก่าเพื่อไม่ให้ช่วยกันสินะ

"เอารออะไร ของจริงเค้าไม่รอกันหรอกนะ"และก็มีอาจารณ์ตะโกนบอกจากนั้นก็เกิดมหะกรรมเหยียบกันตายขึ้นมา

"อ๊าราอ๊ารา รีบกันจริงนะคะเนี่ย"จนตอนเหลือชิโนบุเป็นคนสุดท้ายเธอถึงได้ออกไปเพราะไม่อยากโดนเหยียบนี่นาแรงเธอยิ่งสู้ใครไม่ได้อยู่

ฟุบ

ชิโนบุเคลื่อนใหวอย่างรวดเร็วออกไปทันที

ดีจังที่ไม่ได้อยู่สนามเดียวกับโทชิโนริคุงไม่งั้นคงโดนแย่งคะแนนแน่เลยเพราะฉันน่ะไม่มีแรงเท่าใหร่กว่าจะล้มหุ่นยนณ์ได้คงต้องเล็งที่แผงควบคุมไม่งั้นคงได้เร่งพิษจนเหนื่อยแน่ค่ะ

มีดีแค่ความเร็วกับพิษหุ่นยนมันไม่ใช่มนุษย์สร้างแผลได้มันก็ไม่ล้มค่ะ อีกอย่างมันเหมาะกับการใช้มีดแต่มันดันเอามีดเข้ามาไม่ได้เห้อ~

ชิโนบุกระโดดไปบนหลังของหุ่น3คะแนนและใช้พิษละลายแผงควบคุมและมันก็ช็อตและพังทันที

จากนั้นก็เคลื่อนย้ายไประเบิดหุ่นตัวต่อไปด้วยความรวดเร็วจนจบการสอบ

หลังสอบเสร็จก็เจอกับโทชิโนริ

"ชิโนบุจัง การสอบเป็นยังไงบ้าง!"โทชิโนนิยิ้มอย่างสะหว่างและถาม

"ก็น่าจะพอสอบได้อยู่นะคะ พลังของฉันมันไม่เหมาะกับหุ่นเท่าไหร่น่ะค่ะ"ชิโยบุพูดพร้อมรอยยิ้มที่ยิ้มค้างตลอดเวลา

"งั้นหรอต่อไป สอบข้าเขียนมาพยายามด้วยกันเถอะ"โทชิโนริพูดพร้อมยิ้มสหว่างสะไหวโครตสะหว่างมองกี่ครั้งก็สะหว่างเกินไปแล้ว

"ค่ะ "ชิโนบุตอบได้เพียงคำเดียวพร้อมยิ้มที่ดูแตกต่างกันคนละโทนเลย

ชิโนบุยิ้ม

พอตอนสอบข้อเขียนก็ทำให้ชิโนบุยิ้มได้เช่นเดิมเพราะมันง่ายสำหรับเธอมากเพราะเธอเรียนเก่งมากนี่ไม่ได้อวยตัวเองนะคะ

หลังสิบเสร็จก็เห็นโทชิโนริโบกมือให้

"อ๊าร๊าอ๊าร็า รอฉันอยู่หรอคะ"ชิโนบุถาม

"ใช่แล้วล่ะ การสอบเป็นไงบ้าง"โทชิโนริถามอย่าสดใส

"ก็ทำได้นะคะ หวังว่าจะสอบได้นะคะ"ชิโนบุยิ้มและพูด

"ขอบใจนะว่าแต่ว่า"โทชิโนริยิ้มและเอามือเกาหลังปานสาวน้อยเขินอายก็ไม่ปาน

"คือขอเบอร์หน่อยจะได้มั้ย แต่ว่าฉันไม่ได้จะอะไรนะคือเธอเป็นเพื่อนคนแรกเลยตั้งแต่มาสอบเพระงั้นเลยอยากได้ไลท์ติดต่ออะไรอย่างนี้น่ะ"โทชิโนริคุงพูดพร้อมเอานิ้วจิ้มจิ้ม

"ได้สิคะ"ชิโนบุพูดยิ้มๆ เพราะยังไงหน้าตาของโทริโนริคุงก็ไม่เหมือนพวกคนอย่างนั้นอยู่แล้วออกจะซื่อๆด้วยซ้ำที่มาขอกันตรงๆเลย

