(จบ)Hot​ ​Sassy​ Girl​ ยัยวายร้าย​สุดฮอต

ตอนที่ 11 : รีไรท์ ไม่สบายต้องฉีดยาไหม​ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 317 ครั้ง
    9 ก.ย. 62

ตอนที่ 7 ไม่สบายต้องฉีดยาไหม?

 



Part​ QC

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนักศึกษาหยิบโทรศัพท์กระเป๋าตังกุญแจรถออกมาหาแขกที่นอกห้อง


เมื่อกี้มีผู้หญิงสวยๆมาหาพี่คิวซีด้วยแหละเห็นว่าเอากุญแจรถมาคืนหืมมม? ผมมองไปที่กุญแจบนโต๊ะกระจกกุญแจรถที่ผมให้ยัยมารน้อยไปนี่


แล้วเธอไปไหนแล้ว


กลับไปแล้วค่ะ...ใครหรอแฟนพี่หรอแบบนี้ต้องโทรหาคุณป้าบอกข่าวดีพี่คิวซีมีแฟนสวยมากกกกเอาที่สบายใจ -_-


เอาของมาให้เสร็จแล้วก็กลับไปดินั่งอยู่ทำไมผมถามยัยน้องสาวซึ่งก็คือลูกพี่ลูกน้องผมนี่ละเธอเป็นลูกสาวของน้องสาวแม่ผมซึ่งก็คือน้าเอลลี่


ไล่เลยนะชิ! ขอบคุณสักคำก็ไม่มีเชอะ!แล้วยัยตัวดีก็เดินออกจากห้องไปผมหันไปมองกุญแจรถที่มิรันเอามาคืนไม่ใช่ว่าคิดไปเองแล้วงอนผมกลับไปหรอกนะเห้ออ


ผมหยิบโทรศัพท์กดโทรออกหาเธอทันที


หมายเลขที่ท่านเรียก...ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้กรุณา…”ติ้ดผมกดตัดสาย


ฮาา~งานเข้าหรอวะกูผมกดโทรออกอีกครั้งแต่คราวนี้โทรหาไอ้จิมมี่


“[ว่าไงครับคุณคิว]


ลาอาจารย์ให้กูหน่อย


“[ทำไมวะ...ไม่สบายแต่เสียงมึงปกตินะคิว]เสือกชิบ!


เสือก...กูจะไปง้อเมียปลายสายหัวเราะผมกดตัดสายเป็นอันรู้เรื่อง

 


ผมขับรถเข้ามาจอดใต้คอนโดมิรันเดินตรงไปที่จุดประชาสัมพันธ์นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมมาคอนโดของผู้หญิงที่ผมจริงจังด้วยที่ผ่านๆมาก็โรงแรม...ม่านรูดแค่นั้นและไม่เคยพาใครไปที่คอนโดด้วยยัยมารน้อยคนแรก


มิรันอยู่ห้องไหนครับหญิงสาวตรงหน้ามีท่าทีลังเล


ผมเป็นแฟนเธอเราทะเลาะกันน่ะผมบอกน้ำเสียงราบเรียบมองหญิงสาวนิ่งๆ


เอ่อค่ะ...อยู่ชั้น 10 ห้อง vip 1099 ค่ะพอรู้ห้องผมก็รีบเดินไปขึ้นลิฟต์กดชั้นที่ต้องการ


 

กริ้งงง..กริ้งงง~ อยู่รึเปล่าวะ?!


ปึงๆๆๆ


มิรัน!ผมทุบที่ประตูแล้วเรียกชื่อคนในห้อง


ปึงๆๆๆ


มิ..!!เรียกยังไม่ทันจบประตูก็เปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียวหน้าแดงเม็ดเหงื่อเม็ดเล็กผุดตามหน้าผากมน


ได้ยินตั้งแต่กดกริ้งแล้วแค่นี้รอไม่ได้รึไงน้ำเสียงแหบแห้งนัยตาเหนื่อยหน่ายมองมาทางผม


ไม่สบายทำไมไม่บอกผมขมวดคิ้วยกมืออังหน้าผากเชี่ย! ตัวร้อนชิบหาย!


มาทำไมคะมีเรียนบ่ายนี่ถามจบเธอหันหลังเดินไปนั่งที่โซฟา


ลามาง้อเมียมิรันเหลือบมองผมที่ปิดประตูเดินตามเข้ามา


หยั่มมายังไม่ได้เป็นเหอะเธอเอนหลังพิงโซฟาหลับตาลง


มีอะไรคะ...รีบๆพูดมาสิไม่มีแรงมาเล่นด้วยหรอกนะวันนี้ไม่สบายแล้วเย็นชาชิบเหมือนส่องกระจกคุยกับตัวเอง


มาง้อไงเธอลืมตามองผมนิ่งๆ


ง้อทำไมไม่ได้งอน...อีกอย่างพี่ก็บอกมาสิว่าผู้หญิงที่อยู่ในห้องพี่เป็นใครอธิบายมาแค่นั้นพอน้ำเสียงแหบๆไม่ได้แสดงถึงความประชดประชันสักนิด


