40.1 hr/km - MARKMIN

ตอนที่ 3 : 1.0 hr/km

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    2 เม.ย. 63

40.1 hr/km

MARKMIN



09:45 น.

บริษัท LEEINTERNATIONAL ,THAILAND

     บริษัทการสำรวจและผลิตปิโตรเลียม ชั้นนำของประเทศไทยที่ดังไปทั่วทั้งเอเชีย โดยรากฐานของบริษัทนี้ถูกถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น กล่าวคือ ต้นกำเนิดจากครอบครัวเดียวที่ส่งต่อให้ลูกหลานได้บริหารต่อ เป็นที่รู้จักกันดีว่า ถูกบริหารเเละปกครองโดยตะกูล ลี (Lee) ที่ปัจจุบันยังคงเป็นเชื้อชาติไทยอยู่ เเต่สัญชาตินั้นเป็น แคนาดากันทั้งบ้าน ทายาทคนสำคัญที่ตอนนี้ถูกเพ่งเร่งมากที่สุดก็คงจะเป็น ทายาทเพียงคนเดียวของตะกูล มาร์ค เมธา ลี หนุ่มนักธุรกิจที่มีบริษัทของตัวเองอยู่เเล้ว ซึ่งเป็นบริษัทค่ายเพลงวัยรุ่นที่กำลังดังกระหึ่มอยู่ตอนนี้ ด้วยวัยเพียง 28 ปี บวกกับหน้าตาที่ใครหลายคนเห็นเเล้วต้องมองตาม ภายนอกที่ดูดีภูมิฐานมั่นคง เเละชื่อเสียงในวงการบรรเทิงมากมาย ทำให้มาร์คตกเป็นที่ต้องตาของสาวๆ เเละหลายตระกูลชั้นสูง เเต่หารู้ไม่ว่าเบื้องหลังของสุภาพบุรุษเเสนดีนั้นมีอะไร....

     " แผลหายดีเเล้วหรือไงถึงเข้าบอใหญ่ได้ " เสียงเอ่ยทักจากเลขาคนสนิท ชอว์น ดังขึ้นข้างกาย

     " ก็ดี " มาตอบเพียงเเค่นั้น ก่อนจะเดินนำไปยังลิฟท์

     " ทำไมไม่ระวังตัวบ้าง " ชอว์นถามขึ้นอีกครั้ง ทั้งลิฟท์มีเพียงเขาสองคนเท่านั้น

     " มันสุ่ม จะให้ระวังอย่างไง " มาร์คมองนาฬิกาเรือนหรู เพื่อดูเวลาอีกครั้ง วันนี้เขามีนัดสำคัญกับประธานบริษัทแห่งนี้

     " เกือบตายสองครั้งเเล้วนะ " ชอว์นพูดพลางทำหน้าตาเฉยไม่สนว่ามาร์คจะมองเขาด้วยสายตาเเบบไหน

     " ก็ยังไม่ตายนี่ไง " มาร์ครอปิดเปิดออกก่อนจะเดินนำชอว์นไป

     " มีนัดกับประธาน 10 โมงที่ห้องทำงาน ไปซะรำคาญหน้า " ชอว์นพูดทิ้งท้าย เดินเลี่ยงออกไปยังโต๊ะทำงานของตน มีเพียงเขาเท่านั้นที่กล้าพูดจาขวานผ่าซากกับมาร์ค น่าหงุดหงิดซะจริง 


ก๊อก ก๊อก ก๊อก

     มาร์คเคาะประตูเป็นมารยาทก่อนจะเปิดออกเเละเดินเข้าไปหาประธานบริษัทที่มีศักดิ์เป็นพ่อของเขาเอง เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานที่มีชายมีอายุนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอเขาอยู่เเล้ว

     " ไปนั่งสิ " มาร์คเดินไปนั่งที่โซฟา มือทั้งสองข้างกุมเข้าหากัน

     " เอาไงไอ้ลูกชาย จะบริหารต่อแด๊ดไหม " บทสนทนาที่ดูธรรมชาติ ไม่มีการบังคับหรือการเค้นเสียงให้น่าเสียวสันหลังเพื่อกดดัน

     " ผมมีบริษัทอยู่เเล้ว แด๊ดก็รู้ " มาร์คตอบ แด๊ดของเขาขำขึ้นกับคำตอบที่มาร์คเพิ่งตอบไป เอนหลังพิงพนักพิง สายตาที่จ้องมองมาร์คนั้นไม่ได้คาดโทษอะไรนัก

     " เเด๊ดมีลูกคนเดียว นั่นคือแกไม่มีทางเลือก มาร์คลี " สรรพนามที่เเด๊ดชอบเรียกเขาบ่อยครั้งถูกหยิบยกขึ้นมาใช้ในเวลานี้

     " แด๊ด " มาร์คมองหน้าของชายตรงหน้า 

     " มาร์ค ทิ้งมันไปซะของพวกนั้น สักวันมันจะหวนมาทำให้ชีวิตเเกพัง " เเด๊ดรู้ดีกว่าเบื้องหลังมาร์คคืออะไร รู้ดีทุกอย่าง รู้มาตั้งนานเเล้ว

     " ผมทิ้งมันไม่ได้ " 

     " แกเลือกที่จะไม่ทิ้งมันมากกว่า ไอ้ลูกชาย สิ่งดีๆที่เเด๊ดมอบให้แกมันไม่ดีกว่าของพวกนั่นตรงไหน " ชายผู้เป็นพ่อย้ายตำแหน่งมานั่งข้างมาร์คพร้อมสัมผัสที่ลูบหลังให้มาร์คผ่อนคลายลง

     " จะกลับไปคิดดู " มาร์คลุกยืนเต็มความสูง ก่อนจะโค้งตัวลงเคารพพ่อของตัวเอง

     " วันไหนที่แกทิ้งมัน วันนั้นแกก็ค่อยมารับบริษัทนี้ไป มันเป็นของแก มาร์คลี " 


15:32 น.

