40.1 hr/km - MARKMIN

ตอนที่ 12 : 26.0 hr/km

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    17 เม.ย. 63

40.1 hr/km

MARKMIN


when i look at you  

ตอนที่ผมมองคุณ

swear that i feel something in my heart

สาบานเลยว่า ผมรู้สึกอะไรบางอย่างในใจ

telling me it's gonna be okay

มันกำลังบอกผมว่า นายจะไม่เป็นไร

like maybe this time, love will stay

เหมือนกับว่าความรักครั้งนี้จะอยู่ตลอดไป...

Nothing - Jeremy Passion


23:01 น.

     เสียงร้องเพลงดังเล็ดลอดเข้ามาจากระเบียงด้านนอก เวลานี้ใครยังมาร้องเพลงอีกนะ  มาโปรดได้เเต่นอนฟังเสียงร้องเพลงเเละเสียงกีต้าร์บนเตียงไปพลางๆ เเม้จะไม่ดังมากนักเเต่เขาได้ยินมันชัดเจนทุกท่อนทุกคำ... บทเพลงภาษาอังกฤษถูกขับร้องออกมาทีละประโยค มาโปรดถูกดึงเข้าห้วงดนตรีราวกับว่ามันอยากจะให้เขาเข้าใจได้ทุกประโยคไปพร้อมๆกัน

     ม่านตาปิดสนิท นอนหลับตาพริ้มฟังเพลงบรรเลงไป มือเรียวดึงผ้าห่มขึ้นมาจนถึงคอ อุณภูมิ20 องศาภายในห้องมันเย็นสบายจนเกือบจะถึงขั้นหนาว เเต่ร่างกายกลับเห่อร้อนจนใบหน้าขาวขึ้นสี บางทีมาโปรดก็ไม่อยากเข้าใจภาษาอังกฤษในตอนนี้...

     " ใครมาอินเลิฟตอนนี้นะ " มาโปรดลุกขึ้นนั่งในห้องมืดสนิท เเขนยาวเอื้อมกดเปิดโคมไฟบนโต๊ะข้างเตียง ขาทั้งสองข้างถูกยกขึ้นออกจากผ้าห่ม  เท้าเเตะพื้นทีถึงกับสะดุ้งเฮือก พื้นห้องเย็นเฉียบ ร่างกายโผล่พ้นจากผ้าห่มสัมผัสกับอากาศเย็นฉ่ำ เเต่ทำไมเมื่อกี้เขาถึงรู้สึกร้อนขึ้นมาเอาดื้อๆ  เขิน  หรอ...

     มาโปรดเดินไปกดสวิทช์ไฟเปิด ก่อนที่ทั้งห้องจะสว่างจ้า ร่างบางยืนหลังตาหยี มาโปรดมีปัญหาด้านสายตา ดวงตากลมโตนั้นไม่สามารถสู้เเสงสว่างได้มากนักหากไม่มีเเว่นเเละคอนเเทคเลนส์ บวกกับสายตาที่สั้นขนาดที่ในระยะ2เมตร เขาไม่อาจจะอ่านตัวหนังสือหรือมองอะไรได้ชัดนัก

     เมื่อกระพิบตาจนสามารถปรับโฟกัสได้ชัดเเล้ว มาโปรดตัดสินใจเปิดประตูระเบียง ก้าวขาออกมายืนจ้องมองไปทางต้นเสียง มาโปรดได้เย็นเสียงเพลงมาได้สักพักเเล้ว ทีเเรกก็คิดว่าเป็นเสียงพี่เจย์ เเต่คงจะไม่ใช่เพราะมันดังมาจากอีกทางนึง เเล้วมันจะมีใครได้อีก เพราะทั้งบ้านชั้นบน นอนกันอยู่เเค่สามคน

     ลมเย็นจากธรรมชาติพัดผ่านร่างบางอย่างไม่ปราณี มาโปรดในชุดนอนสีชมพูลายหัวใจ เเม้จะเป็นเเขนยาวขายาวเเล้วก็ตามเเต่ความบางของชุดนอนมันไม่กันลมได้เลยซักนิด มาโปรดยืนกอดตัวเองฟังเพลงอยู่ได้ครู่นึง เสียงเพลงก็ดันหยุดไปดื้อๆ โดยที่มาโปรดเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
     
