40.1 hr/km - MARKMIN

ตอนที่ 16 : 31.0 hr/km

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    24 เม.ย. 63

40.1 hr/km

MARKMIN


     มาร์คเหมือนคนที่โดนกระสุนร้อยนัดสาดยิงเข้าทั่วทั้งร่างกาย เมื่อวานก่อนที่เขาจะบินกลับแคนาดา เขาได้ข่าวใหม่ที่ตัวเขาเองไม่อยากรู้สักเท่าไหร่ เเต่มันช่วยไม่ได้เพราะมันจำเป็นที่ต้องรู้ มาร์คพยายามคิดว่ามันไม่จริง เเต่อะไรหลายๆอย่างมันกลับตรงข้ามกับความคิดของเขา มาโปรดเป็นคู่หมั้นของเจมส์... 

     ทั้งที่มันกำลังเป็นไปได้ด้วยดี ทั้งที่เขาเปิดโลกให้มาโปรดเข้ามา ความรู้สึกบีบรัดหัวใจมาร์คเเน่นราวกับว่ามันจะเเตกออกเป็นเสี่ยงๆ 

     ก่อนหน้านี้ เขาทำร้ายมาโปรด ในใจอยากกอดปลอบ พูดขอโทษจนสบายใจ เเต่มันไม่ได้ เขาต้องรีบบินกลับไทย มาร์คยอมอดหลับอดนอนรีบทำงานจนเสร็จเเละตีตั๋วกลับเเคนาดาให้เร็วที่สุด เพื่อมาโปรด เเต่เขากลับโดนตอบเเทนด้วยการหักหลัง จะว่าหักหลังได้ไหมนะ...

     " เหอะ " เสียงทุ้มต่ำเล็ดลอดออกมา ความเงียบปกคลุมห้องทำงานของมาร์คอยู่หลายชั่วโมงตั้งเเต่วางสายจากยูโรไป ศีรษะเงยขึ้นพิงเบาะเก้าอี้ ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท แสงไฟในห้องถูกปิดเช่นกัน มีเพียงเเสงที่สองผ่านม่านมาเล็กน้อย

     " ทำเเบบนี้ทำไม " คำพูดเอ่ยออกมา ไม่มีใครสามารถตอบเขาได้เเม้กระทั่งตัวเขาเอง เขาไม่ได้ต้องการทำร้ายมาโปรดเลยสักนิด ทั้งที่อยากกลับมาปรับความเข้าใจ เเต่มาโปรดกลับหนีเขาไปเเบบนี้ ในใจคงไม่มีเขาใช่ไหม

     เเสงจากหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรูส่องสว่างไปทั่วบริเวณ มาร์คหันมาหยิบขึ้นเพื่อดูข้อความ นิ้วเรียวกดใส่รหัสอย่างชำนาญ สายตาคมจ้องมองข้อความที่ถูกส่งมาจากลูกน้องคนสนิท

     ยูโร : คุณมาโปรดบินไปที่จีนครับ

     ยูโร : มีคนติดตามไปคนนึง คาดว่าน่าจะเป็นลูกน้องของคุณเจย์ครับ

     มาร์คละความสนใจจากข้อความนั้น มือหนาคว้าเสื้อสูทมาคลุมทับเสื้อเชิ้ตด้านใน สองมือจัดหาของสำคัญมีเพียงไม่กี่อย่างที่มาร์คหยิบติดมือมา ร่างสูงเดินลงบันไดอย่างเร่งรีบ เสียงทักทายจากเเม่บ้านไม่ได้เรียกความสนใจจากมาร์คเลยเเม้เเต่น้อย สองขาก้าวยาวเร่งตรงไปยังรถสปอร์ตคู่ใจ

     เสียงสตาร์ทรถดังขึ้น เจย์รีบพุ่งออกมาดูนอกระเบียงทันที มาร์คเห็นหน้าตาตื่นจากเพื่อนสนิทก็เรียกรอยยิ้มเเสนเยือกเย็นขึ้นมาบนใบหน้า เท้าเหยียบคันเร่งเเละขับออกไปทันที มาร์คไม่ได้ยินคำพูดจากเจย์สักนิดที่ตะโกนออกมา ไม่สิ มาร์คไม่สนใจมันเสียมากกว่า