รันเป็นคนมีเหตุผลนะไม่ได้ชอบคิดไปเองหมดทุกเรื่องอีกอย่างเราไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆ แต่ถึงจะเป็นหรือไม่เป็นพี่ก็มีสิทธิ์อธิบายว่ามันเป็นยังไงเพราะพี่เป็นแฟนรันเพราะงั้นไม่งอนหรอกรอฟังพี่พูดก่อนเนี่ยยย! แม่ของลูกคนแบบเนี้ยปล่อยหลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาดสวยฮอตเซ็กซี่มีเหตุผลไม่งี่เง่าแต่บางทีก็อยากให้เธองอแงงี่เง่าใส่บ้างอะสีสันชีวิตหึหึ


ผู้หญิงที่อยู่ในห้องอ่ะลูกน้องสาวแม่เป็นลูกพี่ลูกน้องเธอพยักหน้าแล้วยิ้มบางๆ


เชื่อหรอแค่ผมอธิบายแค่นี้อะนะ


พี่ไม่โกหกรันหรอกแค่พูดพี่ยังขี้เกียจเลยเหมือนโดนแซะ -_-


กินข้าวกินยารึยังหืมมผมลุกจากโซฟาอีกตัวเดินไปนั่งลงข้างๆจับหัวทุยๆให้มาซบอกเธอส่ายหน้าแทนคำตอบ


งั้นพี่ทำข้าวต้มให้กินนะครับเธอเงยหน้าขึ้นมามองแล้วก้มลงไปซุกหน้ากับอกผมแล้วส่ายไปมาเหมือนแมว


อยากนอนไม่กินได้ไหม...นี่เรียกงอแงป่ะ


แม่งงอแงได้น่ารักชิบหาย!!


ไม่ได้...กินข้าวกินยาจะได้หายเดี๋ยวพาไปนอนนะ เสร็จแล้วยกไปให้กินพูดจบผมก็ช้อนร่างบางขึ้นเดินตรงไปในห้องนอนที่เปิดประตูไว้อยู่แล้วผมค่อยๆว่างเธอลงอย่างเบามือแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมให้


รีบมานะ...เธอมองผมอ้อนๆนี่ถ้าไม่ติดว่าป่วยแล้วอ้อนงี้นะเตียงยับแน่!! คนด้วย!!


 

ครึ่งชม.ต่อมา


รันตื่นมากินข้าวต้มผมเขย่าเธอเบามิรันลืมปรือๆมองผม


ค่อยๆลุกผมวางถ้วยข้าวต้มไว้บนโต๊ะข้างเตียงแล้วประคองคนป่วยให้อยู่ท่านั่งพิงหัวเตียง


กินได้แน่หรอเธอมองถ้วยข้าวต้มสลับกับหน้าผม


ได้


รันจะป่วยหนักกว่าเดิมไหมเนี่ยเธอบ่นใบหน้างอง้ำ


กินได้ผมก็ยังยืนยันคำเดิมถึงหน้าตาจะไม่น่ากินแต่รสชาติน่าจะพอกินได้


หึ...มิรันยกยิ้มมุมปากคว้าถ้วยข้าวต้มไป


ถ้ารันป่วยมากกว่าเดิมเพราะข้าวต้มพี่รับผิดชอบด้วย -3-”


รับผิดชอบตลอดชีวิตเลยผมยกมือลูบหัวยัยมารน้อยที่ตักข้าวต้มเข้าปากไม่หยุดก่อนเอามาให้เธอกินผมเป่าจนมันอุ่นแล้วละ


พูดแล้วนะเธอเงยหน้าขึ้นมายิ้มกรุ้มกริ่ม


อืม


อิ่มแล้วค่ะเธอส่งถ้วยที่เหลือเพียงน้ำข้าวต้มในถ้วยนิดหน่อยให้ผมรับมาแล้วหยิบถ้วยยาใบเล็กส่งให้พร้อมกับน้ำอุ่น


ขอบคุณค่ะพอกินยาเสร็จก็ส่งแก้วให้ผมแล้วล้มตัวลงนอน


นอนพักพี่ไม่ไปไหนหรอกผมเดินถือถ้วยข้าวต้มกับแก้วน้ำมาที่ห้องครัวพอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็เดินกลับไปหามิรันในห้องเธอหลับไปแล้วผมเดินไปที่ชั้นหนังสือของมิรันชอบอ่านหนังสือซะด้วยผมหยิบออกมาหนึ่งเล่มมาอ่านเพื่อฆ่าเวลา



Part​ Mirun

ฉันค่อยๆลืมตาเพราะรู้สึกคอแห้งหิวน้ำอาการฉันดีกว่าเมื่อเช้ามากอาจเพราะมีคนดูแลดีพี่คิวซีหันมามองฉันเขาปิดหนังสือในมือวางไว้ที่หัวเตียง


ดีขึ้นไหมละมุนกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว


ค่ะฉันพยักหน้าลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงท่าเดียวกับพี่คิวซี