     " นอนเเล้วหรอ ยังอยากฟังอยู่เลย " มาโปรดพูดออกมาเบาๆ เเต่ในหัวกลับมีเสียงของตัวเองเเทรกเข้ามา มาโปรดร่างเเง่ว : เปิดฟังในยูทูปก็ได้ไหมมาโปรด! ร่างบางยืนตีกับความคิดอยู่ในหัวจนไม่ได้ยินเสียงเลื่อนประตูจากระเบียงถัดจากเขา ร่างกายกำยำสมดังชายมีเชื้อสายฝรั่งยืนพิงระเบียงมองมาโปรดที่เอาเเต่ยืดกอดตัวเองหน้าหงิกพองลมในแก้มตุ้บ

     " หนาวก็เข้าไป " เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาไม่ให้ซูบไม่ให้เสียง ทำเองร่างบางสะดุ้งตัวโหย่งเเทบจับราวระเบียงไว้ไม่ทัน เเม้ในใจจะเเอบเคืองเเต่ก็ส่งรอยยิ้มกลับไปให้คนอายุมากกว่าอยู่ดี เขารู้ว่ามาร์คเเพ้มันเเค่ไหน..

     " ทำไมไม่เล่นต่อล่ะ " มาโปรดถามทั้งที่ยังคงกอดร่างบางของตัวเองเอาไว้ ต่างกับมาร์คที่นั่งบนราวระเบียงเอามือดันไว้ราวกับรับลมทะเล
     
     " มันทำเธอตื่นหรอ ไม่ได้ตั้งใจ " มาร์คพูดทั้งที่สายตายังจบจ้องวิวแคนาดายามค่ำคืน ยืนตรงข้ามกันเเต่หันไปมองทางอื่นนี่คือเก๊กหล่อใส่กันว่างั้น?

     " เปล่า มันเพราะดี อีกอย่างโปรดไม่ได้หลับตั้งเเต่เเรก " มาโปรดทำทีจะปีนราวระเบียงข้ามมาอีกห้อง ห้องของมาโปรดเเละมาร์คคั่นด้วยห้องทำงานของมาร์คที่มีประตูเชื่อมระหว่างห้องนอน มาร์คหันกลับมามองอย่างตกใจก่อนจะพูดห้าม

     " มาโปรดหยุด! จะทำอะไรของเธอ! " มาร์คพูดหน้าตาตื่นอย่างที่มาโปรดไม่เคยเห็น ร่างบางที่ค่อมราวระเบียงอยู่ได้เเต่มองอย่างแปลกใจก็อดขำกับใบหน้านั้นไม่ได้ ใครบอกว่ามาร์คน่ากลัว ไม่เห็นเป็นอย่างนั้น

     " ก็โปรดอยากข้ามไปหาพี่ " มาโปรดพยายามยืดขาให้ถึงระเบียงอีกฝั่งอย่างทุลักทุเล มาร์คเห็นว่าคำพูดของเขามันไม่สามารถหยุดเด็กซนคนนี้ได้ จึงรีบเข้าห้องเปิดประตูเชื่อมที่อยู่ไม่ได้ไกลมากอย่างเร็ว เเละออกมายังระเบียงตรงที่มาโปรดกำลังพยายามข้ามมาอยู่

     " พี่หลบนะ โปรดจะโดดเเล้ววว " มาโปรดพูดเมื่อเท้าข้างนึงของตัวเองเเตะราวระเบียงฝั่งที่มาร์คยืนอยู่ได้เเล้ว เเต่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อมาร์คจับเข้าที่ขาเรียวลูบขึ้นมาจนถึงเอว ความสูงของมาร์คนั้นช่างอำนวยกับการเอนตัวเพื่อหยิบจับขอไกลๆเสียจริง