     เหยียบมิดไมล์ของจริง... ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที รถคันหรูของมาร์คเคลื่อนตัวมาจอดทิ้งไว้ที่สนามบิน ขายาวก้าวลงจากรถเเละเดินตรงไปขึ้นเครื่องทันที ทุกอย่างถูกเตรียมไว้ให้เขาเรียบร้อยหมดเเล้ว โดยมาร์คไม่ต้องเอ่ยปากสั่ง 

     นานเเล้วที่มาร์คไม่ได้ส่งข้อความไปหาใคร เเต่ครั้งนี้เขาขอเเล้วกัน มือทั้งสองข้างประคองโทรศัพท์เครื่องหรูจัดการพิมพ์ข้อความที่ถูกกลั่นกรองมาอย่างดีลงไปในช่อง เเละส่งไปหาบุคคลที่เขาอยากปั่นประสาทเล่น 

James

16:22

ครั้งนั้นกูยอมปล่อย เเต่ครั้งนี้กูไม่ยอม : Mark

ขอทวงคืนบ้างเเล้วกัน : Mark

   

       ใช่... มาร์คกับเจมส์เคยมีเรื่องกันมาก่อน ถึงมันจะนานมาเเล้วจนมาร์คเองลืมก็ผู้หญิงคนนั้นไปสนิทใจเเล้วก็ตาม ทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งเเต่สมัยเรียน เป็นเพื่อนสนิทที่ไปไหนไปกันเช่นเดียวกับเจย์ 

     ครั้งหนึ่งมาร์คตกหลุมรักเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนนึงในมหาลัย ทุกคนรู้รวมถึงเจมส์ ตอนนั้นมันคงเป็นวัยคึกคะนอง เจมส์ถึงทำเรื่องที่มันไม่สมควร คือการร่วมหลับนอนกับคนที่มาร์ครัก

     พวกเราเครียล์กันเเล้ว... เเต่มันจบที่แตกหัก จนมันกลายมาเป็นความเกลียดชั่ง มาร์คโกรธที่โดนเเย่งคนรักไป เเต่มาร์คเกลียดที่เจมส์ไม่รับผิดชอบเด็กคนนั้นทั้งที่รู้ว่าเธอกำลังตั้งท้อง จนเธอเลือกที่จะจบชีวิตไปจากโลกนี้ วันนั้นเป็นวันที่มาร์คร้องไห้เเทบขาดใจ เเละมันยิ่งทำให้ความโกรธเเค้นกับเจมส์มีมากจนอภัยให้กันไม่ได้ถึงทุกวันนี้

     มาร์ครู้ว่าตัวเองไม่ควรเอามาโปรดมายุ่งกับเรื่องเหล่านี้ในอดีต เเต่เขายอมไม่ได้จริงๆที่จะเห็นเจมส์มีความสุขกับคนที่เขารักอีกครั้ง ภาพทับซ้อนในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในหัว สองมือกำเเน่น หัวใจเต้นรัวเหงื่อเริ่มผุดขึ้นมาตามใบหน้า...

     " มาโปรด " เสียงเรียกชื่อดังเเว่วเข้ามาในหัวของร่างบาง

     มาโปรดเผลอหลับไปตั้งเเต่ลงเครื่อง ตอนนี้เขากำลังนอนพิงไหล่ของโซ่ เด็กที่ถูกสั่งให้มาดูเเลเขาที่จีน มาโปรดเงยหน้ามองรอบตัว รถหรูแปลกตา เเละทิวทัศน์ที่แปลกไป

     " ผมทำพี่ตื่นหรือเปล่า " มาโปรดหันไปมองต้นเสียง เด็กผู้ชายหน้าตี๋ ผิวขาวสว่างกว่าเขาเท่าตัว ชะเง้อถามข้ามตัวโซ่ที่นั่งตรงกลางคั่นไว้อยู่

     " เปล่า เธอเป็นใคร แฟนโซ่ใช่ไหม " ใบหน้าขึ้นสีทันที เป็นพวกเก็บอาการไม่อยู่อีกเเล้วสินะ รอยยิ้มเเสนหวานถูกยกขึ้นมาเพื่้อเเสดงความเป็นมิตร ที่ดูออกก็เพราะว่าเจ้าเด็กโซ่นี่กุมมือเอาไว้อยู่ น่ารักจังเเฮะ...