ชิโนบุ และ โทชิโนริแลกเบอร์กัน

"งั้นโชคดีนะ โทชิโนริคุง"ชิโนบุยิ้มและโบกมือลาโทชิโนริไป

วันประกาศผลทางเว็ปไซ

ได้อันดับที่ 3 คะแนน51 คะแนนช่วยเหลือ 0 แน่หล่ะมีแต่แย่งคะแนนคนอื่นไม่ได้ช่วยกันเลยนิคะ

คนที่ได้อันดับหนึ่งคือ โทชิโนริ คนที่ได้อันดับสองคือ โทโดโรกิ เอ็นจิ ใครก็ไม่รู้แต่น่าสนใจจะตาย

วันเปิดเรียน

สงใสนอนเพลือนจน โทชิโนริ ตามถึงได้รู้ว่ากำลังจะไปสายในวันแรกแล้ว

ชิโนบุ เร่งความเร็วเต็มสูบเพื่อวิ่งไปทันทีและดูเหมือนจะทันซะด้วยเพราะว่าเธอมาถึงก่อนอาจารณ์เข้าไม่กี่นาทีโดยทุกคนนั้นนั่งที่กันหมดแล้ว

ฟู้วว ชิโนบุถอนหายใจและเดินไปนั่งในที่นั่งที่ว่างอยู่ทันทีนั่งข้างๆคนที่ไฟลุกบรรยากาศไม่น่าเข้าใกล้และข้างๆอีกทีคือ โทริโนริคุง

แต่ก็ทำอะไรชิโนบุที่ยิ้มไม่ดูสถานการณ์ไม่ได้ชิโนบุหันไปหาคนไฟลุกและพูดว่า

"สวัสดีค่ะ ฉันชิโนบุ โคโจยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"ชิโนบุแนะนำตัวกับตนไฟลุก

"เหอะ ฉันโทโดโรกิ เอ็นจิ"เอ็นจิ มองชิโนบุด้วยสายตาหน้ากลัวชวนวอนเท้า

"สวัสดี ชิโนบุจัง"โทชิโนริทักทาย

"สวัสดีค่ะ โทชิโนริคุง โทโดโรกิคุงด้วยฝากตัวด้วยนะคะ"ชิโนบุหันไปพูดกับ โทชิโนริและเอ็นจิจากนั้นก็ยิ้ม

"เหอะ"เอ็นจิ หันหน้าหนี

"ฝากตัวด้วยนะ"โทชิโนริพูด

ทำไมพวกคุณถึงต่างกันอย่างนี้คะ มันลำบากฉันที่อยู่ตรงกลางนะคะ ชิโนบุยิ้มอย่างขมขื่น

ตึง ประตูเปิด

อาจารย์เข้ามาและพูดว่า ไปประถมนิเทศเรียกอย่างนี้รึเปล่าคะสรุปก็คือให้ตามไปและเจอกับการอถิบายเรื่องการเรียนการสอนโดยผ.อ เนซุ ที่แค่เห็นหน้าตาก็ไม่ชอบแล้วค่ะ

จากนั้นก็เข้าสู่การทดสอบอัตลักษณ์

"มาพยายามด้วยกันนะคะ เอ็นจิคุง โทชิโนริคุง"ชิโนบุยิ้มและพูดกับทั้งสองคน

"อ้า มาพยายามด้วยกันเถอะ"โทชิโนริคุงพูดด้วยรอยยิ้ม

"ใครอนุญาติให้เธอเรียกฉันด้วยชื่อนั้นฟะ!!'เอ็นจิคุงพูดพร้อมไฟลุกท่วมหัว

"เอาน่าเอาน่า ยังไงก็ถือว่าเป็นเพื่อนกันแล้วนะคะ"ชิโนบุพูด

[การทดสอบที่1 วิ่ง50เมตร]