     มือหนาสอดเข้าที่เอวบาง อีกข้างซ้อนไว้บริเวณหลังก่อนจะออกเเรงยกร่างของมาโปรดขึ้นเพื่อข้ามมาระเบียงที่ตัวเองอยู่ ร่างบางลอยเหวอบนอากาศตากลมโตขึ้นอย่างตกใจ มือสองข้างขวักไขวหาที่ยึด... ที่ตรงนั้นจะเป็นตรงไหนได้อีกนอกจากลำคอเเละไหล่ของมาร์คที่กำลังอุ้มเขาอยู่

     มาโปรดได้สติขึ้นมานิดหน่อยก็ได้เเต่เงยหน้ามองมาร์คตาปิ๊บๆ ก่อนจะปล่อยมือออกจากที่ยึดเมื่อซักครู่ เเต่มือของมาร์คยังไม่ปล่อยไปไหน มาโปรดพยายามดันมันออกเเล้วเเต่ไม่เป็นผล เป็นเวลาสามอาทิตย์เเล้วที่มาโปรดพยายามทำตัวให้ชินกับมาร์คลีจอมเจ้าเล่ห์ชอบสกินชิพคนนี้เเล้ว เเต่ถึงอย่างไงมันก็ไม่ชิน

     " ปล่อยได้เเล้วน่า อยู่ตรงนี้เเล้วโปรดไม่ตกหรอก " มือติดกาวเริ่มคลีออกปล่อยให้เด็กดื้อเป็นอิสระ เเต่สายตาคมยังคงดุมากมายเเม้จะไม่มีคำพูดใดๆออกมาสักคำ ดุทางสายตาเก่งชะมัด

     " ทำไมยังดื้อ " มาร์คถาม มองเด็กที่กอดตัวเองจนจะเป็นก้อนเเม้ข้างนอกอากาศจะหนาวจนเขาเเทบอยากดึงมาโปรดเข้ามากอด เเต่ขอทำโทษเด็กดื้ออีกสักนิดก่อนเเล้วกัน

     " ดื้อตรงไหน โปรดเชื่อฟังพี่ทุกอย่างเเล้วนะ " ปากเล็กบ่นอุ้บอิ้บหลังจากจบประโยค มาร์คโอบมาโปรดเข้าซอกเเขนก่อนจะเดินเข้าห้อง ไม่ลืมที่จะปิดล็อคประตูระเบียง

     " ก็ดื้อเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน " มาร์คพูดทั้งที่มือหยิบผ้ามนวมหนาห่มให้เด็กตัวเล็ก ที่นั่งขัดสมาดกอดตัวเองอยู่บนเตียงของเขา

     " อะไร นี่อยู่มาสามอาทิตย์เเล้วยังดื้ออีกหรอ " ร่างบางเริ่มอุ่นขึ้นมากเพราะตอนนี้มาร์คกดเพิ่มอุณหภูมิขึ้นจนมือเรียวจัดการดึงผ้านวมออกจากไหล่

     " รู้เเล้วไม่ใช่หรอว่าดื้อต้องโดนอะไร " มาร์คถามทั้งที่ตัวเองนั่งอยู่บนเก้าอี้ปลายเตียง สายตายังคงจ้องที่ร่างบางไม่ละไปไหน เนี่ยพออยู่ที่ลับตาคนกันสองคนก็ไม่คีพลุคอะไรเลยนะตามาร์ค

     " โปรดไม่ได้สมองปลาทองนะ จะหลอกจูบโปรดไปถึงไหน " มาโปรดพูด รอยยิ้มเเสนหวานปรากฏขึ้นจนนับครั้งไม่ได้เเละไม่มีครั้งไหนเลยที่มาร์คไม่พอใจกับมัน