     " อือ ชื่อ ลิว พี่ชื่อมาโปรดถูกมั้ย " มาโปรดพยักหน้ารับ ก่อนทั้งคู่จะหันหน้าตรงจบบทสนทนา ก่อนหน้าที่จะตื่น เขาได้ยินเสียงเรียกจริงๆ เขาได้ยินเสียงมาร์ค...

     มาโปรดสะลัดหัวไปมาก่อนจะเอนตัวพิงประตูรถมองวิวข้างทาง ที่นี้ดูสวยงามมากจริงๆ เเสงไฟมากมาย ผู้คนเดินกันเต็มไหล่ทาง ท้องฟ้าเริ่มมืดขึ้นทุกนาที รวมถึงอากาศที่เย็นลง มาโปรดกำลังคิดถึง... 

     ทุกครั้งที่เขาหนาวมาร์คมักจะถอดเสื้อมาคลุมให้ หรือเดินไปหยิบผ้ามาห่มตัวเขา เเต่ตอนนี้มันไม่มาร์คเพราะเขาต้องเลือกเจมส์ เเม้จะไม่รู้เหตุผลที่ต้องหนีมาร์คมาก็ตาม เเต่ทุกคนหารู้ไม่ว่าหัวใจของมาโปรดมันไม่ได้หนีตามมาด้วย เขาผิดกับเจมส์เต็มๆ ตลกจัง555 เป็นนางวันทองไปเเล้วมาโปรด 

     มาโปรดอดที่จะขำสมเพชตัวเองไม่ได้ ขอบตาร้อนผ่าว พยายามกลั้นไว้ไม่ให้น้ำตาไหล มาโปรดอยู่ไกลบ้านขึ้นทุกที ย้ายไปย้ายมาจนใจหาย ห่างไกลจากคนสนิท เจอเรื่องมากมายเเต่ก็ระบายกับใครไม่ได้ ขนาดคู่ชีวิตตัวเอง มาโปรดยังเลือกเองไม่ได้เลย 

     " พี่ซบโซ่ก็ได้นะ ผมไม่คิดอะไร " มาโปรดหันกลับมาตามเสียง สองมือยกขึ้นมาเช็ดคาบน้ำตาออกก่อนจะส่ายหัวปฎิเสทลิวไป

     " ผมไม่รู้หรอกนะว่าพี่ร้องไห้เพราะอะไร เเต่มาไกลบ้านคงใจหายใช่ไหมล่ะ มองพวกผมเป็นน้องชายก็ได้ ถึงพี่จะไม่มีน้องชายก็เถอะ " โซ่พูดก่อนจะดึงมาโปรดมากอดปลอบ อ้อมกอดอุ่นส่งผ่านไปทั้งร่างกาย มาโปรดรู้สึกอุ่นใจขึ้นมานิดหน่อย อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เจอคนใจร้าย...

     " ขอบคุณ " เสียงหวานเอ่ยออกมาเบาๆ หลับตาพริ้มถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า มาโปรดเอนตัวพิงโซ่ ปล่อยร่างกายไปตามเเรงกอด

     " ผมคอยบอกพี่เจย์ให้เป็นระยะ ไม่ต้องห่วงนะพี่ " โซ่พูดทั้งที่ยังคงลูบตัวมาโปรดอยู่ ลิวมองอย่างเห็นใจ เขารู้เรื่องทั้งหมด เขารู้เรื่องระหว่างมาโปรดเเละมาร์ค เพราะก่อนที่มาโปรดเเละโซ่จะเเลนดิ้งเขาได้รับข้อความน่าตกใจจากอดีตพี่รหัสอย่างมาร์ค... 