ขอบคุณมากเลยค่ะรันดีขึ้นเยอะเลยเพราะคนดูแลดีฉันยิ้มกว้างพี่คิวซียกมือลูบหัวฉันแล้วก้มลงมาจูบที่หน้าผากฉันเบาๆ


การกระทำกับหน้าพี่เนี่ยมันส่วนทางกันมากอะฉันพูดกลั้วเสียงหัวเราะพี่คิวซีไหวไหล่ขยับลงจากเตียงเดินเข้าไปในห้องน้ำ


ฮึฮึ...รันพอจะเดานิสัยพี่ออกละแสดงสีหน้าไม่เก่งเน้นกระทำหว้า...ทำไมเขิน~”ฉันยกมือกุมแก้มที่ร้อนผ่าว


พี่คิวซีเดินออกมาจากห้องน้ำเสื้อนักศึกษาเปียกเล็กน้อยเพราะพี่เขาล้างหน้าเดินออกมาจะว่าไปยังไม่เคยเห็นพี่คิวซีใส่เสื้อชอปคณะวิศวะเลยอ่ะอยากรู้ว่าใส่แล้วจะดูดีและร้อนแรงดิบเถื่อนขนาดไหน


ทำหน้าอะไรของเธอ...หื่นซะฉันสะดุ้งหลุดจากความคิดที่มโนภาพพี่คิวซีใส่เสื้อชอปแล้วปลดกระดุม2-3เม็ดอ๊าา~ ฉันกลายเป็นผู้หญิงหื่นไปซะแล้วเพราะพี่คิวซีคนเดียว


เปล่าคิดอะไรซักหน่อยฉันมุ่ยหน้าพยายามกลบเกลื่อน


รู้ไหมเธอเป็นคนที่โกหกที่โครตไม่เนียนไปเรียนมาใหม่ปากคอเราะร้ายจริง


แล้วพี่จะกลับแล้วหรอเปลี่ยนเรื่องมันซะเลย


อืมจะกลับไปเอาเสื้อผ้าพี่คิวซีพพูดพร้อมกับเดินมาหยิบโทรศัพท์ที่โต๊ะข้างหัวเตียง


เอาเสื้อผ้าไปไหน?”


มานอนเฝ้าคนป่วยเดี๋ยวถ้าอิพี่มานอนด้วยไม่ยิ่งป่วยหนักกว่าเดิมหรอฮ่ะ!! เพราะเมื่อคืนนอนน้อยเพราะอิพี่เล่นกอดแน่นทั้งคืนนั้นแหละ


รันหายแล้ว -0-”ฉันลุกพรวดลงจากเตียงยืนขวางพี่เขาไว้


ดีขึ้นไม่ได้แปลว่าหายหลบพี่คิวซีดันไหล่ฉันเบาๆแล้วเดินออกนอกห้องนอนไปฉันวิ่งตามไปติดๆ


พี่ซี~ ถ้าพี่มานอนรันก็ป่วยหนักน่ะซิ -^-”พี่คิวซีหันมาเลิกคิ้วขึ้นข้างนึงอย่างงงๆ


ก็พี่เล่นกอดรันแน่นทั้งคืนใจมันเต้นแรงจนนอนไม่ค่อยหลับอะฉันเสหน้ามองทางอื่นมือไม้พันกันไปหมด


คืนนี้จะกอด...เบาๆเว้นช่องไว้ทำไมเดี๋ยวเอากะทะฟาดหน้าแม่ม


ตามใจเลยขัดใจไม่เคยได้อยู่แล้วคนเอาแต่ใจ!ฉันสะบัดผมหันหลังเดินเข้าห้องเพื่ออาบน้ำ


เนี่ยนิสัยเอาแต่ใจ​ หน้ามึนแบบตายด้าน เผด็จการ​ ขี้บ่น​ โหดแต่ยังไม่เห็นโหมดหึง


เป็นไปได้อย่าทำให้หึงหวงเป็นดีที่สุดเพื่อความปลอดภัยชีวิตน้อยๆของมิรันเองเพราะถ้าไปกระตุกหนวดเสือแบบพี่คิวซีฉันคงเละป่นปี้ถูกเสือขยี้ไม่มีชิ้นดีฮอลลลล~ ขนลุกซู่เลย


รีไรท์ 09/09/2019



บ้าาาาา~หนูรันลูกพี่เขาคงไม่โหดร้ายกับหนูขนาดนั้นหลอกลูกไม่งั้นอิพี่คงร้อนตัวรีบมาง้อว่าที่เมียเพราะกลัวเข้าใจผมคนกลัวเมีย1อัตราทางนี้ค่าาาาาฮ่าๆๆๆๆ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 317 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

182 ความคิดเห็น

  1. #91 mintty (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 08:03
    สนุกนะคะ แต่บางทีอยากให้ใช้คะ/ค่ะ ให้ถูกต้อง คนอ่านจะได้ไม่รู้สึกขัดเวลาอ่าน
    ปล.เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #91
    0
  2. #18 maprang98 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 14:46

    เขินนนนนน
    #18
    0