ชิโนบุได้ 2.75 วินาที

เอ็นจิ ได้ 5.02 วินาที

โทชิโนริ ได้ 4.56 วินาที

"แย่จริงที่สุดท้ายหรอเนี่ย"เอ็นจิพูดอย่างเจ็บใจ

"ชิโนบุจัง นี่เร็วจังเลยนะ"โทชิโนริยิ้มอย่างอารมณ์ดี

"ค่ะ ความเร็วมันเป็นข้อดีของฉันน่ะค่ะ เรื่องอื่นคงสู้เอ็นจิ กับ โทชิโนริคุงไม่ได้หรอกค่ะ"ชิโนบุพูดยิ้มๆ

[การทดสอบที่2 วัดแรงบีบ]

ชิโนบุได้ 34.7 กิโลกรัม

โทชิโนริได้ 298 กิโลกรัม

เอ็นจิได้ 157 กิโลกรัม

"ฉันได้ 298 กิโลกรัมนายล่ะเอ็นจิ"โทชิโนริพูดอย่างสดใสถ้าเป็นคนอื่นคงคิดว่าประชด

"ฉันได้ 197 ชิ"เอ็นจิพูดอย่างเจ็บใจ

"เธอล่ะ!"เอ็นจิหันไปถามชิโนบุที่เงียบ

"นี่ค่ะ"ชิโนบุโชว์ ตัวเลขสุดคลาสสิกออกมาด้วยรอยยิ้มว่างเปล่า

"....."เกิดความเงียบขึ้นทันทีเพราะนี่มันน้อยกว่าผู้หญิงปกติซะอีก

"อะซิกๆ"ชิโนบุเอามือปิดหน้าทันที

[การทดสอบอย่างที่3 วิ่งกระโดดไกล]

ชิโนบุกระโดดข้ามได้อย่างง่ายดายแถมเลยไปไกลด้วย

โทชิโนริ การโดดข้ามได้อย่างง่ายดาย

เอ็นจิก็ใช้ไฟกระโดดข้ามอย่างง่ายดายเช่นกัน

"อันนี้ไม่มีคนตกนะคะเนี่ย"ชิโนบุพูดด้วยรอยยิ้ม

"นั่นสินะ!"โทชิโนริยิ้มอย่างสดใส

"แล้วทำไมพวกแกต้องมายืนข้างฉันด้วย!!"เอ็นจิพูดอย่างอารมณ์เสียเพราะว่าพวกเขายืนกับข้างเอ็นจิเลย

"เอาน่าเอาน่า ถือว่าเป็นเพื่อกันแล้วนะคะ"ชิโนบุยิ้ม

"ใช่แล้วล่ะ ก็เป็นเพื่อนกันแล้วนี่"โทชิโนริพูด

"แต่ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะเป็นเพื่อนกับพวกแกเลย!!"เอ็นจิพูด พร้อมไฟลุก

แต่ชิโนบุกับโทชิบุก็ไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

[การทดสอบที่4 กระโดดสลับข้าง]

ชิบ ชิบ ชิโนบุกระโดดสลับข้างอย่างว่องไว

"เย้ ครั้งนี้ฉันชนะค่ะ"ชิโนบุยิ้มและพูด

"ชิ"เอ็นจิ พูด ชิ รอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

"เอาน่าเอาน่า"โทชิโนริตบไหล่ปลิบเอ็นจิ

"อย่ามาจับนะโว้ย"เอ็นจิก็ปัดมือโทชิโนริทันที

[การทดสอบอย่างที่5 ขว้างบอล]

"สแมชชช"โทชิโนริใช้ท่าสแมชคว้างบอลทันที

[1664เมตร]

ส่วนเอ็นจินั้นก็คว้างบอลอย่างสุดแรงเพระาอัตลักษณ์ของเขาไม่เหมาะกับการขว้าง

[89 เมตร]

"โถ่วเว้ย!!"เอ็นจิสบดอย่างหัวเสีย

ตาต่อไป ชิโนบุคว้างด้วยความที่ไม่ค่อยมีแรง

[46เมตร]

"เอ็นจิซังน่าจะเล็กหัวเสียได้แล้วนะคะ เพราะขนาดฉันได้น้อยกว่ายังไม่หัวเสียเลย"ชิโนบุพูดพร้อมรอบยิ้ม