     ลิวไม่เเน่ใจนักว่ามาร์คมาดีหรือเปล่า ส่วนมาโปรดเขาเองก็ไม่รู้ว่าคิดอย่างไงกับมาร์คเพราะเห็นว่ามีคู่หมั้นอยู่เเล้ว เเถมพี่ชายยังส่งตัวหนีมาร์คมาถึงที่นี่อีก

     " พี่โปรด รักพี่มาร์คไหม " ปากพลั้นพูดไปไม่คิด โซ่หันมาปิดปากลิวทันที เสียงหัวเราะของมาโปรดเรียกความสนใจจากทั้งสองคน

     " รักพี่มาร์คหรอ... " มาโปรดพูด ลุกขึ้นนั่งตัวตรง เขาอยากระบายออกมาให้หมดในตอนนี้

     " พี่ไม่รู้หรอกว่ารักเป็นอย่างไง พี่รู้เเค่ว่า พี่อยากอยู่กับพี่มาร์ค พี่อยากทำอาหารเช้าให้เขาทานทุกวัน ฮึก พี่อยากคอยผูกเนคไทด์ให้ก่อนเขาไปทำงาน พี่มาร์คไม่เคยผูกเลยสักครั้งเพราะผูกไม่เป็น พี่อยากเป็นคนเลือกเสื้อผ้าให้เขาใส่ไปทำงานทุกวัน ฮึก พี่... " มาโปรดเช็ดน้ำตาออกพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้ เเม้ร่างกายจะสั่นเทา จนทั้งคู่อดสงสารไม่ได้

     " พี่อยากให้เขาไปส่งพี่ทำงานทุกวันอย่างเคย พี่อยากกลับมาเเล้วเจอเขานั่งรออยู่โซฟาทุกวัน มีเขาดีดกีต้าร์ร้องเพลงให้ฟังก่อนอน ฮึก จูบหน้าผากกับกอดเเสนอุ่นของเขาที่มอบให้พี่ตอนเขากำลังจะนอน ฮึก พี่อยากมีมันทุกวัน ฮืออ " มาโปรดยกมือปิดหน้าร้องไห้ ในใจมีคำพูดเป็นร้อยเป็นพันคำอยากจะพูดออกมา

     เขาอยากพูดทั้งหมดให้มาร์คได้ยิน มาโปรดไม่รู้เลยว่าทั้งหมดนั้นมันคือความรักหรือเปล่า เพราะเขาไม่เคยรู้ว่าความรักเเบบหนุ่มสาวมันเป็นอย่างไง ลิวลุกขึ้นสลับที่กับโซ่อย่างไวเพื่อมาปลอบมาโปรด ลิวไม่พยายามเอ่ยถามหรือมาคำพูดปลอบโยน เขาทำเพียงกอดมาโปรดไว้เเละลูบหลังเบาๆ 

     มาโปรดน่าสงสารมากสำหรับลิว มาโปรดเเสนบอบบาง ถ้าการที่มาร์คขอให้เขารั้งมาโปรดไว้รอตัวเองเพื่อทำร้าย ขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่าเขาไม่ยอมเเน่ ถึงจะเคารพเป็นพี่ก็ตาม...


          " อุ้มพี่โปรดเข้าบ้านเร็ว อากาศเย็นเกินไป " ลิวรีบบอกให้โซ่อุ้มมาโปรดเข้าบ้านทันทีที่ร่างกายของเขาสัมผัสกับอากาศนอกรถ 

     บ้านของลิวมาอิทธิพลมากในประเทศจีน จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่มีบอร์ดี้การ์ดมากมายคอยตามควบคุมความปลอดภัย ไม่ว่าจะในบ้านหรือนอกบ้าน เเละความสะดวกสบายในการเดินทางไปไหนที่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย

     ร่างบางถูกวางไว้บนเตียงคิงไซส์ ภายในห้องตกเเต่งตามสไตล์ผู้ดีแบบฉบับฐานะร่ำรวยของลิว มือขาวเนียนน่าสัมผัสถูกวางเเนบหน้าผากของมาโปรดเพื่อวัดไข้ ลิวรู้สึกว่ามาโปรดตัวอุ่นแปลกๆตั้งเเต่บนรถ 

     " ช่วยดูเเลด้วยนะครับ " มาโปรดมอบหน้าที่ให้เเม่บ้าน ก่อนจะเดินออกจากห้อง มีโซ่เดินตามมาติดๆ ลิวไม่เเน่ใจว่าโซ่รู้เรื่องราวทั้งหมดหรือเปล่า เเต่ขอเงียบเอาไว้ก่อนดีกว่า หากบอกไปโซ่อาจจะบอกพี่เจย์เเละย้ายตัวมาโปรดไปที่อื่นอีก