ห้องทำงาน Mark Meta

    ร่างของมาร์คนั่งอยู่บนเก้าอี้สวยมาหลายชั่วโมง มีเอกสารมากมายที่เขาต้องเครียล์หลังจากที่หายไปพักรักษาตัวจากการโดบรอบทำร้าย มาร์คไม่ได้ทำเพียงงานบริษัทเบื้องหน้า เเต่เขายังทำงานด้านมืดที่อยู่เบื้องหลัง มือเรียวหยิบโทรศัพท์ตั้งโต๊ะกดเลข1โทรหาเลขาที่อยู่หน้าห้อง

     " เข้ามาหาหน่อย " จบประโยคเครื่องมือสื่อสารก็ถูกวางลงที่เดิม พร้อมกับเสียงเคาะประตู เเละร่างของเลขาคนสนิทเดินเข้ามานั่งโซฟาอย่างถือวิสาสะ

     " มีไร " ชอว์นถาม หลังที่เอนพิงพนักพิงนุ่มเเละเเขนทั้งสองข้างที่กางออกอย่างเหน็ดเหนื่อย

     " ไอ้เจมส์ " มาร์คพูดพลางเอนหลังพิงเเละนั่งไขว้ห้าง 

(คุณขาชั้นนึงภาพเเล้วชั้นจะตายTT) 

     " ช่วงนี้มันไม่ได้ทำอะไร เงียบไปพักใหญ่เหมือนกัน " มาร์คพยักหน้าก่อนจะหยิบกาเเฟขึ้นมาจิบอย่างผ่อนคลาย เจมส์คือคู่เเข่งของเขา ทั้งทางธุรกิจ เเละอีกหลายเรื่อง... ถึงเเม้จะเป็นอดีตเเต่มันก็ยังติดอยู่ไม่หายไปไหน

     " ยังไม่ตายหรอกหรอ " มาร์คพูด

     " พักบ้าง ทุกวันนี้กูยังกลัวมึงตายห่าก่อนมันอีก " ชอว์นลุกมานั่งตรงมองหน้าเจ้านายของตัวเอง

     " ไม่ตายง่ายๆหรอก "

     " เออว่าเเต่เเผลมึงไม่ติดเชื้อหรอ เห็นยูโรบอกว่า ที่ผ่าตัดมันเสี่ยงติดเชื้อ " 

     " ไม่ จะหายเเล้ว " มาร์คไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนผ่าตัดให้ตัวเอง เเต่มาร์คกลับอดนึกย้อนไปหาเด็กคนนั้นที่เคยเย็บเเผลให้เค้าเมื่อหลายเดือนก่อนไม่ได้ ทำไมกันนะ

     " เเล้วเอาไงกับคนที่ช่วยมึงไว้ครั้งเเรก " ชอว์นรัวคำถามใส่คนที่ไม่มีมารยาทขนาดไม่ตอบคุณคนที่ช่วนชีวิตตัวเอง

     " กูจำชื่อเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ "

     " เจริญ "

     " เออ สร้อยประจำตระกูลกูหายไปไหนก็ไม่รู้ " มาร์คพูดออกมาอย่างใจเย็น?

     " กูไม่เล่น " ชอว์นมีสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่จ้องมาร์คอย่างคาดโทษ

     " เเล้วกูเล่นหรอ " 

     " ไอ้เหี้ยมาร์คเอ้ย! "


     ชอว์นออกมาจากห้องทันทีหลังจากคุยกับมาร์คจบ สร้อยประจำตระกูลสำคัญพอๆกับชีวิตของมาร์ค เเต่เจ้าตัวกลับไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลย ถ้าสร้อยหายไป ตำแหน่งที่มาร์คจะได้ก็จะหายไปเหมือนกัน  ถึงมาร์คจะไม่ต้องการ เเต่ยังไงก็ต้องเก็บไว้ ชอว์นกดเบอร์โทรศัพท์หายูโรทันทีที่หาโทรศัพท์เจอ

     " ตามหาทั่วหรือยัง "

     (ครับคุณชอว์น เราค้นหาทั่วทั้งบ้านใหญ่ คอนโด เเล้วก็บ้านที่ผ่าตัดคุณมาร์คหมดเเล้วครับ)

     " .... " ชอว์นหลับตา เงยหน้าขึ้นอย่างเหนื่อยใจ

     (คุณชอว์นครับ)

     " เเน่ใจเเล้วใช่ไหม " ชอว์น ไม่อยากเสนอวิธีที่ตัวเองกำลังคิดอยู่เลยสักนิด เเต่มันเหลืออยู่ทางเดียว

     (ครับ)

     " หมอคนนั้น ตามหาเขาซะ "




TBC.





มาโปรดหนีไปลุ้กกกกกก

            
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

141 ความคิดเห็น

  1. #141 เคเฮชเย็นเย็น (@loveddie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 13:54
    มาโปรดลูกกก
    #141
    0
  2. #110 jamjamin (@jamjamin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 19:55
    งานเข้ามาโปรดเฉ้ยยย
    #110
    0
  3. #104 BB BOY (@amilylee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 11:47
    อ้าว งานเข้ามาโปรดซะงั้น
    #104
    0
  4. #66 Mycreamie (@secreammy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 13:18
    มาโป่ดลูก
    #66
    0
  5. #4 yj20626 (@yj20626) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 22:53
    มาโปรดงานงอกแล้วลูก หนีไป~~~
    #4
    0