     ใช่... สามอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาโดนมาร์คหลอกจุ๊บปาก หลอกจูบ จับนู้นดมนี่ ไม่เว้นเเต่ละวัน เเต่นั้นมันไม่ใช่ประเด็นหลัก ประเด็นมันอยู่ที่ เขาเองก็ยอมทุกครั้ง ตั้งเเต่ครั้งเเรกที่ได้สัมผัสมันยังทัชอยู่ที่ใจ ยอมรับตรงนี้ว่าเขาไม่ได้เป็นเด็กน้อยใสๆที่ไม่รู้เรื่องจำพวกนี้ มันเป็นเรื่องธรรมชาติที่ต่างต้องเคยผ่านกันมาก่อนหน้า เเต่กับมาร์คมันไม่เหมือนกัน เพราะเเค่จูบ  เข่าเขาถึงกับอ่อนยวบ ถ้าไม่มีมือของมาร์ควันนั้นคงได้ล่วงไปกองกับพื้นเป็นเเน่

     " เเล้วให้ไหม " มาร์คเริ่มเนียบขยับเข้าใกล้เรื่อยๆ จนตอนนี้ที่มันใกล้จนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆพ้นออกมาอย่างสม่ำเสมอ 

     " เคยไม่ให้ไหมล่ะ " พูดจบไม่รอช้า มาโปรดใช้เเขนทั้งสองข้าโอบรอบคอมาร์คก่อนจะดึงมารับรสจูบเเสนหวานชวนเพ้อฝัน 

     รสจูบที่หวานอย่างไม่เคยได้รับจากใครมันทำให้มาร์คคลั่งไคล้จนไม่สามารถควบคุมได้ ปลายลิ้นตะหวัดควานหาความหวานจนทั่ว ไม่เว้นช่วงให้ได้หายใจ เเต่ใครสนกันในเมื่อมันยั่วยวนขนาดนี้ มาโปรดเองก็คงไม่เป็นไรเพราะปลายนิ้วจิกกลุมผมไล้เรียงลงมายังเเผลงอกจงใจปลุกเล้าอารมณ์... มันน่ากดให้เข็ด

     " พอเเล้ว " มาโปรดผละออกจากร่าง ลงมานั่งบนเตียงดังเดิม ก็ก่อนหน้าตัวเขามันได้อยู่บนตักมาร์คไงล่ะ...

     " เธอยั่ว "
     
     " เเค่พี่ " อย่าเล่นกับไฟสิมาโปรด เเต่ขนาดนี้มันหยุดไม่ได้เเล้ว เข้าถ้ำเสือถ้าไม่เป็นเสือก็คงต้องเป็นนายพรานเเล้วล่ะตอนนี้...

     มาร์คเเซะยิ้มร้าย เขาไม่ล่วงเกินอะไรมากไปกว่านั้น ที่ผ่านมาก็ด้วย มันไม่เคยมีอะไรมากไปกว่าจูบ ถ้าน้องไม่ยอมเขาเองก็ไม่ควรบังคับ ถึงเเม้จะอยากเอาเเทบตายก็เถอะ

     " เเล้ววันนี้นึกอย่างไงถึงเล่นกีต้าร์ร้องเพลง ตั้งเเต่มาไม่เคยได้ยิน " สายตาจ้องมองไปยังกีต้าร์ข้างกาย ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามาร์คเล่นเป็น

     " นอนไม่หลับ "

     " เล่นให้โปรดฟังอีกได้ไหม " 

     " มีอะไรเป็นรางวัล " มาร์คสงสายตาอย่างร้ายกาจ มาโปรดยิ้มทั้งที่สายตาก็ร้ายเอาเรื่อง พวกเขาเหมือนคู่เเข่งที่พยายามส่งลูกไม้ข่มเพื่อให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องยอมก่อน

     " ถ้าบอกว่าเป็นโปรด จะยอมไหม " สายตาที่จ้องกันเอาตายไม่ลดละลงสักนิด มาร์คหยิบกีต้าร์ขึ้นมาจัดท่าเตรียมดีด เเต่ก็ต้องหยุดเพราะร่างบางลุกยืนเสียก่อน

     " ไปไหน " มาร์คเอ่ยถาม มือทั้งสองข้างยังคงค้างอยู่ที่กีต้าร์

     " เเค่ล้อเล่น จริงจังไปได้ " มาร์ควางกีต้าร์ลงอีกครั้ง เสียงหึดังออกจากลำคอ มาโปรดภาวนาให้ผู้ชายตรงหน้าไม่โกรธเขา ใจก็อยากจะวิ่งออกไปให้พ้นๆ เเต่มันจะเสียฟอร์มคนจริงเเบบเขา!