     " ลิว เหมือนคุณมาร์คจะรู้ว่าพี่โปรดมาจีน " โซ่พูดขึ้นหลังจากอ่านข้อความในโทรศัพท์จบ ลิวส่ายหน้าไปมาเเละชี้ไปที่บอร์ดี้การ์ดหลายสิบคนที่อยู่ประจำตำแหน่งรอบบ้าน เป็นสัญญาณว่า มาร์คเข้ามาไม่ได้อย่างเเน่นอน

     " บอกพี่เจย์ด้วยว่าน้องชายเป็นไข้ อย่าหาเรื่องให้ลำบาก อยู่ที่นี่ล่ะดีเเล้ว " ลิวพูด โซ่พิมพ์ข้อความตามทันทีเพราะเห็นด้วย หากย้ายมาโปรดไปอีกคราวนี้อาการน่าจะหนักกว่าเดิม ตอนที่เขาอุ้มขึ้นมาบนห้องก็พอรู้ว่ามาโปรดเริ่มมีไข้


     เเสงส่องลอดกระจกบานใหญ่ส่องสว่างไปทั่วทั้งห้อง มาโปรดลืมตาขึ้นกระพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัส เเขนสองข้างพยายามดันให้ร่างกายลุกพิงหัวเตียง อาการปวดหัวเเทรกเข้าเฉียบพลันจนต้องยกมือขึ้นมากุมไว้ ก่อนจะมองไปรอบๆห้องนอนที่แปลกตา เเละเสื้อผ้าที่มั่นใจว่าไม่ใช่ของเขาเป็นเเน่

     " เผลอหลับไปตอนไหนเนี่ย " เสียงแหบลงอย่างเห็นได้ชัด เจลล์ลดไข้ล่วงจากหน้าผากกองกับผ้าห่มเนื่องจากดูดซับความร้อนจนไม่สามารถยึดติดได้ มาโปรดจับมันทิ้งลงถังขยะ พยายามลุกยืนขึ้นเพื่อออกจากห้องไปหาคนรู้จัก 

     แกร๊ก

     เสียงเปิดประตูเรียกความสนใจจากมาโปรดให้เงยหน้าไปมอง โซ่รีบพุ่งเข้ามาประคองทันที เห็นว่ามาโปรดกำลังจับราวเตียงเพื่อพยุงร่างเอาไว้

     " จะไปไหน พี่ไม่สบายอยู่นะ " โซ่จับมาโปรดนั่งบนเตียงทันที หลังมือใหญ่ประทับลงบนหน้าผาก ด้วยความใหญ่ของมือมันเเทบจะปิดตามาโปรดไปด้วย

     " ไม่เป็นไรแล้ว " มาโปรดพูด ร่างบางในชุดนอนกระต่ายสีชมพูบวกกับผมชมพูมันน่ารักจนดึงดูดสายตา ขนาดโซ่มีเเฟนอยู่เเล้วยังอดที่จะมองไม่ได้ 

     " ตัวร้อนจี๋บอกไม่เป็นไร เป็นหมอจริงปะเนี่ย " โซ่พูดขึ้น ลิวเดินตามเข้ามาได้ยินเสียงก็อดขำไม่ได้ สองมือถือถาดข้าวต้มไว้ พร้อมยาในแก้วใบเล็ก วางลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง

     " รีบกินข้าวกินยาเถอะ เดี๋ยวมันจะยิ่งเป็นหนัก " มาโปรดทำตามที่ลิวบอกทันที เพราะอาการป่วยตอนนี้ทำเอามาโปรดอดหงุดหงิดไม่ได้ เรี่ยวเเรงเพียงน้อยนิดมันทำให้เขาดูอ่อนเเอเกินไป