'โกหก'โทชิโนริและเอ็นจิพูดในใจ

เพราะชิโนบุนั้นแผ่รังสีมาคุออกมามากมายเห็นได้ชัดว่าหัวเสียกับพลังทางกายภาพของตัวเองที่อ่อนมาก

[การทดสอบที่6 ซิทอัพ]

"ง่ายกว่าที่คิดนะคะเนี่ย"ชิโนบุพูด

"นั่นสินะ"โทชิโนริพูด

ส่วนเอ็นจิก็ทำหน้าบอกบุญไม่รับอีกเช่นเคยการทดสอบนี้ทุกคนผ่านอย่างง่ายๆสะบายสะบาย

[การทดสอบที่7 ยืดตัว]

"อึบ"ชิโนบุยืดตัวได้อย่างง่ายดาย

ส่วนพวกผู้ชายก็ติดขัดไปตามระเบียบ

[การทดสอบที่8 วิ่งระยะไกล]

ชิโนบุวิ่งผ่านอย่างง่ายดายในเวลาสั้นๆ

"ช้าจังเลยนะคะ"ชิโนบุพูดพร้อมยื่นน้ำไปใก้ทั้งสองที่วิ่งมาอันดับต้นๆแต่ก็ยังช้าชิโนบุอยู่ดีสงใสคงวิ่งแข่งกันเลยมาพร้อมกันสินะ

"ขอบใจนะ"โทชิโนริ ขอบคุณ

ส่วนเอ็นจิก็รับน้ำไปแต่ไม่พูดอะไร

ประกาศผล

อันดับหนึ่ง โทชิโนริ ยากิ

อันดับที่สอง โทโดโรกิ เอ็นจิ

.

.

อันดับที่ห้า ชิโนบุ โคโจ

"อ๊าร๊าอ๊าร๊า ฉันได้ที่ห้าล่ะค่ะ"ชิโนบุพูด

"ได้ที่ห้ามีอะไรดีใจกัน"เอ็นจิปากเสียเช่นเดิม

"วันนี้ไม่มีเรียนสินะ"โทชิโนริพูด

"ค่ะ ถ้าตามที่อาจารย์บอกวันนี้สำรวจและปรับตัวกับโรงเรียนก่อนน่ะค่ะ"ชิโนบุพูด

"งั้นตอนกลับบ้านไปเดินเล่นด้วยกันหน่อยมั้ยคะ"ชิโนบุชวน

"ไปสิ ฉันก็อยากไปนะ"โทชิโนริพูด

"เสียเวลา"เอ็นจิพูด

"เอาเถอะนะคะ ไปด้วยกันเถอะค่ะนะคะ"ชิโนบุยิ้ม

ตอนเย็น

ถึงเอ็นจิจะบอกปฎิเสธแต่ว่าเขาก็เดินไปเที่ยวกับพวกเธออยู่ดี

"เอ็นจิซังเนี่ย ซึนเดเระสินะคะ"ชิโนบุพูด

ซึ่งทำเอาเอ็นจิควันออกหูและจะเดินกลับทันทีแต่ชิโนบุกับโทชิโยริก็ลากลับมาได้อยู่ดี

ดีจังเลยนะคะเปิดเรียนวันแรกก็หาเพื่อได้ตั้งสองคนพอไม่มีพ่อแม่แล้วนี่ชีวิตง่ายขึ้นเยอะเลยค่ะ

รู้งี้น่ะจะทำตั้งนานแล้วนะคะเนี่ย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 173 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

115 ความคิดเห็น

  1. #94 จิมมี่ซัง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 19:01
    ในที่สุด!!

    //น้ำตาซึม
    #94
    0
  2. #20 VivoVivo24 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 20:10

    สนุกมากค่าาาา
    #20
    0
  3. #3 rotazx9077 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 17:34

    สนุกมากๆ

    #3
    0
  4. #2 อุลต้าแมน ศิษ OB1 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 15:12
    ต่อครับ
    #2
    0
  5. #1 สิ่งที่เรียกว่าbok choy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 14:40
    รอค่า~✨
    #1
    1
    • #1-1 Kill181(จากตอนที่ 1)
      16 สิงหาคม 2563 / 14:40
      ขอบคุณค่ะ
      #1-1