     " พี่ไม่เคยล้อเล่นเรื่องนี้เลยนะ อยากได้... คืออยากได้จริงๆ เเล้วมันก็ต้องได้ด้วย " น้ำเสียงเย็นยะเยือกถูกเอ่ยขึ้นมาอย่างชัดเจน มาโปรดขนตัวลุกวูบวาบ ท้องโล่งจนเเทบเอามือกุมราวกับผีเสื้อนับร้อยตัวบินว่อนอยู่ในท้อง 

     " พี่หรอ... " สรรพนามเปลี่ยนไปอย่างน่าแปลกใจ 

     " เเทนตัวเองว่า ฉัน มันห่างเหินไป "

     " เอาเเต่ใจ" มาร์คเอาเเต่ใจ ซีเรียสเรื่องสรรพนามอยู่ได้ ตั้งเเต่วันเเรกก็งอนตูดบิดต้องไปตามง้อทั้งที่เขาเองก็งอนอยู่ เเล้วมันก็จบที่จูบ... จูบเเรกที่มาร์คมอบให้อย่างจงใจ 

     " อยากเอาเธอ เเต่เธอไม่ให้ "

     " เงียบเลยนะมาร์คลี!! " มาโปรดหันหลังเตรียมจะวิ่งออกจากห้อง เเต่ก็มีเสียงไล่หลังมาเสียก่อน

     " ห้องเธอล็อคจะเข้าอย่างไง " มาร์คลุกยืนเต็มความสูง มองเด็กน้อยที่หันมาทำหน้าตกใจใส่

     " จริงด้วย... งั้นโปรดปีนระเบียงกลับก็ได้ " มาโปรดเปลี่ยนทิศทางตรงไปที่ระเบียง เเต่ถูกมือหนารั้งเข้าที่หน้าผากไว้

     " ปีนอีกเธอโดนตีเเน่ " มาร์คตีเจ็บมาก...

     " เเล้วจะให้โปรดทำไง " มาร์คชี้ที่เตียงนอนคิงไซส์ตัวเอง มาโปรดมองตามก่อนจะหันมาพูดเเต่ยังไม่ทันอ้าปากก็ถูกเเทรกก่อน

     " ถ้าไม่ยอมนอนดีๆอย่าหาว่าพี่ไม่เตือนนะมาโปรด " มาร์คพูดพลางขยับหัวตามเสียงที่เน้นคำ คิ้วทรงนกนางนวลยกขึ้นเพื่อรอคำตอบ ลิ้นดุนโพลงแก้มจนนูนออกมายิ่งลดความน่าเชื่อถือให้ตัวเองไปครึ่ง มาร์คลีล่อเหยื่อ!

     " นอนนี่ก็ได้ " มาโปรดกระโดดขึ้นเตียงอย่างไม่พอใจนักดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปรงจนมิด ไม่สนใจว่าตอนนี้มาร์คกำลังทำอะไร เสียงกกดปิดสวิทช์ไฟชวนให้ใจสั่น... ก่อนจะมีเสียงดีดกีต้าร์ขึ้นอีกครั้ง

     มาร์คกำลังร้องเพลงให้เขาฟัง ดวงตากลมโผล่พ้นออกจากผ้าห่ม พยายามปรับโฟกัสไปที่มาร์คซึ่งมันเป็นเรื่องยากเพราะรอบข้างมืดไปหมดมีเพียงเเสงที่ลอดเข้ามาจากทางระเบียง ส่องเข้ามาเพียงเล็กน้อย เเต่มันก็ทำให้เขาเห็นมาร์ค

     ภายชายหนุ่มหน้าคมที่ใครเห็นก็ต่างหวั่นใจกำลังนั่งดีดกีต้าร์ร้องเพลงอย่างละมุมยามค่ำคืน เป็นภาพที่เห็นก่อนนอน คงฝันดีเเล้วคืนนี้ มาโปรด....