     ลิวเอื้อมมือไปหยิบเจลล์ลดไข้มาเเปะที่หน้าผากมาโปรดขณะที่ร่างบางกำลังทานข้าวอยู่ จึงได้รับเพียงรอยยิ้มเเสนหวานกลับมา เเม้ใบหน้าจะซีดจากพิษไข้เเต่ความน่ารักที่ลิวได้เห็นนั้นไม่ลดลงไปเลย มาโปรดกับสีชมพูช่างเหมือนตุ๊กตาเสียจริง

     มาโปรดกระดกน้ำหมดเเก้วหลังจากกินยาเข้าไป มือบางวางแก้วลงบนถาดอาหาร ใบหน้าบิดเบี้ยวจากการทานยาเเสนจะขมที่ลิวนำมาให้

     " ขมปี๋เลยลิว " มาโปรดพูด 

     " แก้เจ็บคอ เเพทย์เเผนจีนเลยนะ " ลิวตอบเเต่ก็อดขำไม่ได้ เพราะใบหน้าของมาโปรดดูตลกเกินไป โซ่มองใบหน้าของมาโปรดที่ซีดเผือกกับปากเเห้งเกือบเเตก ด้วยความเป็นห่วงจึงหันไปถามลิว

     " ลิวมีลิปมันบ้างมั้ย ปากพี่โปรดจะเเตกเเล้ว " โซ่พูด ลิวมองตามไปที่ปากมาโปรด เจ้าตัวเเลบลิ้นเลียทันที เเต่ก็โดนลิวตีป้าบเข้าให้ที่เเขน

     " โอ้ย " มาโปรดลูบเเขนบริเวณที่โดนตีด้วยความเจ็บ นี่เขาป่วยอยู่นะ

     " ใครเค้าให้เลียปากเล่า เดี๋ยวก็เเตกหรอก " ลิวพูด 

     " โซ่เข้าไปหาลิปมันในห้องลิวให้ที "ลิวหันมาพูดกับโซ่ข้างหลัง โซ่ได้ยินดังนั้นก็เดินออกไปทันที มาโปรดมองเสื้อผ้าในมือ ที่เมื่อสักครู่ลิวหยิบมันมาวางไว้

     " พี่จะอาบน้ำหรือเช็ดตัว " ลิวถาม

     " อยากอาบน้ำ " ลิวพยักหน้าก่อนจะรีบลุกออกไปเตรียมน้ำอุ่นเอาไว้ให้

     ไม่นานนัก เเรงดึงเบาๆเรียกให้มาโปรดหันไปมอง ลิวเดินเข้ามาพยุงเขาให้ลุกเเละเดินไปยังห้องน้ำ มาโปรดพยายามไม่ลงเเรงไปที่ลิวเพราะขนาดตัวไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ กลัวจะล้มทับกันเอง

     มาโปรดเข้าไปยังห้องน้ำเเละเริ่มทำธุระส่วนตัว โดยมีลิวยืนรอเเถวหน้าห้องน้ำ ร่างบางปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดออกจนหมดเเละถอดมันใส่ตะกร้า กระจกตรงหน้าสะท้อนภาพตัวเองเผยให้เห็นผิวกายขาวที่เริ่มขึ้นสีเเดงจากการสัมผัสอากาศเย็น หลังจากถอดเสื้อผ้าอาภารณ์ออกจนหมด สองขาลากยาวก้าวลงอ่างอาบน้ำอุ่นที่ถูกเตรียมไว้ทันที

     สองมือกอดร่างกายคลายหนาว มาโปรดใช้มือตักน้ำลูบตามไหล่เเละเเขนจนทั่ว เมื่อร่างกายเริ่มอุ่นจึงเอื้อมมือหยิบฟองน้ำนุ่มเเละครีมอาบน้ำมาถูตัว ความหอมจากครีมอาบน้ำเเละเทียนหอมปะทะกันทำเอามาโปรดเกือบเวียนหัวจึงเป่าลมดับไฟที่จุดเทียน เหลือเพียงกลิ่นหอมจากครีมอาบน้ำเเทน

     ใช้เวลาครู่นึง ร่างบางก็เดินจากห้องน้ำพร้อมชุดที่จัดเตรียมไว้ มาโปรดในชุดเสื้อคอกลมเเขนยาวสีเทา ด้วยความที่ผ้าหนาทำให้มาโปรดอบอุ่นขึ้นหลังจากอาบน้ำเเละกางเกงขายาวสีดำ ไม่ลืมสวมถุงเท้าเอาไว้ให้ร่างกายอุ่นอยู่ตลอด

     " พี่โปรด " เสียงเรียกจากลิวทำให้มาโปรดต้องหันไปมอง มาโปรดมองลิวอย่างไม่เข้าใจ ใบหน้าสำนึกผิดนั้นคืออะไรกัน...