     " You're All I Ever Need "
     คุณคือคนเดียวที่ผมต้องการ

     " Baby youre amazing "
     ที่รัก คุณช่างมหัศจรรย์เหลือเกิน

     " You're my angle com and save me "
      คุณคือนางฟ้าที่เข้ามาช่วยชีวิตผมไว้

All I Ever Need - Austin Mahone


     เสียงเพลงบรรเลงไปจนจบ มาร์คมองร่างบางบนเตียงตลอดทั้งเพลง ทุกประโยคที่เขาร้องออกมา จุดหมายเดียวคือคนตรงหน้า เขาร้องให้มาโปรด ความหมายทั้งหมดให้มาโปรด ตั้งเเต่ครั้งเเรกที่เจอ ครั้งเเรกเมื่อตอนที่ถูกช่วยชีวิตเอาไว้ เด็กคนนี้เข้ามาวนเวียนให้หัว(ใจ)เขาไม่จากไปไหน 

     ครั้งที่สองที่ถูกเด็กคนนี้ช่วยเอาไว้อีกครั้ง มันยิ่งชัดเจนเเล้วว่าเด็กคนนี้ถูกสร้างมาเพื่อเขา เพื่อมาร์คลีคนนี้ เเละมันก็ไม่แปลกที่เขาจะตกหลุมรักมาโปรดตั้งเเต่เเรก จนได้มาใกล้ชิดกันเขายิ่งเเน่ใจเเล้วว่าเขา ปล่อยมาโปรดไปให้ใครไม่ได้จริงๆ...

     สัมผัสจูบประทับบนหน้าผาก เด็กน้อยหลับตาพริ้ม มือหนาลูบผมอย่างอ่อนโยน มาร์คมอบสัมผัสเหล่านี้ให้มาโปรดยามหลับไหลอยู่บ่อยครั้ง มองใบหน้าหวานจนพอใจก็เลื่อนมือยกร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด คืนนี้คงเป็นคืนพิเศษสำหรับมาร์คในชีวิต


     TBC.


นอนดึกกันใช่มั้ยล่ะ เราก็นอนดึก
เลยอัพดึก5555
รักกัน
รักกันเยอะๆ
ไม่มีดราม่า จริ๊งนะเเก
            
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

141 ความคิดเห็น

  1. #42 FhaSai_00 (@FhaSai_00) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 05:29
    อ่อนโยนมาก ใจอ่อนยวบเลยทางนี้
    #42
    0
  2. #41 SANP_ (@0805887842) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 02:31
    บ้าจีงงงงงงงงงงง เขินไม่ไหวน้าาาาา แต่ว่าตอนนี้มันหวานเหลือเกินทตอนต่อไปไม่ใช่ว่าจะแกงเราหรอกนะคะไรท์!!!
    #41
    2
    • #41-1 jamjamnajamjam (@KikSutacha) (จากตอนที่ 12)
      17 เมษายน 2563 / 02:35
      เชื่อใจเราซี๊ๆๆฮี่ๆ เเต่นอนดึกนะเราจะตี!💕
      #41-1
    • #41-2 SANP_ (@0805887842) (จากตอนที่ 12)
      17 เมษายน 2563 / 02:43
      แงงงงงงงง คุณไรท์ก็ดึก!!! เราตีคืน!!!
      #41-2
  3. #40 berlynday (@berlynday) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 02:14
    จะฟินก็ฟินไม่สุดเลยค่ะคุณขา
    #40
    3
    • #40-1 jamjamnajamjam (@KikSutacha) (จากตอนที่ 12)
      17 เมษายน 2563 / 02:15
      ไม่ถูกใจหรอคะ ;-;
      #40-1
    • #40-2 berlynday (@berlynday) (จากตอนที่ 12)
      17 เมษายน 2563 / 02:17
      ไม่ใช่ค่ะๆๆๆ มันออกมาดีมากๆเลย🥺🥺 เค้าหมายถึงหวั่นดราม่าเพราะน้องก็มีพี่เจมแล้ว,__,
      #40-2