     " มีอะไรหรือเปล่า " มาโปรดเดินเข้าไปถาม

     " ผมไม่รู้ว่าที่ผมทำมันถูกหรือเปล่า เเต่ขอโทษนะครับ " ลิวพูดก่อนจะเดินออกจากห้องไปทิ้งให้มาโปรดยืนงงไม่เข้าใจอยู่คนเดียว 

     มาโปรดได้ยินเสียงร้องโวยวายจากด้านล่าง จึงเดินไปยังหน้าต่างเพื่อหาต้นเสียง ดวงตากลมมองเห็นโซ่โวยวายมีการ์ดหลายคนล็อคตัวเอาไว้อยู่

     ร่างบางสะดุ้งหัวใจตกตาตุ่ม มาโปรดตกใจเป็นอย่างมาก ขาอ่อนจนเเทบทรุดลงพื้น เสียงร้องของโซ่ยังไม่หายไปไหน โซ่มองขึ้นมาด้านบน สายตาสะดุดเข้าที่มาโปรด

     " พี่โปรด! หนีไป!!! " มาโปรดได้ยินเสียงจากโซ่ อาการตกใจยังไม่หายไปไหน เเต่สติของมาโปรดยังคงอยู่ สองขาก้าวถอยหลังก่อนจะหันกลับเพื่อวิ่งออกไป เเต่ไม่ทันระวังจึงชนเข้ากับเเผงอกของใครคนหนึ่ง

     " ไง เด็กดี... " เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยขึ้น หัวใจดวงเล็กสั่นระรัว มาโปรดมองขึ้นตามลำตัวจนเห็นไปหน้าคุ้นตา สองมือกุมเข้ากันเเน่น ภาพการมองเห็นเบลอขึ้นจากน้ำตาที่กำลังเอ่อออมา

     " พี่มาร์ค "


TBC.


พี่มาร์คมาดี จริงๆ


ตามาโปรดวันนี้นะเคิ้ป

            
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

141 ความคิดเห็น

  1. #80 Mnn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 01:14

    พี่ม้าคน้องชอบพี่แล้วนะอย่าทำร้ายน้องเลยฮือ

    #80
    0
  2. #75 paechysunday (@pokky_pokky) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 23:59
    อย่าใจร้ายกับน้องนะพี่มาร์ค
    #75
    0
  3. #74 khuncherrie (@khuncherrie) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 18:46
    อัพอีกๆไๆเอาอีกเยอะๆ ชอบมาก มากที่สุด ได้โปรดดดด มาอีกหลายๆตอนที
    #74
    9
    • #74-6 jamjamnajamjam (@KikSutacha) (จากตอนที่ 16)
      24 เมษายน 2563 / 18:57
      ได้ค่ะ555 พี่นอนดึกมากๆๆๆๆ
      #74-6
    • #74-8 jamjamnajamjam (@KikSutacha) (จากตอนที่ 16)
      24 เมษายน 2563 / 19:05
      น้องใจเย็นๆก๊อนนน เอ็นดูหนูจังเลย555
      #74-8
  4. #73 SANP_ (@0805887842) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 18:22
    โอยยยยยยยย ทักน้องแบบนี้เลยหรอ จะเขินก็เขินไม่สุด มันนุ้บนิ้บๆๆ แกอย่าทำอะไรลูกชั้นนะพี่ม้าคคค
    #73
    0
  5. #72 berlynday (@berlynday) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 18:19
    พี่มาร์คอย่าใจร้ายกับน้องโปรดมากนะคะ🥺🥺🥺
    #72
    0
  6. #71 plutonight (@oooil) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 18:18
    ฮื่อㅠㅠ พี่มาร์คน่าจะได้ยินที่น้องพูดบ้าง;—;
    #71
    0